Novel & Cerita วีรบุรุษอมตะ

พฤกษา:อย่าบอกนะมึง ปรัชญา:ชัวร์ ไอ้เวรนั่นร้ายจะตาย เวทย์:ว่าไงไอ้เพลิง อย่าบอกนะเรมิของมึงด้วย พฤกษา:อ่านไม่ตอบนะมึง ปรัชญา:สงสัยชักเว่าอยู่มั้ง เปลวเพลิง:อ่านไม่ตอบเหี้ยไรกูเพิ่งกดเข้ามาอ่าน เวทย์:ก็มันขึ้นว่ามึงเห็นแล้ว เปลวเพลิง:สงสัยมีเด็กแอบดูหนั งโป๊มั้ง

ชายสูงสง่ารู้สึกเสียหน้า เขาสั่งให้ชายร่างกำยำอีกคนขึ้นไป คนนี้ถือดาบใหญ่ เป็นดาบที่ไม่เหมือนดาบในภาคกลางทั่วไป ดาบหยาบกร้าน แต่ดูใหญ่แข็งแรง เหมือนเป็นท่อนเหล็กทื่อๆมากกว่าดาบ ชายกำยำที่ขึ้นมายืนคู่ชายร่างอ้วน ไม่รอช้าเขาตั้งกระบวนท่าทันที เยว่หลิงยังลืมตาไม่ได้ และ มีอาการหอบหายใจไม่ทัน "ขะ ข้า จำเขาได้ นั่นนักดาบทมิฬ" จอมยุทธคนหนึ่งชี้ขึ้นไปที่ชายกำยำบนลานประลอง ทุกคนตะลึงกันหมด

ยกยกยิ้ม ก่อนหลับตาลงร่ายยาวรายชื่อของที่จำเป็นในใจ “ข้าวฟ่าง1ตัน ธัญพืช1ตัน ถั่วดิน1ตัน แป้งขาว1ตัน บะหมี่ไข่แห้ง1แสนก้อน ข้าวขาว3ตัน ข้าวโพดสด10ไร่ หัวเผือก หัวมันที่โตเต็มที่อย่างละ5ไร่ ผักสดเพราะปลูก10แปลง เท่านี้เจ้าค่ะ” ไว้ขอเพิ่มเรื่อยๆก็ไม่สาย ให้นางสำรวจก่อนว่าสาม ารถนำสิ่งของจากมิติไปไว้ที่ใดได้อีก นางไม่รู้ว่าได้หรือไม่แต่จะลองดูแม้จะทำให้ผู้คนแตกตื่นแต่นางมีทางออกที่ดีไว้รอแล้ว แค่คิดก็สุขใจ ทุกคนจะต้องไม่อดอยาก ทั่งชาวเมืองและคนอพยพ

พั่บ เล็บสั้นจิกแผ่นหลังกว้างของบุรุษพร้อมกับปล่อยร่างตัวเองไปตามแรงกระแทกของคนตัวโตร่างเล็กไหวกระเด็นกระดอนไปตามแรงกระแทกเอวหนาดุดันทุกครั้งที่เขาสอดลึกจุกลิ้นปี่เธอ เธอแอ่นเด้งเบียดเต้าไปกับอกของเขา และตอนนี้เธอก็ใกล้จะเห็นแสงสว่างแล้ว และแล้ว...ในที่สุดเธอก็กระต ุกเกร็งร่างตอดรัดความแข็งร้อนของเขาจนแตกซ่านปล่อยสายธารสวาทในร่างเธอจนรู้สึกอุ่นร้อนไปทั่วในท้องน้อย

“ก็เด็ก ว้าย!” ตอบเสร็จ โรมรันกระแทกเท้ากับสีข้างของข้าวโพด เจ้าม้าหนุ่มทะยานวิ่งเลี้ยวเลาะไปตามทางดิน บางจุดบางช่วงเป็นดินทราย ม้าสายพันธุ์ผสมมีความแข็งแรงอยู่แล้ว ความเร็วเพิ่มระดับขึ้น ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ลมแรงสาดปะทะเข้าหาใบหน้า ความบาดร้อนทำให้พุดแก้วต้องเบี่ ยงหน้าเข้าซุกเสื้อแขนยาวของสามี ซึ่งการที่จะทำแบบนั้น เธอต้องขยับไปจนชิด หลังแนบอกกว้าง ถ้าจมหายฝังเข้าไปในอกเขาได้ เธอคงทำไปแล้ว สาบเสื้อยีนแขนยาวผ้าเนื้อบางถูกดึงมาปิดหน้าบังลม อ้อมแขนแกร่งกระชับกอดตัวเธอไว้

โครสตะลึง เหล่าทหารเริ่มบุกเข้ามาโจมตีทันที พวกวานรเข้าต่อสู้กับเหล่าทหาร คราวนี้พอไม่มีช้างงาจอบพวกมันก็ไม่ได้เปรียบอีกแล้ว เหล่าทหารจึงเริ่มไล่ฆ่าพวกมันได้จำนวนมาก โครสเห็นดังนั้นก็ร่ายมนตร์มีลูกพลังก้อนใหญ่ปรากฎขึ้นมา มันขว้างออกไป เหล่าทหารถูกสังหารไปจำนวนมาก “จ

พลอยระวีร้องเสียงหลงอีกครั้ง พร้อมกับหันไปมองคนที่กระชากแขนเธอ หญิงสาวตาค้างหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อสายตาประสายกับชายหนุ่มตรงหน้า…ดวงตาคมนัยน์ตาสีฟ้าอมเทาทำเธอแทบหลอมละลาย จมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าคมดุดัน บวกกับส่วนสูงที่ประมาณด้วยสายตาน่าจะไม่ต่ำกว่า 190 เซนติเมตร สมด ีกรีลูกครึ่ง และแม้ว่าเขาจะอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมลงมาสามเม็ดและกางเกงยีนส์เรียบง่ายสบายๆ แต่นั่นก็ไม่ทำให้ราศีของเขาลดลงแม้แต่น้อย “คุณเฮฟเว่น” เมธีรีบเดินเข้าหาชายผู้ทรงพลังคนนี้ทันที

ปรี๊ดดด เมื่อเสียงนกหวีดดังลั่นสนาม ดีเซลก็พุ่งตัวออกไปพร้อมกับน้องดินด้วยความเร็วที่เหนือชั้น ร่างสูงใหญ่เคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วและดุดัน อุ้มลูกชายข้ามสิ่งกีดขวางด้วยมือเดียวราวกับเป็นเพียงอัญมณีน้ำหนักเบา นัยน์ตาที่มุ่งมั่นจดจ้องเพียงทางข้างหน้าอย่างไม่ลดละ

คลีโอแทรกขึ้นอีกพร้อมทั้งหันไปยิ้มกว้างกับบุรุษร่างใหญ่โตตรงหน้า เฮ็คเตอร์มองเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู “เพื่อนของหมีพูมีใครบ้างนะคะ ไหนบอกลุงเฮ็คเตอร์หน่อยสิคะ” “อียอร์...ทิกเกอร์...พิกเล็ต...แรบบิท” เสียงหัวเราะคิกคักของชายหนุ่มและเด็กน้อยดังขึ้นพร้อมกัน มันคือภาพแห่งคว

"กลายเป็นสิ่งมีชีวิตอำมหิตกระหายเลือดเหมือนคุณ" เขาร้องคำรามด้วยความเดือดดาลในทันที "เธอจะรู้อะไร! พวกเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่สูงส่งกว่ามนุษย์ เป็นอมตะ ไม่ตาย ไม่ดับสูญ!"