Novels by PurpleChrysalis

บทที่ 66 มารบกวนพวกเจ้าแต่เช้าเช่นนี้ข้าก็ละอายใจนัก แน่นอนว่าเมื่อคนมีอำนาจเช่นซ่งกั๋วกง เดินทางออกจากเมืองหลวง ผู้ที่เดิมต้องคอยระวังท่าที ก็กลับมาเริ่มลงมืออีกครั้ง ยามเฉินหน้าจวนจินหนิงโหว มีขบวนรถม้าจอดอยู่ ฮูหยินผู้เฒ่ารีบร้อนกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปต้อนรับแขก ใบหน้ายิ้มแย้ม ขณะที่ชุ่ยอวิ๋นคอยระมัดระวังดูแลผู้สูงอายุ หานอวี่หลางอ้าปากหาว ตัวเขาถูกปลุกให้ตื่นเร็วกว่าปกติ ทั้งยังถูกบังคับให้แต่งตัวเต็มยศ ทานมื้อเช้าร่วมกับครอบครัวได้แค่ไม่กี่คำ มารดาของเขากลับรีบสั่งบ่าวรับใช้ให้เก็บโต๊ะ หลิงเสวี่ยเหยายืนอยู่ข้างหานอี้เฉินที่มีสีหน้านิ่งเรียบ มือหนาจับมือเล็กของน้องสาวไว้ ขนาดที่เดินนำขึ้นมาหนึ่งก้าว บ่าวรับใช้ในจวนรีบร้อนจัดข้าวของเพื่อต้อนรับแขก ขนาดที่หานเมี้ยวอวี้นั้นถูกคุมเข้มหนักกว่าเดิม บ่าวรับใช้ที่คุมหน้าเรือนเจียวอวี่ถูกเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ราวกับกลัวว่าผู้ถูกกักบริเวณจะออกมาก่อเรื่อง รถม้าโอ่อ่าถูกเปิดออก นางกำนัลรีบร้อนมายกบันได แล้วรอรับร่างอรชรของผู้สูงศักดิ์ ฉินกุ้ยเฟยแย้มยิ้ม ก้าวลงจากรถม้าด้วยท่าทา

ท้องฟ้ายามโหย่ววันนี้ไร้เมฆบดบัง ดวงจันทร์ทอแสง เมืองหลวงยามค่ำคืนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แสงจากโคมไฟส่องประกาย ชาวบ้านพาครอบครัวออกมาเดินเล่น ขณะที่ผู้ค้าขายตะโกนเรียกลูกค้าด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว หลิงเสวี่ยเหยาทอดสายตามองออกมานอกรถม้า ขณะที่ไป๋อวี่รินน้ำชาให้คุณหนูของตน “หากคุณหนูคิดจะตัดหมากเรื่องการแต่งงานของฮูหยินผู้เฒ่า บ่าวก็เข้าใจได้ว่าเหตุใดถึงเลือกคนผู้นั้น เพียงแต่...จักมั่นใจได้อย่างไร ว่าคนผู้นั้นจะยอมรับข้อเสนอนี้เล่าเจ้าคะ” บ่าวคนสนิทเอ่ยถาม ก่อนจะวางกาน้ำชาไว้ข้างๆ แล้วส่งแก้วชาให้เจ้านาย ใบหน้าสวยที่คอยทอดมองนอกหน้าต่างหันกลับมามองบ่าวรับใช้ ก่อนจะยิ้มอ่อน “คนผู้นั้นย่อมคาดเดาความคิดได้ยาก เพียงแต่...เขาเป็นทางเลือกเดียวที่จะใช้สู้กับคนในวังได้” ดวงตากลมเบิกกว้าง ก่อนจะพยักหน้ารัว ๆ ไป๋อวี่พอเข้าใจขึ้นบ้างแล้ว หลังจากรถม้าเคลื่อนตัววนรอบเมืองหนึ่งรอบ วนตลาดอีกสองรอบ ในที่สุด ก็จอดลงที่หน้าหอหลิงจู๋ ชายคนหนึ่งแอบลอบมองขบวนรถม้า ขณะที่กระโดดลงจากม้าตัวใหญ่ สีหน้าของเขานิ่งเรียบ ใบหน้าครึ่งซีกมีรอยแผลเป็นข

เรือนชิงหลันเต็มไปด้วยสวนดอกมะลิ ที่เป็นต้นไม้ที่หานชิงหรูเคยปลูกกับมารดาตอนยังเป็นเด็ก เดิมทีความทรงจำเกี่ยวกับมารดานั้นมีไม่มากนักทั้งยังเลือนราง ทว่ากลับรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่นึกถึง ไป๋อวี่ยกอาหารมาให้ ขณะเอ่ยเสียงเบา “คุณหนูเจ้าคะ อาหารมาแล้วเจ้าค่ะ” ผู้เป็นนายนอนเอกเขนกอยู่บนเตียง เหลือบมองสาวใช้เพียงครู่ “ออกไปได้แล้ว” บ่าวรับใช้พยักหน้า ก่อนจะเดินออกไป ภายในห้องไร้ซึ่งผู้คน มีเพียงเสียงนกร้องลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ร่างบางลุกขึ้นยืน เดินตรงมาที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะเทอาหารทั้งหมดทิ้ง ใบหน้าสวยเรียบเฉย ทว่าดวงตาแฝงความมุ่งมั่น ก่อนที่ใบหน้าของนางจะบิดเบี้ยว กรี้ดดดดดดด ไป๋อวี่ที่เพิ่งก้าวเท้าออกจากเรือนรีบร้อนกลับไป เมื่อเปิดประตูกลับพบว่าคุณหนูของตนหมดสติอยู่ที่พื้น ร่างเล็กรีบร้อนออกจากเรือน ครั้นเห็นคุณชายใหญ่จึงรีบร้อนไปหา “คุณชายใหญ่เจ้าคะ คุณหนู...” พูดไม่ทันจบร่างสูงก็รีบตรงไปยังเรือนชิงหลัน มือหนาอังที่หน้าผากเพียงครู่ พบว่าตัวร้อนมาก จึงรีบอุ้มน้องสาวไปวางบนเตียง พลางส

สำนักบุปผาพิษตั้งอยู่บนเขาฮวาเสวี่ย ทางใต้ของเมืองหลวงหรงซวี่ บนยอดเขามีหิมะปกคลุมตลอดทั้งปี บรรยากาศเงียบสงบ นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่เดียวที่มีต้นหงส์ม่วงมากที่สุด หอหยาดหิมะเป็นสถานที่พำนัก และฝึกพลังของหลิงเสวี่ยเหยา ตัวอาคารสะท้อนแสงอาทิตย์ดูงดงามและเงียบสงบ เหล่าผู้อาวุโสห้าคนกำลังปรึกษากันอย่างจริงจัง ขณะที่รอเจ้าสำนัก หนึ่งในผู้อาวุโสที่อายุน้อยที่สุดกอดอก เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เดิมทีเรื่องนี้ไม่ควรเกิดขึ้นแต่แรก ข้าก็เคยบอกแล้วว่าเราไม่ควรให้ศิษย์นอกสำนักฝึกวิชา ไม่สิ เดิมทีเราไม่ควรรับศิษย์นอกสำนักมาด้วยซ้ำ” “ใจเย็นก่อนผู้อาวุโสม่อ เดิมทีเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากการที่เราสอนวิชาให้ศิษย์นอกสำนัก หากแต่เกิดจากตัวผู้เรียนที่ไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ที่เรากำหนดไว้ต่างหาก” ผู้อาวุโสที่อายุมากที่สุดเอ่ยพลางลูบเครา “ข้าเห็นด้วยกับผู้อาวุโสหนานกง เรื่องนี้เป็นเพียงความผิดพลาดเล็กน้อย หลังจากนี้เราแค่ต้องบอกกฎอย่างชัดเจน เพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดเช่นเดิม” ผู้อาวุโสที่เป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวเอ่ยเสียงนุ่ม พยายามประนีประนอมเรื่องจนถึ

ซูหว่านอวี้จะถูกประหารที่หน้าประตูวังหลวง ผู้คนมากมายต่างมารอดู ไม่เว้นแม้แต่คนในตระกูลหาน หลิงเสวี่ยเหยาสวมผ้าคลุมปิดบังทั้งตัว ขณะยืนแถวที่สาม ไม่ใกล้ แต่ก็ไม่ไกลจากลานประหาร ซูหว่านอวี้ไร้แรงต่อสู้ ใบหน้าซูบผอม ดวงตาหม่นแสง ขณะที่นางถูกบังคับให้นั่ง นางสบตาเข้ากับหลิงเสวี่ยเหยาพอดี ครู่หนึ่งเหมือนนางจะนิ่งไป ขณะที่กำลังรอคำสั่งประหาร นักโทษกลับหัวเราะลั่น “ฮ่าฮ่าฮ่า พวกเจ้ามาดูจุดจบข้า สนุกกันมากใช่หรือไม่” “ดี ดีนัก งั้นก่อนตาย ข้าก็มีความจริงอยากจะพูด พวกเจ้าทุกคนที่มาดูการประหารวันนี้จงเป็นพยาน” หลิงเสวี่ยเหยาหันมองไปรอบ ๆ เห็นผู้คนเริ่มแตกตื่น ขณะที่มีหญิงชาวบ้านคนหนึ่งปาผักใส่นักโทษ “พูดจาอะไรไร้สาระ สตรีอำมหิตเช่นเจ้าวางยาลูกเลี้ยงไม่พอ ยังจะวางยาองค์ชายสามอีก” นักโทษชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่จะเอ่ยเสียงดัง “วางยา ใช่แล้ว ในเมื่อพวกเจ้าอยากรู้ความจริง ข้าจะบอกให้ นอกจากคนที่เจ้าเอ่ยมา ข้า...ข้ายังวางยาหานซือหยานอีกด้วย” ฝูงชนแตกตื่น หลายคนเริ่มปาของในมือใส่ จนผู้คุมต้องมาสั่งห้าม ระหว่างที่รอเวลา ซ

เดิมทีการทรมานและสืบสวนของศาลต้าหลี่นั้นขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมกว่าศาลอาญา เพราะผู้ที่ทำการสอบปากคำคือซ่งกั๋วกง ทว่าวันนี้เหยียนอันเพิ่งกระจ่างแจ้ง ว่านอกจากคนผู้นี้จะโหดเหี้ยม เขายังเอาแต่ใจมากอีกด้วย มือปราบหยุดยืนหน้าประตูห้องสอบสวน ขณะในมือถือถาดอาหารไว้ บนที่ทรมานไร้ซึ่งร่างของคน เนื่องจากผู้ที่ควรถูกสอบปากคำตอนนี้นั่งอยู่บนโต๊ะ ตรงข้ามหัวหน้าของเขาที่กำลังเท้าคางมองดรุณีน้อยด้วยแววตาเป็นประกาย “เดิมทีข้าได้ยินมาว่าการสืบสวนของที่นี่โหดเหี้ยมนัก แม้กระทั่งสตรีก็ไม่อาจมีชีวิตรอด” หลิงเสวี่ยเหยาเอ่ยพลางเหลือบมองมือปราบที่วางจานอาหารลงบนโต๊ะ “ถูกต้อง เพียงแต่นั่นมีไว้สำหรับคนธรรมดาทั่วไป” ซ่งอวี้หานเอ่ยพลางเลื่อนจานอาหารไปให้คนตรงหน้า “ข้าก็เป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไป” หลิงเสวี่ยเหยาเอ่ยพลางเขี่ยอาหารเล่น กลิ่นเลือดลอยมาปะทะจมูก นางจะกินอาหารลงได้อย่างไร บุรุษผู้นี้รสนิยมแย่สุด ๆ “ผิดแล้ว แม่นางน้อย เจ้าเป็นคนพิเศษ” ซ่งอวี้หานเอ่ยเสียงหยอกล้อ ขณะที่เหยียนอันถึงกับมือไม้อ่อนทำจานหล่นแตกไปหนึ่งใบ ซ่งอวี้หานปราย