Novels by รักษรมณ์

“ข้าต้องดุสิ... ตุ๊กตาตัวนั้นทำมาจากแร่หายากในมิติของเราเลยนะ ถ้าบอสของเจ้ามาเห็นเข้าแล้วขอเอาไปประมูลขาย เจ้าจะให้ข้าปฏิเสธเขาด้วยวิธีไหน” คาเอลให้เหตุผลที่ฟังดูเข้าที เพราะเขารู้ดีถึงความหน้าเงินของเจ้านายมนุษย์อย่างพชรวริศเป็นอย่างดีป่านหัวเราะร่วน นึกถึงบอสคินที่แวะมาเยี่ยมหลานเมื่อเดือนก่อน พร

* * *ตัดสลับมาที่อีกฟากฝั่งหนึ่งของประเทศ ณ รีสอร์ตใจกลางหุบเขาที่โอบล้อมไปด้วยธรรมชาติอันเงียบสงบแสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบสนามหญ้าสีเขียวขจี สายลมเย็นสบายพัดโชยนำพากลิ่นหอมของดอกไม้นานาพรรณลอยมาเตะจมูก บริเวณลานระเบียงกว้างของบ้านพัก V.I.P หลังใหญ่สุดที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในโซนไพรเวท บรรยากาศอบอ

ห้วงความฝันอันมืดมิดและไร้ซึ่งจุดสิ้นสุด...มันไม่ใช่ความฝันที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวหรือฝันร้ายที่ทำให้สะดุ้งตื่น แต่มันคือความรู้สึกของการถูกดึงดูดเข้าสู่แรงโน้มถ่วงมหาศาลที่ไม่อาจต้านทานได้ ท่ามกลางความว่างเปล่าของอวกาศ เสียงคล้ายกับคริสตัลนับล้านชิ้นเสียดสีกันดังกังวานก้องอยู่ในโสตประสาท มันเป็น

คาเอลพยักหน้ารับ “ถูกต้องพระบิดา ข้าไม่ต้องการให้ภัยร้ายจากฝั่งเรา ลุกลามมาทำอันตรายโลกใบนี้”“แต่ในตอนนี้... สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว” องค์ราชากล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง “ไซรัซตายแล้ว กองทัพกบฏถูกบดขยี้จนสิ้นซาก ภัยคุกคามที่เจ้าเคยหวาดกลัวไม่มีอยู่อีกต่อไป โลกมนุษย์ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์แบบ... ดังนั้น ความจำ

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายระดับจักรวาลสงบลง บรรยากาศภายในศูนย์การแพทย์ใต้ดินก็กลับมาอบอวลไปด้วยความสงบร่มเย็นอีกครั้งทีมแพทย์ของพชรวริศถอยห่างออกไปรออยู่ด้านนอกห้องพักฟื้น เพื่อเปิดโอกาสให้ครอบครัวสายเลือดราชวงศ์ได้ใช้เวลาส่วนตัวร่วมกัน องค์ราชาแห่งมิติแทรกชั้นประทับยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย พระเนตรสีทอ

และในเสี้ยววินาทีที่ผิวเนื้อของมนุษย์โลกสัมผัสกับมณีดารา... ปรากฏการณ์ที่กษัตริย์ต่างมิติไม่เคยคาดคิดก็บังเกิดขึ้น!วูบบบบ!!อัญมณีทรงหยดน้ำที่หลับใหลไร้การตอบสนองมานานนับพันปี กลับ ‘เรืองแสงสีทองสว่างจ้า’ ขึ้นมาในพริบตา! กาแล็กซีสีทองภายในแกนกลางของมันหมุนวนอย่างบ้าคลั่งราวกับมีชีวิต คลื่นความร้อนอ

บานประตูเหล็กขึ้นสนิมของโกดังร้างถูกเลื่อนเปิดออกช้าๆ ส่งเสียงเสียดสีดังก้องไปทั่วบริเวณที่เงียบสงัดชนันภัทร์ก้าวเท้าเข้าไปในความมืดมิด กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กเตะจมูก แสงไฟสลัวจากหลอดไฟเก่าๆ กลางโกดัง ส่องให้เห็นฝุ่นผงที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศ... และภาพตรงหน้า ก็ทำเอาหัวใจของพญาราชสีห์แทบจะหยุดเต้นบริเวณลานกว้างกลางโกดัง ตุลยากรถูกมัดมือไพล่หลังติดกับเก้าอี้ไม้เก่าๆ ร่างอวบสั่นเทาเล็กน้อย ศีรษะยังคงถูกคลุมด้วยถุงผ้าสีดำ และเบื้องหลังเก้าอี้ตัวนั้น... คือปวินที่กำลังยืนถือปืนพกสีดำขลับ จ่ออยู่กลางหลังศีรษะของกุนซือตัวน้อย!“หยุดอยู่ตรงนั้นแหละไอ้ทาย!” ปวินตะโกนสั่ง เสียงแหบพร่าและคลุ้มคลั่งทายหยุดชะงัก ห่างจากเป้าหมายประมาณสิบเมตร นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ไปด้วยรังสีฆ่าฟัน แต่กระนั้น ชายหนุ่มก็ยังคงรักษามาดของรองประธานบริหารผู้เยือกเย็นเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาจะปล่อยให้อารมณ์โกรธครอบงำไม่ได้เด็ดขาด เพราะนั่นอาจหมายถึงชีวิตของตุลยากรปวินแสยะยิ้ม ก่อนจะกระชากถุงผ้าสีดำออกจากศีรษะของตุลยากรอย่างแรง!“แฮ่ก... อึก!”ตุลยากรสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ เด็กหนุ่มสำลักจนหน้าแดงก่ำ ดวงตากลมโ

หลายวันผ่านไปหลังจากชัยชนะในงานประมูลพันล้าน บรรยากาศภายในอัศววัฒน์สกุลเต็มไปด้วยความคึกคักและการเตรียมความพร้อมสำหรับโปรเจกต์ใหญ่การรักษาความปลอดภัยรอบตัวของชนันภัทร์และตุลยากรถูกยกระดับขึ้นถึงขีดสุดตามคำสั่งของท่านรองประธานบริหาร ทายไม่ยอมให้ ‘กุนซือข้างกาย’ ของเขาคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว ไม่ว่าจะไปทำงาน ทานข้าว หรือแม้แต่ตอนกลับมาพักผ่อนที่เพนต์เฮาส์แต่ในช่วงบ่ายของวันศุกร์ ความจำเป็นบางอย่างก็บีบบังคับให้ทั้งคู่ต้อง ‘แยกจากกัน’ ชั่วคราว“ผมต้องกลับไปเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่หอพักครับคุณทาย...” ตุลยากรเอ่ยขึ้นขณะยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเจ้านาย “แล้วก็ต้องไปเอาเอกสารตัวจริงเพื่อมาทำประวัติพนักงานให้เสร็จด้วย พี่ฝ่ายบุคคลทวงผมมาสองรอบแล้วนะครับ”ชนันภัทร์ขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิด “ให้กฤตส่งคนไปเก็บให้ไม่ได้เหรอครับ? หรือไม่ก็รอให้ผมประชุมบอร์ดบริหารเสร็จตอนเย็น แล้วเราค่อยไปด้วยกัน”“คุณทายครับ... ผมไปแค่เก็บของใช้ส่วนตัว แป๊บเดียวก็เสร็จแล้วครับ” ตุลยากรพยายามใช้เหตุผลเข้าสู้ “อีกอย่าง วันนี้คุณทายมีประชุมใหญ่กับบอร์ดบริหารเพื่อเซ็นรับมอบโปรเจก

แสงแดดยามเช้าของวันพฤหัสบดีสาดส่องลอดผ่านมู่ลี่หน้าต่าง ทาบทับลงบนเตียงคิงไซซ์ภายในห้องนอนแขกของเพนต์เฮาส์สุดหรูตุลยากรขยับตัวซุกเข้าหาผ้าห่มผืนหนา เด็กหนุ่มค่อยๆ ปรือตากลมโตขึ้นรับวันใหม่ ทว่าทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับมาทำงานครบถ้วน ภาพเหตุการณ์เมื่อคืน... รสชาติของแชมเปญชั้นดี สัมผัสร้อนผ่าวที่ริมฝีปาก และอ้อมกอดที่รัดแน่นจนแทบหลอมละลาย ก็ฉายชัดขึ้นมาในหัวราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวินาทีที่แล้ว!ร่างอวบสะดุ้งสุดตัว ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู สองมือยกขึ้นปิดหน้าตัวเองแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก‘จูบ... เราจูบกับคุณทาย... แถมยังตกลงคบกันแล้วด้วย!’กุนซือหนุ่มทิ้งตัวลงไปกลิ้งเกลือกบนเตียงด้วยความเขินอายปนสับสน เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า ชีวิตที่เคยมืดมนและเต็มไปด้วยหนี้สินของเด็กจบใหม่คนหนึ่ง จะพลิกผันมาไกลถึงขนาดได้กลายเป็น ‘คนรัก’ ของรองประธานบริหารแห่งอัศววัฒน์สกุล!หลังจากใช้เวลาสงบสติอารมณ์อยู่พักใหญ่ ตุลยากรก็ลุกไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำ เขาเปลี่ยนมาสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนและกางเกงสแล็กพอดีตัวที่ทายซื้อให้เมื่อวันก่อน สวมแว่นตาอัน

ความเงียบสงบภายในเพนต์เฮาส์หรูถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศการระดมสมองอันตึงเครียด บริเวณโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารและหน้าจอแท็บเล็ตที่ฉายภาพกราฟข้อมูลชนันภัทร์และตุลยากรกำลังเข้าสู่โหมดวิเคราะห์กลยุทธ์อย่างเต็มรูปแบบ เพื่อเตรียมรับมือกับคลื่นใต้น้ำลูกใหญ่ที่จะปะทุขึ้นในงานประมูลสัมปทานวันพุธที่จะถึงนี้“ถ้าวิชัยกับคุณปวินดึงนักการเมืองระดับรัฐมนตรีเข้ามากดดันบอร์ดประมูลได้จริงๆ... ต่อให้ตัวเลข Valuation ของเราจะสวยงามแค่ไหน หรือซองประมูลเราจะให้ราคาสูงที่สุด เราก็อาจจะโดนปัดตกด้วยข้ออ้างเรื่องความไม่โปร่งใสได้อยู่ดีครับ” ตุลยากรขยับแว่นตาอันใหม่ ดึงภาพโครงข่ายผู้ถือหุ้นขึ้นบนจอโปรเจกเตอร์“แล้วคุณตุ่นคิดว่า เราควรจะรับมือกับรัฐมนตรีคนนี้ยังไง?” ทายเอ่ยถาม ทดสอบไหวพริบของกุนซือป้ายแดง“ตีงู... ต้องตีที่หัวครับ” ตุลยากรตอบอย่างฉะฉาน แววตาฉายประกายนักสู้ “ผมให้พี่กฤตช่วยเช็กเส้นทางการเงินและการถือหุ้นผ่านนอมินีของรัฐมนตรีท่านนี้อย่างละเอียด... แล้วก็แจ็กพอตครับคุณทาย เราพบว่าบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่เป็น ‘ท่อน้ำเลี้ยง’ หลักของเขา มีความเชื่อมโยงกับบอร์ดบริหารบางคนของอินฟินิตี้ เ

บรรยากาศภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตยุโรปสีดำสนิทเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางต่ำอย่างทรงพลังและเสียงเครื่องปรับอากาศที่พ่นไอเย็นฉ่ำออกมาหลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาเฉียดตายและหลุดพ้นจากขุมนรกของวิชัยมาได้ อะดรีนาลีนในร่างกายที่เคยพลุ่งพล่านก็ค่อยๆ ลดระดับลง สติสัมปชัญญะของตุลยากรเริ่มกลับมาทำงานแจ่มชัดอีกครั้งเด็กหนุ่มขยับตัวเล็กน้อยบนเบาะหนังแท้ อาการปวดแปลบที่มุมปากและรอยช้ำบนซีกแก้มเริ่มประท้วงให้รู้สึกตัว ตุลกะพริบตาถี่ๆ ปรับโฟกัสสายตาที่พร่ามัวเพราะปราศจากแว่นตาหนาเตอะคู่ใจ ก่อนจะหันมองออกไปนอกหน้าต่างรถคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที เมื่อพบว่าวิวทิวทัศน์สองข้างทางเต็มไปด้วยตึกระฟ้าและแสงไฟของย่านธุรกิจใจกลางเมือง... ซึ่งมันไม่ใช่เส้นทางกลับไปยังหอพักชานเมืองของเขาเลย“ค... คุณทาย จะพาผมไปไหนครับ?” ตุลยากรเอ่ยถามเสียงแผ่ว ความตื่นตระหนกเล็กๆ แล่นขึ้นมาในอก “นี่ไม่ใช่ทางกลับหอผมนี่ครับ”ชนันภัทร์ละสายตาจากถนนเบื้องหน้า หันมาสบตากับคนเจ็บเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับไปบังคับพวงมาลัยต่อ “ผมไม่ได้จะพาคุณกลับหอพักครับ”“อ้าว... แล้วคุณทายจะพาผมไปไหน”“ผมจะพาคุณไปทำแผล... ที่เพนต์

ย้อนกลับไปเมื่อช่วงเย็น... หลังจากที่การประชุมทีมกลยุทธ์อันแสนตึงเครียดจบลง และพนักงานทุกคนแยกย้ายกันกลับไปทำงานของตนภายในห้องทำงานส่วนตัวของผู้จัดการวิชัย บานประตูถูกล็อกสนิท ชายวัยกลางคนทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความกราดเกรี้ยวหรือความกดดันเหมือนตอนที่อยู่ต่อหน้าลูกน้องเมื่อครู่นี้อย่างสิ้นเชิง“ผู้จัดการครับ...” วีระพงษ์ มือขวาคนสนิทที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ “แผนการใหญ่ระดับที่จะคว่ำอัศววัฒน์สกุลได้แบบนี้ ทำไมผู้จัดการถึงเอามาพูดกลางที่ประชุมให้คนรู้เยอะแยะล่ะครับ? ถ้าเกิดมีคนปากสว่างเอาไปบอกนักข่าวก่อนเวลา เราจะเสียแผนเอานะครับ”วิชัยแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาของจิ้งจอกเฒ่าฉายประกายเจ้าเล่ห์และเยือกเย็น“แกทำงานกับฉันมานาน คิดว่าฉันจะโง่เอาไพ่ใบสุดท้ายมาหงายให้เด็กพวกนั้นดูจริงๆ หรือไง?”พูดจบ วิชัยก็เอื้อมมือไปหยิบแฟ้มสีดำสนิทที่เขาเพิ่งเอาไปโชว์ในห้องประชุมขึ้นมา จิ้งจอกเฒ่าโยนมันลงบนโต๊ะตรงหน้ามานพ “เปิดดูสิ”มือขวาคนสนิทขมวดคิ้ว ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดแฟ้มดู ทว่า... ภายในนั้นไม่มีหลักฐานเส้นทางการเงิน ไม่มีรูปถ่ายการติดสินบน ห