Novels by รักษรมณ์

เศษกระจกนับหมื่นชิ้นที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นไม้ยังไม่ทันจะหยุดสั่นสะเทือน ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อก็พุ่งทะยานผ่านกรอบหน้าต่างชั้นสองออกไปสู่ความมืดมิดเบื้องนอก ร่างของคาเอลดิ่งลงสู่พื้นดินเบื้องล่างด้วยความเร็วที่ขัดกับกฎแรงโน้มถ่วง ทว่าเมื่อฝ่าเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสกับผืนหญ้า มันกลับไร้ซึ่งเสียงกระแทก มีเพียงรอยยุบตัวของหน้าดินที่แตกร้าวเป็นวงกว้างจากแรงอัดระดับควอนตัมเท่านั้นบราวน์ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง นัยน์ตาสีอำพันที่บัดนี้ม่านตาหดแคบเป็นเส้นตรงแนวตั้งตามสัญชาตญาณนักล่า วาวโรจน์ทะลุความมืดมิดของป่าดงดิบ เขาสับเท้าก้าวเดินตรงไปยังเศษซากเถ้าถ่านของบ้านพักคนงานที่ยังคงมีกลุ่มควันสีเทาลอยกรุ่น อุณหภูมิรอบกายของร่างยักษ์ลดต่ำลงจนหยาดน้ำค้างบนยอดหญ้าที่เขาเดินผ่านจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งเมื่อมาหยุดยืนอยู่หน้ากองซากปรักหักพัง บราวน์หลับตาลงเพื่อ ‘เปิดโหมดการรับรู้ขั้นสุด’กลไกทางชีวภาพของสายเลือดเรปทีเลี่ยนชั้นสูงทำงานอย่างเต็มพิกัด เกล็ดสีเงินยวงที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังบริเวณขมับและสันกรามเรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ ขึ้นมาเพื่อรับส่งคลื่นความถี่ เขาไม่ได้ใช้เพียงจมูกในการดมกลิ่น แต่มันคื

บรรยากาศภายในรีสอร์ตกลางป่าตลอดสามวันที่ผ่านมาเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้ความเงียบสงบ ต้นไม้ใหญ่ที่เคยให้ร่มเงาดูร่มรื่น บัดนี้กลับกลายเป็นจุดพรางตัวชั้นดีของชายฉกรรจ์ในชุดซาฟารีสีเข้มกว่ายี่สิบชีวิต ทีมรักษาความปลอดภัยระดับพระกาฬที่ ‘พชรวริศ’ สั่งตรงมาจากบริษัทเอกชนในกรุงเทพฯ กระจายกำลังตรวจตราความเรียบร้อยอยู่ทุกตารางนิ้ว เสียงวิทยุสื่อสารดังแทรกเสียงนกป่าเป็นระยะ ราวกับเป็นการประกาศสงครามเย็นว่าฝั่งของปาณปวีร์ก็ไม่ได้หมูให้เคี้ยวเล่นอีกต่อไปทางฝั่งของเสี่ยธรรศเองก็เงียบหายไปอย่างผิดปกติ ไม่มีลูกน้องหน้าเหี้ยมแวะเวียนมาก่อกวน หรือส่งจดหมายข่มขู่มาหย่อนไว้ที่ตู้ไปรษณีย์เหมือนช่วงแรก แต่ความเงียบนั้นกลับทำให้ป่านยิ่งรู้สึกระแวง ราวกับคลื่นลมที่สงบนิ่งก่อนที่พายุเฮอริเคนลูกใหญ่จะพัดถล่มท่ามกลางบรรยากาศมาคุของการเตรียมพร้อมรับมือมาเฟีย ปัญหาที่กวนใจท่านประธานคินในเช้าวันนี้กลับไม่ใช่เรื่องเอกสารสิทธิ์ที่ดิน หรือการเคลื่อนไหวของศัตรู“ป่าน... นายต้องคุยกับไอ้หมอนั่นอย่างจริงจังแล้วนะ”คินเดินถือแก้วกาแฟเอสเปรสโซ่คั่วเข้มเข้ามาในห้องทำงานของป่านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คิ

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมเซฟเฮ้าส์กลางป่าอีกครั้ง หลังจากที่ความวุ่นวายและสงครามประสาทขนาดย่อมเพิ่งจะยุติลง บัตรแบล็คการ์ดวงเงินไม่จำกัดถูกเก็บกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทอาร์มานีอย่างเสียไม่ได้ พชรวริศ หรือ ‘คิน’ ท่านประธานหนุ่มรูปหล่อผู้พกความมั่นใจมาเต็มร้อย ถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่กว้างตกลงเล็กน้อย ท่าทีหยิ่งผยองและกวนประสาทเมื่อครู่ถูกพับเก็บไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังระดับที่ปาณปวีร์แทบจะไม่เคยเห็นเวลาอยู่ที่ออฟฟิศ“นายคิดจริงๆ เหรอว่าฉันยอมขับรถสปอร์ตลุยโคลนมาถึงนี่ เพียงเพราะไม่มีคนชงกาแฟให้น่ะป่าน?” คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำลงจนฟังสบายหูขึ้นมาก เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าฝั่งตรงข้ามเตียง ยกขาขึ้นไขว่ห้างอย่างพยายามรักษามาด แม้ว่ารองเท้าหนังราคาแพงจะเปื้อนโคลนเกรอะกรังก็ตามป่านขมวดคิ้ว “แล้วถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น บอสทิ้งงานที่บริษัทมาทำไมครับ? ผมบอกแล้วไงว่าผมขอเวลาจัดการเรื่องมรดกย่าสักพัก”“ก็ไอ้เรื่องมรดกของนายนั่นแหละที่เป็นปัญหา” คินโน้มตัวไปข้างหน้า สบตาเลขาฯ คนเก่งด้วยความตึงเครียด “ฉันให้สายข่าวระดับวีไอพีของฉันไปสืบเบื้องลึกเบื้องหลังของไอ้เสี่ยธรรศมาแล้ว สิ่งท

เสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์ที่แผดคำรามดังกึกก้องแหวกความเงียบสงบของป่า ตามมาด้วยเสียงเบรกที่ลากล้อเบียดกรวดหินอย่างรุนแรงดังสนั่นหวั่นไหวอยู่บริเวณหน้าบ้านเซฟเฮาส์ปาณปวีร์สะดุ้งสุดตัว สติที่กำลังจดจ่ออยู่กับอาการปวดหัวของบราวน์ขาดผึง สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานเร็วกว่าความคิด เขาคว้าท่อนไม้เนื้อแข็งที่เคยวางอยู่ข้างเตียงขึ้นมากระชับแน่นในมือทันที ร่างโปร่งกระโดดไปขวางหน้าบานประตูไม้อย่างเอาเป็นเอาตาย หัวใจเต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก‘พวกเสี่ยธรรศบุกมาแล้วเหรอวะ ตามมาเจอที่นี่ได้ยังไง’ ป่านสบถในใจ หยาดเหงื่อเย็นเฉียบผุดซึมตามไรผม เขาหันขวับกลับไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยังคงทรุดตัวอยู่บนพื้นบราวน์กำลังหอบหายใจลึก นัยน์ตาสีอำพันสั่นไหวจากการที่สมองต้องรองรับเศษซากความทรงจำที่ปะติดปะต่อไม่ได้ ภาพการถูกล่าจากไซรัซเพื่อใช้เลือดของเขาไปเปิดประตูมิติมันช่างพร่าเลือน ผสมปนเปกับภาพความฝันในวัยเยาว์ที่เขาเฝ้าคิดถึงมารดาผู้ล่วงลับไปตั้งแต่เขาถือกำเนิด... ทุกอย่างมันตีรวนจนมวลสารในกายปั่นป่วนไปหมด“คุณบราวน์ ลุกขึ้นก่อน เร็วเข้า!” ป่านทิ้งท่อนไม้ลงชั่วคราว ถลาเข้าไปพยุงร่างที่หนักอึ้งราวกับหินผาขอ

ความเงียบสงัดภายในบ้านเซฟเฮาส์ถูกปกคลุมด้วยเสียงฝนที่ตกลงมาอีกครั้งก่อนจะซาลงจนเหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบใบไม้ดังเปาะแปะอยู่ภายนอก ทว่าภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ กลับมีมวลความร้อนที่พยายามต่อสู้กับความเย็นยะเยือกของร่างศิลาอย่างสุดกำลัง ปาณปวีร์นอนขดตัวอยู่บนเตียงไม้แคบๆ แขนข้างหนึ่งช้อนเข้าใต้ท้ายทอยและอีกข้างโอบกอดร่างสูงใหญ่ของบราวน์ไว้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้เขาไม่ได้เพียงแค่กอดเพื่อมอบความอบอุ่น แต่ป่านกำลังใช้ร่างกายของตัวเองเป็น ‘เครื่องสังเวย’ ความร้อน ทุกนาทีที่ผ่านไป ป่านรู้สึกได้ว่าความอุ่นในกายถูกดูดซับออกไปราวกับมีหลุมดำลึกลับซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังของคนตรงหน้า แต่เขาก็ไม่คิดจะคลายอ้อมกอดสายตาของเลขาฯ หนุ่มจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของบราวน์ในระยะประชิดอย่างไม่วางตา เขาเฝ้าสังเกตทุกความเปลี่ยนแปลงด้วยสัญชาตญาณนักวิเคราะห์ ตั้งแต่เกล็ดสีเงินที่ค่อยๆ สงบนิ่งลงไม่กะพริบถี่อย่างบ้าคลั่ง ไปจนถึงสีผิวที่เริ่มมีเลือดฝาดจางๆ แทรกซึมผ่านมวลสารที่ดูเหมือนหินอ่อนสีเทา“อึก... นาเธียร์... อัล... รัค...”จู่ๆ เสียงทุ้มต่ำก็ครางกระหึ่มออกมาจากลำคอของคนที่ไร้สติ บราวน์เริ่มส่ายหน้าไปมาอย่าง

เสียงล้อรถเอสยูวีบดเบียดไปบนถนนดินลูกรังที่ชุ่มโชกไปด้วยโคลนเลนดังสม่ำเสมอพอกับเสียงหัวใจของปาณปวีร์ที่ยังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ มือเรียวที่จับพวงมาลัยสั่นเทาน้อยๆ จนเขาต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ป่านเหลือบมองกระจกหลังเป็นระยะ สายตาคอยสอดส่องว่ามีแสงไฟหน้ารถคันไหนไล่กวดมาหรือไม่ แม้ว่าเบื้องหลังจะมีเพียงความมืดมิดของแมกไม้ที่โอบล้อมถนนเส้นเล็กๆ นี้ไว้ก็ตามออฟฟิศรีสอร์ตไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป... ตรรกะของเลขามือโปรสั่งการทันทีที่เขาตั้งสติได้หลังจากเหตุการณ์บีบปืนแหลกคามือ พวกของเสี่ยธรรศไม่ใช่แค่จิ๊กโก๋ปากซอย แต่มันคือกลุ่มอิทธิพลที่พร้อมจะใช้ความรุนแรง และถ้าพวกมันรู้ว่าบราวน์—หรือ ‘ไอ้สัตว์ประหลาด’ ในสายตาพวกมัน—ซ่อนตัวอยู่ที่นั่น ที่พักของเขาจะกลายเป็นสมรภูมิในพริบตาเขาทำการจัดกระเป๋าเตรียมของจำเป็น สั่งงานแม่บ้านและคนงานที่รีสอร์ตในช่วงบ่าย ก่อนจะพาบราวน์ขึ้นรถออกมาในตอนพลบค่ำ“เราต้องกลับไปที่เซฟเฮาส์... ที่นั่นมีแค่ผมกับบอสคินกับคนงานไม่กี่คนที่รู้จัก” ป่านพึมพำเสียงพร่า แข่งกับเสียงเครื่องยนต์ “ผมส่งคนที่ไว้ใจได้มาทำความสะอาดและจัดหาของใช้จำเป็นไว้แล้ว เราจะไปห