มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟน

"ทำไมช่วงนี้นายถึงไม่ค่อยว่างเลยล่ะ" หญิงสาวที่ร่างกายสมบูรณ์ สมบูรณ์ในที่นี้คือ อก..เอว..สะโพก..เกินขนาดของหญิงไทย แต่ก็ไม่ถึงกับอ้วน

"อย่างี่เง่าได้ไหม ก็บอกแล้วไงว่าต้องได้ช่วยงานทางบ้าน"

ใบหน้าอวบ เต่งตึง บูดบึ้งขึ้นมาทันตาเห็น หลายวันแล้วที่ไม่ค่อยได้คุยกับเขา..ผู้ชายที่ทำให้หัวใจเต้นแรง

"แล้ววันไหนนายถึงจะว่างไปดูหนังกับเราล่ะ"

"ช่วงนี้ต้องส่งงานอาจารย์ กลับบ้านก็ต้องช่วยงานที่บ้านอีก ไว้ว่างค่อยไปดูกัน"

"ไปกันหรือยังคะราม"

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ก็มีผู้หญิงอีกคนเดินมาเรียก ชายหนุ่มรีบหอบหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วเดินตามผู้หญิงคนนั้นออกไป

"ฉันว่าแกถอยออกมาดีกว่าไหม" ของขวัญที่นั่งอยู่อีกโต๊ะ รีบเขยิบเข้ามาหาเพื่อน

"ถอยออกมาหมายความว่ายังไง"

"ยังจะให้ฉันพูดอีกเหรอ แค่นี้ก็เห็นอยู่ตําตา"

"แต่เขาบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย"

"ไม่ได้เป็นอะไรกัน แค่มาสะกิดก็วิ่งตามแล้วเนี่ยนะ"

"เขาบอกว่าทำรายงานกลุ่มกันอยู่"

"แล้วแกก็เชื่อ?"

ดวงตางามที่แฝงไว้ด้วยความเศร้าได้แต่มองตามไป ถ้าสถานะของเธอชัดเจนกว่านี้ ก็คงจะแสดงอารมณ์ออกมาได้บ้าง แต่นี่..ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในสถานะไหน จะว่าเพื่อนก็ไม่ใช่ แฟนก็ยังไม่ใช่อีก เนี่ยเหรอที่เขาเรียกว่า มากกว่าเพื่อน..แต่ไม่ใช่แฟน

ในห้องเรียน

"จ๊ะอาจารย์เรียก"

"อะไรนะ?"

"แกมัวคิดอะไรอยู่เนี่ยไม่ได้ยินอาจารย์เรียกเหรอ"

จ๊ะเอ๋ซึ่งกำลังใจลอยอยู่รีบมองไปที่หน้าห้อง

"ปัญหาที่บ้านยังไม่จบเหรอ" อาจารย์เห็นลูกศิษย์ สีหน้าไม่สู้ดีก็เลยถามดู

หึ.. แทนที่จะคิดเรื่องที่บ้าน กลับคิดเรื่องผู้ชาย "ค่ะ" หญิงสาวไม่รู้จะตอบยังไง เพราะตอนนี้เพื่อนทั้งห้องต่างก็มองมา

"หลังเลิกเรียนไปหาอาจารย์ที่ห้องพักนะ" อาจารย์สายฝนเป็นอาจารย์ที่คอยเป็นห่วงเป็นใยลูกศิษย์ทุกคน

"ค่ะ" คนอื่นยังเป็นห่วงเรื่องครอบครัว แต่ตัวเองดันไปคิดเรื่องผู้ชาย ..เป็นเอามากนะตัวเรา

ปัญหาที่เกิดขึ้นในครอบครัวของจ๊ะเอ๋ก็คือเรื่องที่ดิน หรือเรื่องมรดกนั่นเอง คนที่เป็นลุงฮุบมรดกทั้งหมดไป จ๊ะเอ๋ก็เลยมาปรึกษาอาจารย์ เพราะไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครแล้ว

เย็นวันเดียวกันนั้น..

จ๊ะเอ๋เดินใจลอยโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองเดินมาจนถึงอีกคณะหนึ่ง ..เพราะทุกวันเธอชอบเดินผ่านมาทางนี้เพื่อที่จะได้เห็นหน้าเขาบ้าง

"ราม//ราม" เสียงเรียกพระรามดังขึ้นพร้อมกัน และเขาก็เลือกที่จะหันไปมอง..

"ว่าไง"

"ก็เห็นออกมาจากห้องนานแล้ว นึกว่ากลับบ้านไปแล้วซะอีก" เธอคือเพื่อนคนที่พระรามบอกว่าทำรายงานด้วยกันอยู่

จ๊ะเอ๋ถอนหายใจออกมา แล้วค่อยๆ ถอยกลับไปทางเดิม

"แกไปไหนมา ฉันนึกว่าไปหาอาจารย์มาแล้ว" ของขวัญที่เพิ่งจะลงมาจากห้องเรียนเห็นเพื่อนเดินหน้าบอกบุญไม่รับมาแต่ไกล

"หาอาจารย์เรื่องอะไร"

"ก็อาจารย์บอกว่าหลังเลิกเรียนให้ไปหาที่ห้องไม่ใช่เหรอ"

"ตายแล้วฉันลืมไปได้ยังไงเนี่ย" จ๊ะเอ๋รีบวิ่งขึ้นไปที่ชั้นบนอีกครั้ง ทำไมจิตใจของเธอถึงได้หมกมุ่นแต่กับพระราม

ทั้งสองรู้จักกันมาก่อนที่จะเข้ามหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำ แต่ก็รู้จักแค่ผิวเผิน ตอนที่เข้ามาเป็นน้องใหม่ที่มหาวิทยาลัย ทั้งสองก็เริ่มคุยกัน แลกเบอร์แลกไลน์ และคุยกันมาเรื่อยๆ แต่ส่วนมากก็จะเป็นเธอที่ทักไปก่อน แรกๆ ชวนไปดูหนังเขาก็ไม่เคยปฏิเสธ แถมตอนดูหนังยังมีแอบโอบไหล่ นี่แหละคือสิ่งที่เธอคิดว่าเขาจะจีบหรือเปล่า แต่ความสัมพันธ์ก็ไม่ได้พัฒนาไปมากกว่านั้น อย่างมากก็มีแค่จับมือ..ไม่สิเคยหอมแก้มแล้วครั้งหนึ่งด้วย