From Ugly Duckling To His CEO Secretary
Dala ang ultrasound ng kanilang anak, nagmadali si Zarie sa opisina ni Lucas upang ibigay ang pinakamasayang balita ng kanyang buhay. Ngunit sa harap ng pinto, gumuho ang mundo niya. Narinig niya si Lucas at ang kanyang mga kaibigan—siya pala ay isang taya lamang. Isang pustahan. Ang pagmamahal na inakala niyang totoo ay panloloko lang, at ang kanyang itsura ang naging katatawanan sa kanilang laro.
Hindi siya umiyak sa harap nila. Hindi siya nagmakaawa. Tinitigan niya si Lucas sa mata, pinigil ang luhang gustong pumutok, at nangakong hindi na siya muling magpapakita. Dala ang sikretong buntis siya, iniwan niya ang lalaking sumira sa kanya—at nangakong babalik na hindi na siya ang dating mahina at minaliit.
Makalipas ang ilang taon, si Zarie ay ganap nang nagbago. Matagumpay, maganda, at puno ng tiwala sa sarili. Hindi na siya ang babaing tinapakan noon. Ngunit muling nagtagpo ang kanilang landas ni Lucas—at sa pagkakataong ito, hindi na siya ang natatakot at nagtatago.
Siya na ang hahawak ng baraha.
Ngunit may isang katotohanang hindi niya kayang itago habang-buhay—ang anak na lumaki nang hindi alam ang ama. At kapag bumukas ang sikretong iyon, ang lahat—pag-ibig, paghihiganti, at pagpapatawad—ay sabay-sabay na haharap sa kanya. Handa na ba si Zarie sa bagong laban na ito?
Basahin
Chapter: CHAPTER 19— The ConfrontationHindi ako nakatulog buong gabi.Nakaupo ako sa sofa, hawak ang mga dokumento. Paulit-ulit kong binabasa ang mga salita. "Ang pumatay ay si Marcus Vance." Hindi ko maalis sa isip ko. Hindi ko matanggap.Si Marcus. Ang lalaking tumulong sa akin noong wala akong ibang matakbuhan. Ang lalaking nag-alaga kay Zian. Ang lalaking naging kaibigan ko. Siya ba talaga ang pumatay sa tatay ni Lucas?Tumingin ako kay Lucas. Nakaupo siya sa kabilang side ng sofa. Tahimik. Ang mukha niya ay puno ng pag-iisip."Lucas," sabi ko.Tumingin siya sa akin. "Ano?""Ano'ng iniisip mo?"Tumigil siya. Huminga nang malalim."Hindi ko alam," sabi niya. "Hindi ko alam kung ano ang iisipin ko.""Kapatid mo siya," sabi ko. "Kilala mo siya.""Oo," sabi niya. "Ngunit hindi ko alam kung gaano ko siya kakilala."Tumigil ako. Tumingin ako sa mga dokumento."Lucas," sabi ko. "May isang bagay na hindi ko maintindihan.""Ano?""Bakit may nagpadala ng mga dokumentong ito?" tanong ko. "Bakit ngayon? Bakit
Huling Na-update: 2026-10-14
Chapter: CHAPTER 18 — The ExplosionSumabog ang sasakyan ni Lucas.Naramdaman ko ang init ng apoy sa aking mukha. Narinig ko ang malakas na putok ng makina. Naramdaman ko ang pagyanig ng lupa sa ilalim ko."Lucas!" sigaw ko.Tumingin ako sa kinaroroonan niya—nakatayo pa rin siya. Buhay. Ngunit ang mukha niya ay puno ng gulat."Zarie!" sigaw niya. "Lumayo ka diyan!"Ngunit hindi ako makagalaw. Nakatayo lang ako sa harap ng nasusunog na sasakyan. Nanonood. Nanginginig.Tumingin ako kay Alexandra. Nakangiti pa rin siya. Sa tabi niya, tumatawa si Sophia."Ano'ng ginawa niyo?" sigaw ko.Tumingin si Alexandra sa akin. "Isang babala," sabi niya. "Kung hindi ka susunod, mas malala pa ang mangyayari.""Bakit?" tanong ko, puno ng galit ang boses. "Bakit mo ginagawa ito?"Tumingin si Alexandra sa akin. Ang ngiti sa mukha niya ay napalitan ng galit."Dahil," sabi niya, "ang pamilya mo ang sumira sa pamilya namin.""Hindi kami ang sumira sa pamilya niyo," sabi ko. "Si Richard ang sumira sa sarili niyang pamilya."Tu
Huling Na-update: 2026-10-14
Chapter: CHAPTER 17— The WarningIsang linggo na ang lumipas mula nang operasyon ni Zian.Maayos ang paggaling niya. Bawat araw, lumalakas siya. Bawat araw, bumabalik ang kulay ng mukha niya. Bawat araw, bumabalik ang ngiti niya.Nakaupo ako sa tabi ng kama niya, hawak ang maliit niyang kamay. Gising siya ngayon. Nakangiti siya habang tinitingnan ang mga laruan na binili ni Lucas."Mommy," sabi niya. "Pwede ba akong maglaro sa labas?""Hindi pa, anak," sabi ko. "Kailangan mo pang magpahinga."Tumingin siya sa akin. "Pero okay na ako, Mommy. Promise."Ngumiti ako. "Alam ko, anak. Pero sundin natin ang doktor, ha?"Tumango siya. "Okay, Mommy."Hinaplos ko ang buhok niya. Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang isang bagay na matagal ko nang hindi naramdaman—kapayapaan. Tunay na kapayapaan.Ngunit hindi nagtagal ang kapayapaan.Bumukas ang pinto. Pumasok si Lucas. Ang mukha niya ay seryoso. Mas seryoso kaysa dati."Zarie," sabi niya. "Kailangan nating mag-usap."Natigilan ako. "Ano'ng nangyari?"Tumingin siya
Huling Na-update: 2026-10-14
Chapter: CHAPTER 16— The OperationTatlong araw bago ang operasyon ni Zian.Tatlong araw na puno ng paghahanda. Tatlong araw na puno ng takot. Tatlong araw na hindi ako makatulog nang maayos.Nakaupo ako sa tabi ng kama ni Zian, hawak ang maliit niyang kamay. Gising siya ngayon. Nakangiti siya nang bahagya habang tinitingnan ang mga laruan na binili ni Lucas."Mommy," sabi niya, hawak ang isang maliit na kotse. "Ang ganda nito.""Oo, anak," sabi ko. "Galing 'yan kay Kuya Lucas."Tumingin siya sa akin. "Bakit ang bait ni Kuya Lucas?"Natigilan ako. "Bakit mo naitanong?""Kasi," sabi niya, "lagi siyang nandito. Lagi siyang nagbibigay ng laruan. Lagi siyang nag-aalaga sa akin."Hinaplos ko ang buhok niya. "Dahil mahal ka niya."Tumingin siya sa akin. "Mahal mo ba siya, Mommy?"Tumigil ako. Hindi ko inaasahan ang tanong."Anak," sabi ko. "Mahal kita. 'Yun ang importante."Ngumiti siya. "Mahal din kita, Mommy."Napaluha ako. Hinalikan ko ang noo niya.Ngunit sa likod ng ngiti niya, may isang bagay na hindi k
Huling Na-update: 2026-10-14
Chapter: CHAPTER 15— AlexandraNanatili kaming nakatayo sa gitna ng warehouse. Walang gumagalaw. Walang nagsasalita.Si Alexandra. Nakatayo siya sa harap namin—matangkad, maganda, puno ng kumpiyansa. Ang mukha niya ay pamilyar. Hindi dahil nakita ko na siya. Kundi dahil kamukha niya si Sophia. Ngunit may iba sa kanya. Mas malamig ang mga mata. Mas matalim ang ngiti."Alexandra," sabi ni Lucas, mahina ang boses. "Kapatid mo?"Tumingin si Sophia sa kanya. "Oo," sabi niya. "Kapatid ko. Hindi mo alam, 'di ba?"Tumingin si Lucas kay Richard. "Ano'ng ibig sabihin nito?"Ngumiti si Richard. "Ang ibig sabihin," sabi niya, "ay hindi lang si Sophia ang ipinadala ko. Si Alexandra ang tunay kong sandata."Tumingin si Alexandra sa amin. "Hello, Lucas," sabi niya. "Narinig ko ang lahat tungkol sa'yo. Ikaw pala ang lalaking sumira sa pamilya namin.""Hindi ako ang sumira sa pamilya niyo," sabi ni Lucas, matigas ang boses."Hindi ba?" tanong ni Alexandra. Lumapit siya sa amin. "Ang tatay mo ang sumira sa pamilya namin.
Huling Na-update: 2026-10-14
Chapter: CHAPTER 14— The WarehouseHindi ako mapakali.Naiwan namin si Zian sa ospital kasama si Aling Lina. Bago ako umalis, hinalikan ko ang noo niya at binulungan ng promise na babalik ako agad. Ngunit may bahagi ng sarili ko na natatakot—natatakot na baka hindi na ako makabalik.Nakaupo ako sa likod ng sasakyan ni Marcus. Si Lucas ang nasa passenger seat. Walang nagsasalita. Ang tanging tunog lang ay ang pag-ugong ng makina at ang malakas na tibok ng puso ko."Marcus," sabi ko, hindi inaalis ang tingin sa bintana. "Ano'ng alam mo tungkol sa warehouse na ito?"Tumingin si Marcus sa rearview mirror. "Pag-aari ito ng pamilya Velez," sabi niya. "Dati itong bodega ng negosyo nila. Ngunit noong bumagsak ang negosyo nila, iniwan nila ito.""Bakit doon ang meeting?" tanong ni Lucas.Tumingin si Marcus sa kanya. "Dahil walang tao," sabi niya. "Walang saksi. Walang pulis."Tumigil si Lucas. Napansin ko ang paghigpit ng hawak niya sa upuan."Lucas," sabi ko. "Okay ka lang?"Tumingin siya sa akin saglit. "Hindi
Huling Na-update: 2026-10-14
Chapter: CHAPTER 7ANG BAGONG KALABANIsang linggo simula nung umuwi si Kairo sa amin. Isang linggo simula nung nakita niya yung mga ebidensya. Isang linggo simula nung sabihin niyang "umuwi na tayo."Pero hindi pa rin siya ganun ka-comfortable. Hindi pa rin siya ganun ka-open. Minsan, nakatulala lang siya. Minsan, hindi siya makatingin sa akin nang matagal.Naiintindihan ko. Hindi madali. Labinlimang taon. Labinlimang taon na nawala sa alaala niya."Mom."Napatingin ako. Si Renji. Nasa hagdanan. Nakatingin sa akin."Ano, anak?"Napatigil siya. Napatingin sa kwarto kung saan natutulog si Kairo."Nandito pa ba siya?"Tumango ako. "Oo."Napatigil siya. Napatingin sa akin."Mom," sabi niya. "Ayaw ko pa rin siyang tanggapin."Napatingin ako sa anak ko. Napatingin sa mata niya."Alam ko, anak.""Pero..." Napatigil siya. "Pero hindi na ako galit."Napatigil ako. Napatingin sa kanya."Ano?""Hindi na ako galit," ulit niya. "Galit ako dati. Galit ako kasi iniwan niya tayo. Galit ako kasi hindi niya tayo maalala
Huling Na-update: 2026-09-23
Chapter: CHAPTER 6Nasa bahay ako. Nakaupo sa lamesa. Nakabukas yung folder na binigay ni Gabriel.Nanginginig yung mga kamay ko habang binubuksan ko yung mga dokumento. Litrato. Medical records. Police report. Lahat.Nanlaki yung mata ko.Dito nakasulat—"Survivor: Kairo Villanueva. Found: June 15, 2011. Location: Beach, Batangas. Condition: Severe head trauma. Amnesia."Napatigil ako. Napatingin sa litrato. Yung litrato ni Kairo. Nakahiga sa ospital. Puno ng benda yung ulo niya.Tumulo yung luha ko."Kairo," bulong ko. "Ano'ng nangyari sa'yo?"Binuklat ko yung susunod na pahina. May mga litrato ng eroplano. Ng mga debris. Ng mga survivors.Tapos, nakita ko yung pangalan ni Elise."Survivor: Elise Monteverde. Husband: Deceased."Napatigil ako. Napatingin sa litrato ni Elise. Nakahiga sa ospital. Kasama si Kairo.Napatingin ako sa susunod na dokumento."Patient: Kairo Villanueva. Attending Physician: Dr. Gabriel Monteverde. Notes: Patient has no memory of past. Identified by Elise Monteverde as her husba
Huling Na-update: 2026-09-23
Chapter: CHAPTER 5Tatlong araw simula nung umalis si Kaizer sa bahay namin. Tatlong araw simula nung sabihin niyang hindi pa rin niya ako maalala. Tatlong araw akong hindi nakatulog nang maayos.Nasa kusina ako. Nagtitimpla ng kape. Alas-sais pa lang ng umaga."Mom."Napatingin ako. Si Renji. Nakatayo sa pintuan."Ang aga mo, anak.""Hindi ako makatulog." Umupo siya sa harap ko. "Ikaw din?"Hindi ako sumagot. Ngumiti lang ako. Pilit."Mom," sabi niya. "Pwede ba akong magtanong?""Ano?""Yung lalaking yun. Yung Kaizer." Napatigil siya. "Ano talaga siya sa'yo?"Napatingin ako sa kanya. Napatingin sa anak ko."Anak siya ng tatay mo."Umiling siya. "Ayaw ko siyang kilalanin.""Renji—""Mom, please." Napatigil siya. Huminga ng malalim. "Hindi ko pa kaya."Tumango ako. Hindi ko na siya pinilit.---Sa office. Kinabukasan.Nasa office ako. Nagtatrabaho. Nagpapanggap na okay lang.Bumukas yung pinto. Pumasok si Elise. Hindi na kumatok. Diretso siya sa harap ko."Elise.""Alam ko," sabi niya. "Alam ko na asawa
Huling Na-update: 2026-09-23
Chapter: CHAPTER 4One week. One week since huli kong nakita si Kaizer. One week since sabihin niyang hindi siya naniniwala sa akin.Hindi ako mapakali. Hindi ako makatulog. Paulit-ulit kong iniisip yung mukha niya. Yung confusion. Yung tanggi."Mom, kumain ka na."Si Renji. Nag-aalala nanaman yung mukha niya."Hindi ako gutom, anak.""Three days ka nang ganyan." Umupo siya sa tabi ko. "Please, mom."Napatingin ako sa anak ko. Napangiti ako. Pilit."Sige. Kakain na ako."Tumango siya. Bago siya lumabas, napatigil siya. "Mom... kahit ano pa yung desisyon mo, nandito lang ako.""Alam ko, anak. Salamat."Lumabas siya. Naiwan akong mag-isa.Napatingin ako sa kwintas ko. Yung hugis buwan. Basag na. Pinagdikit ko pa rin. Pero hindi na maayos.---Office. Kinabukasan.Nasa office ako. Nagtatrabaho. Nagpapanggap na okay lang.Bumukas yung pinto. Pumasok si Elise. Hindi na kumatok."Elise.""Alam ko," sabi niya. "Alam ko na asawa mo si Kaizer."Napatigil ako. Nanlaki yung mata ko. "Ano?""Alam ko na si Kairo siy
Huling Na-update: 2026-09-15
Chapter: CHAPTER 3Tatlong araw.Tatlong araw simula nung makita ko siya sa restaurant. Tatlong araw simula nung sabihin niyang hindi niya ako kilala. Tatlong araw na hindi ako makatulog nang maayos.Hanggang ngayon, hindi ko pa rin maintindihan.Buhay siya.Buhay yung lalaking inakala kong patay na. Buhay yung lalaking iniyakan ko ng labinlimang taon. Buhay yung asawa ko.Pero hindi niya ako kilala.At ayaw niyang maniwala sa akin."Mom."Napatingin ako. Nasa kusina ako. Nagtitimpla ng kape. Alas-sais pa lang ng umaga pero gising na ako. Hindi naman ako nakatulog."Renji." Ngumiti ako. "Ang aga mo.""Hindi ako makatulog." Umupo siya sa harap ko. "Ikaw din?"Hindi ako sumagot. Binuksan ko na lang yung cabinet at kinuha yung isa pang tasa para sa kanya."Mom," sabi niya. "Pwede ba akong magtanong?""Ano?""Yung lalaking yun. Yung Kaizer." Napatigil siya. "Ano talaga siya sa'yo?"Napatingin ako sa kanya. Napatingin sa anak ko. Sa mga mata niyang kamukhang-kamukha ng tatay niya."Anak siya ng tatay mo," sa
Huling Na-update: 2026-09-15
Chapter: CHAPTER 2Hindi ako makagalaw.Nakatayo lang ako dun sa harap ng lalaking huling nakita ko labinlimang taon na ang nakalipas.Buhay siya. Pero hindi niya ako kilala."Beh, okay ka lang?"Yung babaeng nakasabit yung braso sa kanya. Nakangiti."A-Ako..." Nanginginig yung boses ko."Elise," sabi ni Kaizer. "Asawa ko.""Asawa mo? Kairo, ako yung asawa mo. Ako si—""Miss." Nawala yung ngiti ni Elise. "Asawa ko 'to. Kaizer. Wala kaming kilalang Kairo."Napatingin ako kay Kaizer. Hinahanap ko yung pagkilala sa mga mata niya.Wala."Kaizer." Hinawakan ko yung kamay niya. "Please. Yung airport. Yung flight. Yung kwintas na binigay mo sa akin.""Hindi kita kilala. Sorry."Binitawan niya yung kamay ko."Miss." Hinila ni Elise si Kaizer palayo. "Wag mo na siyang guluhin. Wala kang karapatan.""Asawa ko siya!""Asawa mo?" Tumawa si Elise. "Miss, anim na taon na kaming kasal. Anim na taon kaming magkasama. At ikaw? Sino ka?""Anim na taon?""Oo. Ako yung nag-alaga sa kanya. Ako yung nagmahal. Hindi ikaw.""E
Huling Na-update: 2026-09-15
Mag-log in
