Chapter 5

Gideon Pov

Mabibigat ang mga yabag ko habang tinatahak ang hagdan patungo sa ikalawang palapag. Ang bawat hakbang ko ay parang may dalang galit na matagal nang nakakulong sa dibdib ko. Pagdating ko sa kwarto ni Aurora, nadatnan ko itong nag-aayos ng mga mamahaling bag at sapatos sa maleta niya.

Nang maramdaman niya ang presensya ko, lumingon siya sabay irap.

"Ano na naman ang kailangan mo, Gideon? Nag-iimpake na ako dahil sa kagaguhan mo—"

"Lumayas ka sa mansyon na ito," malamig at matigas kong putol sa sinasabi niya. Sapat ang lakas at diing iyon para matigil siya sa ginagawa niya.

Natigilan si Aurora. Nanlaki ang mga mata niya bago napatawa nang sarkastiko. "Nagpapatawa ka ba? Ako? Palalayasin mo sa sarili nating bahay? Akin din ang Mansyon na ito, Gideon! Kapatid ng ama mo ang ama ko, at may karapatan ako rito—"

"Wala ka nang karapatan sa kahit na ano dito magmula sa araw na ito." galit na ang boses ko, hindi ko na napigilan ang pagtulo ng luha ng matinding galit sa sistema ko.

"Pinalitan mo ang DNA test result para ilayo sa akin ang anak ko. Niloko mo ako sa loob ng limang taon! At ngayon, nalaman ko pang may kinalaman ka sa aksidente noon! Kaya simula ngayon, tinatanggalan na kita ng karapatan sa lahat ng ari-arian ng pamilya. Tapos na ang maliligayang araw mo rito."

Namutla si Aurora. Nawala ang pagmamataas sa mukha niya at napalitan ng takot, subalit agad ding napalitan ng masidhing galit. Inihagis niya ang hawak na damit sa sahig at lumapit sa akin nang may nanginginig na daliri.

"Magsisi ka rin sa ginawa mo, Gideon! Pinaparatangan mo ako sa kasalanang hindi ko ginawa!" sigaw niya habang galit na nakaturo sa mukha ko. "Isinusumpa ko, babawiin ko ang lahat ng sa akin! Hindi mo alam kung sino ang kinalaban mo!"

Hindi ko na siya pinansin pa. Iniwan ko siyang nagsasalita at nagwawala sa loob ng kwarto. Wala na akong pakialam sa mga pagbabanta niya. Ang tanging mahalaga ngayon ay ang malaman ang totoo at makita ang taong matagal ko nang hinahanap.

Bumaba ako agad sa sala kung saan naghihintay si Gab. Nilapitan ko siya at hinawakan sa magkabilang balikat.

"Gab, anak," tawag ko, medyo nanginginig ang boses sa halo-halong emosyon. "Sabi mo alam mo kung nasaan ang Mama Kimberly mo. Pwede mo bang sabihin sa akin kung nasaan siya ngayon? Kailangan ko siyang makita at makausap."

Tumango si Gab nang may kaseryosohan sa kanyang mukha. Kinuha niya ang maliit niyang lapis at isang papel mula sa bulsa ng bag niya, saka isinulat doon ang isang address.

"Dito siya nakatira ngayon, Papa," sagot ni Gab habang iniabot sa akin ang papel. "Pero... medyo malayo ito. At paminsan-minsan, iba ang pangalan na ginagamit niya." Malungkot na sagot ni Gab sa akin.

Natitigan ko ang address, nakakatiyak akong probinsya iyon. Hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Agad kong binuhat si Gab palabas ng mansyon at pinasok sa sasakyan. Walang lingon-lingon kaming umalis habang ang isip ko ay lumilipad na sa lugar na nakasulat sa papel.

Makalipas ang ilang oras na pagbiyahe sa mga kalsadang hindi pamilyar sa akin ay, narating namin ang isang tahimik at simpleng baryo na malayo sa siyudad. Huminto kami sa harap ng isang maliit ngunit maayos na bahay na may mga tanim na halaman sa paligid.

Tumibok nang mabilis ang puso ko. Parang lalabas ito sa dibdib ko sa sobrang kaba.

Bumaba ako ng sasakyan at inalalayan si Gab. Sabay kaming naglakad patungo sa pintuan ng maliit na bahay. Nanginginig ang kamay ko nang kumatok ako nang ilang beses.

Tok, tok, tok.

Ilang sandali pa, narinig namin ang yabag mula sa loob. Unti-unting bumukas ang p***o, at sa sandaling iyon, parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.

Ang mukha niya... walang pinagbago. Mas lalo lang siyang gumanda, bagaman may bahid ng kalungkutan at pagtataka sa kanyang mga mata. Pero kapansin-pansin din ang ilang peklat sa mapuputi niyang braso.

"Kimberly..." Ang boses ko na halos pabulong, basag at punong-puno ng pagmamahal.

Naiyak ako sa tuwa. Nanginginig ang buong katawan ko habang sinasalubong ang mukha niya. Hindi ito panaginip.

Buhay nga siya! Buhay na buhay ang asawa ko na akala ko ay kinuha na ng langit limang taon na ang lumipas.

Hindi na ako nagdalawang-isip pa. Agad akong sumugod palapit sa kanya at mahigpit na mahigpit siyang niyakap. Ibinaon ko ang mukha ko sa leeg niya, humihikbi habang isinisigaw ang pangalan niya.

"Kimberly... diyos ko, ikaw nga! Akala ko patay ka na... akala ko wala ka na..." sabi ko habang mas lalo ko pang hinigpitan ang aking yakap, ayaw ko na siyang pakawalan kailanman.

Pero habang yakap-yakap ko siya, napansin ko ang kawalan ng galaw sa katawan niya. Walang yakap na pabalik. Walang pag-iyak na sumalubong sa akin.

Unti-unti akong kumalas sa pagkakayakap para tingnan siya sa mga mata. Pero ang sumalubong sa akin ay ang mga matang puno ng pagtataka, takot, at kawalan ng malay.

"S-Sino ka? At bakit mo kasama si Gab?" tanong ni Kimberly, ang boses ay pamilyar pero ang mga mata ay estranghero. "At bakit ka yumakap sa akin? Anong ibig mong sabihin?"

Parang binagsakan ng langit at lupa ang buong pagkatao ko. Napatras ako nang bahagya habang nakatitig sa kanya.

Hindi niya ako kilala. Ang asawang limang taon kong pinagluksa, ang inang nagluwal sa anak naming si Gab... ni hindi na ako natatandaan!

"Honey? Sino ang dumating?" Anang ng isang boses.

Napaatras ako at napalunok nang ilang ulit habang nakatitig pa rin aki kay Kimberly.

Honey? Ibig bang sabihin... may asawa ng iba ang asawa ko?