Novels by MamyPunboon

"เครื่องทำน้ำอุ่นห้องนั้นน่ะ" รินพูดขึ้นขณะมิลบ่นว่าคืนก่อนน้ำอุ่นไม่ค่อยร้อน กว่าจะอุ่นก็หนาวจนตัวสั่น"เธอต้องเปิดน้ำทิ้งก่อนสักครู่นึง ให้น้ำเย็นที่ค้างอยู่ในท่อไหลออกไปให้หมดก่อน แล้วค่อยกดสวิตช์เครื่อง เครื่องมันเก่า ขดลวดต้องใช้เวลาทำความร้อน ถ้ากดพร้อมเปิดน้ำเลยมันทำความร้อนไม่ทัน"มิลลองทำตามคืนนั้น เปิดน้ำทิ้งไว้พักหนึ่งก่อน แล้วค่อยกดสวิตช์ น้ำอุ่นขึ้นจริงจนมิลแปลกใจที่รินรู้อะไรหลายเรื่องในหอนี้ดี"พี่รินรู้ได้ไงคะ" "บอกแล้วไง อยู่มานาน" รินตอบ ยิ้ม "หอนี้มีอะไรพี่รู้หมด อยากรู้อะไรถามพี่ได้เลย ดีกว่าไปถามคนอื่นที่เขาก็ไม่รู้"หลังจากนั้นมิลก็ถามจริง ๆ ทีละเรื่อง เพราะชีวิตในหอเก่ามีปัญหาให้แก้แทบทุกวัน หลอดไฟกลางทางเดินชั้นสี่ที่กะพริบไม่หยุด รินบอกว่าไม่ใช่ขั้วหลอดหลวมอย่างที่มิลเดาไว้ตอนแรก แต่เป็นแผงสวิตช์ที่หลวม ให้กดเปิด-ปิด ซ้ำสองครั้ง ครั้งที่สองไฟจะนิ่งขึ้น แล้วเป็นอย่างนั้นจริงๆ จนมิลแปลกใจ ท่อน้ำห้องน้ำห้องที่สามที่น้ำไหลอ่อนจนซักผ้าไม่ได้ รินบอกว่ามีตะกอนอุดอยู่ที่หัวก๊อก ให้หมุนถอดหัวก๊อกออกมาเขี่ยตะกอนที่อุดด้านในทิ้ง มิลทำตามในเช้าวันรุ่งขึ้น น้ำแรงขึ้นจริ

บนดาดฟ้าคืนหนึ่ง รินร้องเพลงเบาๆ ระหว่างตากผ้า เป็นเพลงที่มิลไม่เคยได้ยิน จังหวะสนุก ทำนองติดหู มีคำร้องเกี่ยวกับความรักอะไรสักอย่าง"เพลงอะไรคะ" มิลถาม "เพราะดี ติดหูด้วย""อ้าว ไม่รู้จักเหรอ" รินทำหน้าตกใจเกินจริง "เพลงดังจะตาย เปิดกันทั้งประเทศเลยนะ ค่ายกามิกาเซ่ไง เด็กสมัยนี้ไม่ฟังกันแล้วเหรอ เมื่อก่อนใคร ๆ ก็ร้องได้""กามิกาเซ่..." มิลทวน นึกไม่ออกจริง ๆ "หนูไม่เคยได้ยินเลยค่ะ วงอะไรคะ""เธอนี่เชยจัง" รินหัวเราะ แล้วร้องต่อ มิลไม่รู้จักเพลง แต่ชอบเสียงรินเวลาร้อง มันหวานและสดใสไปกับทำนอง เธอเลยไม่ได้เอะใจว่าทำไมรุ่นพี่ปีสูง ๆ ถึงฟังเพลงที่เธอซึ่งอายุน้อยกว่ายังไม่เคยได้ยิน เธอคิดแค่ว่าคนคณะศิลปะคงฟังเพลงแปลกๆ ไม่ตามกระแสช่วงหนึ่งรินพูดถึงการถ่ายรูป บอกว่าชอบถ่ายรูปเก็บไว้ ชอบเอาไปอวดเพื่อน เธอทำท่าให้มิลดูว่าเวลาถ่ายรูปต้องอมแก้มให้ป่องๆ เหมือนอมลูกอม แล้วชูสองนิ้วแนบแก้ม รินทำท่านั้นให้ดู หน้าตาน่ารักจนมิลอดหัวเราะไม่ได้"ท่านี้ดูตลกนะคะพี่" มิลว่า "เหมือนเด็กอนุบาลถ่ายรูป""อี๋ ท่านี้น่ารักจะตาย" รินทำหน้างอน "ใครๆ เขาก็ถ่ายกันแบบนี้ เธอไม่เคยทำเหรอ""ไม่เคยค่ะ" มิลตอบ ในใจคิด

ตัวเลขบนจอบอกเวลา 00:17 น.มิลขมวดคิ้ว เธอมองนาฬิกาฝาผนังสุดทางเดินก่อนขึ้นดาดฟ้า ตอนนั้นเวลา 23:33 น. พอดี เธอจำได้แม่น แล้วเธอกับรินคุยกันตั้งนมนาน อย่างน้อยชั่วโมงหนึ่ง อาบน้ำอีกสิบห้านาที เดินกลับ เปลี่ยนชุด รวมแล้วน่าจะเกือบตีสองได้แล้วเธอกดรีสตาร์ท ตัวเลขเดิมปรากฏที่หน้าจอ เธอเอานิ้วแตะดูวันที่ก็ถูกต้อง เธอเคาะโทรศัพท์กับฝ่ามือเบา ๆ "แบตน่าจะบวม" เธอพึมพำกับตัวเอง "หรือชิปนาฬิกาในเครื่องมันค้าง เดี๋ยวพรุ่งนี้รีสตาร์ทดูอีกทีถ้ายังเป็นก็เอาไปเคลม"เธอวางโทรศัพท์คว่ำไว้ข้างหมอน กระชับผ้าห่มอีกครั้ง ข้างนอกเงียบสนิท ไม่มีเสียงป๊อกครืดคืนนี้ เธอหลับไปพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ริมฝีปากคืนต่อมารินก็อยู่ที่นั่นอีก มิลตั้งใจขึ้นไปสูดอากาศบนดาดฟ้า ในใจแอบคิดว่าไม่รู้จะเจอรินอีกไหม เธอบอกตัวเองว่าขึ้นมารับลมเฉยๆ ไม่ได้มาหาใคร เมื่อผ่านประตูดาดฟ้า มิลเห็นร่างเล็กผมซอยแปลกตา นั่งบนม้าหินอ่อน ทอดสายตาไปเบื้องหน้า ก่อนหันมายิ้มให้เหมือนรออยู่แล้ว มิลรู้สึกอะไรบางอย่างในอก มันคล้ายกับตอนแก้โจทย์ข้อสอบยากๆ ได้"มาแล้วเหรอ นั่งด้วยกันสิ" รินพูด ขยับตัวไปอีกฟากให้มิลนั่งมิลทรุดตัวนั่งข้างริน ร

เย็นวันนั้นเธอทำอาหารในห้องอย่างสบายใจเป็นครั้งแรก เปิดประตูหลังห้องรับลมลมเย็นพัดเข้ามาปะทะแขนจนขนลุกชัน มองออกไปเห็นดอยตั้งตะหง่าน มีหมอกลอยคุ้งหลังฝนตกตอนนี้เป็นช่วงปลายฝนต้นหนาว อยู่ๆ วันนี้ฝนก็ตกมาครู่นึง อากาศเย็นจากฝนตกและลมหนาวผสมปนเปกันจนมิลนึกอยากกินซุปร้อนๆ มิลตั้งกระทะไฟฟ้ากลางห้อง ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จ​รูปสูตรพิเศษ​ ปรุงด้วยน้ำพริกเผาฟ้าธานี ใส่หมูสับ ปลาหมึกแห้ง ผักบุ้ง เธอซดน้ำบะหมี่รสต้มยำคนเดียวช้าๆ บนพื้นข้างเตียง กางโต๊ะญี่ปุ่นข้างหน้า อ่านเลกเชอร์ไปด้วยข้างนอกฟ้ามืดเร็วเพราะหน้าหนาว หกโมงก็มืดสนิทแล้ว เธอรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เหมือนทั้งหอเป็นของเธอคนเดียวกว่าจะอ่านจบสองบทก็ห้าทุ่ม เธอลุกไปคว้าตะกร้าผ้า ตั้งใจไว้แต่แรกแล้วว่าคืนหยุดยาวแบบนี้แหละเหมาะจะซักผ้ามากที่สุด ทั้งชั้นสี่มีแค่เธอคนเดียว อ่างปูนในห้องน้ำว่าง ลานตากผ้าบนดาดฟ้าก็ว่างทั้งลาน เธอจะได้ยืนซักที่ห้องน้ำเงียบๆ แล้วหอบผ้าเปียกขึ้นไปตากบนดาดฟ้าให้โดนลมกลางคืน เสร็จแล้วค่อยลงมาอาบน้ำอุ่นสบายๆ ไม่ต้องรีบร้อน เป็นคืนในอุดมคติของเธอเลยก็ว่าได้เธอยืนซักผ้าที่อ่างปูนยาวในห้องน้ำรวมสุดทางเดินคนเดียวเงีย

มิลรู้สึกร้อนวูบที่หน้าโดยไม่ทันตั้งตัว เธอก้มหน้าลงกับกะละมัง ทำเป็นสะบัดผ้าแรงขึ้น ไม่มีใครเคยพูดกับเธอแบบนี้ ปกติเวลาเธอพูดเรื่องวิทยาศาสตร์ยาว ๆ คนฟังจะทำหน้าเบื่อหรือรีบเปลี่ยนเรื่อง อย่างมากก็บอกว่าเธอคิดมาก แต่คนคนนี้บอกว่าน่ารัก"เธอปีหนึ่งใช่ไหม" รุ่นพี่ถาม หนีบผ้าผืนต่อไปขึ้นราว "ไม่เคยเห็นหน้าเลย""ค่ะ ปีหนึ่ง คณะวิทยาศาสตร์เอกฟิสิกส์ค่ะ" มิลตอบ"ฟิสิกส์" รุ่นพี่ทำเสียงยาว เหมือนคำนี้ฟังดูน่าทึ่ง "โห เก่งจัง พี่เรียนศิลปะ เลขกับสูตรอะไรพวกนี้พี่ไม่เอาเลย เห็นแล้วปวดหัว วาดรูปได้อย่างเดียว ระบายสีได้ทั้งวันไม่เบื่อ""พี่เรียนคณะวิจิตรศิลป์เหรอคะ" มิลถาม"อือ" รุ่นพี่พยักหน้า " ดูแปลกกว่าคนอื่นใช่ไหมล่ะ" เธอหัวเราะเสียงใส "พี่เห็นเธอทำหน้าประหลาดใจตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ตัดตามเทรนด์น่ะ""ไม่แปลกค่ะ" มิลตอบ "สวยดีเข้ากับหน้าพี่"พูดจบเธอก็รู้สึกเขินตัวเอง ไม่รู้ทำไมถึงพูดออกไปแบบนั้น แต่รุ่นพี่คนนั้นยิ้มกว้างจนตาหยี ดูดีใจจริง ๆ "ขอบใจนะ" เธอพูด "เธอนี่พูดจริงไม่พูดเล่นด้วย รู้เลยนักวิทย์ไม่โกหก"ทั้งสองตากผ้าไปคุยไป มิลไม่รู้ตัวว่าคุยได้ยังไง ปกติเธอเป็นคนหาเรื่องคุยไม่เก่ง นั่

เปิดเทอมมาได้หลายเดือน อากาศตีนดอยเย็นลงเรื่อย ๆ จนย่างเข้าปลายฝนต้นหนาว มันเป็นเช้าวันพฤหัสก่อนวันหยุดยาว มหาวิทยาลัยประกาศหยุดหลังสอบกลางภาค เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ที่ติดกับวันเสาร์อาทิตย์ รวมแล้วหกวัน ทั้งหอชั้นสี่กำลังเก็บกระเป๋ากลับบ้านกันหมด เสียงล้อกระเป๋าลากบนพื้นปูนดังมาจากทุกทิศ เสียงประตูปิด เสียงคนตะโกนลากันข้ามทางเดิน มีคนสองสามคนชะโงกหน้าเข้ามาถามเฟรมว่าจะไปด้วยรถใคร "แม่เราต้องเฝ้ายายที่โรงพยาบาล" มิลตอบ เธอนั่งอยู่บนเตียงชั้นบน ห้อยขาลงมา มองเฟรมยัดของ "กลับบ้านก็ไม่ได้เจอแม่อยู่ดี แถมนั่งรถทัวร์สิบกว่าชั่วโมง ไปกลับก็ยี่สิบชั่วโมง เอาเวลามาอ่านหนังสือดีกว่า""จริงด้วย" เฟรมพยักหน้า รูดซิปกระเป๋า "บ้านเราขับรถสองชั่วโมงถึง สไมล์ก็อยู่อำเภอถัดไป แม่มารับสองคนพร้อมกันเลย"สไมล์กำลังพับผ้าห่มอยู่ที่เตียงเดี่ยว เธอเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้มิล "อยู่คนเดียวระวังตัวนะ" สไมล์พูดเสียงนุ่ม "โทรหาเราได้ตลอดเลยนะถ้ามีอะไร กลางคืนก็ล็อกประตูให้ดีๆ""อือ ขอบใจนะ" มิลตอบเที่ยงวันนั้นเฟรมกับสไมล์ก็ออกไป ก่อนไปเฟรมยังหันมาสั่งอีกรอบตรงประตูว่าอย่าออกไปดูอะไรกลางดึกเด็ดขาด ได้ยินเสียงอะไรก็นอ