Novels by PurpleChrysalis

ท้องฟ้ายามราตรี ไร้ซึ่งดวงดาว มีเพียงแสงจากดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยว ที่ส่องสว่าง ในขณะที่จวนอื่นกำลังพักผ่อน ทว่าจวนจินหนิงโหวกลับกำลังพบเรื่องวุ่นวาย จ้าวอวิ๋นเฉิงผู้นี้ เดิมทีมิได้สนใจหานชิงหรูนัก แต่เมื่อนางสามารถรักษาพิษให้กับองค์ชายสาม ทั้งยังมีสัญญาหมั้นหมาย ผู้ที่นั่งอยู่ในตำแหน่งฝั่งตรงข้ามกับขั้วอำนาจก็คงจะนั่งไม่ติด หากสามารถแต่งงานกับบุตรสาวคนโตของจวนโหวได้ นอกจากได้หน้าตาแล้ว ยังได้สานสัมพันธ์กับจวนโหว ได้ทั้งกำลังทหาร และบุตรสาวคนโตที่กำลังเป็นประเด็นสังคมอยู่ในตอนนี้ “ก่อนหน้า พวกท่านปฏิเสธของหมั้นของข้า ทั้งยังบอกว่ามีสัญญาปากเปล่าว่าจะแต่งงานกับองค์ชายสาม บอกตามตรงข้าไม่พอใจนัก พวกท่านเห็นว่าข้าไม่ได้เป็นองค์ชาย จึงละเลยมารยาทหรือไม่เห็นหัวข้ากันแน่” ผู้พูดเอ่ยเสียงดัง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ “หากฮูหยินผู้เฒ่าคิดจะหาข้ออ้างมาแก้ต่าง ก็ฟังสิ่งที่ข้าจะพูดสักหน่อย เดิมทีเรื่องการดูแลเรือนเป็นหน้าที่ของท่าน คุณหนูรองถูกกักบริเวณผู้คนต่างรู้กันทั่ว ตอนที่ข้านำของหมั้นมาให้ ข้าเห็นว่าบ่าวที่เฝ้าเรือนของคุณหนูรองก็ม

กระแสลมพัดผ่านใบไม้พลิ้วไหว เสียงแมลงร้องดังกลบความเงียบ แสงจากโคมไฟภายในจวนโหวส่องประกายวูบไหว บุรุษร่างสูงโปร่งในหน้ากากผียืนนิ่ง ก้มหน้าลงมองดรุณีน้อยตรงหน้า สตรีผู้นี้คือผู้ที่นายของเขาเอ่ยปากว่าต้องดูแลให้ดี และคอยให้ความช่วยเหลือในระหว่างที่นายของเขาไม่อยู่ หากเป็นเมื่อก่อน เขาจำเป็นต้องเดินทางไปกับเจ้านายด้วยเสมอ ทว่าบัดนี้ กลับต้องมารับหน้าที่ดูแลเด็กสาวคนหนึ่ง ระหว่างที่อยู่เมืองหลวง ดวงตาสีดำสนิทเป็นเพียงส่วนเดียวที่เล็ดลอดให้เห็นโดยไร้ซึ่งหน้ากากปกปิด สายตาเฉยเมย มองร่างเล็กเพียงครู่ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “คุณหนูหาน สถานการณ์ในตอนนี้ฉุกละหุก จำเป็นต้องเตรียมแผนรับมือ นายน้อยต้องการให้คุณหนูคงสถานะการหมั้นหมายกับองค์ชายสามไว้ ก่อนที่นายน้อยจะกลับมา โดยที่ห้ามให้ถึงขั้นจัดพิธีแต่งงาน” ผู้ฟังกะพริบตาปริบ ๆ ดูแล้วแม้อสรพิษผู้นั้นจะออกจากเมืองหลวงไป ก็ใช่ว่าจะตามข่าวไม่ทัน มิหนำซ้ำ ยังได้รับแจ้งข่าวและวางแผนได้ไวถึงเพียงนี้ น่านับถือยิ่งนัก “ให้คงการหมั้นหมายไว้ โดยห้ามถึงขั้นแต่งงาน เช่นนั้นต้องการใ

หลังกลับจากเทศกาลลอยบุปผา หลิงเสวี่ยเหยาก็ตรงกลับมาที่เรือนชิงหลัน โดยมีไป๋อวี่เดินตามหลังมาไม่ห่าง ขณะที่กำลังจะเดินเข้าประตูเรือน ร่างบางเบี่ยงตัวเล็กน้อย ลมวูบหนึ่งตัดผ่านใบหน้า ปึก! ใบมีดสั้นปักอยู่ตรงประตู ห่างจากหน้าของนางไม่ถึงคืบ ไป๋อวี่ร้องตกใจ ขณะที่หลิงเสวี่ยเหยากลับยกมือปิดปากสาวใช้ไว้ “อย่าเสียงดัง” เสียงใสเอ่ยพลางมองไปรอบ ๆ สาวใช้ตัวสั่นเทา ขณะพยักหน้ารับ เมื่อเห็นว่าบ่าวคนสนิทสงบลง มือบางจึงผละออก ก่อนจะหยิบมีดสั้นที่ปักออกมาสำรวจ บนอาวุธมีผ้าขนาดกลางผูกไว้ เมื่อคลี่ออกจึงพบว่ามีตัวอักษรเขียนอยู่ ‘หอหลิงจู๋ ยามไฮ่’ ข้อความสั้น ๆ ชวนให้นึกถึงคนผู้หนึ่งที่ไม่อยู่เมืองหลวงในตอนนี้ มือบางกำผ้าไว้แน่น ก่อนจะใช้วิชาจุดไฟเผาผ้าจนไม่เหลือเศษ มีดสั้นที่มีเอกลักษณ์นี้นางคุ้นเคยดี เป็นอาวุธของหลานอวี่ ศิษย์เอกของเยว่ลั่วอิ๋น สหายรักของนาง ดูเหมือนผู้ที่นัดเจอจะไม่ใช่คนอื่นไกล “จากผู้ใดเจ้าคะ” ไป๋อวี่เอ่ยถาม หลังจากตั้งสติได้ “แหล่งข่าวของข้า” ใบหน้าสวยแย้มยิ้มอ่อนโยนที่ไม่ได้เ

ไห่ป้า เดิมทีเป็นเพียงนักเลงที่คอยทำร้ายผู้อื่น ทว่าเหตุผลที่ไม่มีผู้ใดกล้าแจ้งทางการนั้น ไม่ใช่เพราะกลัวคนผู้นี้เพียงอย่างเดียว ทว่า พวกเขายังกลัวคนที่หนุนหลังให้คนผู้นี้ด้วยเช่นกัน ตรอกกู้อันเดิมเป็นทางเข้าที่เชื่อมต่อไปยังตลาดมืด ไห่ป้าได้รับมอบหมายให้คอยดูแลผู้ที่เข้าออก และดูแลความเรียบร้อย เริ่มแรกเขาทำเพียงแค่นั้น แต่ต่อมาเมื่อเห็นว่าผู้คนเริ่มเกรงกลัว จึงเริ่มเก็บค่าคุ้มครอง หากผู้ใดจ่ายจะได้อยู่อย่างปลอดภัย แต่หากไม่จ่าย เขาจะส่งลูกน้องไปจัดการพังร้าน พังเรือน และสั่งสอนให้หลาบจำ ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าออกมาขัดขวาง ครั้งหนึ่งเคยมีพ่อค้าผู้หนึ่งทนความอยุติธรรมไม่ไหว จึงแจ้งเรื่องไปยังทางการ ครั้นเห็นไห่ป้าถูกจับ ผู้คนต่างโห่ร้องยินดี แต่ที่คาดไม่ถึงคือ คนผู้นั้นติดคุกอยู่เพียงไม่กี่วัน ก็พ้นผิด ไห่ป้าเมื่อออกมาได้ก็ไม่คิดจะปล่อยคนที่ทำให้ตนต้องลำบากไป วันรุ่งขึ้นชายที่เคยแจ้งทางการเรื่องเขา ถูกพบเป็นศพ เนื้อตัวฟกช้ำ ดวงตาเบิกโพลง ผู้ที่ถูกทางการกล่าวหาว่าเป็นคนร้ายคือน้องชายของผู้เสียชีวิต ชาวบ้านรู้ดีในใจว่าผู้ร้ายคือผู้

ตลาดยามซี่อวันนี้ครึกครื้นเป็นพิเศษ ร้านค้าถูกตกแต่งด้วยบุปผานานาชนิด ที่ส่งกลิ่นหอมมาตามสายลม เหล่าดรุณและดรุณีทั้งชาวบ้าน และบุตรหลานของขุนนาง ต่างจับกลุ่มกันมาเดินเล่น พ่อค้าแม่ค้าส่งเสียงเรียกลูกค้าอย่างสำราญใจ ขณะที่มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังจะเดินมาดูหน้าร้าน กลับถูกเด็กคนหนึ่งวิ่งชน สตรีผู้นั้นเซถลาเข้าสู่อ้อมอกของบุรุษข้างกาย ทั้งสองตกใจรีบผละออกจากกันด้วยท่าทางเขินอาย พ่อค้ารีบร้อนเอ่ยเรียกลูกค้า ด้วยกลัวว่าจะถูกร้านข้าง ๆ แย่งไป “คุณหนู เข้ามาดูก่อนเถิด นี่เป็นจี้หยกมงคล ท่านเก็บไว้หนึ่งส่วนอีกหนึ่งให้คนที่ท่านพึงใจ ว่ากันว่าสมหวังทุกราย สนใจหรือไม่” สิ้นเสียงของพ่อค้า บ่าวรับใช้ที่มาด้วยกันตื่นตระหนก “ถุงเงินถูกขโมย ช่วยด้วยเจ้าค่ะ ใครก็ได้จับเด็กคนนั้นไว้!!” เด็กชายในชุดขาดรุ่ย รีบร้อนวิ่งลัดเลาะเส้นทางในตรอกแล้วตรอกเล่า มือเล็กกำถุงเงินไว้แน่น ทว่าขณะที่กำลังจะสลัดคนที่วิ่งตามมาพ้น กลับชนเข้ากับร่างหนาของใครบางคนเข้า จนล้มลงกับพื้น ถุงเงินที่กำไว้แน่นหลุดมือ ขณะที่กำลังจะคว้าไว้ กลับถูกมือหนาของบ

บทที่ 66 มารบกวนพวกเจ้าแต่เช้าเช่นนี้ข้าก็ละอายใจนัก แน่นอนว่าเมื่อคนมีอำนาจเช่นซ่งกั๋วกง เดินทางออกจากเมืองหลวง ผู้ที่เดิมต้องคอยระวังท่าที ก็กลับมาเริ่มลงมืออีกครั้ง ยามเฉินหน้าจวนจินหนิงโหว มีขบวนรถม้าจอดอยู่ ฮูหยินผู้เฒ่ารีบร้อนกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปต้อนรับแขก ใบหน้ายิ้มแย้ม ขณะที่ชุ่ยอวิ๋นคอยระมัดระวังดูแลผู้สูงอายุ หานอวี่หลางอ้าปากหาว ตัวเขาถูกปลุกให้ตื่นเร็วกว่าปกติ ทั้งยังถูกบังคับให้แต่งตัวเต็มยศ ทานมื้อเช้าร่วมกับครอบครัวได้แค่ไม่กี่คำ มารดาของเขากลับรีบสั่งบ่าวรับใช้ให้เก็บโต๊ะ หลิงเสวี่ยเหยายืนอยู่ข้างหานอี้เฉินที่มีสีหน้านิ่งเรียบ มือหนาจับมือเล็กของน้องสาวไว้ ขนาดที่เดินนำขึ้นมาหนึ่งก้าว บ่าวรับใช้ในจวนรีบร้อนจัดข้าวของเพื่อต้อนรับแขก ขนาดที่หานเมี้ยวอวี้นั้นถูกคุมเข้มหนักกว่าเดิม บ่าวรับใช้ที่คุมหน้าเรือนเจียวอวี่ถูกเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ราวกับกลัวว่าผู้ถูกกักบริเวณจะออกมาก่อเรื่อง รถม้าโอ่อ่าถูกเปิดออก นางกำนัลรีบร้อนมายกบันได แล้วรอรับร่างอรชรของผู้สูงศักดิ์ ฉินกุ้ยเฟยแย้มยิ้ม ก้าวลงจากรถม้าด้วยท่าทา