روايات بقلم ธัญลักษณ์ สุระคนธ์

ลลิตาถูกส่งไปศึกษาต่อยังประเทศนิวซีแลนด์ถึง 20 ปี กลับบ้านอีกทีอะไร ๆ ก็เปลี่ยนไปเกือบหมด ถนนหน้าบ้านที่เคยเป็นทางลูกรังดินแดง ทุกวันนี้ถูกฉาบด้วยคอนกรีต แต่แผ่นคอนกรีตคงบางไปหน่อย หินคลุกจึงผุดขึ้นมาให้เห็นอยู่ประปราย สองข้างทางที่เคยเรียงรายไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่มนานาพรรณ ทุกวันนี้มีที่พักอาศัยผุดขึ้นแทนเป็นดอกเห็ด รั้วบ้านติดกันระนาว หลังคาบ้านแทบชนกันอยู่รอมร่อ แต่ละบ้านสวย ๆ ทั้งนั้น มองไปทางไหนก็เจริญหูเจริญตา มุมใดทำเลดีก็ปรากฏร้านสะดวกซื้อ ร้านโชห่วยซึ่งเคยเรียงรายหนาตาอยู่หน้าปากซอยจึงบางตาไปมาก คนหนุ่มสาวเปี่ยมความคิดสร้างสรรค์ พวกเขาดัดแปลงบ้านเป็นบริษัทขนาดย่อม หรือที่เรียกกันติดปากว่า ‘ออฟฟิศ’ ทว่ารั้วบ้านของชาวบ้านไม่มีชีวิตชีวาเหมือนยี่สิบปีก่อน จากรั้วบ้านสีเขียวกินได้กลายเป็นกำแพงปูนสูงหลายเมตร ถึงอย่างนั้นรั้วปูนหรือรั้วเหล็กก็มีประโยชน์ของมันนั่นคือให้ความเป็นส่วนตัวแก่ผู้อยู่อาศัย บ้านประดิพัทธ์ก็เปลี่ยนแปลงไปมาก พิพัฒน์ทุ่มเทกับงานกระทั่งกลายเป็นเจ้าแห่งอสังหาริมทรัพย์ เขามีบ้านหลังงามดุจคฤหาสน์ตามที่วาดไว้ แต่ถึงอย่างไรต้นหูกระจงหน้าบ้านก็ยังคงอยู่ มันแผ่กิ่ง

“ถ้าอย่างนั้นหนูริต้าไปทำแผลก่อนนะจ๊ะ แล้วเดี๋ยวมาทานข้าวทานยากันเนอะ” ริต้าชอบรอยยิ้มสวยหวานของคุณป้ารตีเป็นที่สุด แม้คุณป้าชอบทาปากแดงแจ๊ดเหมือนนางร้ายในละครไทย แต่อุปนิสัยตรงกันข้าม คุณป้ารตีปากร้ายแต่ใจดี “น้องน่าจะได้ทำแผล ได้ทานข้าวและได้ทานยาตั้งนานแล้วครับถ้าแม่ไม่มัวแต่บ่นผม” เห็นแม่โอ๋น้องก็อดหมั่นไส้แม่ตัวเองไม่ได้ จึงเอ่ยหยอกผู้บังเกิดเกล้าทีเล่นทีจริง “ตาเรนนี่ ยิ่งโตยิ่งปากคอเราะร้ายนะเรา ไปกันเถอะหนูริต้า เราไปทำแผลกันดีกว่า เดี๋ยวป้าทำแผลให้อย่างเบามือเลยนะ หนูจะได้ไม่เจ็บอีก” ว่าแล้วก็ประคองร่างเล็กพาเดินตรงไปยังห้องรับแขก ปล่อยให้ลูกชายยืนพึมพำอยู่ลำพัง“ตกลงใครเป็นลูกแม่กันครับเนี่ย” มุมปากสองข้างยกยิ้มเล็กน้อย ที่เขาว่ากันว่า ‘รักลูกเท่าบ้านรักหลานเท่าเมือง’ นี่น่าจะจริง เด็กหนุ่มส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะเดินตามแม่กับน้องไป เมษาหน้าร้อน…แดดเปรี้ยง ๆ ยามบ่ายกอปรกับอากาศที่ร้อนอบอ้าวเหมือนอยู่ในเตาอบเป็นเหตุให้เด็กและผู้ใหญ่ต้องการของหวานเย็น ๆ มาดับร้อน ‘ตือดือดึ่ง~ ตื่อดือดึ่ง~ ตือดือดือดือดือดือดึง~ ไอศกรีมเนสเล่มาแล้ว! มาเล้ย! อร่อยจังงง!’ เสียงสวรรค์ที่เด็ก ๆ

‘ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก’ เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นคอนกรีตดังมาแต่ไกล ไม่กี่อึดใจเจ้าของรองเท้าผ้าใบสีขาวราวดอกเดซี่ก็หยุดอยู่หน้าบ้านหลังงาม หญิงสาวทอดมองบ้านหลังนี้ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ในไม่ช้าริมฝีปากชมพูระเรื่อแบบธรรมชาติก็คลี่ยิ้มน้อย ๆ เมื่อความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมาในหัว::: 20 ปีที่แล้ว…“พี่เรน! รอริต้าด้วย!” เด็กหญิงวัย 3 ขวบตะโกนเรียกพี่ชายข้างบ้าน เสียงของเธอไพเราะและใสกังวานเหมือนเสียงดนตรี พวกเขากำลังเล่นวิ่งแข่งกันอยู่สนุกสนาน โดยมีจุดเริ่มต้นคือถนนลูกรังหน้าบ้านประดิพัทธ์…บ้านของเรน ระพีพัฒน์ ประดิพัทธ์ ส่วนเส้นชัยอยู่หน้าปากซอยทางเข้าหมู่บ้าน ‘แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก~’ เสียงหอบหายใจของคนตัวเล็กถี่กระชั้น จึงต้องย่อตัว ก้มหน้าลงพื้น เอามือชันหัวเข่าและแลบลิ้นเพื่อพักเหนื่อย “ถ้ามัวแต่รอริต้า พี่ก็แพ้สิ แบร่~” เด็กชายวัย 15 ปีหันหลังขวับ ตะโกนตอบน้องสาวข้างบ้านด้วยเสียงอันดัง เมื่อเห็นว่าน้องวิ่งตามไม่ทันก็ล้อเลียนด้วยการแลบลิ้นใส่ ท่าทางและใบหน้าจอมทะเล้นเป็นเหตุให้เด็กหญิงหน้ามุ่ย เธอจึงเร่งฝีเท้าสุดกำลังหวังตามคนพี่ให้ทัน‘ฟุบ!’“อะ! โอ๊ย!” เด็กน้อยหกล้มคะมำ ใบหน้าเนีย