ผมเป็นคนไทยแต่หัวใจโชซอน NC อัลฟ่าxอัลฟ่า

“ฟื้นแล้วขอรับฝ่าบาท!”

หลังสิ้นเสียงหมอหลวงทุกคนดูโล่งใจเป็นอย่างมาก ฝ่าบาทรีบจ้องตรงไปดูสหายของพระองค์ที่ดูเหมือนว่าค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละเล็กทีละน้อย

“เจ้ามิเป็นไรมากแล้วล่ะบดินทร์…นอนพักเถิด”

ขณะที่ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก็รู้สึกได้เลยว่าผมน่าจะฝันไปแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่ตื่นตอนนี้…..

“ฝันไปหรอกหรอเนี่ย…….หืม…ว่าแต่….ที่ไหน…กัน…ละเนี่ย!?”

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาภาพที่เห็นตรงหน้านั้นแทบเอาผมช็อคจนหัวใจจะวายตายเลยล่ะครับ

“เดี๋ยวนะ!!!? คุณเป็นใครเนี่ย!!!??? แล้ว ที่นี่ที่ไหนละเนี่ย!!!?”

คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัว ผมรีบตั้งตัวขึ้นนั่งแล้วเกิดอาการอึ้งไปสักพัก ก่อนที่จะรีบกวาดสายตามองไปรอบๆ

ที่ไหนกัน? ….แล้วคนพวกนี้เป็นใครเนี่ย….ถึงได้แต่งตัวแปลกประหลาดกันแบบนี้

เหมือนว่าตอนนี้ทุกสายตามันกำลังจับจ้องมาที่ผมแบบไม่หยุดหย่อน สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย จากบ้านของผมมันดันกลายเป็นบ้านสมัยก่อนเหมือนว่าผมกำลังย้อนยุคมายังไงยังงั้น

พอผมก้มมองดูร่างของตัวเอง ผมก็ตกใจเป็นอย่างมากที่ทำไมผมถึงอยู่ในชุดที่มันหนักอึ้งขนาดนี้ เหมือนกับว่าจะหายใจลำบากสุดๆ

“มีอันใดรึ บดินทร์?”

‘ชายเสื้อแดงตรงหน้านี่คือใครกัน แล้วคนพวกนี้ล่ะ’

“เอ่อ…พี่ครับ คือว่า…ที่นี่ที่ไหนหรอครับ??”

ผมยิงคำถามตรงไปที่ชายคนนั้น แต่ทว่าเขากับทำสีหน้างงงวยกลับมา

“ตำหนักของข้าไงเล่า…เจ้าเป็นอันใดไปกัน?”

‘อะไรเนี่ยยยยย!!! ทำไมเค้าถึงพูดเพราะกับผมแบบนี้ล่ะ ไม่ใช่ว่ากำลังถ่ายทำหนังหรือละครอยู่หรอแต่ละคนดูแต่งองค์ทรงเครื่องสิ สุดยอดสมจริงมากยังกับว่าย้อนมาจริงๆ’

“อันนี้คือ….กำลังถ่ายละครกันอยู่หรอครับ คือว่า ผมอยากรู้ว่าทำไมผมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้อ่ะ!!?”

ผู้คนรอบข้างเริ่มทำสีหน้าประหลาดใจจ้องมองไปที่บดินทร์ด้วยความสงสัย

“เจ้าว่าแปลกรึไม่? …เหตุใดท่านองครักษ์ถึงได้ตรัสวาจาแปลกๆ ข้ามิเคยได้ยิน”

“นั่นสิเพคะท่านขันที…”

เสียงซุบซิบดังขึ้นนิดหน่อยจนทำให้ผู้ที่เป็นกังวลสุดตะหวาดขึ้นมาเสียงดัง

“พวกเจ้า!….”

สิ้นเสียงฝ่าบาททุกคนรีบก้มหน้าลงราวกลับว่าคนผู้นี้มีอำนาจมหาศาลยิ่งนัก ผมเองที่อยู่ในสภาพมึนงงก็ตกใจเป็นอย่างมากกับสิ่งที่ได้ยิน

‘จะแสดงสมจริงอะไรขนาดนั้นวะ โคตรแอ๊คเลย!!…แต่ว่าไอ้เสื้อแดงนี่ก็หล่อไม่เบาเลยนะเนี่ย สูงซะด้วยสิ ให้ตายแต่นิสัยดุชิบหาย…’

ผมบ่นพึมพำในหัวอยู่พักใหญ่ ก่อนที่จะรีบลุกขึ้นและพยายามจะเดินออกจากพระตำหนัก

“บดินทร์เจ้าจะไปที่ใด เจ้าหายดีละรึ?”

‘โอ๊ยยยย จะสุภาพอะไรขนาดนั้นวะ มันใช่อารมณ์ถ่ายหนังเวลานี้มั้ยเนี่ย?!!’

“นี่พี่ครับ ผมจะกลับบ้าน แล้วก็หยุดพูดภาษาแบบนั้นกับผมสักที ผมไม่ถนัดปากที่จะพูดด้วย!!”

หลังผมพูดจบก็กำลังจะเดินออกไปจากตำหนักแต่ทันใดนั้น

“เจ้าพูดจาภาษาสดข้ามิเคยได้ยิน! แล้วเหตุอันใดเจ้ากล้าที่จะเดินออกไปเช่นนั้น!”

ผมหยุดนิ่ง หลับตาเม้มปากแล้วถอนหายใจยาว ก่อนที่จะหันมาพร้อมสีหน้าที่หงุดหงิดค่อนข้างมาก

“เห้ออ พี่ครับเอางี้นะคือพี่จะให้ผมพูดยังไงครับ? อีกอย่างผมยังไม่รู้เลยว่าผมมาที่นี่ได้ยังไง อย่าบอกนะว่าพวกพี่ลักพาตัวผมมา! อีกอย่างจู่ๆ ผมก็ใส่ชุดนี้ซะงั้น รู้มั้ยว่ามันร้อนขนาดไหนอ่ะ”

“ถ้าอยู่ห้องนะผมจะบอกให้ว่าผมไม่ใส่แบบนี้หรอก แล้วดูพวกพี่ๆ แต่ละคนดิ๊ แต่งตัวอะไรกันเนี่ย ผมถามว่าแสดงละครกันอยู่หรอ ก็ไม่มีใครตอบ เอาแต่ก้มหน้าก้มตากันอยู่อย่างนั้น ผมจะกลับแล้ว!”

ทันทีที่บดินทร์พูดจบ ทุกคนต่างแสดงภาษากายที่บอกเป็นความนัยว่าสงสัยจบสิ้นแล้วชีวิต หมอหลวงเห็นท่าไม่ดีเลยเอ่ยขึ้นพรางน้อมคับนับหัวลง

“ท่านองครักษ์ศรีบดินทร์ โปรดเย็นพระทัยก่อนเถิดขอรับ…”

‘อะไรกันวะ?! คนพวกนี้สีหน้าจะจริงจังอะไรขนาดนั้น แล้วไอ้เสื้อแดงนี่ทำไมมันทำหน้าแบบนั้นล่ะ อยากรู้จังว่าคนพวกนี้แม่งต้องการอะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ควรหาทางออกจากตรงนี้ให้ได้ก่อน!’

บดินทร์พูดจบกำลังจะวิ่งออกจากพระตำหนัก ฝ่าบาทที่อยู่ใกล้ๆ ก็รีบคว้ามือเขาไว้ก่อนจะกำไว้แน่น

“เห้ยพี่! ปล่อยผมนะผมจะกลับบ้าน!”

บดินทร์พยายามที่จะสลัดตัวให้หลุดออกจากมือของฝ่าบาทที่กำแขนของเขาไว้แน่น แต่ดิ้นสุดแรงฤทธิ์เพียงใดก็ไม่เป็นผล

“นี่เจ้า เป็นใครกัน!” ฝ่าบาทเค้นเสียงหนักใส่เขาอีกครั้ง พร้อมกับจ้องมองมาที่เขาด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก

แม้บดินทร์จะบ่นเสียงแข็ง แต่คนที่อยู่ตรงหน้าของเขากับชักสีหน้าดุดันมากกว่าหลายเท่า

‘แล้วจะเสียงดังอะไรเบอร์นั้นวะพี่!! เห้ยเอาดี คนเราไม่เคยรู้จักกันอยู่ๆ มาขึ้นเสียงใส่แบบนี้ได้หรอวะ’

“เอางี้นะพี่ปล่อยแขนผมก่อน ใจเย็นๆ นะครับ…”

ฝ่าบาทที่เห็นแววตาที่น่าสงสารของบดินทร์ พระองค์ก็ทรงปล่อยมือออกอย่างง่ายดาย ทันใดนั้นบดินทร์ก็รีบเงื้อมตัวมองหาช่องว่างที่จะพยายามวิ่งหนี เหลือบมองอยู่สักครู่ก็เห็นช่องระหว่างท่านขันทีอินทร์กับนางในอยู่พอดี

จากนั้นพอได้โอกาสบดินทร์ก็ชิ่งรีบวิ่งตรงดิ่งออกพระตำหนักอย่างรวดเร็ว

ตึกตึกตึกตึก!!!!

เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบกระทบพื้นสลับซ้ายขวาดังเป็นเหมือนจังหวะกลอง ทำให้คนทั้งหมดตกใจและพากันแตกตื่น ก่อนที่ไม่นานก็เริ่มเกิดความสงสัยและความวิตกกังวลขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ท่านจะไปไหนขอรับ!!! ท่านองครักษ์บดินทร์?? กระหม่อมยังทำการรักษาท่านมิเสร็จนะฃขอรับ!!?”

บดินทร์วิ่งเร็วมากจนทำให้คลาดสายตาจากผู้คนที่อยู่ในตำหนัก ฝ่าบาทไม่รอช้าพระองค์ทรงรีบรับสั่งให้ทหารช่วยกันจับตัวองครักษ์ แล้วนำไปขังไว้ที่กรงขังเพื่อสงบสติอารมณ์ของเขา

“หยุดนะ! ท่านองครักษ์!” เสียงของเหล่าทหารนั้นดังขึ้นซ้ำๆ อยู่หลายรอบ แต่เมื่อหันมองไปทางใดก็มองไม่เห็นแม้แต่เงา

ตึกตึกตึกตึกตึก!!!

แฮกๆ แฮกๆ แฮกๆ!!

‘อ๊ากกก พวกเค้าต้องเป็นบ้ากันไปหมดแล้วแน่ๆ เลย ไอ้แจ๊คเอ้ยยเวรกรรมอะไรมึงว้า!!! เห้อ….จะต้องวิ่งหนีทหารพวกนี้ไปถึงไหนกันเนี่ยย!! ว่าแต่ที่นี่มันคือที่ไหนกัน ไม่เคยเห็นเลย จะเป็นสมัยก่อนเหมือนหนังย้อนยุคก็ไม่ใช่ เอ้ยยย! ที่ไหนกันวะ ละเราต้องหนีไปไหน! ว่าแต่นั่นบ้านคนนี่! ไม่ได้การละวิ่งเข้าไปตรงนั้นก่อนแล้วกัน!!’

บดินทร์วิ่งพรวดพราดเข้ามาในตำหนักของใครบางคน ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการทำคือพยายามหลบหนีจากคนพวกนั้นและหาทางกลับไปถึงบ้านให้ได้

“ท่านทหารองครักษ์เพคะ พระสนมกำลัง….!!”

นางในของพระสนมเอกพูดไม่ทันจบบดินทร์ก็รีบวิ่งตรงเข้าไปในห้องของพระองค์

“ขอโทษทีนะครับบบ!!! แต่ผมขอหลบหน่อยนะคับบบ!”

ทุกคนวุ่นวายกันไปหมดตอนนี้ พระสนมเอกทันทีที่เห็นว่าท่านทหารองครักษ์กำลังวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบจึงมีทีท่าที่ตกใจพระทัยอยู่ไม่น้อย

“ทะ…ท่าน…มีเหตุอันใดอย่างนั้นรึเพคะ เหตุใดถึงได้รีบวิ่งเข้ามาในพระตำหนักของกระหม่อมเช่นนี้!!?”

“พี่สาววว!! ผมขอหลบหน่อยนะครับบ!! พอดีคนข้างนอกกำลังไล่จับผมอยู่อ่ะครับบ!!!”

“ไล่จับอย่างนั้นรึเพคะ?”

บดินทร์พยักหน้าอย่างเร็วไว แต่พระสนมเองก็ยังคงงงในสิ่งที่บดินทร์กำลังกระทำ

“หม่อมฉันคิดว่า ท่านองครักษ์บดินทร์อาจจะทรงเล่นซ่อนหากับเหล่าทหารอยู่เป็นแน่เพคะ”

นางกำนัลคนสนิทเดินเข้ามากราบทูลกับพระสนมเอก

“เป็นเช่นนั้นรึเพคะท่านองครักษ์?” พระสนมย้อนกลับไปถามบดินทร์ด้วยสีหน้าที่งงงวย

“ใช่แล้วครับบพี่สาวว”

“ถ้าเป็นดังที่ท่านตรัส ถวา…..เจ้าออกไปก่อนเถิด”

“เพคะพระสนม” หลังจากที่นางกำนัลคนนั้นเดินออกจากประตูไปความเงียบสงัดก็กลับเข้าที่อีกครั้ง

“งั้นข้ายินดีที่จะช่วยท่านเพคะ….ท่านศรีบดินทร์”

หลังจากบดินทร์ได้ยินเสียงพระสนมเอก เขาก็ตาลุกวาวทันทีก่อนที่จะรีบยกมือคุกเข้าไหว้ขอบคุณอย่างประณีต

“ท่าน…มิต้องมากพิธีถึงเพียงนี้หรอกเพคะ”

“ขอบคุณมากเลยนะพี่สาว ผมจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้จริงๆ ครับ!!!”

พระสนมจ้องมองไปที่บดินทร์อีกครั้งพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย บนใบหน้ามันเต็มไปด้วยความสงสัยแต่พระสนมก็ยังคงยิ้มที่มุมปากปิดบังไว้

“พี่สาวอย่างนั้นรึเพคะ? ….อ้อ….ท่านกำลังเล่นซ่อนหาอยู่สินะเพคะ เช่นนั้นท่านจงไปซ่อนตัวเสียเถิด ประเดี๋ยวถ้าหากมีทหารคนใดเข้ามาถามกระหม่อมเกี่ยวกับท่าน กระหม่อมจะจัดการให้เองเพคะ…”

“ขอบคุณมากนะครับพี่สาวใจดีจริงๆ แงงง”

หลังจากนั้นบดินทร์ก็รีบวิ่งไปซ่อนที่หลังรูปภาพใบใหญ่ที่ตั้งตะหง่านอยู่ทางขวามือของพระตำหนักแล้วเขาก็นั่งยองๆ ที่หลังรูปภาพนั้นพร้อมกับ เงียบเสียงให้เบามากที่สุด

“เจอบดินทร์รึไม่!?”

“ยังไม่เจอเลยขอรับฝ่าบาท…”

ฝ่าบาทเผยสีหน้าตึงเครียด มือของพระองค์นั้นชารวมถึงตัวแข็งทื่อไปหมด ไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นกับทหารองครักษ์กันแน่ ทั้งๆ ที่เมื่อครู่ทุกอย่างก็ปกติดี แต่พอหลังจากที่บดินทร์ตื่นขึ้นมาก็มีทีท่าแปลกๆ ที่เห็นได้ชัดเจนเป็นอย่างมาก

‘ถ่าย…ละ…..คร….บดินทร์เจ้าพูดสิ่งใดกัน ตัวข้ามิเคยได้ยินในสิ่งที่เจ้าพูดเช่นนี้มาก่อน เจ้ายังเรียกข้าว่าท่านพี่ เหตุใดกันเจ้าถึงตรัสเช่นนั้น!? ’

‘เจ้ากับข้าคือสหายกันตั้งแต่ยังเด็กแล้วเหตุใดเจ้าจึงตรัสคำนี้ออกมา? อีกทั้งเจ้ายังตั้งคำถามกับข้าอีกว่า ที่นี่คือที่ใดกัน? นอกจากนี้ก็บอกว่าข้าเป็นคนลักพาตัวเจ้ามา…..เรื่องอะไรกันแน่ สิ่งนี้ต้องมีเงื่อนงำเป็นแน่แท้!’

“เพิ่มกองกำลังค้นหาบดินทร์ให้เจอ! มิเช่นนั้นพวกเจ้าหัวขาดแน่!”

สิ้นเสียงฝ่าบาทตรัสเสร็จทหารชั้นผู้น้อยนายนี้หน้าซีดขวัญผวาอย่างเห็นได้ชัด ทันทีที่รับคำบัญชาเสร็จเขาก็รีบออกไปสั่งการต่อเพื่อค้นหาองครักษ์ศรีบดินทร์ ตอนนี้ชีวิตทุกชีวิตอยู่ในกำมือของบดินทร์ ถ้าพวกเขาหาเจอก็จะรอด…แต่ถ้าพวกเขาหาไม่เจอ ก็อาจจะต้องโดนตัดหัวเรียงคน….