มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟน

มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟน

last updateآخر تحديث : 2025-01-21
بواسطة:  ชะนีติดมันส์مكتمل
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
70فصول
5.9Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

"เอาออกเลยนะคุณทำบ้าอะไร!" ถึงแม้ว่าจะมีใจให้เขาแต่เธอก็ยังไม่พร้อมที่จะมีลูก "ก็ฉันถามเธอแล้วไงว่าชอบแบบไหนทำไมเธอไม่ตอบล่ะ ฉันก็เลยเลือกให้แบบสดแตกใน" จริงๆ แล้วไม่ใช่หรอกเพราะดึงออกมาปล่อยข้างนอกไม่ทัน ก็เลยพูดให้ตัวเองดูดีหน่อย "ไอ้บ้าราม!!" พอเป็นอิสระหญิงสาวก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปล้างคราบออก "ฉันจะคิดค่าปรับจากนาย!!" "ค่าปรับอะไรอีก" "ที่นายปล่อยใส่ข้างในนี่ไง!" เธอพูดกับเขาเหมือนกล้านโลกมาก เพราะถึงยังไงเขาก็คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงอย่างว่าแล้ว "มีค่าปรับด้วย?" "ได้บ้านได้รถแล้วใช่ไหม เหลือเครื่องเพชร!!" ขณะที่กำลังล้างอยู่จ๊ะเอ๋ได้ตะโกนออกมาเสียงดังแบบโมโหสุดขีด เขาได้ยินที่เธอพูดเต็มสองหูแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะตอนนี้สิ่งที่พระรามสนใจคือคาบเลือดสีจางๆ ที่ติดอยู่กับน้องชาย ..แล้วไอ้เสี่ยบ้านั่นมันเอาอะไรมาพูด โอ๊ย.. เธอพยายามกัดฟันล้างมันออกให้หมด ยิ่งล้วงเข้าไปลึกก็ยิ่งเจ็บ อยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก นี่เธอต้องได้หายาคุมมากินใช่ไหมเนี่ย

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1

「少將軍,八百里加急!大小姐受辱自戕,老夫人要您速歸,代她入宮完婚!」

南齊邊境,馬蹄飛快踏過剛消融的溪水,水花四濺。

鳳九顏策馬於最前方,她一襲玄色窄袖素衣,黑髮只用一根木簪束起,髮絲與衣襬飛揚,英氣逼人間,帶著一股子戾氣。

她和妹妹鳳薇薔是雙生子,但因著雙生不祥,她自小被養在外頭。

薇薔性子和善溫婉,從不與人結怨。

她想不通,誰會傷害那樣純潔善良的人。

她要將那人剝皮抽骨,剁碎了餵狗!

侍衛眼看就要跟不上她的速度,大喊。

「少將軍,已經跑死兩匹馬了,前方有客棧,要不先休整……」

鳳九顏一記馬鞭揮出。

「跟不上就滾回軍營!駕!」

蠢貨!

哪裡還有時間休整!

她現在背負的,是鳳家一百多口的性命!

侍衛拚命想追上她。

但那可是北大營最快的輕騎少將!疾如風,快如影。

……

七日後,皇城。

鳳家嫁女,還是一國之後,這是無上的榮耀。

百姓們紛紛駐足圍觀,想瞧瞧這天子娶妻的大場面。

然而,迎親的人都到了,新娘卻遲遲未出。

眾人議論紛紛。

「聽說鳳家大小姐被一夥山賊擄了去,受了好大的折磨,鳳家出動親衛才把人救回來,好像已非完璧,這怎麼還能入宮做皇后?」

「鳳家女子好命,歷朝歷代都是皇后的不二人選,能庇佑我南齊昌盛不衰!」

「不會真出什麼事吧?新娘子怎麼還沒出來呢?」

眾人踮起腳尖,視線幾乎要將鳳家大門看穿。

鳳家正廳內。

奉旨迎親的嬤嬤已經喝了好幾杯茶,實在喝不動了,對於鳳父遞來的茶水,連連擺手。

「鳳大人,令千金這是怎麼了?要不我去新房看看?這一直等著也不是辦法啊!若誤了吉時,我可不好交代!」

尋常百姓娶妻都在乎吉時,更何況這是皇家,是南齊最尊貴的帝王。

鳳家這般磨蹭,是在拿喬?未免太不知輕重!

鳳父一聽嬤嬤要去新房,臉色倏然一變。

他調整好表情,起身故作鎮定地叫住她,「哎!定是賤內捨不得女兒嫁人,她素來是這樣,我再讓人去催催,嬤嬤再稍候片刻,必然不會誤了時辰!」

說完這話,他對管家使了個眼色。

管家會意,立馬跑出去。

這一路到了新房外,管家恭敬地敲了下門。

「夫人,小姐,宮裡的人又催了!」

新房內,根本沒有新娘子的身影。

鳳夫人坐立難安,不斷拿帕子擦拭著額頭上的汗。

「你且回去傳話,就說……就說嫁衣有問題,讓繡娘補幾針。」

管家看了看周圍,隔著門提醒。

「夫人,不行啊!那嬤嬤已經催了好幾回了,這要是再不給個準話,只怕要闖進來了!」

鳳夫人咬了咬牙。

這可怎麼辦!

正心急如焚時,一道人影從側窗翻入,動作瀟灑如風。

見到來人,鳳夫人先是一怔,警惕地後退。

「你,你是何人!」

「母親,是我。」

鳳九顏揭下面具,露出那張風華絕代的容顏,鳳夫人認出她後,喜極而泣。

「九顏!我的女兒!你可算是回來了!」她上前擁抱住女兒,彷彿抓住救命稻草一般,懸著的心總算放下。

「見過母親。」母女相見,鳳九顏淡定得沒有多餘的寒暄,甚至有些生分。

她知曉時候不早,徑直脫下外衣,解開頭髮。

鳳夫人見狀,急忙幫她穿上嫁衣。

「九顏,委屈你了。娘知道,你喜歡無拘無束的日子,如今卻要你嫁入皇宮……」

鳳九顏撩起裙襬,坐在梳妝檯前。

「母親無須贅述,事情的前因後果,我皆已知曉。眼下最要緊的,是保住鳳家。」

鳳家交不出女兒,毀了皇家的婚事,定會落得個滿門抄斬的下場。

鳳夫人嘆了口氣。

「你回來也好,這麼多年,娘每天都很想……」

「母親,薇薔現在如何了。」鳳九顏的語氣過於平靜,叫人發怵。

細看,她雙手緊攥,還在期盼著,上天垂憐,薇薔自戕未遂,還活著,還期盼著,薇薔像小時候那樣突然出現,喚她一聲「阿姐,我來看你了」……

但,鳳夫人的神情悲傷難以自抑,打碎了她的妄想。

「薇薔……已經入土為安。

「其實這樣也好,她受的苦太重了,苟活於世,只會生不如死。

「那晚,她是被人丟到鳳府門前的,渾身的傷,衣不蔽體,胸前還被烙下……」

鳳夫人說不下去,兀自抹著淚。

再看九顏,她彷彿不為所動,冷得像塊冰。

鳳九顏追問。

「是誰害的她,可有線索?」

「是……是獨得皇上恩寵的皇貴妃!那個妖妃,她害了薇薔!」

咔!

鳳九顏記下了這筆帳,一用力,手裡的脂粉盒就裂開了。

鳳夫人眉頭緊皺,將手放在她肩上。

「九顏,娘知道你從小就在軍營歷練,身手不凡。但後宮和戰場不同。好好保全你自己就成。那皇貴妃囂張跋扈,害人無數,可不管她多麼罪行滔天,皇上還是將她寵到了天上,你可別與她鬥。」

薇薔已經沒了,她不想九顏也被害。

然而,即便樹欲靜,風也不會停下。

鳳九顏披上紅蓋頭,準備出閣時,屋外傳來一道刺耳尖銳的聲音。

「大婚暫停!咱家奉皇貴妃娘娘之命,前來辦差!」

鳳夫人按住鳳九顏,「娘先去外面看看。」

屋外那太監格外囂張,拂塵垂放在胳膊上,眼睛長在頭頂。

「聽聞鳳大小姐此前遭賊人所擄。皇貴妃為皇室名聲著想,特命宮中女官來查驗。」

「查驗什麼?」鳳夫人臉色煞白。

那太監冷笑一聲,「查查鳳大小姐,是否還是完璧之身!」

「什麼!」

在新娘出嫁當天驗身,如此羞辱人,實在前所未聞!
توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
70 فصول
บทที่ 1
"ทำไมช่วงนี้นายถึงไม่ค่อยว่างเลยล่ะ" หญิงสาวที่ร่างกายสมบูรณ์ สมบูรณ์ในที่นี้คือ อก..เอว..สะโพก..เกินขนาดของหญิงไทย แต่ก็ไม่ถึงกับอ้วน"อย่างี่เง่าได้ไหม ก็บอกแล้วไงว่าต้องได้ช่วยงานทางบ้าน"ใบหน้าอวบ เต่งตึง บูดบึ้งขึ้นมาทันตาเห็น หลายวันแล้วที่ไม่ค่อยได้คุยกับเขา..ผู้ชายที่ทำให้หัวใจเต้นแรง"แล้ววันไหนนายถึงจะว่างไปดูหนังกับเราล่ะ""ช่วงนี้ต้องส่งงานอาจารย์ กลับบ้านก็ต้องช่วยงานที่บ้านอีก ไว้ว่างค่อยไปดูกัน""ไปกันหรือยังคะราม"ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ก็มีผู้หญิงอีกคนเดินมาเรียก ชายหนุ่มรีบหอบหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วเดินตามผู้หญิงคนนั้นออกไป"ฉันว่าแกถอยออกมาดีกว่าไหม" ของขวัญที่นั่งอยู่อีกโต๊ะ รีบเขยิบเข้ามาหาเพื่อน"ถอยออกมาหมายความว่ายังไง""ยังจะให้ฉันพูดอีกเหรอ แค่นี้ก็เห็นอยู่ตําตา""แต่เขาบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย""ไม่ได้เป็นอะไรกัน แค่มาสะกิดก็วิ่งตามแล้วเนี่ยนะ""เขาบอกว่าทำรายงานกลุ่มกันอยู่""แล้วแกก็เชื่อ?"ดวงตางามที่แฝงไว้ด้วยความเศร้าได้แต่มองตามไป ถ้าสถานะของเธอชัดเจนกว่านี้ ก็คงจะแสดงอารมณ์ออกมาได้บ้าง แต่นี่..ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในสถานะไหน จะว่าเพื่อน
اقرأ المزيد
บทที่ 2
ค่ำๆ ของวันเดียวกัน.. กว่าจะคุยกับอาจารย์เสร็จออกมาก็ค่ำมืดแล้ว"น้องสาว ให้พี่ไปส่งไหมจ๊ะ" วินมอเตอร์ไซค์ตรงหน้ามหาวิทยาลัย ส่วนมากจะชอบแซวสาวๆ แบบนี้ประจำ แต่ก็ไม่มีพิษมีภัยอะไร"ไปส่งที่ซอย 5 หน่อยค่ะ" ซอย 5 เป็นห้องเช่าของขวัญ บางวันถ้าไม่อยากกลับบ้าน จ๊ะเอ๋ก็จะไปพักกับเพื่อน ที่ไม่อยากกลับบ้านไม่ใช่เพราะมีปัญหาแค่เรื่องถูกโกงมรดก พ่อกับแม่ก็มีปากเสียงกันตลอดจนเธอไม่ค่อยอยากกลับบ้านเลย"โช๊ครถมึงดีหรือเปล่าวะ""มึงก็พูดเกินไป น้องเขาแค่อวบกำลังพอดี""อย่าว่ากำลังพอดีเลย แบบนี้เรียกว่าอวบระยะสุดท้ายแล้ว"ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่ได้ยินสิ่งที่วินมอเตอร์ไซค์พูดแซวกัน แต่ที่พวกเขาพูดมันก็เป็นจริง คนอื่นถ้ามีเรื่องหนักใจหรือไม่สบายใจคงกินไม่ลง แต่กับจ๊ะเอ๋แล้ว ยิ่งไม่สบายใจก็ยิ่งกิน จนห้ามปากตัวเองไม่ได้ ตอนเข้ามหาวิทยาลัยใหม่ๆ ก็ไม่ถึงกับอวบขนาดนี้ หรือเป็นเพราะหุ่นที่เปลี่ยนไปเขาถึงไม่ค่อยสนใจ"แล้วแกบอกพ่อกับแม่หรือยัง" ของขวัญถามเพื่อนเมื่อได้ยินว่าเพื่อนขอค้างที่นี่ด้วย"เดี๋ยวโทรไปบอก" ถึงแม้จะไม่บอก..พ่อกับแม่ก็ไม่ค่อยสนใจอยู่แล้วแล้วทั้งสองก็เลยพูดคุยกันเรื่องทั่วไป จนดึกดื่นค่อนคืน"
اقرأ المزيد
บทที่ 3
"ใครทำอะไรแก" ของขวัญเห็นเพื่อนไม่ขึ้นเรียน ก็เลยลงมาดู "ฉันถามว่าใครทำอะไรแก""ไม่มี""ไม่มีแล้วแกร้องไห้ทำไม""ร้องไห้เฉยๆ ไม่ได้หรือไง""การที่คนคนหนึ่งจะร้องไห้ ถ้าไม่ดีใจมาก ก็คือเสียใจ แต่ดูจากสภาพของแกแล้วคงไม่ใช่ดีใจแน่""ฉันเลิกกับเขาแล้วนะ""เลิก?""ใช่""ก็ดีแล้วนี่.." ของขวัญก็เลยนั่งลงข้างๆ เพื่อน "ฉันให้ยืมไหล่ซับน้ำตาแล้วกัน แต่ฉันให้ยืมแค่ครั้งเดียวนะ""งื้ออออ" หญิงสาวซุกหน้าลงที่ไหล่ของเพื่อนแล้วก็ร้องไห้ออกมาเสียงดัง โชคดีที่เพื่อนคนอื่นเข้าห้องเรียนกันไปหมดแล้วเย็นวันเดียวกัน.."พ่อไปไหนคะแม่" กลับมาถึงบ้านก็ไม่เห็นพ่ออยู่"ไปตายแล้วมั้ง""แม่ก็พูดดีๆ กับพ่อหน่อยสิ""นี่แหละดีสุดแล้ว แล้วนี่เมื่อไรจะเรียนจบสักที""อีกปีหนึ่งค่ะ""แล้วที่แม่บอกให้หางานทำไปด้วย หาได้หรือยัง""แค่เรียนก็หนักมากพออยู่แล้วนะแม่"จ๊ะเอ๋ได้แต่มองตามหลังแม่ที่เดินออกไปทางหลังบ้าน และเธอก็รู้ดีว่าแม่จะแอบไปร้องไห้อีก"ถ้างั้นจ๊ะไม่เรียนต่อก็ได้นะแม่"พอลูกสาวพูดขึ้นผู้เป็นแม่ถึงกับหยุดชะงักอยู่กับที่แต่ก็ไม่ได้หันกลับมา"เหลืออีกแค่ปีเดียวไม่ใช่เหรอ รีบเรียนให้มันจบ อย่าเหลวไหลเหมือนพ่อแกแ
اقرأ المزيد
บทที่ 4
จ๊ะเอ๋เปิดดูตู้เสื้อผ้าว่าพอมีชุดที่จะไปใส่สมัครงานได้ไหม"ต้องได้ซื้อชุดใหม่หมดเลยหรือเรา" หญิงสาวพูดพร้อมกับมองลงไปดูเรือนร่างของตัวเอง[ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน]เธอต้องได้นั่งวินมอเตอร์ไซค์ออกมาซื้อชุดใหม่ โชคดีที่ร้านในห้างยังไม่ปิด เพราะยังไม่ดึกเท่าไร"ลดราคาให้หน่อยสิแม่ค้า""นี่ราคาเซลล์แล้วนะน้อง""ก็ได้ค่ะ เอาชุดนี้" ถ้าได้งานทำค่อยซื้อเพิ่มแล้วกัน ยังไงก็ต้องหาชุดที่เหมาะสมเพื่อไปสมัครงานก่อนพอได้สิ่งที่ต้องการแล้ว จ๊ะเอ๋ก็เลือกที่จะนั่งรถเมล์มาลงหน้าปากซอยบ้าน เพื่อเซฟค่าใช้จ่าย ..พอมาถึงหน้าปากซอยก็เดินอีกประมาณ 10 นาทีก็ถึงบ้าน"ได้ชุดไหมล่ะลูก" แม่ยังคงนั่งรอลูกสาวที่หน้าบ้าน เพราะช่วงนี้ขี้เหล้าในซอยชอบแซวลูกสาว"ได้ค่ะแม่ จ๊ะขอไปรีดเสื้อไว้ก่อนนะ แม่ก็เข้านอนได้แล้ว"จอยแม่ของจ๊ะเอ๋ก็เลยหันไปปิดบ้าน..เช้าวันต่อมา..จ๊ะเอ๋ออกมาจากบ้านพร้อมกับแม่ ทั้งสองนั่งรถเมล์ที่หน้าปากซอย น้ำตาคลอออกมาแบบไม่รู้ตัว เมื่อเห็นแม่ยืนห้อยรถเมล์ที่คนหนาแน่น ..ถ้าฉันได้ทำงาน แม่ก็คงจะไม่ลำบากแบบนี้ใช่ไหม ครั้งแรกที่เคยขึ้นรถเมล์มาพร้อมกับแม่ เพราะตอนเรียนอยู่ต้องได้ออกจากบ้านคนละเวลากัน
اقرأ المزيد
บทที่ 5
"ทีนี้เราก็ต้องได้มารอลุ้นกันแล้วว่าจะออกหมู่หรือจ่า""ยังจะลุ้นอีกเหรอแก" ของขวัญยังคงคิดเหมือนเดิม เพราะความหวังมันน้อยนิดมาก"แกก็อย่าพูดให้ฉันเสียกำลังใจสิวะ""ทำใจไว้บ้างเถอะเพื่อน"ทั้งสองคุยกันในระหว่างเดินออกมาจากห้องฝ่ายบุคคลที่มายื่นเอกสาร"แกกลับไปก่อนเลยนะ ฉันจะไปดูแม่หน่อย""ฉันไปด้วยสิ""ไม่ต้องหรอก" จ๊ะเอ๋ได้ยินว่าแม่ทำความสะอาดห้องน้ำ ต้องเป็นห้องไหนห้องหนึ่งที่อยู่แถวนี้แน่ของขวัญก็เลยเดินออกมาเรียกแท็กซี่ เพื่อที่จะกลับห้องพักก่อน ขณะที่ของขวัญล้วงเอาเงินในกระเป๋าเพื่อที่จะจ่ายค่าแท็กซี่ ก็จับได้อะไรบางอย่างขึ้นมาด้วย"ปากกา?" ปากกาด้ามที่จ๊ะเอ๋ยืมมาอยู่ในกระเป๋าของขวัญ เพราะเธอเป็นคนกรอกเอกสารต่อจากเพื่อน ..ไปยืมของใครเขามาล่ะเนี่ย ท่าจะแพงด้วยหรือของก๊อป? เธอก็เลยจับยัดลงไปไว้ที่เดิม รอเอาคืนให้เพื่อนวันหลังแล้วกันส่วนทางด้านจ๊ะเอ๋ เดินน้ำตาไหลออกมาจากบริษัท เพราะภาพที่ไปเห็นแม่ยืนแอบทานข้าวเที่ยงอยู่ห้องเก็บของในห้องน้ำ.. นี่แม่เราลำบากขนาดนี้เลยเหรอ ขณะที่แม่กำลังลำบาก เธอไปเดินห้างดูหนังกับเพื่อนออกมาถึงด้านนอกกำลังจะเรียกแท็กซี่ หญิงสาวก็เลยเปลี่ยนใจนั่งรอรถ
اقرأ المزيد
บทที่ 6
>>{"ฮัลโหลใครคะ"} เสียงของเธอยังคงงัวเงียครึ่งหลับครึ่งตื่น {"สวัสดีค่ะ ใช่เบอร์โทรของคุณจ๊ะเอ๋ไหมคะ"}>>{"ใช่ค่ะ"} {"ทางบริษัท PN อิเล็กทรอนิกส์ ขอเชิญคุณมาสัมภาษณ์งานในวันพรุ่งนี้ค่ะ"}>>{"ค่ะ"} ว่าแล้วหญิงสาวก็วางสายไป คิดว่าจะงีบต่ออีกสักหน่อย ..แต่ประโยคของคนที่โทรเมื่อสักครู่ค่อยๆ ก้องเข้ามาในหู บริษัท PN อิเล็กทรอนิกส์?? "บริษัท PN อิเล็กทรอนิกส์!! กรี๊ดดดดดดด เราทำอะไรลงไปเนี่ย" จ๊ะเอ๋รีบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อที่จะโทรกลับไป เพราะเธอเสียมารยาทวางสายไปก่อน แต่พอโทรกลับเบอร์เดิมก็ไม่ว่างแล้ว เพราะพนักงานต้องโทรไปแจ้งข่าวผู้สมัครท่านต่อไป..ครื่นนน ครื่นนนนขณะที่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงดี..โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง"สวัสดีค่ะพี่ เมื่อสักครู่ฉันขอโทษด้วยนะคะที่เสียมารยาท""พี่ที่ไหนวะ""อ้าว ขวัญแกเองเหรอ" จ๊ะเอ๋ก็เลยมองไปดูที่หน้าจอโทรศัพท์ ลืมดูเลยว่าเป็นเบอร์ของใครที่โทรเข้ามา"ใช่..ฉันโทรมาหาแกเรื่องที่บริษัทโทรมาบอกให้ไปสัมภาษณ์งาน""เขาโทรมาหาแกด้วยเหรอ?""อย่าบอกนะว่าเขาโทรไปหาแกเหมือนกัน""ใช่ กรี๊ดดดดด" ทั้งสองกรี๊ดขึ้นพร้อมกันแบบลืมตัว ถ้าอยู่ใกล้คงได้กระโดดกอดก
اقرأ المزيد
บทที่ 7
"เชิญนั่งก่อนสิคะ" คนที่กล่าวเชิญก็คือมัลลิกา เป็นเจ้าหน้าที่สัมภาษณ์ในครั้งนี้"ขอบคุณค่ะ" จ๊ะเอ๋รีบเรียกสติตัวเองให้กลับมา แล้วก็นั่งลงตรงหน้าของคนที่สัมภาษณ์"ดูจากประวัติแล้ว คุณจ๊ะเอ๋ยังไม่มีประสบการณ์ในการทำงานเลยนี่คะ""ใช่ค่ะ ดิฉันเพิ่งเรียนจบ""แต่สายที่คุณเรียนมาก็ตรงกับที่เราต้องการ.."จ๊ะเอ๋ทำได้แค่นั่งฟังอยู่เงียบๆ พอทางฝ่ายสัมภาษณ์ต้องการรายละเอียดเธอถึงได้บอกไปตามนั้น ..ไอ้ที่เตรียมมาว่าจะพูด ตอนนี้ลืมไปหมดสิ้น แต่ถึงพูดสิ่งที่เตรียมมา ทางบริษัทก็คงไม่รับเธอเข้าทำงานแล้วล่ะ"คนต่อไปเลยค่ะ" ของขวัญลุกขึ้นแล้วเดินมารอเพื่อจะเข้าไปสัมภาษณ์คนต่อไป แต่จังหวะที่เพื่อนเดินออกมา ดูสีหน้าแล้วคงหมดหวัง จะถามก็ไม่ได้ เพราะต้องรีบเดินเข้าไป.."สวัสดีค่ะดิฉันชื่อนางสาวของขวัญ...??" พอของขวัญเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ในห้องจนทั่ว เครื่องหมายคำถามก็ได้ผุดขึ้นมา แบบนี้เองเหรอเพื่อนถึงได้มีสีหน้าแบบนั้น"คุณจบมาจากที่เดียวกับคนเมื่อสักครู่ใช่ไหมคะ" มัลลิกายังคงทำหน้าที่สัมภาษณ์ต่อ"ใช่ค่ะ" ของขวัญก็ตอบรายละเอียดตามที่ผู้สัมภาษณ์ได้ถาม แถมสายตายังคงแอบมองผู้ชายที่นั่งอยู่ในห้องนั้นด้วย
اقرأ المزيد
บทที่ 8
กลับมาถึงบ้านแทนที่จะรีบนอนพักเอาแรงเพื่อไปทำงานเย็นนี้ แต่เรื่องที่เจอมามันทำให้นอนยังไงก็นอนไม่หลับ[ บาร์ ]"แล้วเสี่ยไปไหน" จ๊ะเอ๋มาได้สักพักแล้วแต่ไม่เห็นเสี่ย ก็เลยแอบถามเพื่อนร่วมงานดู"เมื่อคืนนี้ถูกเจ๊เล่นงาน สงสัยจะหนัก""หนักเลยเหรอ" ถ้าเสี่ยมาทำงานมีหวังเราได้ตายแน่ ..แต่ก็คุยได้เพียงไม่นานพอแขกเข้าร้านจ๊ะเอ๋ก็ต้องได้ไปรับแขกบริการโต๊ะแรกผ่านไปโต๊ะ 2 โต๊ะ 3 ก็ตามมา"อุ๊ย" ขณะที่จ๊ะเอ๋เดินผ่านโต๊ะหนึ่ง มือของลูกค้าก็ได้ยื่นมาลูบคลำสะโพกของเธอ "เมื่อกี้คุณทำอะไร!""จ๊ะ" เพื่อนที่ทำงานเสริมด้วยการรีบเดินเข้ามาห้าม"แต่เมื่อกี้เขาจับสะโพกจ๊ะนะ""ทำไมเหรอคร้าบคนสวย อยากไปเคลียร์กับพี่ตัวต่อตัวไหมล่ะ""ไอ้โรคจิต!""พอแล้วจ๊ะเดี๋ยวเจ๊ว่า" ว่าแล้วเพื่อนก็ลากจ๊ะเอ๋ไปทางหลังร้าน เพื่อไปสงบสติอารมณ์ลูกค้าคนที่แต๊ะอั๋งมองตามไปตาเป็นมันวันต่อมา.. ที่บ้านเช่าของจ๊ะเอ๋"แล้วแม่ของแกล่ะ""สายขนาดนี้แม่คงไปทำงานแล้วมั้ง" กว่าจะตื่นก็สายมากแล้ว"ฉันว่าเราคงไม่ได้งานแล้วล่ะ และฉันคงอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว""แกจะกลับบ้านแล้วเหรอ""คงต้องได้กลับแหละ..แกจะไปอยู่ที่บ้านนอกกับฉันไหมล่ะ""ไปอยู
اقرأ المزيد
บทที่ 9
"เดี๋ยวเขาคงโทรมามั้ง""ผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้วเขาคงไม่โทรมาแล้วล่ะ ฉันดีใจกับแกด้วยนะขวัญ""ถ้าแกไม่ได้ไปทำที่นั่นฉันอาจจะไม่ไปทำก็ได้" บริษัทนั้นเป็นความฝันของนิสิตนักศึกษาหลายคน ถ้าได้เข้าไปที่นั่น อนาคตความก้าวหน้าก็จะดีด้วย"อย่าคิดแบบนี้เด็ดขาด รู้ไหมว่าอนาคตยังรอเธออยู่ อย่าเอาอนาคตตัวเองมาไว้กับฉัน" คิดไปอีกทีก็ดีเหมือนกันที่ของขวัญได้งานจะได้ไม่ต้องกลับบ้านที่ต่างจังหวัดในขณะที่กำลังคิดอะไรอยู่ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นก็ลอยเข้ามา ทำไมเธอถึงคิดว่าที่เขารับของขวัญเพราะอยากทำประชด หึ..คิดได้ยังไงตัวเองจะมีค่าอะไรมากขนาดนั้นเลยเหรอ"ฉันคงต้องกลับแล้วล่ะ เดี๋ยวต้องได้ไปเตรียมตัวทำงานเย็นนี้อีก" ถ้ากลับไปที่บาร์นั่น คงไม่พ้นต้องเป็นเมียน้อยไอ้เสี่ยตัณหากลับ แต่ถ้าจะไปหางานที่ใหม่ กว่าจะเดินหางาน และยังไม่รู้เลยว่าเขาจะรับนักศึกษาที่เพิ่งจะจบหรือเปล่าของขวัญได้แต่มองตามเพื่อนออกไปจากห้อง ถ้าเปลี่ยนกันได้อยากจะให้เพื่อนเป็นคนได้งานมากกว่าจ๊ะเอ๋เดินมานั่งรอรถเมล์ที่หน้าปากซอย อยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ได้เดี๋ยวคนหาว่าเป็นบ้า ก็เลยทำได้แค่นั่งมองรถวิ่งผ่านไปมา"จอดด้วยค่ะ" หญิงสาวลุกขึ้นกวักม
اقرأ المزيد
บทที่ 10
หญิงสาวพยายามใช้ความคิด..ว่าเคยเจอเขาคนนั้นที่ไหน ..แต่เวลานี้ไม่เหมาะสำหรับการที่มาคิดทบทวนอะไรแบบนี้ เพราะเธอต้องได้เข้าไปพบฝ่ายบุคคล"เข้าไปในห้องอบรมได้เลยค่ะ" พนักงานที่เข้ามาใหม่ต้องได้รับการอบรมแบบนี้กันทุกคน เพราะจะได้รู้กฎของบริษัทจ๊ะเอ๋และของขวัญก็เลยรีบไปที่ห้องอบรม พอเปิดประตูเข้ามาคนที่ได้งาน ต่างก็พร้อมหน้าพร้อมตากันในห้องอบรมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว"จ๊ะ" ของขวัญเดินเข้ามานั่งแต่มองกลับไปอีกทีเพื่อนยังคงยืนอยู่หน้าประตู ก็เลยต้องได้เรียกให้ตามไป ..ที่จ๊ะเอ๋ยังยืนอยู่ตรงนั้น เพราะเธอมองเห็นใครคนหนึ่งนั่งประจำที่พนักงานฝ่ายอบรมของบริษัทหญิงสาวหายใจเข้าลึกๆ แล้วก็ก้าวเดินไปนั่งลงข้างๆ เพื่อน"แค่วันแรกก็สาย" มันคือคำพูดประโยคแรกของคนที่ทำให้เธอตกใจ และคนที่มาร่วมอบรมพร้อมกันต่างก็มองมาแบบสมน้ำหน้าที่ถูกต่อว่า เพราะดูทุกคนจะไม่ค่อยชอบหน้าของทั้งสองเลย"ขอโทษค่ะพวกเราไม่รู้ว่าต้องมาห้องนี้ก่อน" ของขวัญเป็นคนกล่าวขอโทษ"เริ่มเลยครับคุณมัลลิกา""ได้ค่ะหัวหน้า""หัวหน้า?" จ๊ะเอ๋และของขวัญมองหน้ากันแบบไม่ได้นัดหมาย"ก่อนอื่นพี่ขอแนะนำตัวก่อนนะคะ พี่ชื่อมัลลิกา เป็นผู้รับผิดชอบพวกน
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status