เมื่อหงส์ม่วงร่วงหล่นจากฟ้า หวนคืนอีกคราเป็นบุปผาในจวน

รัชศกหรงเต๋อ ปีที่สิบเอ็ด, คืนวันเพ็ญ เดือนเจ็ด ยามค่ำคืนเงียบสงบ แสงจันทร์ทอประกายเหนือยอดไม้ ชาวบ้านบางส่วนตั้งโต๊ะบูชาเทพจันทราตามธรรมเนียมเก่าแก่ เด็กเล็กวิ่งเล่นส่งเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้ว ทว่าไม่นาน...หมู่บ้านชิงหลินก็ตกอยู่ในห้วงหายนะ กลิ่นคาวเลือดแฝงไอเย็นเฉียบคละคลุ้งในอากาศ เสียงกรีดร้องของชาวบ้านแทรกกับเสียงคำรามของวิญญาณอาฆาต กลีบดอกไม้สีม่วงพลิ้วไหวตามสายลมประหนึ่งมีมือที่มองไม่เห็นกำลังควบคุม ท้องฟ้าพลันแยกออก ผืนดินสะเทือน รอยแยกสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางเวหา “ท่านแม่ นั่นคือสิ่งใด” เสียงเด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยถามมารดาที่กำลังจัดโต๊ะบูชา ในมือเล็กถือโคมไฟกระต่าย แสงไฟในโคมส่องประกายในความมืดมิด สตรีวัยกลางคนวางผลไม้บนโต๊ะบูชา ก่อนจะเงยหน้ามองตามมือเล็กของบุตรสาวที่ชี้ขึ้นไปยังท้องฟ้า ดวงตาพลันเบิกกว้าง บนนภาไร้ซึ่งแสงจันทร์ มีเพียงรอยแยกขนาดใหญ่ คล้ายประตูอเวจีกำลังเปิดออก ระหว่างรอยแยกมีบางอย่างทะลุทะลวงออกมา พร้อมกับเสียงกรีดร้องอันน่าขนลุก ร่างท้วมสั่นเทา ลมหายใจติดขัด ความหวาดกลัวเกาะกินหัวใจไปชั่วขณะ แต่เมื่อได้

“คุณ...” “คุณหนูเจ้าคะ” เสียงแว่วเบาดังขึ้นใกล้หู ดึงสติหลิงเสวี่ยเหยากลับมา ความปวดร้าวทั่วร่างตอกย้ำว่านางยังมีชีวิตอยู่ พลังวิญญาณในร่างจางหาย เหลือเพียงเศษเสี้ยวคล้ายไอหมอก เมื่อลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้เก่าแก่แตกร้าวเป็นเส้น ห้องดูทรุดโทรม ราวกับไม่ได้รับการดูแลมาเนิ่นนาน ข้างเตียง มีเด็กสาวคนหนึ่งกำลังเช็ดตัวให้นาง มือไม้อ่อนโยน เสื้อผ้าที่ใส่ดูเรียบง่าย บ่งบอกว่าเป็นเพียงบ่าวรับใช้ นางขยับริมฝีปาก จะเอ่ยถามบางสิ่ง ทว่าเมื่อปลายลิ้นแตะเพดานปาก กลับพบแต่ความแห้งผาก ไม่มีแม้แต่เสียงเล็ดลอดออกมา นางจึงทำได้เพียงลืมตา มองเพดานไม้เก่าอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะค่อย ๆ ทบทวนว่า...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เดิมทีนางควรตายไปแล้ว การที่ยังมีชีวิตอยู่ได้นั้น มีเพียงข้อสันนิษฐานเดียว คือ เทียนอี๋ ผีเสื้อวิญญาณที่นางได้รับมาจากเซียนท่านหนึ่งได้ช่วยนางไว้ โดยการถ่ายวิญญาณนางเข้าสู่ร่างไร้ลมหายใจของผู้ที่มีพลังวิญญาณคล้ายคลึงกันถึงเก้าส่วน เทียนอี๋คงทุ่มพลังทั้งหมดเพื่อค้นหาร่างนี้ จึงยังมิอาจสื่อสารกลับมาได้

อาคารไม้สามชั้นทรงประสานตั้งตระหง่านท่ามกลางสายลมหนาว หลังคากระเบื้องสีขาวสะท้อนแสงหิมะพราวระยับ แถวโคมแขวนสีม่วงทองสลับกันทอดยาวตลอดแนว ราวกับกำลังล้อมอาคารไว้ด้วยประกายอบอุ่น โรงเตี๊ยมซิวซวี่ จุดพักรถม้าเพียงแห่งเดียวในเขตเมืองเซวี่ยเหอ คือที่พักของทั้งผู้เดินทางและเหล่าจอมยุทธ์พเนจร ชั้นหนึ่งเป็นโถงกว้างคึกคัก เสียงหัวเราะและเสียงสนทนาสอดประสานกับท่วงทำนองพิณ กลิ่นเหล้าร้อนปนกลิ่นกำยานลอยคลุ้งในอากาศ ผู้คนจากหลากเมืองนั่งชมการร่ายรำของนางระบำ พร้อมแลกเปลี่ยนข่าวสารในยุทธภพ และในช่วงนี้ หัวข้อสนทนาก็หนีไม่พ้นเรื่องเจ้าสำนักบุปผาพิษที่ยอมสละชีพเพื่อผนึกรอยแยกสีนิล หลงจู๊ซึ่งกำลังหยิบขนมเข้าปากชะงักเมื่อเหลือบเห็นเงาร่างคุ้นตาก้าวลงจากม้าชั้นดี ดวงตาเบิกกว้าง รีบปัดเศษขนมทิ้งแล้วหมุนตัวขึ้นบันไดไปยังชั้นบน ภายในห้องพักของเถ้าแก่เหอเต็มไปด้วยสำรับอาหารเลิศรส กลิ่นหอมของเนื้อย่างผสมกลิ่นเหล้าระคนอบอวล นางรำสองสามคนกำลังปรนนิบัติอย่างออดอ้อน ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกอย่างรีบร้อน หลงจู๊ก้าวเข้ามาโดย

เมืองเซวี่ยเหอตั้งอยู่ทางใต้ของเมืองหลวงหรงซวี่ อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักบุปผาพิษอย่างเข้มงวด โรงเตี๊ยมซิวซวี่ตั้งอยู่บนเส้นทางเพียงสายเดียวที่เชื่อมเมืองหลวงกับเมืองเซวี่ยเหอ รอบข้างเป็นป่าทึบที่ขึ้นชื่อเรื่องอันตราย นอกจากสัตว์ร้ายแล้ว ยังเป็นแหล่งซ่องสุมของพวกค้าสัตว์เถื่อนและโจรป่า เดิมที หลิงเสวี่ยเหยาเคยสั่งศิษย์ในสำนักให้คอยจับตากลุ่มคนพวกนี้ไม่ให้มาก่อเหตุในเขตของตน ทว่าตอนนี้กลับเป็นนางเองที่ถูกโจรป่าลักพาตัว คลุมหัว แล้วลากมาขังไว้ในกรงเหล็กขนาดใหญ่ แม้จะถูกปิดตาก็ไม่ได้ทำให้นางไร้ทางสู้ ด้วยพลังวิญญาณ นางสามารถจับทิศและความเคลื่อนไหวรอบตัวได้อย่างชัดเจน แต่ที่โรงเตี๊ยมเมื่อครู่ นางเลือกแสร้งทำเป็นไม่ล่วงรู้ เพราะตั้งแต่ก้าวเข้าไปในโถงชั้นล่าง ก็มองเห็นพวกโจรกลุ่มนี้ปะปนอยู่แล้ว นางรู้ดีว่า คนจากจวน...คงไม่ต้องการให้นางกลับไป ปกติโรงเตี๊ยมแห่งนี้ก็มักมีทั้งจอมยุทธ์พเนจร นักพรตและผู้บำเพ็ญเซียนแวะเวียนมาอยู่แล้ว ผู้คนจึงอาจไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ แต่คนเหล่านี้…นอกจากจะมีพลังปราณแตกต่างจากผู้อื่น ยังแผ่ไอสังหารออกมาด้วย แม้พยาย

ภายใต้เงามืด สิ่งที่หยางเซียวหลงคาดหวังจะได้พบกลับไม่เป็นดั่งใจนึก เขาเงยหน้ามองใต้ต้นไม้สูงด้วยสายตาว่างเปล่า แสงในตาค่อย ๆ หม่นลง เบื้องหน้านั้นว่างเปล่าไร้เงาผู้คน แม้แต่แมลงสักตัวยังไม่มีให้เห็น หลิวหนิงซินยกมือขึ้นตบบ่าเขาเบา ๆ “บางที...อาจไม่ใช่ที่นี่ หากเราไปตามหาทางฝั่งโน้น ไม่แน่ว่าอาจจะ––” “ที่นี่...” เด็กหนุ่มเอ่ยขัด น้ำเสียงหนักแน่น “ถ้าอาจารย์ยังอยู่ในป่าแห่งนี้ ก็ต้องเป็นที่นี่เท่านั้น” เขามั่นใจในความรู้สึกของตน ทว่ากลับไม่เข้าใจว่าทำไมเบื้องหน้ากลับว่างเปล่า “เจ้ารู้ได้อย่างไร?” หลิวหนิงซินหรี่ตามองเขา ตรงหน้ามีเพียงเงามืดใต้ต้นไม้ใหญ่ ไม่มีผู้ใดอยู่ที่นั่น แม้แต่คลื่นพลังยังไร้ร่องรอย แล้วเหตุใดถึงมั่นใจนักว่าอาจารย์อาอยู่ที่นี่? “ใจข้าบอกเช่นนั้น” เด็กหนุ่มตอบเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น หลิวหนิงซินมองใบหน้าที่ไม่ยอมแพ้ของเขา มือขวาเกือบยกขึ้นเพื่อโบกหัวเรียกสติ ทว่าพอนึกถึงสภาพจิตใจที่บอบช้ำของคนตรงหน้า และความเคารพที่มีต่ออาจารย์อาในใจ นางจึงลดมือลงก่อนจะถอนหายใจ “อาจารย์!! อาจารย์!! ท่