From Ugly Duckling To His CEO Secretary
Dala ang ultrasound ng kanilang anak, nagmadali si Zarie sa opisina ni Lucas upang ibigay ang pinakamasayang balita ng kanyang buhay. Ngunit sa harap ng pinto, gumuho ang mundo niya. Narinig niya si Lucas at ang kanyang mga kaibigan—siya pala ay isang taya lamang. Isang pustahan. Ang pagmamahal na inakala niyang totoo ay panloloko lang, at ang kanyang itsura ang naging katatawanan sa kanilang laro.
Hindi siya umiyak sa harap nila. Hindi siya nagmakaawa. Tinitigan niya si Lucas sa mata, pinigil ang luhang gustong pumutok, at nangakong hindi na siya muling magpapakita. Dala ang sikretong buntis siya, iniwan niya ang lalaking sumira sa kanya—at nangakong babalik na hindi na siya ang dating mahina at minaliit.
Makalipas ang ilang taon, si Zarie ay ganap nang nagbago. Matagumpay, maganda, at puno ng tiwala sa sarili. Hindi na siya ang babaing tinapakan noon. Ngunit muling nagtagpo ang kanilang landas ni Lucas—at sa pagkakataong ito, hindi na siya ang natatakot at nagtatago.
Siya na ang hahawak ng baraha.
Ngunit may isang katotohanang hindi niya kayang itago habang-buhay—ang anak na lumaki nang hindi alam ang ama. At kapag bumukas ang sikretong iyon, ang lahat—pag-ibig, paghihiganti, at pagpapatawad—ay sabay-sabay na haharap sa kanya. Handa na ba si Zarie sa bagong laban na ito?
Basahin
Chapter: CHAPTER 5The TruthGabi na nang makarating ako sa itinakdang lugar.Isang maliit na café sa labas ng lungsod—tahimik, madilim, at walang masyadong tao. Pinili ko ito upang hindi kami makita ng kahit sino. Hindi pa handa ang lahat. Hindi pa handa ang mundo na malaman ang sikreto kong limang taon kong itinago.Nakaupo ako sa sulok, ang aking mga kamay ay nanginginig habang hinihintay si Lucas. Sa aking bag ay dala ko ang litrato ni Zian—ang patunay ng lahat. Ang patunay ng pagmamahal na naging panloloko. Ang patunay ng bunga ng gabing akala ko ay totoo.Makalipas ang ilang minuto, dumating siya.Nakita ko siyang pumasok—matangkad, seryoso ang mukha, at naghahanap sa paligid. Nang makita ako, dumiretso siya sa aking mesa at naupo sa harapan ko."Elara," sabi niya, ang boses ay mababa at puno ng pag-aalala. "Nandito na ako. Sabihin mo na sa akin kung ano ang itatago mo."Huminga ako nang malalim. Sa loob ng limang taon, inaral kong itago ang lahat—ang sakit, ang galit, ang pag-ibig na hindi ko kay
Huling Na-update: 2026-09-08
Chapter: CHAPTER 4The PictureNanlamig ako.Nakatitig ako sa litratong hawak ko—ang mukha ko limang taon na ang nakakaraan. Payat ako noon, pagod, at halata ang bigat ng dinadala ko. Nakayakap ako kay Zian na bagong panganak pa lang, ang kanyang maliit na mukha ay nakapikit habang natutulog sa aking dibdib.Sino ang naglagay nito?Bumilis ang tibok ng puso ko. Tiningnan ko ang paligid—walang tao. Ang opisina ni Lucas ay tahimik, ngunit ang sobre sa aking mesa ay tila sumisigaw ng babala.Binuksan ko ang sobre at nakita ko ang isang sulat:"Alam ko kung sino ka, Zarie. At alam ko kung sino ang anak mo."Napahawak ako sa mesa. Nanginginig ang aking mga kamay. May nakakaalam. May nakakaalam ng totoo. Ngunit sino? Sino ang nagbabantay sa akin?Mabilis kong itinago ang litrato at sulat sa aking bag. Kailangan kong magingat. Kung may nakakaalam ng sikreto ko, nangangahulugan ito na may nagmamanman sa akin—at maaaring sirain nito ang lahat ng pinaghirapan ko.---Makalipas ang ilang oras, pumasok si Lucas sa
Huling Na-update: 2026-09-08
Chapter: CHAPTER 3 The MeetingHindi ako nakatulog buong gabi.Nakatitig lang ako sa kisame, paulit-ulit na binabasa ang mensahe ni Lucas. "Magkita tayo bukas." Bakit? Paano niya nakuha ang numero ko? At bakit parang may naaalala siya? Limang taon na ang nakalipas. Limang taon kong binago ang lahat—ang mukha ko, ang katawan ko, ang pangalan ko. Walang dahilan para makilala niya ako.Ngunit may kung ano sa kanyang mensahe na nagpadalang-dalang sa akin.---Kinabukasan, maaga akong pumasok sa opisina. Sinadya kong dumating bago si Lucas upang makapaghanda—upang maitago ang takot sa aking mga mata, upang mapalakas ang loob ko bago ko siya harapin.Ngunit pagbukas ko ng pinto ng opisina, nandoon na siya.Nakaupo siya sa kanyang swivel chair, nakaharap sa bintana. Tahimik ang paligid. Ang tanging tunog ay ang mahinang pag-ikot ng ceiling fan. Nang marinig niya ang aking yabag, dahan-dahan siyang lumingon."Elara."Tumigil ako sa may pintuan. "Sir Lucas."Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. Ang kany
Huling Na-update: 2026-09-08
Chapter: CHAPTER 2 The Mask I WearUnang araw ko bilang sekretarya ni Lucas Vance. At sa loob ng walong oras, natutunan kong maging invisible.Tahimik ang opisina. Ang tanging tunog ay ang pag-type ko sa keyboard at ang paminsan-minsang pagtawag niya sa telepono. Bawat utos niya ay agad kong sinasagot—walang pag-aalinlangan, walang emosyon. Hindi ko siya matitigan nang matagal. Hindi ko kayang tingnan ang mukha ng lalaking minsan kong minahal nang totoo."Elara."Napatingin ako. Nakatayo siya sa pintuan ng kanyang opisina, hawak ang isang folder. Ang titig niya ay matalim, sinusuri ang bawat galaw ko."Pumasok ka rito."Tumayo ako agad at sumunod sa kanya. Sa loob ng kanyang opisina, amoy na amoy ko ang pabango niyang dati kong kabisado—ang bango na nagpapaalala sa mga gabing akala ko ay puno ng pagmamahal. Pinilit kong itago ang panginginig ng aking mga kamay."Kailangan kong ipaayos ang dokumentong ito," sabi niya, inihagis ang folder sa harapan ko. "Dapat matapos 'yan bago mag-alas singko. Walang ma
Huling Na-update: 2026-09-08
Chapter: CHAPTER 1The Stranger I Once LovedLimang taon na ang lumipas…Huminga ako nang malalim habang nakatayo sa harap ng malaking gusali ng Vance Corporation—ang pinakamakapangyarihang kumpanya sa buong lungsod. Ang salamin sa harapan ay kumikinang sa sikat ng araw, tila ba nagpapahiwatig ng bagong simula. Sa likod ng magagandang pintong ito, ang lahat ng pagod at sakripisyo ko sa loob ng limang taon ay magbubunga na. Dito, magsisimula akong kumita ng sapat na pera—pera na kailangan ko para sa gamot at pagpapagamot ng anak ko.Inayos ko ang aking damit. Hindi na ako ang dating babaeng may makapal na kilay, maraming tigyawat, at medyo mataba. Limang taon ng pagbabago, pag-aaral, at pagsisikap ang nagbago sa akin. Ngayon, ang dating panget na babaeng minaliit ng lahat ay isa nang maganda, matikas, at puno ng kumpiyansa sa sarili. Nawala ang lahat ng kakulangan ko—sa panlabas man o sa loob. Ngunit sa kabila ng lahat ng pagbabago, ang tanging hindi nagbago ay ang dahilan kung bakit ako narito: ang akin
Huling Na-update: 2026-09-08
Chapter: PROLOGUEMasaya akong naglalakad papunta sa opisina niya, ang bawat hakbang ko ay magaan at puno ng pag-asa. Sa aking kamay ay hawak ko ang maliit na ultrasound picture—ang pinakamahalagang larawan sa buhay ko ngayon. Dalawang linya. Positibo. Magiging tatay na siya.Hindi ako perpekto. Alam ko ‘yon. Makapal ang kilay ko, maraming tigyawat sa mukha ko, at medyo mataba ako kumpara sa ibang babae. Madalas akong tuksuhin at pagtawanan. Pero sa kaniya… akala ko tanggap ako. Akala ko mahal niya ako. Akala ko iba ako sa lahat.Kaya naman punong-puno ng ngiti ang aking mga labi habang papalapit ako sa pinto ng kaniyang opisina. Gusto ko siyang gulat-in. Gusto kong makita ang reaksyon niya. Pero bago pa man ako makatuk ng pinto, narinig ko ang mga boses sa loob—ang boses niya, at ang mga boses ng kaniyang mga kaibigan.“Tapos na ba ang taya mo, Lucas?” tanong ng isa sa kanila, sabay tawa nang malakas. “Sabi mo kapag nagawa mo ‘yung babae, ikaw na ang panalo sa atin. At saka… ang panget naman niyan, pr
Huling Na-update: 2026-09-08
Mag-log in
