Novels by Korntawan

"เอาหล่ะ...พวกแกเลิกเถียงกันได้แล้ว รีบกินข้าวซะ"คุณปทุมทิพย์เอ่ยตัดบท "มัวแต่มาเถียงกัน กับข้าวเย็นหมด"ตรีเพ็ชรมองหน้าตรีภพแล้วยิ้ม ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตากินข้าวโดยไม่พูดอะไรอีก หลังจากที่พ่อของพวกเขา ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต ตอนนั้นตรีเพ็ชรเพิ่งอายุได้สิบขวบ แม่ของพวกเขาก็ดูแลทั้งบริษัทและลูกชายทั้งสองคน ท่ามกลางความกดดันของญาติพี่น้องทางพ่อ ลุงป้าและอาของพวกเขาจ้องจะฮุบเอาบริษัทอยู่ตลอดเวลา ทำให้คุณปทุมทิพย์กลายมาเป็นผู้หญิงแกร่ง และเห็นแก่ตัวเพื่อปกป้องลูกๆและบริษัท จนกลายมาเป็นคุณปทุมทิพย์ในเวอร์ชั่นนี้ เมื่อทานมื้อเย็นเสร็จทุกคนก็มานั่งรวมตัวกัน ที่โถงใหญ่ ทำให้คุณปทุมทิพย์ มีโอกาสได้พูดคุยกับลูกชาย อย่างจริงจังเรื่องของวัลรี ลูกสาวคนเดียวของเพื่อนสนิท ที่กำลังจะกลับมาจากเมืองนอก คุณปทุมทิพย์เธอไม่ได้เจาะจง ว่าต้องเป็นลูกชายคนไหน ขอแค่วัลรีชอบเธอก็ยินดีต้อนรับ และเรื่องนี้เธอก็วางแผนมาสักพักแล้ว "งานเลี้ยงบริษัทปีนี้ พวกแกต้องมาร่วมงานให้ได้ล่ะ"ผู้เป็นแม่พูดขึ้นลอยๆ ปกติแล้วตรีเพ็ชรจะไม่ค่อยได้มา ร่วมงาน เขาดูแลสาขาที่ต่างประเทศ จะบินไปดูงานที่นั่นมากกว่าอยู่เมื

นิหน่าเอ่ยชวนฉัตรวีไปเที่ยวในวันหยุดขณะที่นั่งทานอาหารเช้าที่คชาซื้อมาฝาก เธอจงใจชวนฉัตรวีต่อหน้าคชาอยากให้เขาได้ยิน จะได้ถือโอกาสนี้ชวนเขาไปเที่ยวด้วยกันสุดสัปดาห์นี้ไปเที่ยวกันไหมฉัตร"นิหน่าถามขึ้นขณะทานอาหารเช้าที่ห้องพักผ่อน "สุดสัปดาห์นี้เหรอคะ ก็ว่างอยู่นะ "ฉัตรวีตอบรับทันทีปกติวันหยุด เธอก็ว่างอยู่ตลอดจะให้หมกอยู่แต่ในห้องทุกสัปดาห์ก็คงไม่ไหว จึงตกปากรับคำนิหน่าไปเพื่อพักผ่อนคชาได้ยินเช่นนั้นก็ขอตามไปด้วย เข้าแผนนิหน่าพอดีเธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากชวน เขาก็ดันรีบเสนอตัวขอไปด้วยโดยที่นิหนาไม่ต้องหาเหตุผลชวนให้ยุ่งยาก"จะไปเที่ยวที่ไหนกันเหรอ พี่ขอไปด้วยคนสิ"คชาเสนอตัวเองขอตามไปเที่ยวด้วยอีกคน ฉัตรวีมองหน้าเพื่อนรุ่นพี่แล้วยิ้ม เธอเคยรับปากว่าจะช่วยให้นิหน่าได้ลงเอยกับคชา ถึงเวลาต้องทำตามสัญญาแล้วแต่ก็ลืมไปว่าตัวเองต้องย้ายไปอยู่กับตรีภพที่คอนโด"ดีเลยคชา...ไปหลายๆคนสนุกดี ไปทะเลกันดีไหมล่ะ" นิหน่าเสนอความคิดเห็น เธอคิดว่าการได้ไปเดินเล่นริมหาดดูพระอาทิตย์ตก กับคนที่ชอบคงโรแมนติกไม่น้อยและสิ่งที่เธอเสนอมาทุกคนก็เห็นด้วยและตกลงกันตามนั้น วันหยุดสุดสัปดาห์ตรงกับวันหยุดของบริษัทพอดี

ร่างสูงอุ้มเธอวางลงที่ขอบอ่าง เขาก้มลงดูดจุกสีชมพูนั้นต่อ ใช้ลิ้นสากเลียวนรอบสองเต้า อย่างหมั่นเขี้ยวตรีภพแค่อยากแกล้งเธอ ในใจก็อยากให้เธอรีบอาบน้ำให้เส็รจกลัวเธอเป็นหวัดแต่ก็อดใจไม่ไหวเขาเงยหน้าขึ้นมองหน้าเนียนชัดๆ แล้วบอกให้เธอรีบอาบน้ำ ส่วนตัวเขาก็รีบอาบเช่นกัน ผ่านมานานขนาดนี้ฉัตรวีคงหิวแล้วแน่ๆ เขาอาบเสร็จก่อนจึงรีบไปแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วอุ่นกับข้าวที่ทำไว้ก่อนหน้านี้จัดมาวางที่โต๊ะ พอดีกับฉัตรวีอาบน้ำเเต่งตัวเสร็จ"มากินข้าวก่อนสิ คงหิวแย่แล้ว"ตรีภพเอ่ยตักข้าวใส่จานให้เธออย่างเอาใจ เขาแอบคิดไว้นานแล้วถ้ามีโอกาสได้เจอเธออีก เขาจะพาเธอมาที่คอนโดแลัวจัดหนัก ให้สมกับคิดถึงตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาตั้งแต่คืนนั้นเขาไม่เคยลืมเธอได้เลย ก่อนนอนต้องคิดถึงภาพเหล่านั้น ตอนเธออยู่บนเตียงกับเขา ทุกวันนี้บางทีก็หลงคิดว่าตัวเองเป็นโรคจิตไปแล้ว คิดถึงหน้าเธอขึ้นมาเมื่อไหร่ถึงกับต้องช่วยตัวเองแทบทุกครั้ง"ในเมื่อเธอยังไม่มีแฟน...เรามาลองคบกันดีไหมฉัตร" ตรีภพเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา ติดใจเมียเด็กที่ไร้เรียงสาคนนี้เข้าแล้ว ถึงกับเอ่ยปากขอคบเธอเป็นแฟนทั้งที่เจอกันแค่ไม่กี่ครั้งฉัตรวีถือช้อนซ่อมในมื

ฉัตรวีใช้กำปั้นเล็กทุบที่อกกว้างแรงๆเธอเริ่มหายใจไม่ทันหอบ แทบขาดลมแต่เขายังพยายามจูบตวัดปลายลิ้นเข้าไปในโพลงปากเล็กอย่างต่อเนื่อง "ตุบ.ตุบ..ผลั่ก"เธอผลักอกเขาเมื่อไม่ยอมถอนริมฝีปากบางออก "โอ้ย!" ตรีภพหยุดชะงักรีบปล่อยให้เธอเป็นอิสระ เมื่อถูกฟันคมกัดเข้าที่ริมฝีปากล่างอย่างจังจนเลือดซิบ เธอพยายามจะลงจากโต๊ะอาหารต้องการเข้าไปในห้อง เพื่อเปลี่ยนชุดให้เรียบร้อยเขาทำรุนแรงกับเธอเกินไป ไม่อ่อนโยนเหมือนคืนนั้นเลยสักนิดทำให้เธอไม่พอใจพาลโกรธที่เขาเอาแต่ใจ "ฉัตรจะกลับแล้วค่ะ"เธอเอ่ยเสียงห้วนไม่ยินยอมให้เขาแตะเนื้อต้องตัวอีก แต่ตรีภพกลับยืนขวางไว้ไม่ให้เธอลงจากโต๊ะ "ฉันขอโทษ...ก็มันคิดถึงนี่ไม่ได้จูบแบบนี้นานมากแล้วนะ" เขาเอ่ยเสียงนุ่มรู้ว่าตัวเองผิดที่ทำรุนแรงกับเธอเกินไป จนลืมคิดถึงความรู้สึกเธอไปชั่วขณะ เขาเดินเข้าไปจนชิดขอบโต๊ะทำให้ขาเรียวรู้สึกได้ถึงสิ่งแปลกปลอม ที่กำลังทิ่มขาเธออยู่อย่างชัดเจนเธออดมองไม่ได้ ก้มลงดูที่ขาเรียวของตัวเองตกใจไม่น้อยไม่คิดว่าแค่จูบเมื่อครู่นี้ จะทำให้เขาของขึ้นได้ขนาดนี้ "จับดูสิ...เธอทำให้มันตื่นอีกแล้วนะ"ตรีภพเอ่ยเสียงแหบพล่าจับมือเล็กของเธอ ดึงลงมาค

"อ๊ะ...ขะ คุณอา"ฉัตรวีขยับถอยออกห่างผลักอกเขาออกเต็มเเรง เมื่อเบิกตาทั้งสองข้างมองจนชัดแล้วว่าเป็นเขาตรีภพ คุณอาที่เธอยอมค้างคืนด้วยเพื่อแลกกับเงินค่าผ่าตัดของพ่อเธอ "เธอเป็นอะไรหรือเปล่า"เขาเอ่ยหลังจากปล่อยข้อมือเธอแล้ว "ไม่เป็นไรค่ะคุณอา...ขอโทษนะคะที่ซุ่มซ่ามไปชนคุณอาเข้า"ฉัตรวีเอ่ยขอโทษที่ชนเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอยอมรับว่าใจลอยไปหน่อยไม่ทันระวัง เลยทำให้เขาต้องเสียเวลาดีที่ไม่มีใครเห็น "แล้วนี่ล่ะ..เธอทำมันตื่นจะรับผิดชอบยังไง"ตรีภพเอ่ยเสียงดุชี้มาที่เป้าตุงของตัวเอง ที่มือน้อยๆของฉัตรวีทำให้มันตื่นซะได้ ฉัตรวีมองไปที่เป้าตุงของเขาแล้วสองพวงแก้มก็แดงขึ้นมา ทำเธออับอายไม่น้อยที่รนราน จนลืมว่ามันคือตรงนั้นของเขา "รับผิดชอบ" ฉัตรวียังไม่ได้เอ่ยจบก็ถูกมือหนาฉุดดึงเข้าไปในห้องน้ำชาย ห้องท้ายสุด ""จัดการให้มันสงบลงซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเธอตรงนี้แหล่ะ" ตรีภพขู่เธอแล้วปลดเข็มขัด ที่เอวออกจับเธอนั่งที่ฝาชักโครก รูดซิบกางเกงลงงัดท่อนเอ็นร้อน ออกมาแล้วจ่อที่ปากของเธอ "อมให้เสร็จ แล้วเธอก็ออกไปได้"เขาเอ่ยเสียงทุ้มเธอทำตามอย่างว่าง่าย มองเวลาที่ข้อมือเขาเหลืออีกสิบกว่านาที จะถึงเวลาเข

"นี่ๆ ...พวกเธอว่าท่านประธานหล่อไหม ได้ยินว่ายังโสดอยู่นะโครตหล่อเลยอ่ะ"พิมรี่สาวสวยตัวเก็งของแผนกพูดขึ้นพร้อมทำท่าจริตจะก้าน อย่างออกรสออกชาติทั้งๆที่เป็นเวลางาน"หล่อสิ...ทั้งล่ำทั้งสูงขาก็ยาวอยากมีบุญจัง ได้ปีนขึ้นเตียงท่านประธานคงฟินน่าดู"คำพูดที่สองสาวคุยกันฉัตรวีได้ยินทั้งหมดเธอเองก็เผลอคิดไปถึงเรื่องคืนนั้นขึ้นมา ทำให้หน้าแดงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว"เงียบๆ หน่อย ไม่มีงานทำกันหรือไง"หัวหน้าเดินเข้ามาพอดีได้ยินจึงเคาะโต๊ะทำงานแรงๆ เป็นเสียงเตือนฉัตรวีไม่ได้หันไปสนทนากับเพื่อนรุ่นพี่ แต่เธอกำลังคิดถึงเรื่องบนเตียงคืนนั้น เมื่อหัวหน้าเดินเข้ามาเคาะลงที่โต๊ะทำงานของเพื่อนร่วมงาน ทำเอาเธอสะดุ้งตกใจเธอไม่รู้มาก่อนว่าบริษัทนี้เป็นของคุณอา ที่เธอเคยนอนกับเขา เมื่อหลายเดือนก่อน แต่การเปลี่ยนแปลงของเธอเขาคงจำไม่ได้หรอก เธอคิดในทางที่ดีแต่ถึงจำได้เธอกับเขาก็ไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว"เที่ยงแล้ว พวกเราออกไปหาอะไรกินข้างนอกกันเถอะ"นิหน่าเดินมาชวนฉัตรวีที่โต๊ะ ดูเหมือนโรงอาหารจะวุ่นวายชุลมุนเกินไป ได้ยินว่าท่านประธานและคณะจะมากินข้าวเที่ยงที่โรงอาหาร"ทำไมล่ะพี่นิหน่า"เธอถามอย่างแปลกใจ"ได้ยิน