วีรบุรุษอมตะ Novels & Stories

พฤกษา:อย่าบอกนะมึง ปรัชญา:ชัวร์ ไอ้เวรนั่นร้ายจะตาย เวทย์:ว่าไงไอ้เพลิง อย่าบอกนะเรมิของมึงด้วย พฤกษา:อ่านไม่ตอบนะมึง ปรัชญา:สงสัยชักเว่าอยู่มั้ง เปลวเพลิง:อ่านไม่ตอบเหี้ยไรกูเพิ่งกดเข้ามาอ่าน เวทย์:ก็มันขึ้นว่ามึงเห็นแล้ว เปลวเพลิง:สงสัยมีเด็กแอบดูหนั งโป๊มั้ง

ยกยกยิ้ม ก่อนหลับตาลงร่ายยาวรายชื่อของที่จำเป็นในใจ “ข้าวฟ่าง1ตัน ธัญพืช1ตัน ถั่วดิน1ตัน แป้งขาว1ตัน บะหมี่ไข่แห้ง1แสนก้อน ข้าวขาว3ตัน ข้าวโพดสด10ไร่ หัวเผือก หัวมันที่โตเต็มที่อย่างละ5ไร่ ผักสดเพราะปลูก10แปลง เท่านี้เจ้าค่ะ” ไว้ขอเพิ่มเรื่อยๆก็ไม่สาย ให้นางสำรวจก่อนว่าสาม ารถนำสิ่งของจากมิติไปไว้ที่ใดได้อีก นางไม่รู้ว่าได้หรือไม่แต่จะลองดูแม้จะทำให้ผู้คนแตกตื่นแต่นางมีทางออกที่ดีไว้รอแล้ว แค่คิดก็สุขใจ ทุกคนจะต้องไม่อดอยาก ทั่งชาวเมืองและคนอพยพ

พั่บ เล็บสั้นจิกแผ่นหลังกว้างของบุรุษพร้อมกับปล่อยร่างตัวเองไปตามแรงกระแทกของคนตัวโตร่างเล็กไหวกระเด็นกระดอนไปตามแรงกระแทกเอวหนาดุดันทุกครั้งที่เขาสอดลึกจุกลิ้นปี่เธอ เธอแอ่นเด้งเบียดเต้าไปกับอกของเขา และตอนนี้เธอก็ใกล้จะเห็นแสงสว่างแล้ว และแล้ว...ในที่สุดเธอก็กระต ุกเกร็งร่างตอดรัดความแข็งร้อนของเขาจนแตกซ่านปล่อยสายธารสวาทในร่างเธอจนรู้สึกอุ่นร้อนไปทั่วในท้องน้อย

“ก็เด็ก ว้าย!” ตอบเสร็จ โรมรันกระแทกเท้ากับสีข้างของข้าวโพด เจ้าม้าหนุ่มทะยานวิ่งเลี้ยวเลาะไปตามทางดิน บางจุดบางช่วงเป็นดินทราย ม้าสายพันธุ์ผสมมีความแข็งแรงอยู่แล้ว ความเร็วเพิ่มระดับขึ้น ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ลมแรงสาดปะทะเข้าหาใบหน้า ความบาดร้อนทำให้พุดแก้วต้องเบี่ ยงหน้าเข้าซุกเสื้อแขนยาวของสามี ซึ่งการที่จะทำแบบนั้น เธอต้องขยับไปจนชิด หลังแนบอกกว้าง ถ้าจมหายฝังเข้าไปในอกเขาได้ เธอคงทำไปแล้ว สาบเสื้อยีนแขนยาวผ้าเนื้อบางถูกดึงมาปิดหน้าบังลม อ้อมแขนแกร่งกระชับกอดตัวเธอไว้

โครสตะลึง เหล่าทหารเริ่มบุกเข้ามาโจมตีทันที พวกวานรเข้าต่อสู้กับเหล่าทหาร คราวนี้พอไม่มีช้างงาจอบพวกมันก็ไม่ได้เปรียบอีกแล้ว เหล่าทหารจึงเริ่มไล่ฆ่าพวกมันได้จำนวนมาก โครสเห็นดังนั้นก็ร่ายมนตร์มีลูกพลังก้อนใหญ่ปรากฎขึ้นมา มันขว้างออกไป เหล่าทหารถูกสังหารไปจำนวนมาก “จ

พลอยระวีร้องเสียงหลงอีกครั้ง พร้อมกับหันไปมองคนที่กระชากแขนเธอ หญิงสาวตาค้างหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อสายตาประสายกับชายหนุ่มตรงหน้า…ดวงตาคมนัยน์ตาสีฟ้าอมเทาทำเธอแทบหลอมละลาย จมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าคมดุดัน บวกกับส่วนสูงที่ประมาณด้วยสายตาน่าจะไม่ต่ำกว่า 190 เซนติเมตร สมด ีกรีลูกครึ่ง และแม้ว่าเขาจะอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมลงมาสามเม็ดและกางเกงยีนส์เรียบง่ายสบายๆ แต่นั่นก็ไม่ทำให้ราศีของเขาลดลงแม้แต่น้อย “คุณเฮฟเว่น” เมธีรีบเดินเข้าหาชายผู้ทรงพลังคนนี้ทันที

ปรี๊ดดด เมื่อเสียงนกหวีดดังลั่นสนาม ดีเซลก็พุ่งตัวออกไปพร้อมกับน้องดินด้วยความเร็วที่เหนือชั้น ร่างสูงใหญ่เคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วและดุดัน อุ้มลูกชายข้ามสิ่งกีดขวางด้วยมือเดียวราวกับเป็นเพียงอัญมณีน้ำหนักเบา นัยน์ตาที่มุ่งมั่นจดจ้องเพียงทางข้างหน้าอย่างไม่ลดละ

คลีโอแทรกขึ้นอีกพร้อมทั้งหันไปยิ้มกว้างกับบุรุษร่างใหญ่โตตรงหน้า เฮ็คเตอร์มองเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู “เพื่อนของหมีพูมีใครบ้างนะคะ ไหนบอกลุงเฮ็คเตอร์หน่อยสิคะ” “อียอร์...ทิกเกอร์...พิกเล็ต...แรบบิท” เสียงหัวเราะคิกคักของชายหนุ่มและเด็กน้อยดังขึ้นพร้อมกัน มันคือภาพแห่งคว

เขาร้องคำรามด้วยความเดือดดาลในทันที "เธอจะรู้อะไร! พวกเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่สูงส่งกว่ามนุษย์ เป็นอมตะ ไม่ตาย ไม่ดับสูญ!" "ไม่เหมือนพวกมนุษย์ต่ำต้อยราวกับมดปลวกแบบพวกแกอ่อนแอ ต่ำต้อย ไม่ช้าก็เร็วต้องถูกพวกเราแทนที่!" ฉันหัวเราะเย็นชา "ฝันไปเถอะ พวกคุณไม่มีวันเอาชนะมนุษย์ไ ด้หรอก"

“ค่ะ” “ส่วนพลอยสีแดง อันนี้พิเศษมาก เพราะฉันสร้างโพรงมิติให้เธอดึงสิ่งที่ต้องการโดยเชื่อมต่อกับห้างสรรพสินค้ามากมายในโลกใบนี้ทำให้เธอสามารถเลือกและหยิบทุกสิ่งที่ต้องการได้ ภายในกลไกจะสร้างสิ่งที่เธอต้องการออกมาให้ใหม่โดยต้องใช้เวลาแล้วแต่ว่าสิ่งที่เธอเลือกเป็นอะไร ห ากเป็นพวกอาหารของกิน เนื้อสัตว์ ผลไม้ พืชผักก็ไม่เกินยี่สิบนาที ถ้าพวกข้าวของเครื่องใช้ก็ขึ้นอยู่กับขนาดและความซับซ้อนในการสร้าง อันนี้เธอต้องลองดูเองอีกทีนะ”