รอยชัง มัสสิกา

“คุณครับ คุณ ได้ยินไหมครับ”

เสียงร้องเรียกดังเข้ามาในโซนประสาทของมัสสิกา หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นแต่ก็พร่ามัวจนมองอะไรไม่ชัด แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างกาย

ความรู้สึกหนักอึ้งในหัวปวดหนึบขึ้นมาทันที เธอจำได้ว่าไปงานวันเกิดเพื่อนแล้วดื่มเข้าไปหนักมาก หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

“คุณได้ยินไหม ตั้งสติหน่อยครับ”

คราวนี้เป็นการสัมผัสมาที่หัวไหล่แล้วเขย่าร่างเบาๆ ดวงตาเริ่มชินกับแสงสว่างทำให้เธอมองเห็นอะไรๆ ที่ชัดขึ้น

เธอมองออกไปยังหน้ารถที่กระจกเป็นรอยแตกร้าว กะบังหน้ารถพังยุบเข้ามา ใบหน้าหวานถึงกับซีด หันมองไปด้านนอกที่มีผู้คนยืนอยู่มากมายแล้วจ้องมองมาที่เธอ

สองมือเล็กยกขึ้นจับที่พวงมาลัยรถ เธอมาขับรถได้อย่างไร เพราะหากเธอดื่มเหล้าแล้วจะไม่แตะรถเด็ดขาด แล้วนี่ยังขับมาเกิดอุบัติเหตุอีก

“เอ้าคุณ ถ้าได้สติแล้วก็ลงมาก่อนครับ เราจะได้รู้ว่าคุณได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

มัสสิการับรู้แล้วพยักหน้าให้ เธอก้าวขาลงมาจากรถช้าๆ แต่ก็มีอาการเซเล็กน้อย เสียงซุบซิบจากไทยมุงแถวนั้นดังเข้ามาให้ได้ยิน

“สภาพแบบนี้เมาแน่ๆ”

“ภาระสังคม ทำลายชีวิตคนอื่น”

หญิงสาวไม่เข้าใจในสิ่งที่คนเหล่านั้นพูด จนกระทั่งเธอหันไปยังหน้ารถ เรี่ยวแรงที่มีหายไปจนหมดสิ้น เธอถึงกับทรุดตัวลงนั่ง

ผ้าคลุมสีขาวปกคลุมร่างคนหนึ่งอยู่ ผ้าขาวนั้นแดงไปด้วยเลือดสีสดที่ไหลนองพื้น

“ม่ะ...มันไม่จริงใช่ไหม”

มัสสิกาแทบสติหลุดเมื่อรู้ว่าตัวเองขับรถชนคนตาย จากที่ทรุดตัวลงนั่งเธอค่อยๆ คลานเข่าเข้าไปหา เธอกรีดร้องออกมาเหมือนคนบ้า เนื้อตัวสั่นเทา ทั้งหวาดกลัว ทั้งเสียใจกับสิ่งที่ได้ทำลงไป

กู้ภัยหญิงที่อยู่บริเวณนั้นวิ่งเข้ามากอดเธอและเรียกสติ แต่ยามนี้มันเปล่าประโยชน์เพราะเธอแทบหมดเรี่ยวแรง เสียงร้องไห้ของเธอดังไปทั่วบริเวณ จนเธอถูกอุ้มออกไปจากจุดนั้นแล้วนำไปขึ้นรถเพื่อสงบสติอารมณ์

“คุณคะ รบกวนช่วยเป่าแอลกอฮอล์ด้วยค่ะ”

กู้ภัยสาวยื่นเครื่องเป่าสีขาวมาตรงหน้า เธอเหลือบมองด้วยสายตาเหม่อลอยแล้วอ้าปากงับเครื่องเป่าลมแล้วออกแรงเป่า

กู้ภัยยกขึ้นดูแล้วถึงกับส่ายหน้า ก่อนจะหันไปตะโกนบอกเพื่อนว่าค่าแอลกอฮอล์ว่า153 ให้จดไว้ให้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจ

ขณะที่กู้ภัยหญิงจะก้าวขาเดินออกไป มัสสิกาจึงรีบคว้าแขนเอาไว้

“เดี๋ยวค่ะพี่ เขาเสียชีวิตจริงๆ เหรอคะ แล้วมันเกิดอะไรขึ้น”

น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยถามทั้ง ๆ ที่มีน้ำตาคลอ แววตาช่างว่างเปล่าเพราะเธอนึกยังไงก็นึกไม่ออก ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะรู้สึกตัวก็เกิดอุบัติเหตุนี้แล้ว

“คุณจำอะไรไม่ได้เลยเหรอคะ ก็ไม่แปลกหรอกที่จะขับรถชนคนตาย ดื่มเข้าเสียขนาดนั้น เขาก็รณรงค์อยู่ว่าเมาไม่ขับ ดูสิ มีอีกหลายคนต้องสูญเสีย”

น้ำเสียงแข็งตอบกลับมาปนความประชดประชันพร้อมกับเหลือบสายตาไปยังหน้ารถ ที่ตอนนี้มีผู้ชายอีกคนที่เพิ่งมาถึงกำลังก้มลงกอดศพผู้หญิงที่เสียชีวิตร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ

มัสสิกามองตามสายตานั้นแล้วเธอเองก็หัวใจสลายที่พรากชีวิตคนอื่นไปเพราะตัวเอง

แต่สิ่งที่ทำให้กู้ภัยหญิงแปลกใจมากกว่าก็คือผู้หญิงที่ขับรถชนคนอื่นทำไมไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด ไม่มีแม้กระทั่งเลือดหรือรอยถลอกเลยสักนิด แต่เธอก็ไม่อยากสนใจ คนเมาก็คือคนเมาเป็นปัญหาให้ได้ไม่หยุดหย่อน

“คุณต้องไม่เป็นอะไรนะน้ำมนต์ คุณต้องอยู่กับผมนะ ไหนเราเคยสัญญากันไงว่าถ้าคุณได้บรรจุเป็นครู คุณจะแต่งงานกับผม คุณฟื้นสิ     ได้ยินที่ผมเรียกไหม น้ำมนต์!”

สองแขนแกร่งช้อนร่างที่อยู่ใต้ผ้าคลุมสีขาวขึ้นมากอดไว้แนบอก เพียงแค่ได้รับโทรศัพท์จากปลายสายว่าเจ้าของเครื่องได้รับอุบัติเหตุเสียชีวิต วินาทีนั้นโลกของศรัณย์เหมือนหยุดหมุน เขาคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง คว้ากุญแจรถได้เขาก็รีบมาที่นี่ทันที

ว่ากันว่าน้ำตาลูกผู้ชายไหลยากมันไม่ใช่เรื่องจริงเลยสักนิด แค่เห็นร่างเล็กที่คุ้นตาถูกปกคลุมด้วยผ้าขาวที่ชุ่มไปด้วยเลือด หัวใจเขาเหมือนสลายแทบอยากกลั้นลมหายใจให้ตายตาม

เสียงร้องไห้ของชายร่างสูงที่นั่งกอดศพอยู่ริมถนน สร้างความเวทนาให้กับคนที่ผ่านไปมา

“ขะ คุณคะ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

มัสสิกาที่พยุงร่างที่แทบไร้เรี่ยวแรงของตัวเองเดินเข้ามาหาพร้อมกับทรุดตัวลงนั่ง สองมือกระพุ่มยกขึ้นไหว้ด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาเพราะตัวเธอเองก็รู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ใบหน้าคมเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงตรงหน้าช้าๆ แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ดวงตาแดงก่ำแฝงไปด้วยความเคียดแค้น สองกรามขบกันแน่นจนขึ้นเป็นนูนก่อนจะพูดผ่านไรฟัน

“คุณมันคือฆาตกร ขยะสังคม ไปให้พ้น จะไปตายที่ไหนก็ไป ไป!”

ศรัณย์ตะโกนไล่เธอให้ไปพร้อมกับจะกระโจนเข้าหาราวกับว่าจะเข้ามาทำร้ายมัสสิกา จนกู้ภัยและตำรวจต้องวิ่งเข้ามาห้ามแล้วพาตัวของเธอออกไป แล้วเชิญไปที่โรงพักเพื่อรับทราบข้อกล่าวหา

มัสสิกาเดินออกมาด้วยความเจ็บปวด พร้อมกับเสียงตะโกนด่าสาปแช่งของผู้ชายคนนั้นที่ดังเข้ามาในหู เธอได้แต่ก้มหน้ารับกรรม ทั้ง ๆ ที่เธอเองก็จำเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้เสียด้วยซ้ำ

ภายในสถานีตำรวจย่านชานเมืองมัสสิกานั่งเหม่อลอยอยู่หน้าโต๊ะตำรวจร้อยเวรที่กำลังสอบสวนอยู่

“คุณจะบอกว่าจำเหตุการณ์อะไรไม่ได้เลยเหรอครับ”

ตำรวจหน้าตาเคร่งขรึมอายุราว ๆ สี่สิบปีเอ่ยถามขึ้น เพราะคุยกันมาจะครึ่งชั่วโมงแล้วผู้ต้องหาก็เอาแต่ปฏิเสธว่าจำอะไรไม่ได้เลย จำได้แค่ว่าเธอดื่มเหล้าเข้าไปหนักมาก มารู้สึกตัวอีกทีก็มีกู้ภัยมาเรียกว่าเธอขับรถชนคนตาย

“คุณตำรวจคะ แล้วที่นั่นไม่มีกล้องวงจรปิดเหรอคะ”

“ไม่มีครับ กล้องที่มีก็เสีย พยานที่เห็นเหตุการณ์ก็ไม่มี ช่วงเวลานั้นไม่มีคนขับรถผ่านไปเลยไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นแค่ว่าคุณขับรถชนเขาไปแล้ว และทุกอย่างก็เป็นหลักฐานชัดเจนว่าคุณเมาแล้วขับรถชนคนเสียชีวิต”

น้ำเสียงเข้มเน้นย้ำถึงความผิดที่มัสสิกาได้ก่อ

“แล้วกล้องหน้ารถฉันล่ะคะ”

“กล้องหน้ารถคุณไม่มีนะครับ ผมว่าคุณอย่าพยายามหาหลักฐานให้ตัวเองพ้นผิดเลยยังไง ทุกอย่างมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว”

หญิงสาวถึงกับใบหน้าถอดสีคอตกพยักหน้ารับ

“ยัยมัส เป็นยังไงบ้างลูก”

เสียงแหลมเล็กของวิภาดังขึ้นด้วยความร้อนรนจากทางด้านหลัง พร้อมกับก้าวขายาวๆ เดินเข้ามา ตามมาด้วยชายรูปร่างสันทัดแต่งตัวภูมิฐาน

“แม่ มัสกลัว มัสจะติดคุกไหมอ่าแม่”

“ใจเย็นๆนะ ไหนเรื่องมันเป็นยังไง เล่าให้แม่ฟังสิ”

“มัสไม่รู้อ่าแม่ มัสจำอะไรไม่ได้เลย”

มัสสิกาสวมกอดคนเป็นแม่ด้วยความกลัว แต่ปลายจมูกของวิภากลับได้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งก็พอจะเข้าใจว่าลูกตัวเองเมาแล้วขับรถ

วิภาพยักหน้าให้กับชายมีอายุด้านหลังซึ่งเป็นทนายที่เธอสามารถติดต่อได้เร็วที่สุดในยามนี้ ก่อนที่จะปล่อยทนายไปจัดการเรื่องประกันตัว

“แล้วคู่กรณีล่ะ อยู่ที่ไหน แม่จะได้ไปคุยกับเขา”

มัสสิกาเองก็เอาแต่ส่ายหน้าเหมือนเธอไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักอย่าง แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนก่อนหน้านี้กำลังประคองชายแก่คนหนึ่งขึ้นมา

“เขาอยู่นั้นค่ะ มัสเห็นเขามาดูคนที่มัสขับรถชน” นิ้วเรียวสั่นเทาชี้ไปยังศรัณย์ที่กำลังจะเดินเข้ามา

วิภาตัดสินใจดึงมือลูกสาวตนเองให้เดินเข้าไปหาแล้วก็ได้ใจความว่าเขาคือคุณกนกพ่อของผู้หญิงที่เสียชีวิต

มัสสิกาเดินออกจากข้างหลังแม่ตนเองแล้วก้าวเท้ามายืนต่อหน้าชายแก่ที่ยามนี้ดวงตายังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

สองขาย่อเข่าลงกับพื้นสองมือยกขึ้นไหว้แล้วก้มลงกราบที่แทบเท้า กนกเองถึงกับตกใจ แต่สีหน้าของศรัณย์ที่มองกลับเต็มไปด้วยความเกลียดชัง