Chapter 3

Gideon Pov

Mahigpit kong hinawakan ang lumang locket sa aking palad. Ang metal ay nanatiling malamig, pero ang dibdib ko ay parang pinapaso ng apoy sa halo-halong emosyon na patuloy na sumasalanta sa sistema ko.

"Doktor Navarro? Pumunta ka rito sa mansyon ngayon na. May ipapasuri ako," utos ko sa family doctor namin nang tawagan ko siya. Habang pilit kong pinatatag ang panginginig ng boses ko.

"Gusto kong madaliin ito. Kailangan ko ang resulta sa lalong madaling panahon."

Hindi na ako naghintay pa ng mahabang sagot mula sa aming pamilyang doktor at agad kong pinatay ang tawag. Wala akong sinayang na kahit isang segundo.

Ang pag-aalinlangan na kanina ay bumabagabag sa akin ay napalitan ng pagnanais na malaman ang buong katotohanan. Kailangan kong makasigurado. Kung totoo ngang kadugo ko ang batang nasa harapan ko, kailangan ko ring malaman kung paano nangyaring may buhay pang natitira sa gitna ng trahedyang akala ko ay tumupok sa lahat ng meron ako.

"Gideon, nababaliw ka na ba talaga?! Naniniwala ka dito sa batang kalye?" Biglang sigaw ni Aurora.

Hindi na napigilan ni Aurora ang sarili nito. Kanina pa siya paikot-ikot sa sala, mukhang gustong sumabog sa sobrang inis habang nakatingin sa amin ni Gab. Tahimik namang nakaupo ang bata sa isang gilid ng mamahaling sofa, nakapamewang at mukhang walang pakialam sa galit ng pinsan ko.

"Magpapanic ka riyan, Aurora, pero hindi nito babaguhin ang desisyon ko," malamig na sagot ko habang ibinaling ang tingin sa kanya.

"Isipin mo nga ang sinasabi mo!" bulyaw ni Aurora, hinahawakan ang sintido niya na parang sumasakit ang ulo sa katigasan ng ulo ko.

"Papaano naging anak mo ang batang 'yan, Gideon? Papaano? Nakalimutan mo na ba ang nangyari limang taon na ang lumipas? Namatay si Kimberly! Namatay ang asawa mo habang buntis ito sa anak niyo!"

Parang may malamig na kutsilyong humati sa dibdib ko sa bawat salitang binitawan ni Aurora.

Namatay si Kimberly habang buntis.

Iyon ang katotohanang ibinaon ko sa puso ko sa loob ng limang taon. Iyon ang bangungot na paulit-ulit na sumasakal sa akin tuwing gabi. Ang araw na iyon ay hindi ko kailanman malilimutan. Ang balitang nasunog ang sinasakyang kotse ni Kimberly, ang pagkawala ng kanyang mga labi na hinding-hindi ko na nakita nang maayos dahil sa tindi ng sunog. At ang pag-asa ko na sabay silang nawala ng magiging anak namin.

Naisip ko na rin iyon. Paulit-ulit na naglaro sa isip ko ang tanong na iyon habang nakatitig kay Gab kanina pa.

Kung patay na si Kimberly noon, paano magkakaroon ng anim na taong gulang na bata ngayon? Posible bang nagkamali ang mga awtoridad noon? Posible bang may nakaligtas? O sadyang may nagtatago ng malaking sikreto mula sa akin?

Napatingin ako kay Gab. Mahinahon itong nakatingin sa akin, walang bakas ng kaba sa mukha nito. Kundi isang klase ng titig na nagpapahiwatig na alam nitong may punto siya.

"Alam ko ang sinasabi mo, Aurora," mahina ngunit madiin kong sabi.

"Nasa isip ko rin ang lahat ng pagdududa na sinasabi mo ngayon. Pero hindi ko kayang basta-basta na lang itaboy ang batang ito gayong hawak niya ang kwintas na ibinigay ko kay Kimberly. At kamukhang-kamukha niya ang taong pinakamamahal ko."

"Dahil lang sa kwintas at mukha, maniniwala ka na agad?!" halos pumiyok na tanong ni Aurora, galit na galit sa kawalan ko ng katinuan sa paningin niya. "Paano kung modus lang 'yan? Paano kung pinapunta lang siya rito para sirain ang ulo mo at ang kumpanya natin?"

"Sapat na ang dahilan na iyon para magpasya ako," putol ko sa sasabihin pa sana ni Aurora.

"Hayaan mo akong patunayan ito sa pamamagitan ng DNA test. Kung makikita sa DNA test na hindi ko siya anak, ibabalik ko siya sa kung sinong magulang niya. Pero hangga't may natitirang pag-asa na totoo ang sinasabi niya, hindi ko siya aalisin sa tabi ko."

Makalipas ang ilang sandali, dumating din si Doktor Navarro dala ang mga kagamitan para sa DNA swabbing. Halata sa mukha ng matandang doktor ang pagtataka nang makita ang sitwasyon sa loob ng mansyon, pero hindi na ito nagtanong pa nang makita ang seryoso at madilim kong mukha.

"Ito na ba ang bata, Gideon?" tanong ni Doktor Navarro habang inilalabas ang mga sterile cotton swab mula sa lalagyan nito.

"Opo, Dok," sagot ko habang lumalapit kay Gab na tahimik namang nagpatianod nang maupo ako sa tabi nito.

"Masakit ba 'to, Papa?" tanong ni Gab habang nakatingin sa maliit na stick na hawak ng doktor.

Sa unang pagkakataon, nakita ko ang bahagyang pag-atras ng bata, ang takot sa kanyang mga mata na nagpakita na bata pa rin siya sa kabila ng pagiging matapang niya kanina.

Naramdaman ko ang kirot sa dibdib ko. Marahan kong hinaplos ang buhok niya at nginitian siya nang pilit.

"Hindi, Gab. Mabilis lang ito. Parang kurot lang ng langgam," pag-aalo ko sa kanya, saka ibinaling ang tingin kay Doktor Navarro. "Gawin niyo na po, Dok."

Habang kinukuhaan ni Doktor Navarro ng sample ng laway si Gab at pagkatapos ay ako naman, naramdaman ko ang matalim na titig ni Aurora mula sa sulok ng silid. Nakapamewang pa rin ito, umiiling na parang hindi makapaniwala sa katangahang ginagawa ko sa sarili ko.

"Gawin niyo ang pinakamabilis na test, Doktor Navarro," bilin ko habang iniabot pabalik ang mga vial. "Kahit magkano ang bayad, kailangan ko ang resulta bukas ng umaga."

"Masusunod, Gideon. Gagawin ko ang lahat para mapabilis natin ito," sagot ng doktor bago nag-impake ng mga gamit at nagpaalam.

Nang umalis ang doktor, binalot muli ng katahimikan ang malaking sala. Si Aurora ay padabog na umakyat sa kwarto nito habang bumubulong ng kung ano-ano laban sa akin. Naiwan kaming dalawa ni Gab sa malaking espasyo ng sala.

Umupo si Gab sa sofa at tahimik na binuksan ang lumang backpack nito, sabay labas ng isang pirasong tinapay na mukhang kinupasan na ng oras. Tahimik niya itong kinain.

Tinitigan ko ang bata. Limang taon kong hinanap ang kapayapaan sa gitna ng pagdadalamhati. Limang taon akong nabuhay sa alaala ng isang babaeng nawala. At ngayon, sa loob lang ng ilang oras, ang tahimik kong mundo ay ginulo ng isang batang nagsasabing siya ang bunga ng nakaraang pilit ko nang ibinabaon sa limot.

Kung totoo ngang anak ko siya... nasaan si Kimberly? Bakit niya itinago ang bata sa akin sa loob ng anim na taon? At kung buhay nga ang asawa ko, bakit hindi siya nagpakita sa akin noon pa man?

"Gab," tawag ko habang lumalapit at naupo sa tapat niya.

Tumingin ang bata sa akin, ang mga matang iyon na may kakaibang linaw ay tuwid na nakatitig sa mga mata ko.

"Bakit hindi ka man lang umiyak nang sabihin kong patay na ang nanay mo noon?" tanong ko, gustong basagin ang hiwaga na bumabalot sa kanya.

Tumigil si Gab sa pag-nguya ng tinapay, ibinaba ito sa maliit na palad nito, at seryosong sumagot: "Kasi alam kong hindi totoo. Sabi ni Mama, magkikita pa rin tayo balang araw. At heto na nga, nakita na kita."

Napatulala ako. Ang mga salitang iyon ay parang patak ng ulan sa tuyong lupa. Masakit, nakakagulat, pero nag-iiwan ng isang kakaibang pag-asa na hindi ko alam kung dapat ko bang paniwalaan o katakutan.

Bukas ng umaga, malalaman ko na ang totoo. Subalit habang hinihintay ko ang resulta ng DNA test na iyon, naramdaman ko na ang unti-unting pagbabago ng lahat. Ang bangungot ko noong gabi ay tapos na, pero mukhang nagsisimula pa lamang ang totoong unos sa buhay ko.

Ano nga ba talaga ang totoo?