Novels by ​มิลา ละมุนวิป

“ ….ที่นี้ที่ไหน…ฉันจำได้ว่าฉันตายไปแล้ว…เพราะ..■■■ ไปแล้วนี่น่า เอ๊ะ? ” ฉันเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนก... ภาพเบื้องหน้ายืนยันเด่นชัดว่าที่นี่ไม่ใช่โลกมนุษย์ หากแต่เป็นห้วงนรกอเวจีอันแปลกประหลาด ​รอบตัวคือลานอัฒจันทร์กว้างขวาง บรรดาผู้ชมต่างนั่งอัดแน่นอยู่บนโซฟาสีเลือดสด ส่งเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ด้วยภาษาโบราณประหลาดที่ฟังไม่ศัพท์ ทว่าเต็มไปด้วยความขลังและน่าสะพรึงกลัว รูปร่างหน้าตาของพวกมันล้วนบิดเบี้ยวเกินกว่าจินตนาการจะเอื้อมถึง บางตัวมีศีรษะเป็นหนวดปลาหมึกขยับย้วยไปมาน่าสยดสยอง บางตัวมีเรือนร่างกึ่งมนุษย์แต่ทว่าสวมหัวหอยทากเชื่องช้า หรือแม้แต่พวกที่คล้ายคลึงมนุษย์ทุกประการทว่ากลับแฝงกลิ่นอายความผิดเพี้ยนจนชวนขนหัวลุก สารพัดความหลอนประหลาดถูกรวมไว้ ณ ที่แห่งนี้จนแทบหายใจไม่ออก แถมมีผู้คนมากมายที่เป็นมนุษย์เหมือนกับฉัน..ที่นี้อีก ที่มีสภาพไม่แตกต่างกันฉัน สับสน งงงวย..อยากรู้อยากเห็นมากๆว่าที่นี้ไหน ใช่ นรกรึเปล่า? พวกเราอยู่บนเวทีขนาดใหญ่ที่รับรองจำนวนมนุษย์มากมายเยอะแยะเต็มไปหมด มีทีวีจอใหญ่มากมายเขียนว่า ‘ The Despair Stage : Live ’ มันเลื่อนข้อความไปมาซ้ำๆผ่านจอ บนโซฟาสุด

ทุกคนหันขวับไปตามเสียงกรีดร้อง—และภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบจนแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง ​อสูรกายร่างสูงตระหง่านราว 9 ฟุตกำลังฝังเขี้ยวขย้ำร่างของผู้หญิงคนนั้นอย่างตระกละตระกราม ผิวพรรณของมันขาวซีดเซียวราวกับศพเน่าเปื่อยที่ถูกฝังกลบมานานนับปีสวมชุดสีขาวขาดวิ่นเปรอะเปื้อนคราบโคลนและรอยเลือดจนดูสกปรก..ดวงตาทั้งคู่ถูกพันธนาการไว้ด้วยผ้าพันแผลเปื้อนเลือดหลายม้วนจนมิดชิด ทว่าสิ่งที่น่าสยดสยองที่สุดคือรอยฉีกของริมฝีปากที่ฉีกกว้างไปจนถึงใบหู ถูกเย็บตรึงเข้าหากันด้วยด้ายสีแดงเข้มสดใสปรากฏหยดเลือดสีชาดหยดติ๋งลงสู่พื้นดินทุกครั้งที่มันขยับกรามเคี้ยวเนื้อสดๆ เล็บสีดำยาวแหลมคมของมันชุ่มโชนไปด้วยคราบเลือดหยดหย้อยน่าสะอิดสะเอียน ​ความหวาดกลัวระดับวิกฤตพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด บรรดาผู้เข้าแข่งขันต่างกรีดร้องลั่นด้วยความสติหลุด แล้วพากันวิ่งหนีตายอลหม่านไปคนละทิศคนละทางอย่างไม่คิดชีวิต…. ​ส่วนฉัน... กลับยืนแข็งทื่อเป็นหิน ร่างกายสั่นเทาด้วยความช็อกจนสมองขาวโพลน ไม่เคยคาดคิดเลยว่าชีวิตหลังความตายจะต้องมาเผชิญหน้ากับความสยดสยองระดับนรกภูมิของจริงแบบนี้ ​ทว่า ในวินาทีที่ความตายกำลั