สัญญาร้อนซ่อนร้ายของคุณเลขา

สัญญาร้อนซ่อนร้ายของคุณเลขา

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-31
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
53Bab
840Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

กลางวัน... เธอคืออตีญาเลขาสาวผู้เพียบพร้อม เยือกเย็น และจัดการตารางชีวิตให้ประธานหรัญแห่งวิสุทธิสาสน์ได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ เส้นกั้นบางๆ ระหว่างเจ้านายและลูกจ้างถูกขีดเอาไว้อย่างชัดเจนภายใต้ชุดสูทสีทึบและแววตาที่สงบนิ่ง แต่เมื่อสิ้นแสงตะวัน... หน้ากากถูกปลดออก สถานะถูกลดทอนลงเหลือเพียง นางบำเรอขัดดอกร่างกายถูกประเมินค่าเป็นตัวเงินเพื่อแลกกับการต่อลมหายใจให้บิดา เธอต้องทอดร่างรองรับอารมณ์เร่าร้อน ป่าเถื่อน และเอาแต่ใจของผู้ชายที่เธอ ‘แอบรัก’ สำหรับหรัญ... เขาคือมัจจุราชหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง คิดเสมอว่าเงินและอำนาจ สามารถควบคุมได้ทุกอย่าง เขายัดเยียดสัญญาอัปยศให้เธอเพียงเพราะทิฐิและความหึงหวงที่ไม่อาจยอมรับความจริงได้ว่า เขาหลงรักเลขา ปากบอกว่าเธอเป็นเพียงสินค้าที่ซื้อมาด้วยเงิน เป็นผู้หญิงที่ต้องเจียมตัว แต่การกระทำกลับกักขังและหวงแหนเธอราวกับสมบัติล้ำค่าที่ห้ามใครหน้าไหนมาแตะต้อง เมื่อรักแรกของเขากลับมาทวงคืน พร้อมกับข่าวการจัดงานหมั้นหมายที่กำลังจะเกิดขึ้น อตีญาจึงตระหนักว่า... นิทานหลอกเด็กไม่มีวันเป็นจริง เธอเป็นได้แค่เงาในความมืดที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องสิ่งใด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเธอรู้ตัวว่ากำลังอุ้มท้อง ‘สายเลือด’ ของเขาเอาไว้ในครรภ์!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 เลขาคู่ใจ

家を出て五年目。村上莉音(むらかみ りおん)を海外に放置したまま一度も連絡を寄こさなかった父親が、突然人を遣わして彼女を連れ戻した。

彼女はついに、家族が自分という隠し子を受け入れてくれたのだと思っていた。

だが、彼女を待っているのは恋人の青山涼介(あおやま りょうすけ)が監禁されているという事実だった。莉音の父は、彼を拷問する映像を毎日彼女に送りつけ、江原家の目が見えない御曹司との結婚を強要してきた。

両手を縛られ、血まみれになった涼介の姿を見て、莉音はついにそのことに同意した。

しかし、ようやく涼介が解放されたその夜。莉音は慌てて彼に「一緒に逃げよう」と言いに来た時、彼の部屋から聞こえてきたのは姉の村上玲乃(むらかみ れの)の声だった。

「涼介、ありがとう……莉音は私の父を奪った。彼女の母親は私の母を怒らせて死なせたのよ……彼女があのとき海外に行かなかったら、もしかしたら父は彼女のために私を捨てていたかもしれないわ」

「でも彼女、あなたのことをとても好きだね。しかし五年間、彼女のそばでボディガードのふりしていたのは、全て私の復讐のためだった。そんな事実を知ったら、彼女は狂っちゃうじゃない?」

五年の付き添い、生死を共にすると思っていた彼の想いは――ただ玲乃に捧げる忠誠の証でしかなかった。

……

祠堂に閉じ込められて十五日目、莉音はついに口を開いた。「村上さんに伝えて……彼の条件、受け入れるって」

そう言い終えると、電話越しから彼女の父の歓喜の声が響いた。

「莉音、やっとわかってくれたか!安心しなさい、君は村上家の戸籍には入れないが、それでも娘として認めているさ。江原家には、盛大な式で嫁がせてやるからな……」

「娘?」彼女はふっと笑い、震える指先を必死で抑えながら冷たく言った。「私の母はあなたの妻でもないのに、私があなたの『娘』だと?」

相手の沈黙を無視して、さらに皮肉めいて尋ねた。「村上さん、『隠し子』も娘なのか?」

「莉音!」

怒りに駆られた彼の声が低く響いた。「忘れるな、あの男はまだ俺の手の中にあるぞ。あいつの命が惜しければ、結婚するまでは大人しく従うんだ!」

涼介の話を聞いた瞬間、莉音の呼吸が止まった。

「彼はどこ……彼をどうしたの!私もう江原湧仁(えはら ゆうじん)と結婚すると言ったじゃない、だからお願い、彼を放して!」

しかし、電話は無情にも切られた。

代わりに送られてきたのは、一分半の映像だった。

シャツ姿の男が血まみれで倒れ、彼女が彼のために求めた数珠のブレスレットは床に散らばっていた。

涼介は手を後ろに縛られ、目からは血の涙が流れ、ひび割れた唇が音にならない言葉を形作った。

彼は彼女を呼んでいた。

「莉音……助けてくれ……」

目の見えない男に嫁ごうと、生みの父に祠堂へ閉じ込められようと、眉ひとつ動かさなかった莉音──そんな彼女が、ただこの瞬間だけは、声を枯らして絶叫した。

使用人の手を振り払い、彼女はその場に崩れ落ちて号泣した。「私が江原家のあの目の見えない男と結婚すれば、彼を放してくれるって、そう言ったじゃないか!」

タイミングを見計らったように、彼女の父の秘書が静かにメモを差し出した。「莉音お嬢様が大人しく嫁入りするなら、村上社長は青山様にこれ以上手を出しません。今、彼に会いに行けます」

十五日前、彼女を五年間も海外に放り出し、音沙汰一つなかった血の繋がった実の父親が、人を遣って彼女を迎えに来た。

その時、莉音は喜びいっぱいで、やっと家に帰れると涼介に言った。

だが、彼女を待っているのは恋人の涼介が監禁されているという事実だった。莉音の父は、彼を拷問する映像を毎日彼女に送りつけ、江原家の目が見えない御曹司との結婚を強要してきた。

江原家と交わした婚約は、もともと玲乃のためのものだった。

だが湧仁が事故で視力を失い、後継者争いから脱落すると、莉音の父はもう一人の「娘」の存在を思い出したのだ。

涼介は、莉音の父が彼女の監視役として送り込んだボディーガード。そして彼もこの五年間、彼女の唯一の支えだった。

そして彼は、彼女の一番の弱点だ。彼女にとって、彼は命よりも大事な存在だから。

莉音は意識を取り戻し、紙を握りしめると、何も見ずに走り出した。

長期間の絶食で、ハンドルすら満足に握れず、何度も追突しかけながら目的地に到着した。

胃の痛みに耐え、震える手で口紅を塗り直し、ようやく呼吸を整えて扉に手をかけた、その瞬間――

部屋の中から、聞き覚えのある低音が聞こえてきた。

それは涼介の声だった。女の甘い笑い声と混ざり、莉音の鼓膜を突き刺した。

ブラインドの隙間から見えるのは、あの動画の中で血まみれだった男が、今は仏前に跪き、ぼんやりした瞳に玲乃の甘い笑顔を映していた。

五年間、冷静で禁欲的だったはずの涼介が、玲乃の名前を呼びながら欲望の深みに堕ちていった。

ただ画面に映る玲乃の顔を見ただけで、すでに抑えきれなくなっていた。

「玲乃……」彼はかすれた声で呟いた。「助けてくれ、君に会いたくてたまらない……」

ビデオ通話の先で玲乃が甘ったるく笑い、嬉しそうに言った。

「涼介、やっぱり一番私に優しいのはあなただよね」

「莉音は私の父を奪った。彼女の母親は私の母を怒らせて死なせたのよ……彼女があのとき海外に行かなかったら、もしかしたら父は彼女のために私を捨てていたかもしれないわ」

「でも彼女、あなたのことをとても好きだね。しかし五年間、彼女のそばでボディガードのふりしていたのは、全て私の復讐のためだった」

「そんな事実を知ったら、彼女は痛すぎて狂っちゃうじゃない?」

ドア一枚隔てて、莉音は自分の手首を強く掴み、血のにじむ歯型がひりひりと疼いた。

それは、祠堂で彼への想いに狂い、自らの体に噛みついた痕だった。

どれほど時間が経っただろう。熱い涙が頬を伝うほど長い時間、涼介は首を硬くしたまま激情をぶつけた。そして玲乃の命令通り、莉音が自ら縫ったお守りで下半身の汚れを拭い去った。

そのお守りは、彼女の足元に無造作に投げ捨てられた。そして彼は冷たく言い捨てた。「彼女なんてどうでもいいさ。玲乃、君はわかってるだろ……この五年、俺がどれだけ我慢してきたか」

玲乃は愉快そうに笑った。「彼女、ほんとバカね。偽物の血も本物だと思って、あなたが傷ついたってだけで魂抜けたみたいな顔をして」

彼らの声が遠ざかった。

莉音は無表情でしゃがみ込み、一針一針自分で縫い上げたお守りを拾い上げた。

その瞬間、胃の奥がひっくり返るような吐き気が襲った。

彼女はもう抑えきれず、壁に手をついて嘔吐した。胆汁に血が混じり、彼女の姿がぐちゃぐちゃになった。

五臓六腑が絡み合ったように締めつけられ、呼吸すらままならなかった。

涼介と出会ったあの日は、莉音の十八歳の誕生日だった。そして、初めて村上家の門を叩いた日でもあった。

母の遺骨を抱えて村上家の前で泣き崩れた彼女は、ただ、母に墓を与えてほしかった。

彼女は光を浴びることの許されない隠し子なのだ。しかし彼女の母も、ただ騙され、感情を弄ばれた一人の女にすぎなかった。莉音の父の二人目の子を身ごもった彼女は、分娩台上で難産の末に息を引き取ったのだ。

彼女の十八歳の誕生日の願いは、ただただ支え合って生きてきた母を葬ってあげることだった。

雨に打たれ、死にかけていた彼女を抱えて村上家に運んだのが、涼介だった。

彼女の父は金を出すことに同意したが、代償として、彼女は二度と国内に現れてはならない、と涼介が教えてくれた。

彼女は全身が痙攣するほど泣きじゃくり、狂ったように彼を詰め寄った。「私もあの人の娘なのに……なぜ、なぜこんな仕打ちを受けなきゃならないの?」

熱い涙が涼介の肌に落ちた。男の息遣いが一瞬、鋭く乱れた。

彼は静かに抱きしめた。「俺がついてるよ」

彼女は信じなかった。でも翌日、彼は本当に彼女のボディーガードとして、共に海外へ旅立った。

五年の間、彼は一切の家事を引き受けた。洗濯に料理、そして自ら彼女のハイヒールを脱がせてさえ――まるで子供のように寵愛したのだ。

ただ、一度も一線を越えなかった。

彼女は彼の優しく細やかな心遣いに次第に惹かれていった。しかし莉音が酔って誘惑しようと、自ら抱きつこうと、裸になって涼介のベッドに横たわろうと、彼が数珠を回す手は微動だにしなかった。

「お嬢様」彼はため息をつき、布団に彼女をくるみながら、そのまま外へ抱き出した。「知ってるだろ?俺には俺の信仰があるんだ」

でも、彼女は聞いてしまった。閉じた扉の向こう、喉の奥で漏れる声。「莉音……莉音……」

かつて彼女は信じていた。彼は、ただ自分の信仰を超えられないだけ。待てばいいと信じていた。

だから彼女は三千段の石階を裸足で登り、血の滲む額を地に擦りつけ、祝福された数珠を手に入れた。

十指を針で貫き、血でお守りを縫った。

何枚も経典を書き、経幡を作り、仏前に捧げた。彼を救ってほしいと、ただ祈りながら。

だけど、今やっと気づいた。彼の「信仰」は、仏などではなかった。

彼が喉から絞り出したその名は、「莉音」ではなく、「玲乃」だった。

五年の付き添い、生死を共にすると思っていた彼の想いは――ただ玲乃に捧げる忠誠の証でしかなかった。

莉音は、自らを罰するように扉の前に座り込んだ。中の物音が静かになるまで。そして、震える手でドアノブを、ゆっくりと握った。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
53 Bab
บทที่ 1 เลขาคู่ใจ
แสงแดดยามเช้า สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุงเทพมหานคร เผยให้เห็นทัศนียภาพของตึกระฟ้าและแม่น้ำเจ้าพระยาที่ทอดยาว ทว่าความงดงามของวิวหลักร้อยล้านนี้กลับไม่ได้ดึงดูดความสนใจของหญิงสาวในชุดสูททำงานสีครีมเรียบหรูที่เพิ่งก้าวพ้นประตูเข้ามาเลยแม้แต่น้อย‘อตีญา’ หญิงสาววัยยี่สิบหกปี รวบผมตึงเป็นมวยต่ำอย่างเรียบร้อย สวมรองเท้าส้นสูงสีดำที่ขัดจนเงาวับ เธอคือเลขาธิการส่วนตัวของ ‘ประธานหรัญ’ ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงแห่งเครือบริษัทยักษ์ใหญ่ หญิงสาวกวาดสายตามองความเรียบร้อยของห้องนั่งเล่นกว้างขวาง ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบาเมื่อพบว่าทุกอย่างยังคงเงียบสงบ บ่งบอกว่าเจ้าของห้องยังคงจมอยู่ในห้วงนิทรา ทั้งที่วันนี้มีประชุมผู้ถือหุ้นในเวลาเก้าโมงเช้าร่างบางก้าวเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนนำเข้าอย่างคุ้นเคย ห้าปีแล้วที่เธอทำงานกับเขา ห้าปีตั้งแต่เธอเป็นเพียงเด็กจบใหม่วัยยี่สิบเอ็ดปีที่ยังเงอะงะและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่เพราะได้รับโอกาสและความเมตตา (ที่บางครั้งก็มาในรูปแบบของความเข้มงวด) จากเขา อตีญาจึงเรียนรู้และพัฒนาตัวเองอย่างก้าวกระโดด จนกลายเป็น ‘เลขาคู่ใจ’ ที่รู้ใจประธานหรัญไป
Baca selengkapnya
บทที่ 2 เลขาคู่ใจ
หัวใจของอตีญาเต้นผิดจังหวะไปชั่วครู่กับคำพูดนั้น ถ้าไม่มีคุณ ผมจะจัดการชีวิตยังไง... คำพูดที่ดูเหมือนจะมีความหมาย แต่เธอก็รู้ดีว่ามันเป็นเพียงความชื่นชมในฐานะ ‘เจ้านาย’ ที่มีต่อ ‘ลูกน้อง’ ที่ทำงานได้ดั่งใจเท่านั้น"ดิฉันได้รับเงินเดือนจากบริษัทในอัตราที่สูงมากค่ะท่านประธาน การทำงานให้คุ้มค่ากับค่าตอบแทนเป็นสิ่งที่พึงกระทำ การศึกษาและจดจำรายละเอียดของเจ้านายก็เป็นหนึ่งในคุณสมบัติของเลขาที่ดีค่ะ" เธอตอบกลับอย่างเป็นเหตุเป็นผล ปิดบังความสั่นไหวในแววตาได้อย่างมิดชิดหรัญส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะพูดในสิ่งที่เขาคิดมาสักพักแล้ว "ผมเบื่อที่จะต้องให้คุณขับรถฝ่ารถติดมาที่นี่เพื่อปลุกผมในวันที่ผมเหนื่อยจัดแล้วล่ะ เอาอย่างนี้ไหม... มาอยู่ที่นี่ด้วยกันเลยไหม"บรรยากาศในห้องครัวเงียบงันไปชั่วขณะ อตีญารู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุด มือที่ประสานกันอยู่ด้านหน้าเผลอบีบเข้าหากันแน่น เมื่อเห็นว่าเธอเงียบไป หรัญจึงรีบอธิบายต่อ"ผมหมายถึง... คอนโดผมกว้างตั้งสองร้อยกว่าตารางเมตร มีห้องนอนเล็กที่ว่างอยู่ คุณมาอยู่ห้องนั้นก็ได้ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทาง หรือถ้าคุณอึดอัด... ผมซื้อห้องข้างๆ หรือชั้นล่างให้คุณเอาไหม คุณจ
Baca selengkapnya
บทที่ 3 เลขาคู่ใจ
มินตราพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากห้องราวกับได้หนีจากขุมนรก หรัญทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ มองตามแผ่นหลังบางของเลขาที่เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานหน้าห้องของเธอ ตลอดหนึ่งชั่วโมงสี่สิบห้านาทีหลังจากนั้น อตีญาเข้าสู่โหมดการทำงานที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกจากความมุ่งมั่น นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วและแม่นยำ ดวงตากลมโตสแกนตัวอักษรบนหน้าจอคอมพิวเตอร์บรรทัดต่อบรรทัด เธอใช้ความรู้ทั้งหมดที่สั่งสมมาตลอดห้าปี ดึงเอาไหวพริบในการเจรจาต่อรองที่เคยเรียนรู้จากหรัญมาปรับใช้ในตัวอักษร เธออุดช่องโหว่ทุกจุด เพิ่มเงื่อนไขที่ปกป้องผลประโยชน์ของบริษัท แต่ในขณะเดียวกันก็ปรับถ้อยคำให้ดูประนีประนอมและให้เกียรติคู่สัญญา เพื่อให้ดีลนี้สมบูรณ์แบบที่สุดสิบนาทีก่อนการประชุมเริ่ม เครื่องพรินเตอร์ทำงานเสร็จสิ้น อตีญาเย็บเล่มเอกสารฉบับแก้ไขที่สมบูรณ์แบบที่สุด ใส่แฟ้มหนังสีดำอย่างประณีต แล้วนำไปวางตรงหน้าหรัญที่รออยู่ในห้องประชุม เมื่อตัวแทนจากสิงคโปร์เดินทางมาถึง การเจรจาก็เริ่มต้นขึ้น หรัญนำเสนอโครงการด้วยความมั่นใจตามปกติ ทว่าเมื่อถึงขั้นตอนการพิจารณาสัญญา ตัวแทนฝ่ายกฎหมายของคู่สัญญาถึงกับเลิกคิ้วด้วยความประหล
Baca selengkapnya
บทที่ 4 เลขาคู่ใจ
"รถของท่านประธานมาถึงแล้วค่ะ" อตีญาตัดบทเมื่อเห็นรถประจำตำแหน่งขับเข้ามาจอดเทียบฟุตบาท เธอเดินไปเปิดประตูรถให้เขาอย่างรู้หน้าที่ "เชิญค่ะท่านประธาน พรุ่งนี้พบกันค่ะ"หรัญยืนนิ่งมองใบหน้าด้านข้างของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมก้าวขึ้นรถไป แต่ก่อนที่ประตูจะปิดลง เขาก็เอ่ยขึ้นมาเบาๆ"กลับบ้านดีๆ ล่ะ... แล้วพรุ่งนี้ ไม่ต้องซื้อกาแฟมาเผื่อนะ พรุ่งนี้ผมจะเป็นคนชงให้คุณเอง... ถือเป็นการเลี้ยงขอบคุณสำหรับสัญญาหมื่นล้านก็แล้วกัน"อตีญาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ แต่ก็รีบค้อมศีรษะรับ"ขอบพระคุณค่ะท่านประธาน... ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"เธอปิดประตูรถให้เขา ยืนมองรถยนต์หรูค่อยๆ แล่นห่างออกไปจนกลืนหายไปกับความมืด อตีญายืนโดดเดี่ยวอยู่หน้าโรงแรม ลมพัดมาเอื่อยๆ พาให้รู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปถึงหัวใจ‘พรุ่งนี้ผมจะเป็นคนชงให้คุณเอง’ ประโยคนั้นดังก้องอยู่ในหัว มันเป็นความอบอุ่นเล็กๆ ที่เขาหยิบยื่นให้ แต่สำหรับเธอ มันกลับทำให้กำแพงที่พยายามสร้างขึ้นมาสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอยกมือขึ้นทาบหน้าอกซ้ายของตัวเอง สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงเพราะผู้ชายคนนั้น... คนที่เธอท่องไว้ในใจเสมอว่า ไม่มีวันเป็นไปได้"อย
Baca selengkapnya
บทที่ 5 เลขาคู่ใจ
ข้อกล่าวหาที่ไร้สติทำให้พนักงานที่แอบดูอยู่ซุบซิบกันเสียงขรม อตีญาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรักษาระดับอารมณ์ให้เป็นมืออาชีพที่สุด"ดิฉันไม่ได้ทำค่ะ คุณกำลังเข้าใจผิด" อตีญาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบและหนักแน่น "คืนนั้นดิฉันเดินทางกลับบ้านทันทีที่ส่งท่านประธานขึ้นรถ ดิฉันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปแอบถ่ายรูปคุณ และกรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วยค่ะ ที่นี่คือบริษัท ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาอาละวาด""ไม่ต้องมาตอแหล! คืนนั้นแกแอบตามฉันขึ้นไปที่ชั้น 28 ฉันดูกล้องวงจรปิดแล้ว แกนั่นแหละที่ขายข่าวให้พวกนักข่าว!" ลลิตาที่กำลังหน้ามืดตามัวไม่ฟังเหตุผลใดๆ เธอพุ่งเข้าไปหาอตีญาอีกครั้ง เงื้อมือขึ้นหมายจะตบซ้ำให้หายแค้นแต่ก่อนที่ฝ่ามือนั้นจะกระทบใบหน้าของเลขาหสาว..."หยุดเดี๋ยวนี้นะ ลลิตา!!!"เสียงตวาดกร้าวทรงพลังดังลั่นมาจากหน้าประตูห้องทำงานที่เปิดอ้าออก หรัญก้าวพรวดออกมาด้วยความเร็วที่ไม่มีใครคาดคิด เขาพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของลลิตาไว้แน่นจนเธอเจ็บจี๊ด ก่อนจะสะบัดออกอย่างแรงจนร่างของหญิงสูงศักดิ์เซถลาถอยหลังไปหลายก้าวประธานหนุ่มก้าวเข้ามายืนขวางหน้าอตีญาไว้อย่างปกป้อง แผ่นหลังกว้างของเขาบดบังร่างบางของเธอจนมิด ด
Baca selengkapnya
บทที่ 6 เลขาคู่ใจ
ก้าวเท้าของอตีญาชะงักงัน เธอหันกลับมาประจันหน้ากับมินตรา ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างประเมินสถานการณ์"คุณหมายความว่ายังไง"มินตราหัวเราะในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความมาดร้ายที่ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น"คิดว่าเรื่องรูปหลุดนั่นเป็นฝีมือพวกปาปารัสซี่กระจอกๆ พวกนั้นจริงๆ หรือไง พี่หรัญอาจจะฉลาดเรื่องธุรกิจนะ แต่เรื่องผู้หญิงเขายังมองโลกในแง่ดีเกินไป! ฉันนี่แหละ... ฉันเป็นคนจ้างนักสืบเอกชนมือดีที่สุดให้คอยตามดูพฤติกรรมของยัยคุณหญิงนั่นมาตั้งแต่ผู้ใหญ่เริ่มทาบทามดูตัวแล้ว”อตีญายืนฟังอย่างสงบ แม้ในใจจะเริ่มประติดประต่อเรื่องราวความเลวร้ายทั้งหมดได้แล้ว“แล้วสวรรค์ก็เข้าข้างฉัน!” มินตราเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “สายของฉันรายงานมาว่ายัยลลิตานั่นแอบไปควงกับนายแบบและดาราหนุ่มชื่อดังลับหลังพี่หรัญ ฉันเลยจัดการจ้างตากล้องมืออาชีพไปดักรอถ่ายรูปที่หน้าโรงแรมคืนนั้นซะเลย ทุกอย่างมันง่ายไปหมด รูปภาพคมชัดระดับ HD ถูกส่งเข้าอีเมลสำนักข่าวทุกสำนักในพริบตาเดียว... ยัยนั่นหมดอนาคตที่จะได้แต่งงานกับพี่หรัญแล้ว!”“คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร คุณมินตรา” อตีญาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “การทำลายชื่อเสียงของคนอื่นไม่
Baca selengkapnya
บทที่ 7 สัญญาคู่นอน
บรรยากาศภายในห้องทำงาน ของประธานบริหารสูงสุดในยามบ่ายชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศที่ตั้งไว้เย็นเฉียบกลับไม่สามารถดับความร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของ ‘หรัญ’ ได้เลย ชายหนุ่มนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท นัยน์ตาคมกริบจ้องมองแฟ้มเอกสารสีดำที่ ‘วรวุฒิ’ เพิ่งนำมาวางไว้บนโต๊ะเมื่อสิบนาทีก่อนภายในนั้นไม่ได้บรรจุเอกสารสัญญาธุรกิจหมื่นล้าน แต่เป็นหลักฐานความโสมมทั้งหมด... ทั้งสลิปการโอนเงินจากบัญชีของมินตราไปยังบริษัทนักสืบเอกชน ภาพจากกล้องวงจรปิดที่บันทึกภาพตากล้องปาปารัสซี่รับซองเงิน และคลิปเสียงสนทนาที่วรวุฒิส่งคนไปรีดเค้นความจริงมาได้ ทุกอย่างมัดตัว ‘เด็กฝาก’ ของมารดาเขาจนดิ้นไม่หลุดก๊อก... ก๊อก..."ขออนุญาตค่ะพี่หรัญ"เสียงหวานใสที่ดัดจนเกินธรรมชาติรอดเข้ามา ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออก มินตราก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเดรสรัดรูปแบรนด์เนม ใบหน้าถูกแต่งแต้มอย่างประณีต เธอยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ คิดไปเองว่าการที่ประธานบริษัทเรียกพบด่วน คงหนีไม่พ้นการชื่นชมผลงาน หรือไม่ก็อาจจะเรียกมาปรับความเข้าใจเรื่องที่ลลิตามาอาละวาดเมื่อวาน"พี่หรัญมีงานด่วนให้มินช
Baca selengkapnya
บทที่ 8 สัญญาคู่นอน
ชายหนุ่มพ่นเหตุผลร้อยแปดออกมา เพื่ออธิบายการกระทำที่รุนแรงเกินกว่าเหตุของตนเอง เขาหลอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าที่เขาโกรธจนแทบคลั่ง ที่เขาพร้อมจะแตกหักกับครอบครัวของมินตรา เป็นเพราะอตีญาคือเลขาคนสำคัญ ที่เขาขาดไม่ได้ในการทำงาน เขาไม่รู้ใจตัวเองเลยสักนิดว่า ลึกๆ แล้ว ความหวงแหนและห่วงใยที่เขามีต่อเธอนั้น... มันได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งของคำว่าเจ้านายกับลูกน้องไปไกลแสนไกลแล้วอตีญามองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา คำว่า ‘ในฐานะเจ้านาย’ และ ‘คนสำคัญของบริษัท’ ดังสะท้อนก้องอยู่ในใจ มันเป็นเครื่องเตือนสติชั้นดีที่ทำให้เธอยอมรับความจริงว่า... ไม่ว่าเขาจะปกป้องเธอมากแค่ไหน สุดท้ายแล้ว เธอก็เป็นเพียงแค่ฟันเฟืองชิ้นสำคัญในการทำงานของเขาเท่านั้น ไม่ใช่คนสำคัญในหัวใจ"ดิฉันเข้าใจแล้วค่ะท่านประธาน" อตีญาก้มศีรษะลงเล็กน้อย ซ่อนแววตาเจ็บปวดไว้ใต้ขนตางอนยาว "หากไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวกลับไปทำงานต่อก่อนนะคะ ช่วงบ่ายท่านประธานมีประชุมบอร์ดบริหารเรื่องไตรมาสที่สาม ดิฉันจะไปเตรียมเอกสารให้พร้อมค่ะ"เธอหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้หรัญยืนมองแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกหน่วงๆ ในอก... เขา
Baca selengkapnya
บทที่ 9 สัญญาคู่นอน
อตีญายืนนิ่ง หัวใจของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรงกับคำพูดของเจ้าสัวและหรัญ มันคือความตื้นตันที่ได้รับการยอมรับในความสามารถ ทว่าเธอก็ยังคงกดความรู้สึกนั้นไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยรสรินโกรธจนตัวสั่น ลุกขึ้นยืนอย่างก้าวร้าว “ได้! ในเมื่อพวกเธอเลือกนังคนใช้นี่มากกว่าคนกันเอง ก็อย่ามาเรียกฉันว่าเพื่อนอีกเลย! มินตรา กลับ! ต่อไปนี้ไม่ต้องไปเหยียบที่นั่นอีก!”มาดามรสรินและมินตราสะบัดหน้าเดินออกจากคฤหาสน์ไปท่ามกลางความเงียบงันเมื่อความวุ่นวายจบลง คุณหญิงมลฤดีหันมองลูกชายด้วยสายตารู้ทัน “ตาหรัญ... ลูกปกป้องหนูอตีญามากเกินไปหรือเปล่า?”หรัญนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับมารดาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เป็นงานเป็นการ “ผมแค่ปกป้องทรัพยากรบุคคล ที่ดีที่สุดของผมครับคุณแม่ ผมไม่อยากให้เรื่องส่วนตัวไร้สาระมาทำให้การทำงานของผมสะดุด”เขาลุกขึ้นยืนแล้วหันมาทางอตีญา “อตีญา... กลับกันเถอะ ผมจะไปส่งคุณเอง”“ไม่เป็นไรค่ะท่านประธาน ดิฉันกลับเองได้ค่ะ”“นี่คือคำสั่งครับ” หรัญเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาของเขากลับดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย แตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิงในรถหรูที่มุ่งหน้าไปยังคอนโดของอตีญา ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริ
Baca selengkapnya
บทที่ 10 สัญญาคู่นอน
ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองด้วยอารมณ์ที่เริ่มขุ่นมัว เขาพยายามกดโทรศัพท์ภายในเรียกเธอแต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ จนกระทั่งผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ความหงุดหงิดก็เปลี่ยนเป็นความฉงนหรัญกดสายตรงไปที่ฝ่ายบุคคลทันที“นั่นฝ่ายบุคคลใช่ไหม คุณอตีญาไปไหน ทำไมป่านนี้ยังไม่มาทำงาน”“เอ่อ... ท่านประธานคะ คุณอตีญาลางานด่วนเข้ามาเมื่อเช้ามืดค่ะ แจ้งว่าเป็นเหตุฉุกเฉินทางครอบครัวที่ต่างจังหวัดค่ะ ขอลาพักร้อนรวมกับลากิจที่เหลือทั้งหมดเลยค่ะ”หรัญนิ่งไปครู่หนึ่ง “ลาพักร้อนรวมกับลากิจเลยงั้นเหรอ ปกติเธอไม่เคยลาแบบนี้นี่ แล้วเธอได้บอกไหมว่าฉุกเฉินเรื่องอะไร?”“ไม่ได้ระบุรายละเอียดค่ะท่านประธาน บอกแค่ว่าเรื่องด่วนมากจริงๆ ค่ะ”หรัญวางสายด้วยความรู้สึกวูบไหวในอก ตลอดห้าปีที่ทำงานด้วยกันมา อตีญาเป็นเลขาที่เคร่งครัดเรื่องเวลามากที่สุด ต่อให้ป่วยเธอก็ยังมาทำงาน หรืออย่างน้อยก็จะโทรรายงานเขาโดยตรงก่อนล่วงหน้า การที่เธอหายไปเฉยๆ และลาผ่านฝ่ายบุคคลแบบนี้ บ่งบอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นต้อง ‘ไม่ธรรมดา’เขาหยิบสมาร์ทโฟนส่วนตัวขึ้นมา กดโทรออกเบอร์ของอตีญาเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนตืด... ตืด...ไม่มีคนรับสาย... หรัญ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status