Novels by บัญญวัต พันธ์พืช

08:50 …ไม่นานยามสายก็ย่างกรายเข้ามา เหมือนว่าตอนนี้ฝ่ายในจะมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นแต่เช้า เส่ยงเดินดุ่มๆ มาแบบรวดรีบ หญิงผู้นี้ใบหน้านั้นโกรธพิโรธเป็นอย่างมาก “พระองค์จะเสด็จไปที่ใดเพคะ? …โปรดค่อยๆ เดินนะเพคะพระพันปี…” นางกำนัลที่เดินตามมาก็ต่างใจร้อนเช่นกัน ไม่รู้จะพูดอย่างไรกับผู้ที่เดินนำอยู่เบื้องหน้า “เจ้าย่อมรู้ว่าข้าจักใคร่ทำสิ่งใด….” “เพคะ…” (ตำหนักพระมเหสี) “ให้ข้าเข้าไป!” “คะ..คือว่า….พระมเหสี…กำลัง…..ทรงจรดพู่กัน พระองค์มิให้ผู้ใดรบกวนอยู่ในตำหนักเพคะพระพันปี…” ผู้ที่อยู่สูงกว่าชักสีหน้า พร้อมกับจ้องไปที่นางกำนัลผู้นั้นที่กำลังก้มหน้าลงแนบอยู่กับพื้น “บังอาจนัก! เป็นเพียงนางกำนัล…กล้ามาขัดข้างั้นรึ หึ ให้ข้าเข้าไป! มิเช่นนั้นข้าจะสั่งลงโทษพวกเจ้าเสีย โทษฐานหมิ่นกฎฝ่ายใน!” “โปรดทรงเมตตาอภัยให้หม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ พระพันปี….!” “ให้พระพันปีเข้ามาเถิด…ส่วนพวกเจ้าออกไปก่อน..” ก่อนที่จะเกิดการปะทะคารมขึ้นในพระตำหนักไปมากกว่านี้ ก็มีเสียงของพระมเหสีก็พูดแทรกขึ้นมาขั้นกลางอย่างรวดเร็ว หลังจากพระพันปีเสด็จเข้ามาในพระตำหนัก พระองค์ยืนนิ่ง ก่อนที่จะยืนจ้องมอ

บทที่ 1 ยามรุ่งสางมาเยือน ‘นี่เรากลับมาถึงบ้านรึยัง….อยู่ที่ไหนกันนะ…. ทำไม…บรรยากาศมันดูแปลกตาจัง…’ “แจ๊ค ตื่นลูก! แจ๊ค!นี่แม่กับยายเองนะลูก! ตื่นได้แล้วลูก!!” “แม่ครับ!…..แม่!….นั่น…ยาย! ยายย! ผมอยู่นี้ครับ!! แม่!!….” ฮึก…ฮึก…. เสียงสะอึกเล็กน้อยค่อยๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด บดินทร์ที่นอนขดเป็นเหมือนตัวด้วงอยู่ในผ้าห่ม ก็ค่อยๆ เริ่มขยับตัวขึ้น “ฮืม….ที่ไหนเนี่ย? …” บดินทร์ค่อยๆ พยุงตัวขึ้นพลางขยี้ตาไปด้วย ก่อนที่เขาจะสะดุ้งอีกครั้งหลังจากมองเห็นภาพตรงหน้า ‘เห้ย! ที่ไหนอีกละเนี่ย!!? เมื่อกี้เหมือนจะเป็นยุคโชซอนแน่ๆ แต่ตอนนี้กลับมาโผล่ที่บ้านใครละเนี่ย!! โอ๊ยยยยยยย! งงไปหมดแล้วสมงสมองเกิดอะไรขึ้นวะ??’ ‘อีกอย่างเรายังไม่ได้กลับร่างเดิมอีกหรอเนี่ย…แล้วเจ้าของร่างนี้ล่ะหายไปไหนกันอย่าบอกนะว่า!!!! ไปอยู่ร่างเราแล้วอ่อ!! เอ๊ยย ไม่ได้นะเว้ยยไม่ได้!! ยังไม่ได้เป็นนักกีฬาระดับประเทศเลย โถ่วเอ๊ยยย!!!!’ เขาตกใจเป็นอย่างมาก ในขณะที่สายตามองไปรอบๆ ภายในห้องนั้นเต็มไปด้วยสิ่งของที่วางไว้อย่างเป็นระเบียบไม่ว่าจะเป็น ชุดเกราะ ชั้นวางดาบ หรือว่าแม้กระทั่งโต๊ะที่มีเอกสารกองอยู่บนนั้นพรุง

ปฐมบท โชคชะตานำพา “ท่านขันทีอินทร์ กระหม่อมมีเรื่องที่จะทูลถามฝ่าบาทขอรับ” เสียงของชายหนุ่มรูปสูงผิวขาวอมชมพูอยู่ในชุดของทหารองครักษ์ที่แต่งตัวเต็มยศได้เอ่ยขึ้นพูดกับท่านขันทีอินทร์ ทันทีที่ท่านขันทีอินทร์ทราบเรื่อง ก็ยิ้มตอบกลับทหารองครักษ์ “ฝ่าบาท…ท่านองครักษ์ศรีบดินทร์ขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทขอรับ” “ให้เข้ามา” เสียงของฝ่าบาทลอยลอดผ่านรูประตูนั้นถึงแม้จะเบาเรียบง่าย แต่หนักแน่นในประโยคเดียว เสียงครืด จากการลากประตูไม้ทั้งสองฝั่งดังขึ้น เหล่านางในรีบเปิดประตูให้ผู้ที่มาเยือนเดินเข้าไป บดินทร์เดินตรงดิ่งเข้าไปด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม ในขณะเดียวกันฝ่าบาทก็มองตรงดิ่งเข้ามาที่บดินทร์ด้วยสายตาที่นิ่งๆ “เจ้ามีเรื่องอันใด…บดินทร์” “กระหม่อมมีเรื่องจะมากราบทูลฝ่าบาทขอรับ….พอดีว่าท่านพ่อของกระหม่อมมีของบางอย่างที่ท่านพ่อนั้นได้มาจากคณะทูตอังกฤษขอรับ ท่านอยากจะมอบของชิ้นนี้ให้กับฝ่าบาทเป็นการตอบแทน ที่พระองค์คอยดูแลกระหม่อมตั้งแต่กระหม่อมยังเด็ก จนขึ้นเป็น ทหารหลวง นายทหาร และหน่วยองครักษ์หลวง จนวันนี้ท่านก็ได้แต่งตั้งให้กระหม่อมเป็นถึงองครักษ์ที่ใกล้ชิดที่คอยรับใช้พระองค์ขอรับ” ฝ่าบาทจ้องไปที่

“ฟื้นแล้วขอรับฝ่าบาท!” หลังสิ้นเสียงหมอหลวงทุกคนดูโล่งใจเป็นอย่างมาก ฝ่าบาทรีบจ้องตรงไปดูสหายของพระองค์ที่ดูเหมือนว่าค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละเล็กทีละน้อย “เจ้ามิเป็นไรมากแล้วล่ะบดินทร์…นอนพักเถิด” ขณะที่ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก็รู้สึกได้เลยว่าผมน่าจะฝันไปแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่ตื่นตอนนี้….. “ฝันไปหรอกหรอเนี่ย…….หืม…ว่าแต่….ที่ไหน…กัน…ละเนี่ย!?” ผมลืมตาตื่นขึ้นมาภาพที่เห็นตรงหน้านั้นแทบเอาผมช็อคจนหัวใจจะวายตายเลยล่ะครับ “เดี๋ยวนะ!!!? คุณเป็นใครเนี่ย!!!??? แล้ว ที่นี่ที่ไหนละเนี่ย!!!?” คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัว ผมรีบตั้งตัวขึ้นนั่งแล้วเกิดอาการอึ้งไปสักพัก ก่อนที่จะรีบกวาดสายตามองไปรอบๆ ที่ไหนกัน? ….แล้วคนพวกนี้เป็นใครเนี่ย….ถึงได้แต่งตัวแปลกประหลาดกันแบบนี้ เหมือนว่าตอนนี้ทุกสายตามันกำลังจับจ้องมาที่ผมแบบไม่หยุดหย่อน สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย จากบ้านของผมมันดันกลายเป็นบ้านสมัยก่อนเหมือนว่าผมกำลังย้อนยุคมายังไงยังงั้น พอผมก้มมองดูร่างของตัวเอง ผมก็ตกใจเป็นอย่างมากที่ทำไมผมถึงอยู่ในชุดที่มันหนักอึ้งขนาดนี้ เหมือนกับว่าจะหายใจลำบากสุดๆ “มีอันใดรึ บดินทร์?” ‘ชายเสื้อแดงตรงหน้านี่คือใครกัน แล้วคนพวก