Novels by Lyn21

“Dahil ako ang dahilan kung bakit namatay si Maria.”Paulit-ulit sa isip ko ang sinabi ng recording.Hindi ako makagalaw.“Adrian…”Walang sumagot.“Adrian!”Tumingin ako sa paligid.Wala siya.“Nasaan si Adrian?”Napatingin si Noah sa monitor.“Hindi ko siya makita.”“Anong ibig mong sabihin?”“Nawala siya sa system.”“Hindi pwede.”Tumakbo ako sa hallway.Tap! Tap! Tap!“Adrian!”Walang sagot.Binuksan ko ang unang pinto.BANG!Wala.Pangalawa.BANG!Wala rin.“Adrian!”Biglang may humawak sa balikat ko.“Jasmine.”Napalingon ako.Si Gabriel.“Nasaan siya?”Hindi siya sumagot.“Dad, nasaan si Adrian?”“Hindi ko alam.”“Sinungaling ka.”“Jasmine—”“Alam mong may mangy

“Dahil ikaw mismo ang humiling kay Maria na patayin ang sarili niya.”Hindi ako agad nakasagot.Parang may humigpit sa dibdib ko.“Ako?”Tumango si Adrian.“Hindi ko maintindihan.”“Hindi mo pa naaalala lahat.”“Then tulungan mo kong maalala.”Umiling siya.“Hindi ko kaya.”“Bakit?”“Dahil kapag naalala mo…”Huminto siya.“…baka hindi mo na ko patawarin.”Lumapit ako sa kanya.“Hindi ako natatakot sa katotohanan.”“Pero ako.”“Adrian.”Hinawakan ko ang kamay niya.“Sabihin mo.”Pumikit siya.“Bago namatay si Maria…”Huminga siya nang malalim.“…ikaw ang humingi sa kanya ng isang bagay.”---FLASH.Madilim na hallway.Ako.Mas bata.May dugo sa damit.Si Maria nasa harap ko.“Mom.”“Jas

WHEN YOU FORGET MEChapter 40 — Ang Alaala ni AdrianBANG!“ADRIAN!”Napahiyaw ako.Tumakbo ako papunta sa kanya.Tap! Tap! Tap!“Adrian!”Nakaluhod siya sa sahig.May dugo sa balikat niya.“Adrian, tingnan mo ko!”Napatingin siya sakin.“I'm okay.”“Sinungaling ka!”Hinawakan ko ang sugat niya.“Tinamaan ka!”“Gasgas lang.”“Gasgas?! May dugo!”Napangiti siya kahit nahihirapan.“Mas gusto ko yong galit ka kaysa umiiyak.”“Bwisit ka.”Napaluha ako.“Akala ko…”“Hindi ako aalis.”Hinawakan niya ang kamay ko.“Hindi kita iiwan.”Biglang umilaw ang pulang emergency light.BEEP. BEEP. BEEP.Napatingin kami sa paligid.Nakatayo si Victor sa dulo ng hallway.Hawak pa rin niya ang baril.“Hindi ko siya pinapatay.”

“Finally.”Nakatayo si Victor sa may pintuan ng chapel.May hawak siyang baril.Nakatutok sakin.Hindi ako makagalaw.Si Adrian agad na humakbang sa harap ko.“Lumayo ka sa kanya.”Ngumiti si Victor.“Adrian…”“Hindi ko uulitin.”“Pareho pa rin kayo.”Napakunot ang noo ko.“Ano?”“Protective.”Tumingin siya sakin.“Pero hindi mo pa rin alam kung sino talaga ang pinoprotektahan mo.”“Tumahimik ka.”“Jasmine…”Humakbang siya.“Gusto mo bang malaman kung sino ka?”“Alam ko na.”“Hindi.”Umiling siya.“Alam mo lang na hindi ka unang Jasmine.”Tumingin siya sa batang babae.“Pero hindi mo pa alam kung bakit ka ginawa.”Mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Adrian.“Then sabihin mo.”“Sure.”Ngumiti siya.“Pero may kapalit.”“Wala kang makukuha sakin.”“Hindi ako humihingi sayo.”Tumingin siya kay Ethan.“Siya.”Agad kong niyakap si Ethan.“Hindi mo siya makukuha.”“Hindi ko kailangan siyang kunin.”“Then what?”“Gusto ko lang siyang makausap.”“Hindi.”Lumapit si Adrian.“Hindi mo siya lala

“Ako.”Parang biglang tumigil ang mundo.Tinitigan ko ang batang Jasmine.Hindi ko alam kung ano ang mas masakit—ang sinabi niya o ang katotohanang parang may parte sakin na naniniwala sa kanya.“Ako ang pumatay sa sarili kong ina.”Paulit-ulit sa isip ko ang mga salita niya.“Hindi.”Umiling ako.“Hindi pwede.”Tahimik lang siya.“Jasmine…”Hinawakan ni Adrian ang kamay ko.“Huminga ka.”“Hindi ako makakahinga kung hindi ko alam ang totoo.”Tumingin ako sa batang Jasmine.“Sabihin mo sakin.”“Hindi mo gugustuhin.”“Wala na kong pakialam.”“Meron.”“Hindi.”Tumulo ang luha ko.“Gusto kong malaman.”Huminga siya nang malalim.“Then kailangan mong makita.”---Biglang nag-vibrate ang bracelet ko.Bzzzt… bzzzt…Napatingin ako dito.Umiilaw ang maliit na pendant na J.“Anong nangyayari?”Tanong ni Adrian.“Hindi ko alam.”Lumapit ang batang Jasmine.“Memory trigger.”“Paano mo alam?”“Dahil sakin galing yan.”Hinawakan niya ang pendant.Click.Biglang umilaw.At—FLASH.Isang hallway.May

“Finally.”Napako ako sa kinatatayuan ko.Pareho.Parehong-pareho ang boses.Parehong mukha.Parehong mga mata.Ang batang babae sa loob ng glass chamber ay nakatingin sakin na parang matagal na niya akong hinihintay.“Bumalik ka rin.”Napaatras ako.“Hindi…”Hinawakan ni Adrian ang braso ko.“Jasmine.”“Hindi ako yan.”Tinitigan niya ang batang babae.“She's your exact copy.”“Pero hindi pwede.”Lumapit si Elena.Namumutla siya.“Akala ko patay na siya.”Napalingon ako.“Kilála mo siya?”Hindi agad sumagot si Elena.“Mom.”“Jasmine…”“Kilála mo siya?”Tumango siya.“Oo.”“Then sabihin mo sakin kung sino siya.”Huminga siya nang malalim.“Siya ang unang clone.”Nanigas ako.“Clone?”“Oo.”“Ng sino?”Tumingin siya sa chamber.“Ng isang batang Jasmine.”“Hindi.”Sabi ni Adrian.“Impossible.”Lumapit si Noah sa monitor.“Actually…”Pinagmasdan niya ang data.“Possible.”Napatingin ako sa kanya.“Paano?”“Genetic replication.”“Pero bakit 8 years old?”“Dahil doon nagsimula ang project.”