Novels by บัญญวัต พันธ์พืช

ซึ่งในขณะเดียวกัน ณ โรงครัว ท่านผู้อาวุโสก็ได้เดินมาตามหาท่านผู้หญิงก่อนที่ผู้อาวุโสจะเห็นว่าลูกสาวของตนกำลังนั่งกลุ้มใจกับเรื่องอะไรบางอย่าง “ท่านแม่! กลับมาแล้วรึเพคะ!” ท่านผู้หญิงรีบโผลเข้ากอดแม่ของตนอย่างไม่รีรอ ก่อนที่เรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นก็ได้คลายออกมาอย่างช้าๆ จากคำพูดของท่านผู้หญิง ซึ่งหลังจากที่ทราบเรื่องทุกอย่างบรรยากาศในเรือนก็กลับมาอึมครึมอีกครั้ง และตอนนี้ผู้คนในเรือนก็ต่างพากันเป็นกังวลเกี่ยวกับการเสียชีวิตขององครักษ์กัณฑ์ทศ เพราะกัณฑ์ทศนั้นเสียชีวิตอยู่ในเหตุการลอบสังหารซึ่งมีฝ่าบาทเสด็จไปด้วยในเหตุการณ์ครั้งนั้น อีกทั้งรวทไปถึงการตายของกัณฑ์ทศนั้นจะเป็นตราบาปให้กับศรีบดินทร์เพราะเป็นต้นเหตุที่ให้กัณฑ์ทศได้มารับราชการแทนและต้องมาตายแทนด้วย ทันทีที่ผู้อาวุโสรู้ว่าท่านผู้หญิงได้มีการขอร้องให้ทั้งขุนเรืองและฝ่าบาท ให้ช่วยปลดองครักษ์ออกจากราชการทีเพราะท่านผู้หญิงเกรงว่า บุตรชายของตนจะเป็นอันตราย ผู้อาวุโสก็รู้สึกว่ามันไม่สมควรเป็นอย่างยิ่ง ก่อนที่จะเอ่ยคำพูดเรียบๆ ออกไปให้ท่านผู้หญิงและบ่าวรับใช้บริเวณนั้นได้แจ้งใจ “ที่ข้ามองว่าเรื่องนี้นั้นมันไม่สมควรเป็นอย่างยิ่ง…เจ

บทที่ 15 ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย หลังจากที่กาลได้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเสร็จเรียบร้อย ขุนเรืองก็รีบพาตัวของเขาไปดูศพของชายผู้นั้นทันที ที่ซึ่งตอนนี้ข่าวได้แพร่ออกไปอย่างหนาหูแล้วว่า ศพไร้หัวผู้นี้คือ กัณฑ์ทศ “เจ้าแน่ใจอย่างนั้นรึว่าเจ้าสามารถจำได้ว่าศพชายคนนั้นคือผู้ใด?” ขุนเรืองผู้ที่เดินอยู่ด้านหน้าเอ่ยขึ้นถามกาลที่เดินตามหลังมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ขอรับท่านขุน กระหม่อมย่อมจำได้ดีขอรับ เพราะพรรคพวกทุกคนในเหตุการณ์ลอบสังหารในวันนั้นล้วนแต่เป็นสหายที่รู้จักขอรับ” ขุนเรืองเงียบไปสักครู่.…. “เช่นนั้นรึ… เอาเถิดถึงแม้นตัวข้าจะยังไม่อยากไว้ใจเจ้ามากสักเท่าไหร่ แต่ในเมื่อท่านศรีบอกมาเช่นนี้คงมีแต่ต้องทำตาม…” ในขณะที่ขุนเรืองพูดจบก็ได้หยุดเดินไปชั่วขณะ “มี…มีอันใดรึขอรับ?” กาลที่อยู่ในจังหวะตั้งตัวไม่ทันก็ได้พยายามก้มๆ มองๆ ตรงไปที่ขุนเรือง ก่อนที่สักพักขุนเรืองก็ได้หันหน้ามาพร้อมกับใบหน้าที่นิ่งๆ แววตาเบิกโพลง จนทำให้กาลนั้นรู้สึกเกรงกลัว “ขุนเรือง…” “เจ้าอย่าคิดแม้แต่จะลอบทำร้ายท่านองครักษ์! ข้าไม่รู้ว่าเจ้ามาดีรึมาร้าย หากเจ้าทำสิ่งใดที่ไม่เหมาะไม่ควรกับท่านองครักษ์ ข้าจะบั่นคอขอ

ทันทีที่บดินทร์ได้รับฟังมาคร่าวๆ ก็เลยจับใจความได้ว่า ในวันนั้นผู้อาวุโสได้รับจดหมายมาจากลูกสาวคนโตซึ่งในเนื้อหาจดหมายนั้นเขียนมาคร่าวๆ ประมาณว่า ตอนนี้หลานชายป่วยหนักมาก เขาอยากเจอคุณยายอยากให้คุณยายมานอนด้วย ยายก็เลยบอกแค่กับคุแม่ว่าจะไปธุระที่บ้านของลูกสาวคนโต อาจจะมีค้างคืนสักสองสามคืน ทั้งนี้ทั้งนั้น แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะคงคิดว่าท่านน่าจะคิดถึงหลาน จากนั้นขุนบดนทร์ก็ได้สั่งให้บ่าวรับใช้พาผู้อาวุโสไปที่บ้านลูกสาวคนโต ที่ผู้อาวุโสไม่ได้บอกกล่าวบดินทร์เพราะวันนั้นตนลืมไปสนิทว่าหลานชายพึ่งกลับมาจากวังหลวง ก็เลยไม่ได้บอก และผู้อาวุโสก็คิดว่าแม่คงจะบอกบดินทร์ด้วยตนเอง แต่แม่ก็ไม่ได้บอกสิ่งใด ก่อนที่เมื่อสองวันที่แล้ว ท่านได้รับข่าวจากชาวบ้านและพวกคนใช้พูดคุยกันหนาหู ว่ามีการลอบสังหารเกิดขึ้นที่หุบเขาอัสดง และมีผู้ที่ได้รับบาดเจ็บเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ พร้อมกับสูญเสียทหารองครักษ์ไปอีกหนึ่งคน ณ เพลานั้นใจของยายเกือบดับสิ้นทันทีที่ได้รู้ แต่ทว่าหูของท่านนั้นยังรับฟังได้อย่างแม่นยำ ว่าองครักษ์ผู้ที่สูญเสียนั้นคือ องครักษณ์กัณฑ์ทศ บุตรชายของท่านอัครมหาเสนาบดียศผู้ที่เป็นถึงสหายเก่าของเจ้า

ในขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่งของโรงครัวที่ห้องบรรทมของฝ่าบาท “พระพันปีหลวงทรงเป็นเช่นไรบ้างพะยะค่ะ..” หมอชราเอ่ยขึ้นถามพรางก้มหัวลงต่ำเล็กน้อย ฝ่าบาทหันไปมองที่หน้าต่างก่อนที่จะเผยสีหน้าเรียบๆ “ข้าคิดว่าพระนางทรงสุขกายสบายดี…” พระสุรเสียงเรียบๆ ของพระองค์เอ่ยขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบ “พระองค์ทรงเสด็จออกมานานโขเช่นนี้รวมถึงพระวรกายนั้นยังไม่หายดี เหตุใดพระองค์ถึงทรงไม่ประรีบแจ้งข่าวให้กับกับวังหลวงทราบล่ะพะยะค่ะ” “…” “ข้าไม่อยากให้ผู้ใดเป็นกังวลเกี่ยวกับตัวข้า” “แต่ทว่าหากพระองค์เสด็จกลับวังได้ การรักษามันย่อมจะดีกว่าการรักษาเพียงแค่ยาสมุนไพรจากกระหม่อมนะพะค่ะฝ่าบาท…” พระองค์ทรงรับฟังอย่างตั้งใจก่อนที่จะส่งยิ้มให้เล็กน้อย “เอาเถิด… ท่านหมอยาอย่าได้เป็นกังวลอันใด ที่ข้ายังไม่กลับไปมนเพลานี้ เพราะข้ายังสะสางเรื่องบางอย่างยังไม่จบขอรับ…” หมอชราเผยสีหน้าที่ชวนสงสัย “เรื่องอันใดหรือพะยะค่ะ?” ก่อนที่พระองค์จะค่อยๆ กระเถิบตัวเข้ามาใกล้ๆ กับหมอชรา “ท่านทรงจำบุตรชายของท่านอัครมหาเสนาบดียศได้หรือไม่…” “…บุตรชาย…เช่นนั้นรึขอรับ?” หมอชรารีบนึกคิดบางอย่างในหัวอย่างช้าๆ คิ้วของเขาเ

“มีอะไรหรือขอรับท่านศรี?” ขุนเรืองที่กำลังเดินตามหลังบดินทร์ออกไปก็ได้หยุดชะงักตามนายของตน “ข้าได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากในคอกม้า…” บดินทร์หันหลังกลับไปมองตรงคอกม้า ทว่าทันใดนั้น “หา!” ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้น… ก่อนที่เขาจะเห็นว่ามีร่างชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ในคอกม้าและกำลังจะปลุกให้โจรชุดดำที่กำลังนอนอยู่นั้นตื่นขึ้น ‘ใครกันน่ะ…’ ร่างนั้นค่อยๆ หันมามองบดินทร์ก่อนที่จะค่อยๆ สลายหายไปพร้อมกับแสงแดด… ซึ่งในขณะเดียวกันนั้น ขุนเรืองก็เริ่มเห็นว่าโจรคนนั้นเริ่มขยับร่างกายแล้ว “ท่านศรีขอรับ! โจรผู้นั้นฟื้นแล้วขอรับ!” ก่อนที่ขุนเรืองจะเข้าไปด่าโจรผู้นั้นสารพัดสิ่ง ในขณะที่บดินทร์นั้นกำลังยืนอึ้งกับสิ่งที่ตนได้เห็นอยู่ตรงหน้าเมื่อกี้ มันไม่ใช่ความฝัน มันไม่ใช้จินตนาการ มันคือเรื่องจริง ‘เราเห็นกับตาเลย… ใช่ใช่มั้ย… คงไม่ใช่ผีใช่มั้ย’ บดินทร์ยืนทบทวนในหัวอีกครั้ง ก่อนที่จะเริ่มโยงไปสู่เสียงกระซิบที่ได้ยอนก่อนหน้านี้ ที่เขาพยายามนึกแล้วแต่พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออก จนมาเห็นแบบนี้ แบบไม่ทันตั้งตัว ‘หรือจะเป็นวิญญาณ… ที่กำลังมาหาความจริงให้กับตัวเองอยู่หรือเปล่านะ… ไม่น่าใช่นะ…’ บดิน

เวลา 06:30 เรือนใหญ่ บ้านขุนบดนทร์ ในยามเช้าตรู่ผู้คนภายในเรือนต่างขยันขันแข็งในหน้าที่ของแต่ละคน ทว่าการค้นหาหัวของกัณฑ์ทศยังคงดำเนินการจนถึงตอนนี้ ไม่มีสิ่งใดคืบหน้าไปเลยแม้แต่น้อย พลทหารเก่งยังคงเกณฑ์กองกำลังของชาวบ้านให้ไปช่วยกันตามหา “เรื่องเป็นอย่างไรบ้างขุนเรือง” บดินทร์เอ่ยขึ้นถามขุนเรืองที่ซึ่งกำลังนั่งก่อไฟเผามันหวานอยู่ “กระหม่อมคิดว่าครานี้จะต้องหาเจออย่างแน่นอนขอรับ เนื่องจากการลอบสังหารนั้นไม่ได้อยู่ไกลเกินกว่าที่กำลังทหารและชาวบ้านของเราจะมองไม่เห็นขอรับ” บดินทร์มองไปที่สายตาของขุนเรืองด้วยความตระหนักบางอย่าง “ไม่ใช่อะไรหรอก ข้าเกรงว่าหากกัณฑ์ทศเป็นแกนนำในการลอบสังการครั้งนี้ เราจะเสียหลักฐานสำคัญไปอย่างสูญเปล่า” ทันทีที่พูดจบขุนเรืองก็นิ่งไปชั่วครู่ “ท่านองครักษ์คิดว่าเป็นท่านกัณฑ์ทศอย่างแน่แท้หรือขอรับ?” บดินทร์เงียบก่อนที่จะถอนหายใจลึกๆ “โจรผู้นั้นได้บอกกับข้าว่ามจะมีการฆ่ายกครัวที่เรือนนี้ เพราะหัวหน้าโจรผู้นั้นยังไม่ได้ตาย เมื่อวานมันยังสั่งให้โจรที่เหลือมาตรวจเช็คคนตายด้วยตัวเอง ข้าคิดว่านี่เลยเป็นสาเหตุที่ทำให้ข้ายิ่งมั่นใจเข้าไปใหญ่ว่าศพนั้นจะไม่ใช่ของ