Novels by พรรณนากะระตา/สายหมองปลายอุโมงค์

บ่ายวันธรรมดาวันหนึ่ง วันนี้เป็นวันที่ปิ่นพาลูกสาววัยสามขวบมาหาคุณตาคุณยายที่กรุงเทพ หลังจากที่ไก่บอกว่าคุณตาคุณยายทางนี้บ่นคิดถึง พอมาถึงไก่ได้หอมลูกสาวแค่ฟอดเดียวคุณตาคุณยายก็อุ้มไปเล่นด้วยเสียแล้ว ส่วนตัวเธอก็ถูกพามาเดทที่ห้างใกล้บ้านนานแค่ไหนแล้วนะที่ทั้งสองไม่ได้เดทกันแบบนี้ในร้านไอศกรีมแห่งหนึ่งที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ลูกค้าภายในร้านบางตาลงไปมากหลังจากที่ก่อนหน้านี้ผู้คนแน่นขนัดจนหาที่นั่งยาก คงเพราะอากาศที่ร้อนอบอ้าวทำให้หลายคนนึกถึงรสชาติหวานเย็นของไอศกรีม เช่นเดียวกับทั้งสองคนบริเวณมุมอับของร้านปราศจากลูกค้าอื่นนอกจากไก่กับปิ่น ปิ่นในชุดธรรมดาเสื้อแขนกุดคอปิดและทับด้วยเสื้อคลุมสีพื้น ๆ นั่งไขว่ห้าง ดูสง่าและน่าเกรงขาม ใครเห็นก็หันมอง ฝั่งตรงข้ามคือลูกไก่ ที่อยู่ในชุดกระโปรงสั้นเหนือเข่าดูสวยน่ารักและชวนมองสำหรับปิ่นมาก ไอศกรีมรสสตรอว์เบอรี่ถ้วยโตวางอยู่ตรงหน้า แต่ดูเหมือนความสนใจของทั้งคู่จะไม่ได้อยู่ที่ของหวานเย็นฉ่ำนั่นเลย“ไอศกรีมร้านนี้อร่อยดีนะ...แต่ฉันเห็นแล้วอยากกิน" ปิ่นเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าดวงตาคมกริบกลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลูกไก่ผู้เป็นภรรยาของเธออย่างมีความหมาย จน

ห้าปีผ่านไป...สำนักงานใหญ่ของ ACs Group ในเช้าวันทำงานยังคงคึกคักเช่นทุกวัน และมีเสียงก่อสร้างอาคารหลังใหญ่ที่เสร็จไปแล้วกว่า 50 % เป็นโครงการอาคารสำนักงานให้เช่าที่ปิ่นวางแผนไว้เพื่อสร้างมูลค่า และจะเป็นที่พักสำหรับลูกสาวเมื่อได้เข้ามาเรียนในเมืองใหญ่วันนี้วันทำงานปกติ พนักงานต่างเร่งเดินเข้าประชุม บางคนถือแฟ้มเอกสาร บางคนกำลังคุยโทรศัพท์กับลูกค้า บรรยากาศเต็มไปด้วยความเป็นมืออาชีพแต่แล้ว...ประตูลิฟต์ชั้นล่างก็เปิดออกเด็กหญิงตัวเล็กในชุดเอี๊ยมสีครีม สะพายกระเป๋ารูปกระต่ายใบจิ๋ว เดินเข้ามาภายในอาคารด้วยสีหน้าสดใส ผมยาวถูกรวบเป็นแกละสองข้างโยกไปมาตามจังหวะก้าวเดินเด็กหญิงกันปวีณ์ ชะวะลากร อายุห้าขวบ "สวัสดีค่ะ พี่คนสวย"เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้น ทักทายเหมือนทุกครั้งที่ได้มา ทำเอาพนักงานประชาสัมพันธ์ยิ้มกว้างทันที"สวัสดีค่ะน้องกัน วันนี้ท่านรองประชุมที่ห้องประชุมเล็กนะคะ"พนักงานหลายคนเงยหน้าจากโต๊ะทำงาน"ขอบคุณค่ะ สวัสดีค่ะพี่ ๆ "เด็กหญิงยกมือไหว้ทุกคนอย่างคล่องแคล่ว ก่อนยิ้มกว้าง เสียงนั้นทำให้ทั้งล็อบบี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มเด่นกับยอดเดินตามอยู่ไม่ห่าง เดินประกบซ้ายขวาไม่ต่างจากบอดี้

การเดินทางมายังเกาะชะวะลารอบนี้ แตกต่างจากวันแรกเป็นอย่างมากครั้งก่อน เธอได้รับการต้อนรับจากป้าบาเพียงคนเดียว หญิงชราที่คอยดูแลบ้านหลังใหญ่บนเกาะด้วยความอบอุ่นราวกับญาติผู้ใหญ่แต่ครั้งนี้... ทันทีที่เรือเทียบท่า เสียงโห่ร้องด้วยความยินดีก็ดังขึ้นพร้อมกันจากผู้คนเกือบทั้งเกาะ ที่มารอกันจนแน่น"นายผู้หญิงกลับมาแล้ว!""นายผู้หญิงมากับคุณหนูตัวน้อย ไชโย!""คุณหนูตัวน้อยกลับบ้านแล้ว!"เสียงตะโกนดังแข่งกันจนไก่ตกใจ รีบหันไปมองปิ่น รายนั้นเอาแต่ยิ้มแก้มปริ ที่เธอสามารถทำความหวังของคนทั้งเกาะเป็นจริงได้แล้วชาวเกาะหลายสิบคนยืนเรียงกันเต็มท่าเรือ ทุกคนยิ้มกว้าง บางคนถือช่อดอกไม้ บางคนถือผลไม้จากสวน บางคนหอบของกินของใช้กันมาคนละไม้คนละมือเด็ก ๆ วิ่งมาหยุดอยู่ด้านหน้า ก่อนยกมือไหว้อย่างพร้อมเพรียง"สวัสดีครับนายผู้หญิง""สวัสดีค่ะนายผู้หญิงคนสวย คุณหนูอยู่ในท้องใช่มั้ยคะ" เด็กถามประสาซื่อไก่รีบยกมือไหว้ตอบอย่างเก้ ๆ กัง ๆ"ใช่ค่ะ ต่อไปฝากดูแลน้องด้วยนะคะ"เด็กหญิงที่ถามก็ยิ้มเขิน วิ่งไปหลบข้างหลังแม่ของตัวเองป้าบารีบเดินเข้ามาหา พร้อมจับมือไก่ทั้งสองข้างไว้แน่น"ในที่สุด นายผู้หญิงก็ทำได้นะ

คุณหญิงธีรกรมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าอยู่นาน และเมื่อยิ่งมอง...ก็ยิ่งเห็นความงดงามของจิตใจที่หาได้ยาก ดวงตาคู่นั้นใสสะอาด ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ไม่มีความทะเยอทะยานเกินตัว มีเพียงความจริงใจที่ส่งผ่านออกมาอย่างเป็นธรรมชาติแสดงว่า...ไก่ยังไม่รู้เรื่องร้านเค้กจริง ๆ สินะเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสูงวัยเอาคืนยัยเด็กแสบได้แล้ว...อย่าว่ากันนะปิ่นเอ๋ย"บอกก็ได้..." คุณหญิงธีรกรยิ้มบางเพียงริมฝีปาก "...แต่ไก่ต้องสัญญากับย่าก่อนนะ ว่าจะไม่โกรธกัน"เพียงได้ยินประโยคนั้น หัวใจของไก่ก็เต้นแรงขึ้นทันที"ร...เรื่องอะไรหรือคะ..." หญิงสาวรีบถาม สีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด "มันร้ายแรงหรือเปล่าคะ ทำไมตอนพูดถึงเรื่องนี้...คุณย่าดูเครียดจัง"คุณหญิงแสร้งทำเป็นถอนหายใจเบา ๆ ก่อนทอดสายตาออกไปนอกกระจกสูงของห้องทำงาน"วันนั้น..." หญิงมากประสบการณ์ในเรื่องธุรกิจก็เริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง เข้มลึกจนคนฟังรู้สึกไม่ชอบมาพากล "...แทนเดินมาหาย่า บอกว่าปิ่นอยากเข้าพบเป็นการส่วนตัว ตอนนั้นย่ากำลังจะบินไปเกาหลีแล้ว แต่ก็ยอมเลื่อนไฟลต์ออกไปอีกสองชั่วโมง...เพื่อรอเจอเด็กคนนั้น"คุ

"คุณพ่อคุณแม่บอกฉันหมดแล้วค่ะ...ว่าคุณเป็นคนโทรไปนัดพบท่าน เพื่อคุยเรื่องของฉัน"ไก่ซบแก้มกับอกของปิ่น พลางใช้นิ้วเขี่ยชายเสื้อของคนรักเล่นไปด้วย"ตอนแรกคุณพ่อไม่ค่อยไว้ใจฉันเท่าไร แถมยังงง ๆ ด้วยซ้ำ เลยนัดให้ไปเจอกันที่บริษัท..."ไก่เงยหน้าขึ้นอย่างเพิ่งนึกอะไรออก ดวงตาเป็นประกาย"เอ๊ะ...ใช่วันที่ฉันเจอเสื้อคลุมของคุณปิ่นหรือเปล่าคะ"ปิ่นพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม และไก่ค่อย ๆ ย้อนนึกถึงวันนั้น...วันนั้นเธอเป็นลมหลังประชุมเสร็จที่ห้องประชุมและมีมือของใครคนหนึ่งมารับไว้ไม่ให้เธอล้ม เธอฟื้นขึ้นมาได้กลิ่นของปิ่น และเห็นเสื้อคลุมตัวหนึ่งวางอยู่ อีกตอนหนึ่งคือเธอเห็นแผ่นหลังของใครบางคนที่เดินลับมุมไปอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นเธอรู้สึกคุ้น ๆ เหมือนประทีปหรือไม่ก็เด่น แต่เพราะงานรัดตัวจนแทบไม่มีเวลาหายใจ จึงไม่ได้คิดอะไรต่อ"สรุป...ฉันไม่ได้ฝันไปจริง ๆ ด้วย เป็นคุณปิ่นจริง ๆ"ปิ่นยกมือขึ้นลูบศีรษะคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน"แต่ฉันอยู่กับคุณไม่นานหรอกค่ะ วันนั้นฉันต้องรีบไปพบคุณหญิงย่าต่อ คุณหญิงย่าว่างให้แค่สองชั่วโมง หลังจากนั้นก็ต้องบินไปเกาหลี ฉันเลยรีบไป..." หญิงสาวหัวเราะเขิน ๆ "จนลืมเสื้อคลุมไว้""ฉั

ไก่ตกใจจนแทบลืมหายใจภาพตรงหน้าคือสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนคุณปิ่นที่แสนอบอุ่นกลับกระชากคอเสื้อของกิติกาและต่อยเต็มแรงด้วยความโกรธ ขณะที่ประทีป เด่น และยอด ต่างชักอาวุธปืนขึ้นมาพร้อมกัน สีหน้าของทั้งสามจริงจังราวกับพร้อมจะเหนี่ยวไกได้ทุกเมื่อโดยเฉพาะปิ่น... เธอไม่เคยเห็นคนรักใช้กำลัง และไม่เคยได้ยินคำพูดหยาบคายหลุดออกจากปากของหญิงสาวเลยแม้แต่ครั้งเดียว"คุณปิ่น...อย่าค่ะ"ไก่รีบเข้าไปจับแขนปิ่นเอาไว้ ก่อนหันไปหาบอดี้การ์ดทั้งสาม"ทั้งสามคน...เก็บปืนก่อนค่ะ"เพียงประโยคเดียว ทั้งสามคนก็ชะงัก ก่อนลดปืนลงและเก็บเข้าที่เดิมทันที แม้จะยังยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่างกิติกาก็ตาม"นี่...พวกแกรู้จักกันเหรอ"กิติกามองสลับระหว่างปิ่นกับไก่ด้วยความงุนงง"คุณแม่..."กุ้งรีบเข้าไปประคองแม่ แต่กลับถูกสะบัดแขนออกอย่างแรง กิติกาเพ่งมองใบหน้าของปิ่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้าง"คุณคนเมื่อคืน..."เธอจำได้ทันที คนตรงหน้าคือนักธุรกิจเจ้าของโปรแกรม AI ที่ทำให้เจ้าหนี้และตำรวจไล่ล่าเธอจนไม่มีที่ซ่อน"แกนี่เอง...ที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้!""กิติกา พอได้แล้ว" คุณวรพลเอ่ยเสียงเข้มแต่กิติกาไม่สนใจ กลับหัวเราะหยั

ในวันเกิดครบ 29 ปีของเงิน เงินยังคงทำงานปกติ พิเศษตรงที่มีของขวัญจากคุณทองคำกับภรรยา เป็นเช็คเงินสด และของขวัญจากหัวหน้าแผนกต่างๆ มาวางบนโต๊ะ แต่แอบน้อยใจที่ปีนี้ไม่มีของพี่กลม เขาขับรถมาถึงบ้านสวนเพื่อมาหาพี่กลม อีกอย่างพรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์พอมาถึงก็มืดค่ำแล้ว คืนนี้แสงจันทร์ลอดผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องนั่งเล่นที่ประจำของกลมปีนี้พี่เข้าสี่สิบกว่าๆ แล้ว ผมเริ่มมีสีขาวเทาสลับกัน ใครๆ ก็มองว่ามันเริ่มแก่ แต่สำหรับเงิน มันทั้งดูดีและเซ็กซี่มาก เพราะทุกอย่างมันคือพี่กลม คนที่เขารัก "กลับมาแล้วเหรอ""ครับ กลับมาแล้ว" กลมยื่นกล่องของขวัญไว้ในมือ ดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับ “สุขสันต์วันเกิดครับ เงิน” เสียงของกลมอ่อนโยนราวกับกระซิบในลม เขายื่นกล่องให้ พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้โลกหยุดหมุนไปวินาทีหนึ่ง แล้วสองแขนโน้มคอเงินลงมารับจูบที่เร่าร้อน ดูดดื่มที่มากกว่าทุกวัน ทั้งสองผละจูบออกมา เงินมองเห็นแววตาที่เจ้าเล่ห์จากคนที่สุขุม สงวนท่าที และเก็บอารมณ์เก่ง "เปิดดูสิครับ" เงินเปิดกล่องอย่างระวัง แล้ว...กะพริบตาถี่ ๆ“…นี่มัน…” “ชุดนอนลายวัว!” กลมตอบหน้าตาเฉย แต่ดวงตาพราวระยับอย่างซุกซน

เช้าวันนั้น บรรยากาศบ้านสวนของกลมเต็มไปด้วยความสดใส เสียงนกร้องประสานกับสายลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่านไร่กาแฟ ลูกแฝด ป่านและปาย ที่ตอนนี้เติบโตเป็นหนุ่มสาวเต็มวัย กำลังช่วยกันจัดร้านกาแฟด้วยรอยยิ้ม"พ่อกลม วันนี้พวกหนูจัดการร้านเองนะคะ" ปายพูดพลางยิ้มกว้าง มือก็เช็ดโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว"ใช่ครับ พ่อกลมกับพ่อเงินไปเที่ยวกันเถอะ วันนี้วันพิเศษนี่นา" ป่านเสริมด้วยน้ำเสียงอบอุ่นกลมหัวเราะเบา ๆ มองลูกทั้งสองด้วยสายตาภาคภูมิใจ "ขอบใจนะ ป่าน ปาย พ่อฝากร้านด้วยนะ"เงินที่ยืนข้าง ๆ ยิ้มกว้าง มือสอดเข้ากับมือกลมอย่างแนบแน่น "วันนี้ให้ลูก ๆ จัดการไป พวกเราไปใช้เวลาของเราบ้างนะครับ"รถคันเล็กแล่นออกจากบ้านสวน มุ่งหน้าไปยังน้ำตกที่เป็นสถานที่แห่งความทรงจำของทั้งคู่ เมื่อมาถึง เสียงสายน้ำตกกระทบโขดหินดังสนั่นชัดเจน กลมกับเงินยืนเคียงข้างกัน มองสายน้ำที่ไหลแรงราวกับวันเก่า ๆ"จำได้ไหมครับ วันที่เรามาที่นี่ครั้งแรก" เงินเอ่ยถาม ยิ้มบาง ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยประกายความสุขกลมพยักหน้า "จำได้สิครับ วันนั้นเงินล้มตั้งหลายครั้ง พี่ยังต้องดึงมือช่วยไว้เลย"เงินหัวเราะเขิน "ก็ผมไม่เคยเที่ยวแบบนี้นี่นา แต่วันนั้นเป็นวันที

วันนี้เป็นวันที่กลมเศร้าที่สุด เพราะเขาต้องเสียแม่ชี แม่บังเกิดเกล้าไปด้วยโรคชรา แม่จากไปอย่างสงบ ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่สาดเข้ามาในกุฏิ เงินนั่งอยู่ข้าง ๆ กุมมือกลมแน่น ในขณะที่กลมกุมมือแม่ไว้ครั้งสุดท้าย“ลูก...อย่าร้องนะ แม่ไปสบายแล้ว” เสียงแผ่วเบาของแม่ชีดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน“แม่ครับ...ผมรักแม่ที่สุด ขอบคุณที่เลี้ยงผมมา” กลมพูดเสียงสั่น น้ำตาเอ่อเต็มขอบตา“แม่ก็รักลูกนะ...สัญญากับแม่นะว่าจะดูแลกันให้ดีทั้งสองคน อย่าทิ้งกันนะ...” แม่หันมองเงินด้วยสายตาเมตตา ซึ่งจากวันนั้นจนวันนี้เงินเปลี่ยนไปมาก ดูนิ่งและสุขุมขึ้นมาก เงินยกมือไหว้ทั้งน้ำตา “ผมสัญญาครับแม่ ผมจะดูแลพี่กลมไปตลอดชีวิต”ภายในห้องพักเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและแสงแดดอ่อนในยามสายที่สาดลอดม่านหน้าต่างเข้ามา แม่ชีซึ่งนอนพักอยู่บนเตียง ยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นกลมและเงินนั่งอยู่เคียงข้างไม่ห่าง เธอยกมือขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะวางลงบนมือของกลม“แล้วก็...ช่วยดูแลป่านกับปายด้วยนะลูก” แม่ชีพูดด้วยเสียงแผ่วเบา แต่ชัดเจนและหนักแน่น “พ่อแม่เขาไม่อยู่แล้ว เสียไปเพราะถูกคนเมายาบ้าจับและทำร้ายจนตายต่อหน้าลูกทั้งสองคน แม่รับเล

งานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่บ้านสวนของกลม ท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่น รายล้อมไปด้วยคนสนิทเพียงไม่กี่คน มีพ่อแม่ของเงินมาร่วมแสดงความยินดี รวมถึงแม่ชีจันทร์ แม่ของกลมที่นั่งยิ้มอย่างปลื้มปริ่มอยู่มุมหนึ่ง แม้งานจะเล็ก แต่เต็มไปด้วยความสุขที่สัมผัสได้ทุกลมหายใจหลังจากงานแต่ง เงินกับกลมก็ใช้ชีวิตอย่างปกติ วันทำงานก็อยู่ที่กรุงเทพฯ วันหยุดก็กลับมาเปิดร้าน กลมและเงินตกลงว่าจะใช้บ้านสวนแห่งนี้เป็นที่ฮันนีมูน เพราะที่นี่คือสถานที่ซึ่งความรักของพวกเขาได้เริ่มต้นและเติบโต และจนตอนนี้ทั้งสองก็ยังหาเวลามาฮันนีมูนที่นี่ตลอดคุณทองคำกับภรรยาก็ส่ายหัว ที่กลมตามใจเงินจนเคยตัว เอะอะ อ้างแต่ไปฮันนีมูน ยังดีที่เวลางานไม่เสีย ก็เลยได้แค่ถอนหายใจเท่านั้นแต่สิ่งที่คุณทองคำไม่เคยเห็นคือ เงินทำงานหนักเป็นบ้าเป็นหลัง ไม่ยอมกินข้าวจนกว่างานแต่ละอย่างจะเสร็จ มีแต่กลมเท่านนั้นที่คอยดูแล และเตือนให้พักบ้างอย่างคืนนี้ เงินก็ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเล็ก ๆ ในห้องนั่งเล่นของบ้านสวน ก้มหน้าก้มตาพิมพ์งานอย่างจริงจัง แม้จะหยุด แต่เขาก็ยังไม่ยอมพักกลมเดินถือถาดอาหารเข้ามา วางลงบนโต๊ะเสียงดังพอให้เงินสะดุ้งเล็กน้อ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเพิ่งเมื่อวานที่เงินเริ่มต้นฝึกงานจากตำแหน่งเล็กที่สุดในบริษัทของพ่อ ผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านคำสั่งงานทั้งง่ายและยาก จนค่อย ๆ เติบโตขึ้นมาเป็นคนที่ทุกคนยอมรับ วันนี้เขาอายุครบ 35 ปีเต็ม และในห้องประชุมใหญ่ที่เต็มไปด้วยบอร์ดบริหารระดับสูง พนักงานอาวุโส และหัวหน้าแผนกสำคัญ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทที่ยืนอย่างมั่นใจหน้าห้อง“ที่ประชุมมีมติเอกฉันท์ ให้คุณธนกร เข้าดำรงตำแหน่ง รองประธานบริษัท อย่างเป็นทางการ” เสียงของเลขานุการผู้เป็นพิธีกรประกาศออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ ก่อนที่ห้องประชุมจะดังไปด้วยเสียงปรบมือเงินโค้งเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ สีหน้าของเขาสงบนิ่ง แต่ในใจกลับรู้สึกตื้นตันและภูมิใจสุด ๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจเพื่อเรียนรู้งานในทุกตำแหน่ง ตั้งแต่ยามรักษาความปลอดภัยจนถึงการดูแลแผนกสำคัญ ๆ ในบริษัท พี่ยุทธและพี่ดาวที่เคยเป็นพี่เลี้ยงยังนั่งอยู่แถวหน้าและส่งยิ้มภาคภูมิใจให้เขาคุณทองคำ พ่อของเงิน มองลูกชายด้วยแววตาภูมิใจอย่างที่สุด ริมฝีปากยกยิ้มบาง ๆ ขณะที่ยกมือปรบช้า ๆ และมั่นคง “เก่งมาก…ลูกชายของพ่อ” เขาพึมพำกับตัวเอ

ย้อนกลับเช้าของวันที่เงินจะไปทำงาน ซึ่งวันนั้นจะเป็นวันประเมินผลงานการฝึกงานในแผนกจัดซื้อ...เงินตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกอิ่มเอมในใจ เขามองกลมที่กำลังจัดเตรียมเครื่องชงกาแฟเล็ก ๆ ที่ห้องพักอย่างตั้งใจ ใบหน้าสงบนิ่งและดวงตาที่ทอประกายอ่อนโยนยามที่กลมเงยหน้ามามอง ทำให้เงินเผลอยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว“ตื่นแล้วเหรอครับคุณหนู มานั่งนี่สิ ผมชงกาแฟไว้ให้” กลมพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเงินเต้นแรงเงินเดินเข้าไปนั่งใกล้ ๆ มองกลมที่กำลังคนกาแฟอย่างตั้งใจ กลิ่นหอมของกาแฟลอยอบอวลในบรรยากาศเล็ก ๆ ของห้องพัก กลมยื่นแก้วให้เงินก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่แฝงด้วยความขี้เล่น“ลองชิมดูสิครับ ถ้าไม่อร่อย พี่จะยอมทำโทษตามที่คุณหนูสั่งเลย”เงินหน้าแดงวูบ เขาหัวเราะเบา ๆ พลางรับแก้วกาแฟมา “ระวังนะครับ ผมอาจจะสั่งให้พี่อยู่ใกล้ ๆ แบบนี้ทั้งวันเลยก็ได้”กลมหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู “ถ้าเป็นแบบนั้น…พี่ก็ยอมครับ”โมเมนต์เล็ก ๆ แบบนี้ยิ่งทำให้เงินรู้สึกว่ากลมเป็นคนที่มีเสน่ห์เหลือเกิน ทั้งความเรียบง่าย อ่อนโยน และความใส่ใจที่ทำให้เงินยิ่งหลงรักเข้าไปใหญ่หล