MasukShare
บทที่ 2 "สำรวจคฤหาสน์ร้าง"
Tanggal publikasi:
2026-10-10 22:38:14ฉันนั่งกอดเข่าครุ่นคิดอย่างหนักหน่วงอยู่ครู่ใหญ่ ท่ามกลางบรรยากาศอับทึบของบ้านพักที่เป็นคฤหาสน์ร้าง ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา
“นี่... อยู่บนเกาะร้างเคว้งคว้างกลางนรกแบบนี้ แล้วพวกเราจะหาอะไรกินกันล่ะเนี่ย?” มินห์ที่ดีดนิ้วเป๊าะขึ้นมาด้วยสีหน้าร่าเริ่งสดใสสไตล์คนบ้าคลั่งที่เริ่มปลงตกกับชีวิต ก่อนจะหดหู่ลงฉับพลันราวกับนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองกลายเป็นวิญญาณตกอับไปเสียแล้ว “เออว่ะ... จริงด้วยแฮะ! สงสัยพวกเราคงต้องออกไปเดินล่าสัตว์ป่ามากินมั้ง... แต่เดี๋ยวก่อนนะ บนเกาะบ้าๆ นี่จะมีสัตว์เหลือรอดให้ล่าเหรอ ในเมื่อไอ้ตัวประหลาดเก้าฟุตหน้าตาเหมือนเปรตตัวเมื่อกี้มันคงเขมือบเรียบเกลี้ยงไปหมดทั้งเกาะแล้วมั้งเนี่ย ฮ่า ๆ ๆ... เดี๋ยวนะ ไม่เห็นจะตลกเลยสักนิดฟะ!” ระหว่างที่มินห์กำลังนั่งกุมขมับปลงตกกับชะตากรรม เหลียง เฉิน ก็เดินสาวเท้ายาวไปมาสำรวจรอบตัวบ้านไม้เก่าคร่ำครึอย่างใช้ความคิด ตามสไตล์คนฉลาดแกมโกงผู้ผ่านโลกมาโชกโชน “...บางทีนะ ถ้าเดาจากนิสัยโรคจิตของไอ้พิธีกรบ้านั่น... มันอาจจะมีจุดแจกเสบียง อาหาร ขนม หรือเครื่องดื่มฟื้นฟูพลังชีวิต คล้ายๆ กับพวกเกมสไตล์ ‘เรซิเต๊นส์อีวิล’ เกมเอาชีวิตรอดหนีซอมบี้ที่มนุษย์ชอบเล่นกันก็เป็นได้นะ” ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น ฉันก็แอบลอบกลืนน้ำลายลงคออึกลใหญ่พลางคิดในใจอย่างโล่งอกโลด —ให้ตายเถอะ... ยังดีนะที่เกมเอาชีวิตรอดนรกแตกที่ไอ้พิธีกรโรคจิตนี่จัดขึ้น มันไม่ใช่แนวเกมซอมบี้วิ่งไล่กัดตับไตไส้พุงแบบนั้น! ถ้านี่คือเกมแนว ‘เรซิเต๊นส์อีวิล’ จริงๆ ล่ะก็... สาบานได้เลยว่าคนแรกที่จะโดนซอมบี้ขย้ำหัวหลุดคาสนาม ต้องเป็นยัยการิการ์คนนี้ 100% เต็มแบบไม่ต้องสืบเลยโว้ย! ฉันกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไร้อารมณ์ ทว่ากลับแฝงไปด้วยความกังวลซื่อๆ ตามประสาคนเพิ่งตั้งสติได้ “ถ้างั้น... ก็อาจจะมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจริงๆ แหละมั้งนะ” พูดจบฉันก็เดินไปเปิดตู้เย็นที่ตั้งอยู่มุมห้อง—แปลกประหลาดเสียจนน่าขนลุก ทั้งที่เจ้าตู้เย็นเก่าหลังนี้ไม่ได้เสียบปลั๊กไฟด้วยซ้ำ แต่พอเปิดออกกลับมีไอความเย็นยะเยือกพวยพุ่งออกมา ปรากฏเสบียงพูนตู้ทั้งช็อกโกแลตแท่งโต น้ำดื่มสะอาด น้ำอัดลมเย็นฉ่ำ และไอศกรีมละลานตาเต็มไปหมด พวกเราสามคนยืนนิ่งเงียบงันกันไปนานสองนาน สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เห็น... นี่ไอ้พิธีกรโรคจิตมันตั้งใจแจกเสบียงแนวนี้เพื่อดูถูกสติปัญญาของพวกมนุษย์อย่างพวกเราใช่ไหมเนี่ย? แต่เอาเข้าจริง... มันก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรจะกินล่ะวะ! แถมเสบียงพวกนี้ยังอัดแน่นจนน่าจะประทังชีวิตไปได้อีกหลายวันเลยทีเดียว เหลียง เฉิน หรี่ตามองพลดพลาญพลางใช้ความคิดอย่างเคร่งเครียด “ถ้าตู้เย็นมันเสกของกินประหลาดๆ แบบนี้ออกมาได้... งั้นก็มีความเป็นไปได้สูงสิว่าในบ้านหลังนี้อาจจะมีปืน มีด กระสุน หรือกับดักซ่อนอยู่ด้วย เพื่อความปลอดภัย... ฉันคงต้องเดินสำรวจบ้านร้างหลังนี้สักรอบ” มินห์รีบยกมือเสนอตัวทันทีด้วยรอยยิ้มเจ้าชู้ “งั้นเดี๋ยวฉันอยู่เฝ้าคุณการิการ์เองครับ! ปล่อยให้ผู้หญิงสวยๆ อยู่คนเดียวในบ้านผีสิงแบบนี้มันอันตรายจะตาย ใครเขาจะใจร้ายทิ้งให้เธออยู่คนเดียวได้ จริงไหมล่ะ?” ฉันรีบสวนขัดขึ้นทันควันด้วยสีหน้าจริงจัง “ไม่ต้องเลย! พวกเราสามคนต้องเดินสำรวจไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ! อย่าลืมสิว่าบ้านร้างหลังนี้ไม่ได้มีแค่อสูรกายข้างนอกอย่างเดียว... ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ที่รอดชีวิตมาได้ก็อาจจะสติหลุดแล้วหันมาทำร้ายหรือหักหลังพวกเราเมื่อไหร่ก็ได้นะ! ในคฤหาสน์นี้อาจจะมีผู้ไม่หวังดีกับพวกเราก็ได้” ฉันร่ายยาวด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด “พวกเราจะไว้ใจใครหน้าไหนไม่ได้เด็ดขาด! ตามพล็อตในหนังซอมบี้หรือหนีตายจากฆาตกรต่อเนื่องในหนังสยองขวัญน่ะ... พวกที่ชอบแยกย้ายกันไปเดินคนเดียวนี่แหละคือพวกแรกที่ตายห่านอนมุ้งมิ้งอยู่ใต้พื้นบ้านตลอด!” สิ้นคำพูดของฉัน เหลียง เฉิน และมินห์ถึงกับชะงักกึก หันขวับมามองหน้าฉันพร้อมกันด้วยสายตาอึ้งๆ ปนทึ่ง—ไม่คาดคิดเลยว่าภาพยนตร์สยองขวัญและหนังต้มตุ๋นที่ดูเพื่อความบันเทิงไร้สาระในโลกมนุษย์ วันหนึ่งมันจะกลายมาเป็นตำราพิชัยสงครามเอาตัวรอดในนรกแตกได้จริงๆ! เหลียง เฉิน ยกมือขึ้นกุมขมับนวดขมับตัวเองปวดปร่าด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด “ให้ตายสิ... เออ เอาตามนั้น! เดินตามมาติดๆ อย่าได้แยกย้ายไปไหนเด็ดขาด” เขาออกเดินนำหน้าพากระแซะสำรวจห้องหรูกลางบ้านร้างทีละจุด กระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับคลังแสงขนาดย่อมที่ถูกจัดเตรียมไว้มุมห้องอย่างเหมาะเจาะ—อาวุธยุทโธปกรณ์สารพัดรูปแบบถูกกองรวมกันไว้ ทั้งปืนลูกซองยาวหนึ่งกระบอก กระสุนปืนนับร้อยนัด ปืนพกสั้น มีดปลอกผลไม้ มีดอีโต้คมกริบ ขวานสารพัดขนาด กับดักสัตว์ และกองกิ่งไม้กองใหญ่วางสุมกันอยู่ ฉันก้มลงหยิบกิ่งไม้ท่อนหนึ่งขึ้นมาพินิจดูใกล้ๆ ก่อนจะนิ่วหน้าแล้วชูให้สองหนุ่มดู “ดูนี่สิ... ฉันว่าไอ้พิธีกรโรคจิตนี่ตั้งใจจงใจแกงพวกเราชัดๆ บนกิ่งไม้นี้มีรอยสลักภาษาอังกฤษคำว่า ‘ไอ้โง่’ ไว้ด้วยแหละ” เหลียง เฉิน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางก้มลงหยิบกับดักสัตว์ขึ้นมาดูบ้าง ปรากฏว่าที่ตัวโลหะมีรอยสลักตัวหนังสือภาษาอังกฤษวิจิตรบรรจงเช่นกัน—‘ยิ้มหล่อๆ หน่อยคุณชาย เดี๋ยวหน้าเหี่ยวเร็วนะจ๊ะ’ บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลงไปชั่วขณะ ความเย็นเยือกวิ่งพล่านไปตามสันหลัง ความตึงเครียดเข้าเกาะกุมหัวใจจนแทบหยุดหายใจ “ถ้ามันรู้ละเอียดถึงขนาดนี้...” เหลียง เฉิน กวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยแววตาคมกริบเต็มไปด้วยความระแวงระวัง “นั่นก็แปลว่า... เจ้าหัวไฟลอยได้นั่นกำลังแอบจับตาดูพวกเราผ่านกล้องวงจรปิดหรือเวทมนตร์อะไรสักอย่างอยู่ตลอดเวลาแน่ๆ มันถึงได้รู้ความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าว... ชักจะน่ากลัวเกินไปแล้วสิ” ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดและกดดันจนแทบหายใจไม่ออกนั้น มินห์กลับฉีกยิ้มกว้างด้วยความร่าเริ่งเกินเบอร์ เขาดีอกดีใจจนตัวสั่น หมุนตัวหันไปเงยหน้าตะโกนพูดใส่ความว่างเปล่าและเพดานบ้านอย่างไร้ความเกรงกลัว ราวกับมั่นใจว่าอีกฝ่ายกำลังนั่งจ้องมองอยู่หลังจอ “ถ้าอย่างงั้น... ตอนนี้ฉันก็กลายเป็นดาราจอแก้วประจำนรกแล้วสิเนี่ย! เฮ้! คุณไซมอน—เอ้ย ไม่ใช่! คุณโมรอสสุดหล่อเหลาผู้ทรงเกียรติ! ถ้าพวกเราทำตามบทได้ดีขนาดนี้... ขอของซัพพอร์ตเป็นแพนเค้กราดน้ำผึ้งฉ่ำๆ โปะด้วยไอศกรีมวานิลลาโตๆ สักชุดส่งตรงถึงที่เลยได้ไหมครับบบ!” วิ้ง—! สิ้นเสียงตะโกนกวนประสาทของมินห์ พรบตาเดียว... จานกระเบื้องเคลือบราคาแพงล้ำค่าพร้อมแพนเค้กเนื้อนุ่มราดน้ำผึ้งหอมกรุ่นและไอศกรีมก้อนโตก็ปรากฏวับขึ้นวางอยู่บนโต๊ะด้านหลังของมินห์ราวกับเล่นกล! กลิ่นหอมหวานเย้ายวนฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่วางแนบมาด้วย ตัวหนังสือลายมือบรรจงเขียนไว้ด้วยถ้อยคำแสนสุภาพเรียบร้อย— ‘ความหล่อเหลาของผม... มันเป็นเรื่องธรรมชาติที่แน่นอนอยู่แล้วครับ ไม่ว่าจะทั้งในนรกหรือบนสวรรค์ก็ตาม’ มินห์ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาด้วยความสะใจและขบขันสุดขีด ไม่คาดคิดเลยว่าไอ้พิธีกรบ้าอำนาจคนนั้นจะบ้าจี้เสกของกินมาให้จริงๆ แบบนี้ ส่วนฉันกับเหลียง เฉิน ได้แต่ยืนอึ้งค้าง กะพริบตาปริบๆ มองหน้ากันด้วยสีหน้าตายซากไร้อารมณ์ขั้นสุด ...ตกลงนี่พวกเรากำลังวิ่งหนีตายจากอสูรกายกระหายเลือดในเกาะนรก หรือกำลังถ่ายรายการเรียลลิตี้โชว์วาไรตี้ป่วนประสาทกันแน่เนี่ย?! ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างออกไป ทว่าทันใดนั้น... เสียงคลื่นวิทยุซ่าๆ แสบแก้วหูก็กรีดร้องดังสะท้อนก้องไปทั่วทุกมุมของคฤหาสน์ร้าง ตามมาด้วยเสียงหัวเราะทุ้มนุ่มทว่าแฝงความวิปลาสโรคจิตจนสันหลังวาบหวิว น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นสุภาพเรียบร้อยราวกิตติมศักดิ์ของสุภาพบุรุษผู้ดีอังกฤษ แต่ทว่าถ้อยคำกลับเต็มไปด้วยการเหยียดหยามดูถูกดูแคลนอย่างเหนือชั้น ไร้ซึ่งคำหยาบคายใดๆ แต่บาดลึกถึงกระดูกดำ “หึหึหึ... กระผมไม่คาดคิดเลยจริงๆ นะครับว่าคุณการิการ์ คุณมินห์ และคุณเหลียง เฉิน จะมีความสามารถอันน่าทึ่ง... ในการปัดเป่าความน่าสะพรึงกลัวของอสูรกายระดับท็อปให้กลายสภาพเป็นเพียงแค่ตัวตลกคาเฟ่สร้างเสียงหัวเราะได้ ทำเอาพวกเราฝั่งผู้ชมอึ้งจนแทบสำลักน้ำลายกันเลยทีเดียว~” เสียงวิทยุเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงละมุนละไมที่แฝงความอาฆาตมาดร้ายและรอยยิ้มซาดิสท์ “แต่... แต่กระผมก็ต้องขอเตือนด้วยความหวังดีนะครับว่า พวกคุณเป็นเพียงกลุ่มเศษสวะกลุ่มสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ หากพวกคุณมีความอึดถึกทนพอที่จะลากสังขารรอดไปจนครบกำหนดหนึ่งสัปดาห์เต็มได้... คุณจะได้สิทธิ์ก้าวไปสู่รอบถัดไป ซึ่งเต็มไปด้วยบรรดาผู้เข้าแข่งขันระดับหัวกะทิและยอดฝีมือจากทั่วทุกสารทิศ... กระผมคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าพวกคุณจะประคับประคองลมหายใจอันน้อยนิดนี้ไปให้ถึงวันนั้น โดยไม่รีบตายห่าไปเสียก่อนนะจ๊ะ... เอาล่ะ ขอให้สนุกสนานกับช่วงเวลาที่เหลือให้เต็มที่... วันนี้เพิ่งจะวันที่สองเองนี่เนอะ~ จงอดทนและดิ้นรนให้สมกับที่อุตส่าห์เอาชีวิตรอดมาได้ก็แล้วกันนะครับ” สิ้นเสียงสุภาพบุรุษโรคจิต สัญญาณวิทยุก็ตัดขาดหายไปในทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดดัน ฉันกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะโพล่งออกมาด้วยความหงุดหงิด “รู้งี้... ตอนมันยังไม่ตัดสาย ฉันน่าจะตะโกนด่าบุพการีมันสักชุดใหญ่ให้สะใจซะก็ดี!” เหลียง เฉิน รีบยื่นมือมาดึงแขนฉันไว้เบาๆ สีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง แววตาฉายแววห่วงใยเจือความหวาดระแวง “อย่าเชียวนะ... อย่าไปหาเรื่องกวนประสาทไอ้หัวไฟนั่นเล่นเลยน่า ลืมไปแล้วหรือไงว่าพวกแขก VIP และไอ้โมรอสมมันมีอำนาจล้นฟ้า บันดาลอะไรในนรกนี่ก็ได้ทั้งนั้น ถ้าพวกเราทำให้พวกมันเกิดไม่พอใจขึ้นมาจริงๆ... มีหวังพวกเราได้เจอเรื่องยุ่งยากและน่ากลัวกว่าเดิมร้อยเท่าแน่ๆ เช่น... อสูรกายข้างนอกโดนบัฟพลังให้เก่งขึ้นเป็นอมตะไรงี้... อดทนไว้ก่อนเถอะน่า” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะกลับมาตึงเครียด มินห์กลับไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เขากำลังใช้ส้อมตักแพนเค้กราดน้ำผึ้งฉ่ำๆ โปะไอศกรีมละลายเยิ้มเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยไร้ความทุกข์ร้อน “อืมมม... อร่อยเหาะไปเลยแฮะ หวานฉ่ำชื่นใจสุดๆ~” มินห์เหลือบไปเห็นฉันกับเหลียง เฉิน ที่ยืนมองเขาด้วยสายตานิ่งสนิทไร้อารมณ์ เขารีบชักสีหน้าตื่นตระหนก ใช้มือโอบกอดจานแพนเค้กเข้ามาแนบอกทันที “เฮ้ๆ มองด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไง! นี่มันส่วนของฉันนะเว้ย ห้ามแย่งเด็ดขาด!” ฉันหันไปกระซิบกระซาบกับเหลียง เฉิน ด้วยน้ำเสียงติดตลก “ดูท่าทางสิ... มินห์โดนแพนเค้กล้างสมองจนตกเป็นทาสของไอ้พิธีกรโรคจิตไปเรียบร้อยแล้วล่ะคุณบอสมาเฟีย... แบบนี้พวกเราควรทำยังไงดีเนี่ย?” เหลียง เฉิน เผลอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย พยายามกลั้นหัวเราะสุดฤทธิ์ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยแซวออกมาอย่างอารมณ์ดี “ก็... คงจะตามนั้นแหละ ฉันชักจะไม่แปลกใจเลยสักนิด ถ้าพรุ่งนี้เช้าตื่นมาแล้วพบว่ามินห์แอบไปเป็นสายลับสองหน้าให้ไอ้หัวไฟ เพื่อกลับมาปั่นหัวพวกเราเล่นน่ะ” มินห์ที่กำลังเคี้ยวแพนเค้กจนแก้มตุ่ยกลมดิ๊ก รีบกลืนอาหารลงคอแล้วสำลักไอแคกๆ ก่อนจะชี้หน้าพวกเราสองคนโวยวายเสียงดัง “เฮ้ยๆๆ! กล่าวหากันเกินไปแล้วนะเว้ยพวกนาย! พูดแบบนี้ฉันฟ้องศาลเอาผิดข้อหาหมิ่นประมาททำให้เสียชื่อเสียงนะเฟ้ย!” สิ้นคำประท้วงปัญญาอ่อนของมินห์ พวกเราทั้งสามคนก็หลุดระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างร่าเริง ท่ามกลางบรรยากาศวังเวงชวนสยองขวัญในคฤหาสน์ร้างแห่งนี้
Bab terbaru
The Despair Stage บทที่ 2 "สำรวจคฤหาสน์ร้าง"
ฉันนั่งกอดเข่าครุ่นคิดอย่างหนักหน่วงอยู่ครู่ใหญ่ ท่ามกลางบรรยากาศอับทึบของบ้านพักที่เป็นคฤหาสน์ร้าง ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา “นี่... อยู่บนเกาะร้างเคว้งคว้างกลางนรกแบบนี้ แล้วพวกเราจะหาอะไรกินกันล่ะเนี่ย?” มินห์ที่ดีดนิ้วเป๊าะขึ้นมาด้วยสีหน้าร่าเริ่งสดใสสไตล์คนบ้าคลั่งที่เริ่มปลงตกกับชีวิต ก่อนจะหดหู่ลงฉับพลันราวกับนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองกลายเป็นวิญญาณตกอับไปเสียแล้ว “เออว่ะ... จริงด้วยแฮะ! สงสัยพวกเราคงต้องออกไปเดินล่าสัตว์ป่ามากินมั้ง... แต่เดี๋ยวก่อนนะ บนเกาะบ้าๆ นี่จะมีสัตว์เหลือรอดให้ล่าเหรอ ในเมื่อไอ้ตัวประหลาดเก้าฟุตหน้าตาเหมือนเปรตตัวเมื่อกี้มันคงเขมือบเรียบเกลี้ยงไปหมดทั้งเกาะแล้วมั้งเนี่ย ฮ่า ๆ ๆ... เดี๋ยวนะ ไม่เห็นจะตลกเลยสักนิดฟะ!” ระหว่างที่มินห์กำลังนั่งกุมขมับปลงตกกับชะตากรรม เหลียง เฉิน ก็เดินสาวเท้ายาวไปมาสำรวจรอบตัวบ้านไม้เก่าคร่ำครึอย่างใช้ความคิด ตามสไตล์คนฉลาดแกมโกงผู้ผ่านโลกมาโชกโชน “...บางทีนะ ถ้าเดาจากนิสัยโรคจิตของไอ้พิธีกรบ้านั่น... มันอาจจะมีจุดแจกเสบียง อาหาร ขนม หรือเครื่องดื่มฟื้นฟูพลังชีวิต คล้ายๆ กับพวกเกมสไตล์ ‘เรซิเต๊นส์อีวิล’ เก
The Despair Stage ตอนที่ 0 "นรกคือความว่างเปล่า?"
“ ….ที่นี้ที่ไหน…ฉันจำได้ว่าฉันตายไปแล้ว…เพราะ..■■■ ไปแล้วนี่น่า เอ๊ะ? ” ฉันเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนก... ภาพเบื้องหน้ายืนยันเด่นชัดว่าที่นี่ไม่ใช่โลกมนุษย์ หากแต่เป็นห้วงนรกอเวจีอันแปลกประหลาด รอบตัวคือลานอัฒจันทร์กว้างขวาง บรรดาผู้ชมต่างนั่งอัดแน่นอยู่บนโซฟาสีเลือดสด ส่งเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ด้วยภาษาโบราณประหลาดที่ฟังไม่ศัพท์ ทว่าเต็มไปด้วยความขลังและน่าสะพรึงกลัว รูปร่างหน้าตาของพวกมันล้วนบิดเบี้ยวเกินกว่าจินตนาการจะเอื้อมถึง บางตัวมีศีรษะเป็นหนวดปลาหมึกขยับย้วยไปมาน่าสยดสยอง บางตัวมีเรือนร่างกึ่งมนุษย์แต่ทว่าสวมหัวหอยทากเชื่องช้า หรือแม้แต่พวกที่คล้ายคลึงมนุษย์ทุกประการทว่ากลับแฝงกลิ่นอายความผิดเพี้ยนจนชวนขนหัวลุก สารพัดความหลอนประหลาดถูกรวมไว้ ณ ที่แห่งนี้จนแทบหายใจไม่ออก แถมมีผู้คนมากมายที่เป็นมนุษย์เหมือนกับฉัน..ที่นี้อีก ที่มีสภาพไม่แตกต่างกันฉัน สับสน งงงวย..อยากรู้อยากเห็นมากๆว่าที่นี้ไหน ใช่ นรกรึเปล่า? พวกเราอยู่บนเวทีขนาดใหญ่ที่รับรองจำนวนมนุษย์มากมายเยอะแยะเต็มไปหมด มีทีวีจอใหญ่มากมายเขียนว่า ‘ The Despair Stage : Live ’ มันเลื่อนข้อความไปมาซ้ำๆผ่านจอ บนโซฟาสุด
The Despair Stage บทที่ 1 “เกาะร้างหรรษา”
ทุกคนหันขวับไปตามเสียงกรีดร้อง—และภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบจนแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง อสูรกายร่างสูงตระหง่านราว 9 ฟุตกำลังฝังเขี้ยวขย้ำร่างของผู้หญิงคนนั้นอย่างตระกละตระกราม ผิวพรรณของมันขาวซีดเซียวราวกับศพเน่าเปื่อยที่ถูกฝังกลบมานานนับปีสวมชุดสีขาวขาดวิ่นเปรอะเปื้อนคราบโคลนและรอยเลือดจนดูสกปรก..ดวงตาทั้งคู่ถูกพันธนาการไว้ด้วยผ้าพันแผลเปื้อนเลือดหลายม้วนจนมิดชิด ทว่าสิ่งที่น่าสยดสยองที่สุดคือรอยฉีกของริมฝีปากที่ฉีกกว้างไปจนถึงใบหู ถูกเย็บตรึงเข้าหากันด้วยด้ายสีแดงเข้มสดใสปรากฏหยดเลือดสีชาดหยดติ๋งลงสู่พื้นดินทุกครั้งที่มันขยับกรามเคี้ยวเนื้อสดๆ เล็บสีดำยาวแหลมคมของมันชุ่มโชนไปด้วยคราบเลือดหยดหย้อยน่าสะอิดสะเอียน ความหวาดกลัวระดับวิกฤตพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด บรรดาผู้เข้าแข่งขันต่างกรีดร้องลั่นด้วยความสติหลุด แล้วพากันวิ่งหนีตายอลหม่านไปคนละทิศคนละทางอย่างไม่คิดชีวิต…. ส่วนฉัน... กลับยืนแข็งทื่อเป็นหิน ร่างกายสั่นเทาด้วยความช็อกจนสมองขาวโพลน ไม่เคยคาดคิดเลยว่าชีวิตหลังความตายจะต้องมาเผชิญหน้ากับความสยดสยองระดับนรกภูมิของจริงแบบนี้ ทว่า ในวินาทีที่ความตายกำลัง
Anda juga akan menyukai
เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path)
ปัฐน์พี4.1K Dibacaฤาจันทราเร้นรัก
rasita_suin2.1K DibacaDEVIL'S CURSE ต้องคำสาป
-Something2.0K Dibacaรัก ลวง ร้าย เสน่ห์มรณะ
เซเรีย2.0K Dibaca5/B กับหีบต้องคำสาป
ยัยแม่มดแสนน่ารัก1.4K Dibacaทะลุมิติไปพิชิตใจจอมปีศาจ
Yaya-rin 798 Dibacaหนึ่งกระบี่ผงาดเก้าสวรรค์
Lee277 DibacaStarry Night ค่ำคืนใต้หมู่ดาวมีเพียงแค่สองเรา
Avox1.0K Dibaca
