Novels by ph_tch_y_

ประตูห้องแต่งตัวก็เปิดออกพร้อมร่างสูงของวินที่เดินตรงเข้ามาเรียก “มิณ... กลับกัน” “อื้อ” มิณหันไปโบกมือลาพี่เอกแล้วเดินตามหลังวินไปที่รถบีเอ็มสีดำขลับคันเดิม ทันทีที่ทั้งสองคนก้าวขึ้นมานั่งประจำที่ด้านใน วินที่คาใจอยู่ก็เอ่ยปากถามขึ้นทำลายความเงียบ “เมื่อกี้คุยอะไรกับพี่เอกหรอ” มิณหันมายิ้มพรายแกล้งตอบ “ความลับค่ะ” บรรยากาศในรถเงียบลงไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มิณจะสูดหายใจเข้าลึกแล้วตัดสินใจพูดเรื่องที่ค้างคาใจออกมา “พี่วิน... หลังจากแข่งนัดนี้เสร็จ พี่ไม่ต้องลำบากขับรถมารับส่งมิณแล้วนะ” วินชะงักมือที่กำลังจะเข้าเกียร์ หันขวับมามองคนข้างตัวทันที แววตาคมไหววูบไปอึดใจหนึ่ง “...ทำไมอ่ะ” “ช่วงนั้นมิณน่าจะเริ่มยุ่งๆ แล้วอ่ะค่ะ” หญิงสาวให้เหตุผลพลางส่งยิ้มบางๆ ให้ “...อ๋อ” วินรับทราบเสียงแผ่ว นัยน์ตาคู่คมหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบเข้าปกคลุมภายในห้องโดยสารอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งวินพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติแล้วเอ่ยถามทำลายความอึดอัด “...แล้ววันนี้อยากกินอะไร” “ก๋วยเตี๋ยวร้านเดิม” มิณตอบ “โอเค” ชายหนุ่มตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเคลื่อนรถออกจากสนามแข่ง มุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทางด้ว

เข็มนาฬิกาบอกเวลาห้าโมงเย็น รถบีเอ็มสีดำขับเข้ามาเทียบจอดที่ลานจอดรถด้านนอกสนาม วินและมิณก้าวลงจากรถและเดินเคียงคู่เข้าสนามมาด้วยกันอย่างสนิทสนม จนหนึ่งในทีมงานของพี่เอกที่ยืนอยู่แถวนั้นเห็นเข้าก็เอ่ยปากร้องแซวขึ้นมาเสียงดัง “แหม... วิน มิณ ช่วงนี้พวกแกสองคนดูตัวติดกันจังน้าาา” มิณหันไปสวนกลับหน้านิ่งตามสไตล์ “มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วป่ะพี่ หรือจะให้มิณไปตัวติดกับคนอื่นล่ะฮะ?” ทีมงานคนนั้นหัวเราะร่า “แหม พี่ก็แซวเล่นนิดเชียวหนู ก็เห็นในสนามเข้าขากันดีเหลือเกิน” “แล้วพี่เอกอยู่ไหนอ่ะครับพี่” วินเอ่ยปากถามตัดบทเพื่อหาพี่ใหญ่ของทีม “ไปทำธุระข้างนอกน่ะ ยังไม่กลับมาเลย” “งั้นเราก็เริ่มฝึกกันเลยดีกว่า ไม่ต้องรอพี่เอกแล้วล่ะ... ไปเหอะมิณ” วินหันมาชวนคนข้างตัว หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินแยกย้ายเข้าไปเปลี่ยนชุดเรซซิ่งสูทเพื่อทำการลงสนาม ทันทีที่จัดการตัวเองเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินตรงเข้าประจำยามที่รถแข่งของตัวเองทันที “ทั้งสองคนพร้อมนะ วันนี้เราจะขับแบบครบสามรอบสนามแล้วค่อยพักเบรกนะ!” เสียงทีมงานประกาศผ่านวอล์กเกี้ยทอล์กเกี้ย “อืม” วินตอบรับเสียงเรียบ “เตรียมพร้อม..

ณ มหาวิทยาลัยของมิณ... เข็มนาฬิกาบอกเวลาสิบโมงเช้าที่คณะนิติศาสตร์ หลังจากที่มิณและเพื่อนๆ นั่งจมอยู่กับเนื้อหาวิชาภาคของสาขามาพักใหญ่ ในที่สุดอาจารย์ก็ประกาศปล่อยพักเบรกเป็นเวลาสิบนาที ก่อนจะกลับมาลุยเนื้อหาที่เหลือต่อในวันนี้ กลุ่มนักศึกษาสาวเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว “พวกมึงแวะลอว์สันป่ะ?” เนยเอ่ยปากชวนขึ้นมา “ไปดิ” วิวตอบรับคำชวนทันที “กูนั่งรออยู่ข้างบนนะ” มิณบอกปัดเพราะขี้เกียจเดินลงไป “เออ ครึ้มอกครึ้มใจอะไรไม่รู้ กูอยู่ข้างบนกับไอ้มิณด้วยละกัน” ปานหันไปบอกเนยกับวิว หลังจากแยกย้ายกันเข้าห้องน้ำเรียบร้อย เนยกับวิวก็พากันเดินลงไปหาของกินข้างล่าง ส่วนมิณและปานเดินกลับมานั่งแหมะรออยู่ที่ม้านั่งหน้าห้องพักสาขา ยิ่งนั่งเงียบมิณก็ยิ่งรู้สึกหัวตื้อ ท้ายที่สุดจึงหันไปสะกิดคนข้างๆ “...ปาน เรียนรู้เรื่องป่ะมึง?” ปานหันมาทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ทันที “ไม่อ่ะ... ไม่เข้าหัวเลยสักนิด” พูดจบเจ้าตัวก็หลุดหัวเราะแห้งๆ ออกมาอย่างปลงตก “จริง” มิณพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง ในระหว่างนั้น เพื่อนผู้ชายในสาขาก็เดินตรงเข้ามาสมทบหลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จ “โย่! ว่าไงไอ้

ณ ภายในรถยนต์ของวิน หลังจากที่ยานพาหนะคันหรูเคลื่อนตัวออกมาจากอาณาเขตบ้านของปร ความเงียบสงัดก็โรยตัวลงมาได้ไม่นาน ทว่าคราวนี้มิณกลับเป็นฝ่ายเริ่มเปิดบทสนทนาขึ้นมาก่อนท่ามกลางความเงียบ “พี่วินรู้จักพี่นุชด้วยหรอคะ?” ชายหนุ่มหลังพวงมาลัยละสายตาจากท้องถนนหันมามองหน้าคนถามแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ “อืม” “แล้ว... รู้จักกันนานยังอ่ะ?” หญิงสาวซักต่อด้วยความอยากรู้ “ก็น่าจะตั้งแต่มอต้นแล้วล่ะ” “อืม...” มิณรับคำในลำคอเบาๆ เมื่อได้คำตอบในสิ่งที่อยากรู้เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็กลับไปนั่งเงียบตามเดิม ทว่าอีกคนที่กำลังทำหน้าที่ขับรถอยู่เห็นว่าคนข้างกายเริ่มที่จะยอมเปิดใจยอมพูดดีด้วยแล้วหลังจากที่เกิดเหตุการณ์ขัดแย้งกันเมื่อคราวก่อน ชายหนุ่มจึงเป็นฝ่ายชวนคุยต่อเพื่อทำลายความเงียบ “แล้วมิณล่ะ... รู้จักกับเจ้าปรมานานหรือยัง?” “สามสี่ปีมั้งคะ? น่าจะประมาณสามสี่ปีได้ ช่วงมอปลายน่ะค่ะ” “แล้วเรื่องขับรถล่ะ?” วินถามถึงทักษะที่เธอแสดงให้เห็นในสนาม “ไม่นานเท่าไหร่หรอกค่ะ” “แล้วอย่างเวลาว่าง มิณชอบทำอะไรหรอ ใช่ขับรถหรือเปล่า?” “ก็มีหลายอย่างนะคะพี่วิน” “อย่างเช่

ด้วยความที่บรรยากาศภายในรถตอนนี้หลงเหลือเพียงแค่สองคนที่ยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ส่วนตัวภาระอีกหนึ่งรายด้านหลังได้ล้มนอนสลบไสลราบไปกับเบาะที่นั่งยาวเป็นที่เรียบร้อย ประกอบกับระยะทางที่จะต้องเดินทางไปส่งปรที่บ้านนั้นค่อนข้างไกลจากจุดที่ทุกคนอยู่มาก บรรยากาศเงียบเชียบชวนให้อึดอัด วินที่กำลังควบคุมพวงมาลัยอยู่เริ่มใช้นิ้วเคาะลงบนคอนโซลรถเป็นจังหวะแก้เก้อ ทว่าพอเจ้าตัวรู้สึกว่าการเคาะนิ้วมันอาจจะดูเสียมารยาทและสร้างความรำคาญ ชายหนุ่มจึงเลื่อนมือไปกดเปิดระบบเสียง เพลงสากลท่วงทำนองนุ่มลึกคลอเคล้าดังขึ้นเบาๆ ส่วนมิณที่รู้ดีว่าระยะทางไปบ้านของปรนั้นค่อนข้างใช้เวลา เธอจึงเลือกที่จะเอนกายพิงพนักเบาะเพื่อของีบหลับเอาแรงก่อนจะถึงจุดหมาย ยี่สิบนาทีผ่านไป... ยานพาหนะก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่า ณ บริเวณหน้าคฤหาสน์หลังโตของปร มิณที่รู้สึกได้ถึงแรงเบรกของรถค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น สายตาคู่สวยมองทอดผ่านกระจกหน้าเห็นทัศนียภาพวิวทิวทัศน์ที่แสนคุ้นเคย หญิงสาวจึงเบี่ยงตัวหันไปทางเบาะหลังเพื่อปลุกเพื่อนสนิททันที “ปร... ปร! ไอ้คุณปร! ตื่นมึง!” มิณเริ่มส่งเสียงเรียก ทว่าคนเมาก็ยังคงนิ่งสนิท วินจึงช่วยส่งเส

หลังจากนั้นจูโน่ก็จัดการแลกคอนแทกต์กับวินสำเร็จ แถมยังลากแขนรามให้เอาโทรศัพท์มาแลกไลน์ด้วยอีกคน ก่อนจะเปิดฉากชวนวินคุยจ้ออย่างเป็นกันเอง ระหว่างที่จูโน่กำลังชวนวินคุยอยู่นั้น มิณที่สังเกตเห็นว่าวันนี้ปรเพื่อนสนิทของเธอเงียบขรึมผิดปกติ จึงเดินอ้อมบาร์มาหยุดอยู่ข้างๆ พลางเอ่ยถามด้วยความเตือนใย “วันนี้มึงเป็นไรเนี่ย... เงียบผิดปกตินะไอ้คุณปร” ปรที่ได้ยินคำถามทำเพียงแค่นั่งหมุนแก้วเครื่องดื่มในมือไปมาคล้ายคนตกอยู่ในภวังค์ มิณเห็นอาการชะงักงันแววตาหม่นลงของเพื่อนสนิทก็พอจะเดาทางออก หญิงสาวจึงขยับไปกระซิบเสียงแผ่ว “...เรื่องน้องคนนั้นสินะ” มือที่กำลังหมุนแก้วของปรหยุดกึกลงทันควัน มิณยกยิ้มบางเมื่อเห็นว่าเดาไม่ผิด “กูพูดถูกจุดสินะมึง...” “........” มีเพียงความเงียบและแววตาสับสนที่ตอบกลับมา “กูว่านะ... ทำตามที่ใจมึงคิดเหอะ เรื่องความรู้สึกของแต่ละคนน่ะ กูที่เป็นคนนอกสมการคงห้ามอะไรที่ตัวแปรหลักอย่างมึงในสมการนี้จะทำได้หรอก... ตราบใดที่เรื่องนั้นมันไม่ใช่เรื่องที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนน่ะนะ” มิณเอ่ยปากปลอบโยนพลางให้คำแนะนำตามหลักเหตุและผลในแบบฉบับของเธอ ก่อนจะแสร้งตบไหล่เพื่อนเบาๆ