Chapter 4

Gideon Pov

Malalim ang naging paghinga ko habang nakatitig sa puting papel na nakalapag sa ibabaw ng mahogany kong mesa. Ang lamig ng aircon sa opisina ay parang walang epekto sa init ng pakiramdam ko ngayon. Kanina pa lumilipad ang isip ko habang hinihintay ang tawag mula kay Doktor Navarro.

Ilang sandali pa, bumukas ang p***o at iniluwa nito ang matandang doktor. Pero sa halip na ang pamilyar na kalmado nitong mukha ang sumalubong sa akin, ang nakita ko ay ang pamumutla at ang pamamawis ng noo nito. Parang may mabigat na kasalanang pasan-pasan ang bawat hakbang niya papalapit sa akin.

"Gideon..." mahina nitong tawag habang inilapag ang isang brown envelope sa ibabaw ng mesa. "Nandito na ang resulta."

Nanginginig ang mga daliri ko nang kunin ko ang papel sa loob ng envelope. Agad kong hinanap ang bahagi ng konklusyon. Pero nang makita ko ang nakasulat, parang biglang huminto ang pag-ikot ng mundo ko.

Negative.

Hindi ko anak ang bata. Ayon sa opisyal na dokumentong hawak ko, walang match sa DNA namin ni Gab.

Parang binagsakan ng langit at lupa ang dibdib ko. May kirot na kumawala sa sistema ko, isang uri ng sakit na mas malala pa kaysa sa naramdaman ko noong unang ibalita sa akin ang pagkamatay ni Kimberly.

Ibig sabihin, isa lang itong malaking biro? Isang panlilinlang? Pero paano ang kwintas? Paano ang mukha ni Gab na kamukhang-kamukha ni Kimberly?

Bago pa man ako makapagsalita, napansin ko ang isang detalye sa ilalim ng papel. Ang pirma ni Doktor Navarro.

Kumunot ang noo ko. Matagal ko nang kilala ang doktor na ito. Ilang taon na kaming nagpapakonsulta sa kanya, kaya pamilyar na pamilyar ako sa paraan ng pagpirma niya. Ang mabilis at pabalas na kurba sa dulo ng apelyido nito. Pero ang pirma sa papel na ito ay masyadong pilit, medyo nanginginig, at halatang sinadyang gayahin para hindi agad mapansin.

Nag-angat ako ng tingin. Matalim at seryoso kong tiningnan ang matandang doktor na ngayon ay umiiwas na sa mga mata ko.

"Doktor Navarro," malamig at mababa ang boses ko, sapat para manginig ang tuhod ng matanda. "Tumingin ka sa akin. Sabihin mo sa akin ang totoo... dinaya mo ba ang DNA test na ito?"

Napaigtad ang doktor. Lalo itong namutla, at ang mga kamay nito ay nagsimula nang manginig habang hawak ang sarili nitong brief case.

"Gideon... ako ay..." nauutal nitong simula, hindi masabi ang nais iparating.

"Sinabi kong tumingin ka sa akin!" sigaw ko na umalingawngaw sa buong silid.

Hinampas ko ang mesa dahilan para mapaabante ang doktor sa sobrang gulat.

"Kung ayaw mong mawalan ng lisensya at makasuhan ng falsification of documents, sabihin mo sa akin ang totoo! Sino ang nag-utos sa iyo na magsinungaling?!"

Napalunok si Doktor Navarro, bumagsak ang balikat nito sa matinding konsensya, at tuluyan nang sumuko sa galit ko.

"Si... si Ma'am Aurora..." nanginginig nitong pag-amin. "Pinilit niya ako, Gideon. Sinabi niya na kapag hindi ko pinalitan ang resulta at ginawang negative, sisirain niya ang klinika ko at ipapatanggal ang lisensya ko. Wala akong nagawa... natakot ako."

Parang binuhusan ng kumukulong langis ang ulo ko sa narinig ko. Si Aurora. Ang sarili kong pinsan ang nagmanipula ng lahat ng ito para lang ilayo sa akin ang bata. Para lang paniwalain akong walang koneksyon ang batang tumayo sa labas ng mansyon ko.

"Anong... anong tunay na resulta?" nanginginig ang boses kong tanong, halos hindi na makahinga sa tindi ng galit.

"Positive, Gideon," sagot ng doktor na nakayuko na ngayon. "99.99 percent na anak mo ang bata. Walang duda. Siya ay tunay mong anak."

Napatulala ako. Ang mga salitang iyon ay parang malaking martilyo na sumira sa lahat ng pader na itinayo ko sa loob ng limang taon.

Hindi ko na hinintay pang magpaliwanag ang doktor. Mabilis akong tumayo, iniwan ang mga papel sa ibabaw ng mesa, at nagmamaling tumakbo palabas ng opisina patungo sa sala ng mansyon kung saan naghihintay si Gab.

Pagpasok ko sa sala, nakita ko si Gab na tahimik na nakaupo sa sofa habang hawak ang lumang bag nito. Nang maramdaman niya ang presensya ko, nag-angat siya ng tingin, ang mga matang iyon ay may bahagyang takot na baka itaboy ko na siya dahil sa pekeng resulta.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Agad akong lumapit sa kanya, ibinaba ang sarili ko para pantayan siya, at mahigpit na mahigpit ko siyang niyakap.

Binuhos ko ang lahat ng luha na limang taon kong itinago. Yakap-yakap ko ang bata, ang maliit nitong katawan na naglalaman ng dugo ko at ng dugo ng pinakamamahal ko.

"Papa?" nagtatakang tawag ni Gab habang marahang hinahaplos ang likod ko gamit ang maliliit nitong kamay. "Bakit ka umiiyak? Sabi ko naman sa iyo, hindi ako nagsisinungaling eh. Anak mo ako."

"Oo, anak kita..." hikbi ko habang mas lalo ko siyang hinigpitan ang yakap, natatakot na baka mawala pa siya sa akin. "Patawad, anak. Patawad kung hindi kita agad nakilala."

Kumalas si Gab sandali mula sa pagkakayakap ko para punasan ang mga luha sa pisngi ko gamit ang maliit nitong palad. Seryoso siyang tumingin sa akin, ang mga matang nagtataglay ng kakaibang tapang.

"Bago ka umiyak dyan nang tuluyan Papa, may isa pa akong gustong sabihin sa'yo." seryosong sabi ni Gab. "Buhay ang Mama Kimberly ko. Pero... hindi na niya ako naalala,"

Nanlaki ang mga mata ko. Ang sinabi niyang iyon ay parang kidlat na tumama sa buong pagkatao ko.

Buhay si Kimberly?

Kung buhay siya, bakit hindi siya nagpakita sa akin? Bakit sinabi ni Gab na hindi na siya nito masyadong naalala?

Sa sandaling iyon, ang mga piraso ng aking katanungan ay dahan-dahang nagtagpi-tagpi sa utak ko. Ang aksidente noon, ang sinasabing pagsabog ng sasakyan kung saan walang natagpuang maayos na labi. Ang biglaang pagkawala ng lahat ng ebidensya, at ngayon ay ang pagtatago ni Aurora sa katotohanan tungkol kay Gab.

Hindi simpleng aksidente ang nangyari limang taon na ang lumipas. May foul play. At may taong sinadyang ilayo sa akin si Kimberly at ang anak ko noon pa man.

May nagplano sa lahat ng iyon ngunit....sino ang nasa likod ng mga nangyari five years ago?