Novels by Korntawan

ตรีเพ็ชรกลับมาถึงบ้านเขานั่งลงที่โถงกลางบ้านคิดถึงใบหน้า บ้องแบ๊วของเด็กหญิงตัวน้อยแล้วยิ้ม ดวงตากลมโตขนตางอนยาวคิ้วดำหนา แก้มป่องจมูกโด่งรั้นปากเล็กจิ้มลิ้ม น่าเอ็นดูใบหน้าของเด็กคนนั้นคุ้นตาเขามากๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนพลันสายตาของเขาก็ไปสดุดกับรูปตั้งโต๊ะ ภาพของเขาตอนเด็กๆ ทำให้ตรีเพ็ชรนึกออกว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นเหมือนใคร ที่แท้เด็กน้อยวัยสี่ขวบคนนั้นก็เหมือนเขาตอนเด็กไม่มีผิดเพี้ยน"เด็กคนนั้น...ทำไมถึงหน้าเหมือนเราตอนเด็กขนาดนี้นะ" เขาบ่นพึมพรำกับตัวเองสายตายังคงจ้องอยู่ที่รูปใบนั้นรู้สึกสงสัย อะไรจะบังเอิญขนาดนั้นเสียดายที่เขาไม่ได้ แอบถ่ายรูปเด็กคนนั้นมา เขารินเหล้าลงแก้วแล้วยกขึ้นดื่ม หยิบบัตรกดเงินสดใบนั้นขึ้นมาดู"รินนา วัฒนศิริไพศาล ตระกูลดังแห่งภาคตะวันออกงั้นหรือ..เธอเกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าสัววิชัยนะ"ตรีเพ็ชรไปธนาคารเช็คบัตรเงินสดใบนั้นมา และรู้แล้วว่าใครคือผู้ถือบัตรใบนั้น ผู้หญิงที่เขาตามหาเกี่ยวข้องกับตระกูลใหญ่ของภาคตะวันออก แสดงว่าเธอคงไม่ธรรมดาแน่ๆ"รินนา...เธอเข้าหาฉันเพื่ออะไรกันแน่นะ" ชายหนุ่มยังคิดไม่ตกมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา ช่วงนี้ทำให้เขาเครียดมากจริงๆ เสีย

เรื่องของฉัตรวีกับลูกๆทางตระกูลศิลารินทร์ ยอมรับเธออย่างไร้ข้อกังขา ชีวิตที่สงบสุขเพิ่งเริ่มต้นขึ้น ตรีภพเอาใจใส่ครอบครัวหาเวลาอยู่กับลูกๆมากขึ้น ส่วนคุณปทุมทิพย์เธอเข้าใจว่าความรัก ที่แท้จริงคืออะไรใช้ชีวิตที่เหลือกับลูกหลานอย่างมีความสุข ไม่บีบบังคับหรือฝืนใจลูกชายทั้งสองคนปล่อยให้พวกเขาใช้ชีวิตตามใจเลิกก้าวก่าย อยู่บ้านช่วยลูกชายคนเล็กดูหลานๆอย่างมีความสุข ส่วนฉัตรวีเรื่องงานเธอราบรื่นไม่มีคนมาคอยกวนใจเหมือนแต่ก่อน พิพิมพ์กับทัศนีย์หายเข้ากลีบเมฆหายหน้าไปเลยเวลาเดินเร็วมากนาคินพยายามสร้างครอบครัว กับรดาภรณ์ ด้วยธุรกิจเล็กๆจนทางบ้านของเธอยอมรับนาคิน และได้แต่งงานใช้ชีวิตด้วยกันทางด้านตรีเพ็ชรเขาก็ยังเหมือนเดิม ผ่านมาห้าปีแล้วเขายังสงสัยบัตรเงินสดใบนั้น มันทำให้เขาคิดไม่ตกเรื่องเมื่อห้าปีก่อน ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เอาเงินเขาไปสักบาทแถมยังทิ้งบัตรเงินสด ที่มีเงินถึงห้าแสนบาทไว้ให้เขาตรีเพ็ชรนั่งอยู่โต๊ะทำงานมองบัตรในมือใบนั้นอยู่พักใหญ่ เขาจำได้แค่ว่าอยู่ในห้องวีไอพีกับเด็กเสิร์ฟที่ชื่อรินนา เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคิดขึ้นได้ "ตรวจสอบ...ผู้หญิงที่ชื่อรินนา ต้องมีประวัติเธอแน่"

การสัมนาครั้งนี้ผ่านพ้นไปได้ดีในช่วงเช้า พอพักกลางวันพิพิมพ์ก็รีบให้ทัศนีย์ไปที่ห้องของฉัตรวี เพื่อเอากล้องจิ๋วที่พวกเธอแอบไปติดไว้ในห้อง พิพิมพ์โล่งใจไม่น้อยที่กล้องนั้นยังอยู่ที่เดิม รีบทำลายหลักฐานทิ้งทันทีกลัวมีคลิปหลุดออกไป เธอกับทัศนีย์คงไม่มีหน้าอยู่ที่บริษัทต่อแน่ถึงช่วงบ่ายทุกคนเข้าร่วมประชุมสัมนาตามปกติ ทัศนีย์เป็นคงเปิดเสนอผลิตภัณฑ์ที่เธอเพิ่งออกแบบใหม่ให้กับบริษัทของสุชาติ เลยทำตัวอย่างคร่าวๆมาเสนอให้ดูทุกคนจ้องไปที่จอขนาดใหญ่หน้าบอร์ดการประชุม ซึ่งมีผู้คนมากหน้าหลายตาตัวแทนหลายบริษัทที่เข้าร่วม ที่ผ่านมาผลงานของทัศนีย์ค่อนข้างโดดเด่นเป็นที่น่าชื่นชม มาตลอดหลายปี เธอทำชื่อเสียงเป็นหน้าเป็นตา ให้บริษัทไว้ไม่น้อยภาพที่ปรากฎขึ้นบนจอขนาดใหญ่นั้นคือ...ภาพที่ทัศนีย์กำลังนัวเนียอยู่กับสุชาติบนเตียง แถมยังมีภาพที่พิพิมพ์เปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกหมด เหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าเดินเข้าไปในห้องน้ำ ด้วยท่าทางร้อนรุ่มว้าวุ่นใจลูบไล้ตัวเองอย่างวาบหวิว ทุกคนในที่ประชุมถึงกับตาค้าง มองดูคลิปเหล่านั้นด้วยความตื่นตาตื่นใจ"ปิด...ปิดเดี๋ยวนี้นะ"เสียงเล็กแหลมดังขึ้นอย่างสติแตก ไม่คิดว่

สุชาตินัวเนียอยู่บนเตียงกับทัศนีย์อย่างเมามันส์เขาเริ่มใช้ ความดิบเถื่อนออกมาทีละน้อยลำเอ็นสีเนื้อเข้มขนาดใหญ่ถูกดึงออกจากร่องเสียวของเธอ"พลวด"เขาจับเอ็นสีเนื้อขึ้นมาอีกครั้งถูไถที่เม็ดเสียวของเธอแรงๆ เสียงร้องเล็กแหลมของเธอเขาชอบมาก ทำให้เธอเสียวสะท้านทำอะไรไม่ได้เมื่อข้อมือถูกตรึงไว้ ด้วยกุญแจมือยิ่งทำให้เขามีอารมณ์เพิ่มขึ้น"ขึ้นขย่มฉัน"เขาเอ่ยเสียงเข้มปลดกุญแจมือให้เธอ ล้มตัวนอนลงที่เตียงใหญ่แทนหญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย จับท่อนลำขนาดใหญ่สอดเสียดเข้ารูสวาทของตัวเอง ขยับเอวคอดบิดไปมาก่อนจะเริ่มกระดกก้นงอนขึ้นลง กระแทกจนสุดโคนเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้อง"โอวววส์..อูยย เสียว เสียวมาก" สุชาติเด้งเอวสอบกระแทกสวนรับ เมื่อทัศนีย์เด้งก้นกลมลงมารัวเร็วทำให้เขาพอใจไม่น้อย สองมือหนายังคงบีบเคล้นอยู่กับสองเต้าใหญ่ไม่วางมือ นิ้วสากสกิดที่หัวนมเธอแรงๆทำให้เธอครางกระเส่า ทุกลีลาท่วงท่าสุชาติจัดหนักจัดเต็มเขายังทำรอยแดงเขียวเป็นจ้ำ ไว้เต็มตัวผิวขาวเนียนของทัศนีย์นั้นตอนนี้ดูไม่ได้เลย ตามเนินอกมีรอยฟันหลายที่เขาตั้งใจทำกับเธอร่างท้วมเดินเข้าไปในห้องน้ำเมื่อเอากับทัศนีย์เสร็จเขายืนฉี่อยู่ ได้ยินเ

เวลาผ่านไปยิ่งนานวันเข้าพิพิมพ์ก็ยิ่งเล่นแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อรู้ว่าคุณปทุมทิพย์ ถอนตัวออกไม่หนุนหลังเธอแล้วจึงวางแผนเมื่อรู้ว่าฉัตรวี ต้องไปสัมนาที่หัวหินเดิมทีฉัตรวีก็ไม่ได้อยากไปเพราะต้องไปค้างคืน พอเล่าเรื่องงานให้ตรีภพฟังแล้วเขากลับสนับสนุนให้เธอไป ตรงกับวันหยุดสุดสัปดาห์พอดีเขาจะพาเด็กๆตามเธอไป พอดีมีบ้านพักตากอากาศที่หัวหินอยู่จะถือโอกาสนี้ พาลูกทั้งสองของเขาไปเที่ยวด้วยเธอจึงตกลงฉัตรวีเดินทางไปพร้อมรถตู้บริษัทกับเพื่อนร่วมงานในแผนกหลายคน และการมาสัมนาครั้งนี้ก็มีพิะิพิมพ์ร่วมทางไปด้วย ทำให้การเดินทางมีสีสันไม่น้อยเพราะเธอพูดจาแดกดันกระทบกระทั่ง ฉัตรวีตลอดทางแต่เธอพยายามไม่สนใจจนกระทั่งมาถึงที่พักพิพิมพ์กระซิบกระซาบกับทัศนีย์งานเลี้ยงคืนนี้ เธอต้องการให้ฉัตรวีอับอายเธอยื่นซองสีขาวใสให้ทัศนีย์ ก่อนจะแยกกันไปดูห้องพักของตัวเองงานเลี้ยงเริ่มขึ้นสองทุ่มตรงคนเริ่มทยอยกันมา ไม่ใช่แค่บริษัทที่ฉัตรวีที่มาสัมนาแต่มีอีกหลายบริษัทที่เป็นคู่ค้าก็มาร่วมด้วย จึงมีทั้งคนที่รู้จักและไม่รู้จักปะปนกันไป หนึ่งในนั้นก็มีสุชาติมาร่วมงานสัมนานี้ด้วยฉัตรวีใส่ชุดเดรสสีดำแขนกุดยาวเลยเข่ามองดูเรียบร้

เมื่อพ่อแม่ของรดาภรณ์ยอมรับนาคินแล้วเขาก็เข้าออกบ้านของเธอได้อย่างสบายใจ พร้อมพาเจ้าแฝดอลันกับอันนามาเที่ยวเล่นบ่อยๆรดาภรณ์เล่าให้พ่อกับแม่เธอฟัง ว่าเจ้าแฝดคือหลานแท้ๆของพวกเขาเป็นลูกของตรีภพกับฉัตรวีทำให้พ่อกับแม่ของรดาภรณ์ยิ่งรักและเอ็นดูเด็กทั้งสองคนมาก ถึงกับไปรับมานอนค้างที่บ้านเป็นบางสัปดาห์ และชวนให้คุณปทุมทิพย์มาจิบชาที่บ้านเมื่อรับเด็กแฝดมา"แม่คะ...หนูอยากบอกคุณย่าทิพย์เรื่องของเจ้าแฝด"อยู่ๆรดาภรณ์ก็พูดขึ้นเผื่อว่าคุณย่าทิพย์ของเธอ ได้รู้ว่าเด็กทั้งสองคนเป็นหลานแท้ๆจะเปลี่ยนใจ รับฉัตรวีเป็นสะใภ้จากใจจริงเพราะเห็นแก่หน้าหลานๆ"เรื่องนี้แม่เองก็อยากบอกใจจะขาดเหมือนกันลูก แต่ย่าทิพย์ของลูกจะยอมรับหนูฉัตรหรือเปล่าล่ะ" หญิงชราเองก็คิดถึงเรื่องนี้เช่นกันเพราะคุณปทุมทิพย์ เธอปักใจและชอบพิพิมพ์ขนาดลูกชายตัวเองยังไม่ฟัง แล้วใครจะห้ามเธอได้"เราก็ยุให้คุณย่าทิพย์เอาเส้นผมของเจ้าแฝดไปตรวจDNAเลยดีหรืือเปล่าล่ะคะ ผลออกมาค่อยว่ากัน"รดาภรณ์ ออกความเห็นทำแบบนี้มันจะง่ายขึ้นสรุปทำตามแผนของรดาภรณ์ผู้เป็นแม่รีบจัดแจง โทรไปชวนคุณปทุมทิพย์ช่วงนี้เธอกำลังเครียดหลายเรื่อง เธอตกลงมานั่งจิบชายามบ่