Novels by Xiakni Aicap_20

Third POV Kinaumagahan. Paggising ni Kiarah ay wala na sa kanyang tabi si Lucas. Marahan siyang bumangon at inayos ang kanilang higaan. Naghilamos siya at nag-ayos ng kanyang sarili bago nito napagpasyahang bumaba na. Pagkababa nito ay nadatnan niya ang ibang mga katulong na naglilinis na sa buong Mansyon. Isat-isa siyang binati ng mga ito bagaman ang mga mata nila ay naroon pa rin ang panghuhusga sa katauhan ni Kiarah. Ngiti na lang ang siyang isinukli Kiarah sa mga ito at hindi na niya pinansin pa ang mga kakaibang titig nila at mga bulong-bulungan.Dumiretso si Kiarah sa may kusina para magtimpla ng sarili nitong kape. Nadatnan niya doon sina Aling Marta at Aling Nena at isang dalaga na naghahanda ng kanilang almusal. Nginitian ni Kiarah ang mga ito magiliw naman siyang binati ng tatlo."Senyorita, ano pong gusto niyong ulamin?" Nakangiting tanong ng dalaga na sa palagay ni Kiarah ay kasing edad niya ito."Kahit ano hindi naman ako pihikan sa pagkain," sagot ni Kiarah habang nagt

(After the chapter 4 Party) Kiarah Pov"Bakit parang napipilitan ka pa yata, Kiarah?"Isang mahinang buntong-hininga ang pinakawalan ko habang nakatanaw mula sa bintana ng sasakyan. Papasok na kami sa malaking gate ng pamilya ni Lucas dito sa Manila. Pakiramdam ko, ang bawat metro ng pag-usad ng sasakyan ay isang hakbang palapit sa hukay ko."Hindi naman sa napipilitan, Lucas," mahinang sagot ko nang hindi siya tinitingnan. Hinawakan ko nang mahigpit ang dulo ng damit ko. "Sadyang... hindi pa lang talaga ako handa. Ang dami ko pang kailangang i-process. Tapos... si Rafael at si Cindy pa...""Hey," mahinang saway ni Lucas. Agad niyang inihinto ang sasakyan sa gilid ng driveway bago lumingon sa akin. Inabot niya ang nanginginig kong kamay at hinagod iyon nang marahan. "Look at me, Kiarah."Napilitan akong lumingon sa kaniya. Malalim at puno ng kasiguraduhan ang mga mata niya."Wala kang dapat katakutan," seryosong sabi niya. "Nandito na tayo. At habang magkasama tayo, walang sinuman a

Kiarah Maagang umuwi si Lucas ng maaga , hindi ko iyon inaasahan. Sabi ng mga katulong malimit itong umuuwi ng mga madaling araw. At sa ikli ng pananalitili namin ni Sky sa Mansyon niya dito, sa probinsya kung saan niya ako natagpuan ay ngayon ko lang nakitang umuwi ito ng maaga."Maaga ka ngayon," kimi kong sabi.Ngumiti si Lucas, kung noon sa opisina ay hindi ko siya nakikitang ngumingiti, ngayon ay madalas na. At aaminin ko, kung attractive na si Lucas sa seryoso nitong mukha, mas guwapo pa pala ito kapag nakangiti."Maagang natapos ang meeting ko ngayon," sagot nito sabay halik sa aking pisngi.Ni hinagap hindi ko talaga pinangarap na maging asawa ng boss ko. At aminado akong hindi pa ako sanay sa mga ka-sweet- tan niya sa akin. Nagba-blush pa rin ako na para bang nasa paligid ko lang si crush."Kumain ka na ba?" tanong ko para itago ang nahihiyang aking nararamdaman."Yes. Kayo, kumain na ba?" Walang pag-aatubiling turan ni Lucas.Kimi akong ngumiti. Bago pa man ito umuwi ay nag

(After the chapter 3)Kiarah Napatulala pa rin ako sa kisame habang si Lucas mahimbing na sa aking tabi. Nasalat ko ang aking labi, nahaplos ko ang aking balat dahil ramdam ko pa ang mga mainit na kamay ni Lucas kanina. Nanuyo ang aking labi, napalunok ako at nayakap ko ang aking sarili.Ang kontrata! No strings attached pero unang gabi pa lang naming mag- asawa ay bumigay na agad ako!Hindi ko napigilan ang aking sarili para akong nauhaw sa mga yakap at halik ni Lucas. Parang bumalik ako sa gabing una niya akong inangkin, gabing nagpabago nang lahat sa akin. Hindi ko dapat maramdaman ang pananabik na para bang asawa ko siya nang matagal."Sleep, Kiarah. Tomorrow is another day," bigla kong narinig na sinabi ni Lucas.Napakislot ako at mabilis na tumalikod saka nagtalukbong. Ramdam ko ang pamumula ng aking pisngi. At napasinghap pa ako nang malakas pagkatapos kong maramdaman ang mabini niyang paghila sa akin. Yumakap siya aking likod, nanlaki ang aking mga mata nang maramdaman ko ang

(Continuation of Chapter 3)Gulat si Kent nang umagang iyon, bisita niya ang bagong head director ng malaking hospital kung saan siya nagtatrabaho."Mr. Lucas Mondragon?" Bigkas ng binata na hindi pa rin makapaniwala ang hitsura na nasa harapan niya si Lucas Mondragon."Can I, come in?" Sabi ni Lucas sa baritonong boses nito.Hindi nagbago ang seryosong mukha ni Lucas, ni hindi ito ngumiti maski ngisi lang sana."Sure! Come in," mabilis na sagot ni Kent at niluwangan niya ang pinto para makapasok si Lucas.Agad ding isinara ni Kent ang pinto ng condo niya at sinundan si Lucas sa may sala. Prenteng umupo doon si Lucas na para bang matagal na itong nagpupunta doon."Any drinks you want?" Masayang alok ni Kent kay Lucas."No need. I have an important matter to deal with you!" Agad namang tanggi ni Lucas.Napatango-tango naman si Kent at marahan na din itong umupo sa harapan ni Lucas. Iginala naman ni Lucas ang paningin nito sa buong paligid na tila may hinahanap. Nagtataka man si Kent ay

Continuation of Chapter 2...Kiarah Paikot-ikot ako sa kama buong gabi, pilit na pinipikit ang mga mata ko kahit ang utak ko ay gising na gising at walang tigil sa pag-aalala ng mga nangyari kahapon. Limang taon. Limang taon kong itinago ang sarili ko, limang taon kong binuo ang mundo ko nang walang ano na kasama, tapos sa isang iglap lang, basta na lang sumulpot ang multo ng nakaraan ko.Si Sir Lucas. Hanggang ngayon, may kirot pa rin sa dibdib ko kapag naaalala ko kung paano ako niloko nina Rafael at Cindy noon, o kung paano ko pinili na lumayo para sa sarili kong dignidad. Pagkatapos nagka- one night stand kami ni Lucas. Ang masakit pa, kamuntikan na niyang makita si Sky kahapon. Muntik na niyang malaman na may bunga ang nakaraan namin. Mabuti na lang at hindi pa tapos na kunan ng dugo si Sky sa loob ng laboratory room ng hospital bago pa man kami magpangabot nang tuluyan.Napahinga ako nang malalim habang nakatitig sa kisame. Ang isa pang nagpapasikip ng dibdib ko ay si Kent. H

Gideon Pov Mabibigat ang mga yabag ko habang tinatahak ang hagdan patungo sa ikalawang palapag. Ang bawat hakbang ko ay parang may dalang galit na matagal nang nakakulong sa dibdib ko. Pagdating ko sa kwarto ni Aurora, nadatnan ko itong nag-aayos ng mga mamahaling bag at sapatos sa maleta niya.Nang maramdaman niya ang presensya ko, lumingon siya sabay irap. "Ano na naman ang kailangan mo, Gideon? Nag-iimpake na ako dahil sa kagaguhan mo—""Lumayas ka sa mansyon na ito," malamig at matigas kong putol sa sinasabi niya. Sapat ang lakas at diing iyon para matigil siya sa ginagawa niya.Natigilan si Aurora. Nanlaki ang mga mata niya bago napatawa nang sarkastiko. "Nagpapatawa ka ba? Ako? Palalayasin mo sa sarili nating bahay? Akin din ang Mansyon na ito, Gideon! Kapatid ng ama mo ang ama ko, at may karapatan ako rito—""Wala ka nang karapatan sa kahit na ano dito magmula sa araw na ito." galit na ang boses ko, hindi ko na napigilan ang pagtulo ng luha ng matinding galit sa sistema ko.

Gideon Pov Malalim ang naging paghinga ko habang nakatitig sa puting papel na nakalapag sa ibabaw ng mahogany kong mesa. Ang lamig ng aircon sa opisina ay parang walang epekto sa init ng pakiramdam ko ngayon. Kanina pa lumilipad ang isip ko habang hinihintay ang tawag mula kay Doktor Navarro.Ilang sandali pa, bumukas ang pinto at iniluwa nito ang matandang doktor. Pero sa halip na ang pamilyar na kalmado nitong mukha ang sumalubong sa akin, ang nakita ko ay ang pamumutla at ang pamamawis ng noo nito. Parang may mabigat na kasalanang pasan-pasan ang bawat hakbang niya papalapit sa akin."Gideon..." mahina nitong tawag habang inilapag ang isang brown envelope sa ibabaw ng mesa. "Nandito na ang resulta."Nanginginig ang mga daliri ko nang kunin ko ang papel sa loob ng envelope. Agad kong hinanap ang bahagi ng konklusyon. Pero nang makita ko ang nakasulat, parang biglang huminto ang pag-ikot ng mundo ko.Negative.Hindi ko anak ang bata. Ayon sa opisyal na dokumentong hawak ko, walang m

Gideon Pov Mahigpit kong hinawakan ang lumang locket sa aking palad. Ang metal ay nanatiling malamig, pero ang dibdib ko ay parang pinapaso ng apoy sa halo-halong emosyon na patuloy na sumasalanta sa sistema ko. "Doktor Navarro? Pumunta ka rito sa mansyon ngayon na. May ipapasuri ako," utos ko sa family doctor namin nang tawagan ko siya. Habang pilit kong pinatatag ang panginginig ng boses ko. "Gusto kong madaliin ito. Kailangan ko ang resulta sa lalong madaling panahon." Hindi na ako naghintay pa ng mahabang sagot mula sa aming pamilyang doktor at agad kong pinatay ang tawag. Wala akong sinayang na kahit isang segundo. Ang pag-aalinlangan na kanina ay bumabagabag sa akin ay napalitan ng pagnanais na malaman ang buong katotohanan. Kailangan kong makasigurado. Kung totoo ngang kadugo ko ang batang nasa harapan ko, kailangan ko ring malaman kung paano nangyaring may buhay pang natitira sa gitna ng trahedyang akala ko ay tumupok sa lahat ng meron ako. "Gideon, nababaliw ka na ba

Gideon Pov Naka-awang pa rin ang bibig ko habang nakaluhod sa malamig na semento. Ang mga salita sa likod ng lukot na papel ay paulit-ulit na umiikot sa utak ko, parang sirang plaka na ayaw tumigil. "Papa... babayaran mo ba ang utang mo sa amin, o itataboy mo rin ako tulad ng ginawa mo noon?’ Napatingin ako nang diretso kay Gab. Kanina, ang nakita ko lang ay isang makulit na batang humarang sa sasakyan ko. Pero ngayong mas tinitigan ko siyang mabuti, parang sinampal ako ng katotohanan. Ang hugis ng mga mata niya, ang bilugang pisngi, at maging ang paraan ng pagkunot ng noo kapag naiinis, si Kimberly. Buhay na buhay na imahe ng pinakamamahal ko ang nakatayo sa harap ko. Paano ko ba nakaligtaan ang pamilyaridad na iyon sa unang tingin ko pa lang? Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong sistema ko. "Gab..." nanginginig kong tawag sa pangalan niya. "Bakit? Hindi ka pa rin ba naniniwala?" tanong niya habang nakataas ang isang kilay. Mismo ang ekspresyong iyon ay kay Kimb

Gideon PovPaulit-ulit akong binabangungot. Parang sirang plaka na bumabalik ang gabing iyon—ang gabing kinuha sa akin ang kalahati ng aking kaluluwa.Limang taon na ang lumipas, pero ang linaw-linaw pa rin. Ang tunog ng pagtilapon ng sasakyan, ang basag na salamin, at ang huling sigaw ni Kimberly na hanggang ngayon ay nag-iiwan ng sugat sa dibdib ko. Sa gitna ng dilim at lamig ng kwarto, napabalikwas ako ng bangon. Habol ko ang hininga, basang-basa ng pawis ang likod, at ang mga mata ko ay mainit dahil sa luha na kanina ko pa pinipigilan.Nanginginig ang mga kamay ko nang lumingon ako sa pader. Doon nakasabit ang malaking litrato ni Kimberly. Nakangiti siya rito, ang mga matang puno ng buhay na parang sinasabing.. Kaya mo ‘yan, Gideon.Pero hindi ko kaya. Lalo ko lang na-realize kung gaano ko siya kamahal noong huli na ang lahat. Noong wala na siya sa tabi ko."Kimberly..." boses ko na basag at halos pabulong na pumuno sa tahimik na silid. Paulit-ulit ko itong binigkas habang hinah