Tie.Earn의 작품

หลังจากปล่อยโฮกันทั้งคู่พวกเขาสองคนพากันมานอนกอดกันกลมบนเตียงนอนไอลดาซุกหน้าลงกับแกแกร่งของชายหนุ่ม เธอรู้สึกมีความสุขจนมันล้นออกปาก“พี่รามชอบไอตั้งแต่แรกจริงเหรอ” เธอถามอย่างไม่เชื่อเขา ถ้าชอบกันทำไมต้องทำตัวแบบนั้นกับเธอ“อืม ก็ชอบแต่ถ้าจีบตอนนั้นน่าจะโดนติดคุกไปแล้ว” เขาหัวเราะ เธอมองดูใบหน้าหล่อเหลาของเขา ดีจริง ๆ อยากจะติดป้ายประกาศไว้เลยว่าคนนี้ ‘ของไอลดา’ แค่นึกก็ตลกแล้ว“แล้วไอละ ชอบพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ พี่อยากรู้เรื่องคืนนั้น” จู่ ๆ เขาก็พูดถึงวันคืนที่เธอไม่อยากนึกถึง ไอลดาลุกขึ้นถอนหายใจ ก่อนจะมองตาเขา“พี่อยากรู้จริงเหรอ”“อืม พี่อยากรู้เอาจริงพี่เห็นแก่ตัวเองล่ะ เอาแต่โทษไอ” เขายันตัวลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับจับมือของเธอที่กำลังสั่นไอลดาลังเลอยู่สักพักแต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจเล่ามันออกมา“คืนนั้น พี่รามเมามากไอเห็นพี่เดินออกมาจากห้องน้ำ เลยไปช่วยพยุง ตอนแรกจะพากลับไปที่ด้านนอกแต่พี่บอกไออยากไปนอนแล้ว ไอเลยจะพาพี่ไปส่งห้องพี่คิม แต่พอถึงห้องไอพี่กลับผลักไอเข้าห้อง..” เธอกำลังจะเล่าต่อแต่รามสูรย์บีบมือเธอจนเธอตกใจ เขาพอรู้เรื่องแล้วล่ะ คืนนั้นเขาคงเป็นคนขืนใจเธอ“พี่ทำไอเหรอ” เข

บรรยากาศภายในร้านเริ่ม แล้วเอ็มมี่ได้แต่จับมือเพื่อนไว้ ส่วนคนที่กำลังโดยหมายหัวอยู่เธอยังไม่รู้“เจ๊” รามสูรย์เรียกพี่สาวของเขาที่ยังคงไม่สนใจไอลดาเลือกอยู่นั้นละ ค่าตอบแทนวันนี้ที่พี่สาวมาช่วยเลือก คือเขาตกลงกันจะซื้ออะไรก็ได้ให้อย่างหนึ่งพี่สาวเขาก็ช่างเลือกเกินไม่สนใจโลกภายใน“อะไรของแกไอ้ราม” ริสาหันมาหน้าเหวี่ยงใส่น้องชายก่อนสายตาจะหันไปสบกับหญิงสาวใบหน้าหวานที่ยืนหน้าบึ้งอยู่หลังน้องชายอีกที“หลบ พี่มากับใครไอจะดูหน้าผู้หญิง”เธอพลักเขาออกหล่อนเข้าใจว่าเขาปกป้องผู้หญิงคนนี้ เพราะเขาเอาตัวมายืนบังเธอคนนั้นไว้อีกที“น้องไอ” ริสายิ้มหน้าบานเมื่อเจอหน้าสะใภ้ที่ปกติเห็นแต่ในโทรศัพท์ที่คุณแม่ของพวกเขาชอบส่งมาให้ดู ถ้าได้เจอกันครั้งล่าสุดน่าจะ หลายปีก่อนไอลดาทำหน้าสงสัยบุคคลตรงหน้าที่ดูเป็นมิตรเกินเหตุเธอหันหน้าไปหารามสูรย์เพื่อขอคำอธิบายแต่เขากลับหันหน้าหนีเธอ“เอ่อ”“น้องไอจำพี่ไม่ได้เหรอ เสียใจนะเนี่ย”ไอลดาได้แต่ยืนนึก ใครหน้าคุ้น ๆ ก่อนจะนึกไปถึงหน้าผู้เป็นพ่อของแฟนเหมือนขนาดนี้แสดงว่า..“พี่ริสาเหรอคะ” เธอถามเขาอย่างไม่แน่ใจ กลัวทั้งสองจะร่วมกันโกหก“โห ดีใจนะเนี่ยจำกันได้”ไอล

“ก็ลองตอบกลับดู หัวจะหายวันไหนไม่รู้ลบให้หมดเลยนะ!” รามสูรย์ทำตามคำสั่งไอลดาอย่างว่าง่าย หล่อนที่เห็นดังนั้นได้แต่ยิ้มให้เขา ใช้เวลาสักพักกว่าเขาจะลบหมด พอจัดการเรียบร้อยเขาหยิบไปให้เธอดู “หมดแล้ว” “ทำดีค่ะ” เธอยิ้มหวานให้เขา“รางวัลมีให้ไหมครับ” อ้อนอีกแล้วเว้ย ไอลดาได้แต่ยิ้ม “รางวัลต้องรอคืนนี้นะคะ วันนี่ไอไม่ว่างมีนัดกับเพื่อน ส่วนพี่รามไปทำงานทำการบางเดี๋ยวคุณแม่ไล่ออกจากบริษัทนะ” เธอเอ่ยแซวเขา “ใครจะกล้าไล่พี่” “คุณแม่พี่ไง ท่านเป็นเจ้าของส่วนพี่เป็นพนักงาน” เธอแหย่เขาตำแหน่งประธานสุดท้ายก็ลูกน้องแม่ดีดีนั้นละ“โห ไออะแม่นี่นะจะกล้าไล่พี่ออก” “ใช่ให้ไอโทรบอกท่านเลยไหม” เธอแกล้งทำกดโทร ชายหนุ่มรีบแย่งโทรศัพท์คืน “โอเคๆ บ่าย ๆ พี่เข้าไปบริษัทก็ได้” ไอลดาก้มลงหอมแก้มเขา หนึ่งฟอดให้ชื่นใจ “ดีแล้วค่ะ แยกย้ายกันเนอะ” ว่าจบเธอเดินไปเตรียมตัวอาบน้ำ รามสูรย์ยังเดินตามเธออีก “จะตามไอทำไม” เธอบ่นเขา“อาบด้วย” ไอลดาหน้าแดงก่ำไม่ได้ว่าอะไรเขา ชายหนุ่มตีเนียนเดินเข้ามาลองน้ำเตรียมห้องน้ำให้ทั้งหมด “ดูแลดีเกิน” เธอประชดเขา“เมียคนเดียวพี่ก็ต้องดูแลดีสิ” “ถ้าเปลี่ยนไปละก็น่าดูเลย

บรรยากาศในห้องผ่อนคลายขึ้นมาหลังจากที่ทั้งคู่ดีกัน รามสูรย์ที่ได้นอนกอดเมียที่เขาเฝ้าฝันถึงมานานสุดท้ายมันก็เกิดขึ้นจริงสักที“พี่รามรัดไอแน่นไปแล้ว” เธอบ่นเขา จะรัดเธอจนจะหายใจไม่ออกแล้ว ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุ“เป็นงูหรือไง” เธอประชดเขา ชายหนุ่มไม่ตอบกลับเขาซุกหน้ากับหลังเนียนไอลดาค่อย ๆ หลับตาลง เธอฝันถึงพื้นห้องสีดำนั้นอีกครั้ง“ไอลดาเอ๋ย เจ้าเลือกได้แล้วใช่ไหม ชะตาชีวิตของเจ้า ในเมื่อเจ้าเลือกได้แล้วข้าขอให้เจ้ามีความสุขจากนี้และตลอดไป”เสียงที่ดังก้องในหูราวกับคนเปิดเทปวนไปมาทำให้เธอสะดุ้งตื่นอีกครั้ง เธอหันไปกอดรามสูรย์แน่น หยดน้ำตาค่อย ๆ รินไหลจนชายหนุ่มที่หลับอยู่รู้สึกได้ถึงความเปียกชื้น“ไอเป็นอะไร” เขาถามด้วยความตกใจจับคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นสำรวจตามร่างกายแต่กับไม่พบสิ่งผิดปกติ“เปล่า แค่ดีใจ” เธอสวมกอดเขาอีกครั้งรามสูรย์กอดตอบพร้อมลูบหัวคนในอ้อมกอดหลังจากนั่งกอดกันอยู่สักพัก รามสูรย์ค่อย ๆ จับไอลดานอนลงเธอหลับคาอกเขาสงสัยคงร้องไห้จนเหนื่อยจัดแจงท่านอนเรียบร้อยชายหนุ่มแทรกเข้าใต้ผ้าห่มกอดเธอไว้อีกทีรุ่งเช้าวันนี้ไอลดามีนัดกับเอ็มมี่หลังจากที่เธอขาดการติดต่อจากเพื่อนไปนานถึงหกเ

รามสูรย์ที่พุ่งเข้ามาในห้องนั่งเล่นเขามองซ้ายขวาไม่เจอใครก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายเป็นห้องนอนแทนคิมหันต์ที่ลุกไปกินน้ำในครัวเขาเดินกลับเข้ามาเห็นหลังใครแวบ ๆ เดินเข้าไปในห้องนอน“ใครมาน่ะน้องไอ” เสียงคิมหันต์เอ่ยถามไอลดาที่วิ่งหน้าตื่นมาจากประตูหน้าห้อง เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ทั้งสองไม่ได้เจอกัน“เดี๋ยวไอมาแปป” เธอไม่ตอบกลับพี่ชาย ปล่อยให้เขานั่งรอ ส่วนตัวเองมาจัดการไอ้เจ้าปัญหาตัวดีก่อน“พี่ราม” เธอกระซิบเอ่ยเรียกชื่อเขาเบา ๆ“ไอ!…” เขากำลังจะพูดต่อแต่โดนเธอจูบปิดปากไป จนอึ้งทำไรไม่ถูก เธอกระซิบข้างใบหู“รออยู่ในนี่ ตอนนี่พี่คิมมา ห้ามเสียงดังเลยรู้ไหม” เธอบอกเขาอย่างจริงจัง ตอนนี้ยังไม่อยากให้คิมหันต์รู้เรื่องระหว่างเธอกับเขารามสูรย์ที่ยังมึนงงกับเหตุการณ์แต่ได้จูบเมียเขาก็ยิ้มออก พร้อมอยู่เงียบ ๆ ตามที่เมียบอกก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้น ไอลดาลากรามสูรย์ไปทิ้งไว้ที่ห้องแต่งตัวให้เขาอยู่แบบเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้“ไอ” เสียงเรียกพี่ชายดังขึ้น“มาแล้ว”“ทำไรอยู่ไม่ออกมาสักที”“ไอเข้าห้องน้ำ” เธอโกหกพี่ชายออกไปในใจก็พลางขอโทษเขาไปด้วยคิมหันต์ไม่ได้เซ้าซี่อะไรต่อเขาเดินกลั

หลังจากได้วัตถุดิบอาหารครบไอลดากำลังคิดรังสรรค์อาหารเมนูช่วงเย็นเธอตั้งใจจะเอาอาหารไปให้ราฟาเอลที่โรงพยาบาลอีกอย่างถือโอกาสไล่คนตรงหน้าด้วย“เมนูนี่ละกันง่าย ๆ ” ครั้งแรกในการเข้าครัวเองคนเดียวเธอดูเก้ ๆ กัง ๆ แถมเมนูที่ทำโคตรจะง่าย รามสูรย์ที่หลงตัวเองคิดว่าน้องทำให้ตัวเองกิน“น่าจะอร่อย หอมขนาดนี้” เขาเดินมาหาเธอหลังจากคุยงานเสร็จ“อร่อยสิ คนสวยลงมือทำทั้งที” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เธอเองก็ไม่มั่นใจในฝีมือแถมคนที่ทำให้ทายก็คือคนที่พึ่งเริ่มรู้จักกัน“นั่นสิรอชิมอยู่นะ”“ใครบอกจะให้พี่กิน” เธอเปลี่ยนสีหน้ามองคนที่นั่งอยู่ที่เค้าเตอร์“และถ้าไม่ใช่พี่กิน ไอจะทำให้ใครกินล่ะ” หลงคิดว่าน้องจะทำอาหารให้ตัวเองกินเป็นคนแรก“ของพี่ราฟล์แฟนไอ” กระดากปากที่ต้องเรียกคนอื่นว่าแฟน ทั้งๆ ที่ทั้งชีวิตของไอลดาเรียกรามสูรย์ว่าแฟนคนเดียวมาตลอด“ตลกล่ะไอ พี่สิแฟนไอ” เขาเถียงสู้“คุณอะตกรอบไปแล้ว” เธอยิ้มพูดกวนเขา“เห้ย แบบนี้ไม่ได้สิ” หญิงสาวไม่สนใจเขาอีกเธอหันไปสนใจทำอาหารต่อหลังจากทำทุกอย่างเสร็จไอลดา แพ็คใส่กล่องไปสองชุดก่อนจะโทรหาราฟาเอล“พี่ราฟล์อยู่ตึกไหนส่งโลให้ไอด้วยนะ” เธอยิ้มหวานเหมือนคนยั่วโมโหค