Romane von Sai-Writes

Alejandro POVThe office felt colder than usual, parang sinasakal ang bawat hininga ko habang nakatitig sa kawalan. Seven years. Pitong mahabang taon na ang lumipas pero wala ni isang bakas ni Arabella. Wala ni isang tawag, mensahe, o kahit anong senyales kung nasaan na siya ngayon. Parang naging usok na lang siya na bigla na lang naglaho sa hangin.“Sir, yung documents po na hinihingi niyo from the province,” sabi ng secretary ko nang mahina, iniabot ang folder pero hindi ako lumingon.“Leave it on the desk. You may go,” malamig kong utos.Narinig ko ang pagsara ng pinto, at bumalik ulit ang katahimikan. Kinuha ko ang baso sa tabi ko at tinungga ang laman ng whiskey, ramdam ang init na dumaloy sa lalamunan ko pero hindi man lang nakaalis sa bigat na dala ko. Galit. Pagkamuhi. Pagsisisi—lahat ay nakapalibot sa puso ko na naging matigas na parang bato simula nong nawala si Arabella.Hindi ko makalimutan ang araw na nalaman ko ang lahat ng kasinungalingan ni Camille Adrianna De Vera. Pi

Arabella POV“Mommy, look! I drew us two! See? That’s you with your long black hair and pretty eyes, and that’s me!”Tuwang-tuwa na tumakbo papalapit sa akin si Liana, hawak ang kanyang drawing paper na punong-puno ng makukulay na krayola. Nakaupo ako sa veranda ng munting bahay na inuupahan namin dito sa probinsya—isang tahimik na lugar kung saan naging payapa ang bawat araw namin sa loob ng pitong taon. Inayos ko ang laylayan ng damit ko at binaba ang tasa ng kape bago siya salubungin ng mainit na ngiti.“Wow, anak! Ang galing-galing naman ng baby girl ko!” Hinaplos ko ang buhok niyang malambot at maitim na parang gabi, tapos tinitigan ko ang ginuhit niyang larawan. “Ang ganda ko pala sa drawing mo, ha. Mas maganda pa yata ako dito kaysa sa salamin.”Tumawa siya nang malakas, yung halakhak na parang musika sa pandinig ko—malinaw, masaya, at walang halong anumang bigat. “Kasi Mommy is the prettiest mommy in the whole world! That’s what Teacher Gina says, and I agree!”Niyakap ko

Arabella POV“Bella, look at me. Ikaw lang ang mahal ko, walang iba.”Napangiti ako nang sobrang lapad habang niyayakap niya ako nang mahigpit, yung tipong ayaw na niyang bitawan pa kailanman. Alejandro Villanueva always said those words with so much certainty, so much warmth, na kahit sinong babae ay siguradong matutunaw agad. For two years, he was my world. Siya yung taong laging nandiyan kapag kailangan ko ng kausap, ng yakap, ng kasama. He never missed a chance to call, to text, to make time no matter how busy he claimed his work was.Bihira kaming mag-away, at kapag nagkakaroon man ng hindi pagkakaintindihan, siya agad ang gumagawa ng paraan para maayos ang lahat. Perfect. Iyon ang tamang salita para sa kanya. Perfect boyfriend, perfect partner, perfect man. Never in my wildest dreams did I ever think na ang pagmamahalang iningatan ko nang buong puso ay nakatayo pala sa isang malaking kasinungalingan.“Alam mo ba kung gaano kita kamahal?” tanong ko habang pinipisil ang kamay ni