Novels by Meindy

“Ask her what she did at 11:47 PM.”Paulit-ulit na naglalaro sa isip ni Kaelvian ang mensaheng iyon habang nakatitig sa litrato ni Seraphina na hawak ang baril sa Room 2701.Hindi niya alam kung dapat ba siyang matakot sa babaeng minamahal niya o sa katotohanang maaaring tuluyan silang paghiwalayin.“Kaelvian?”Nasa harap niya si Seraphina, namumula ang mga mata at mahigpit ang pagkakayakap sa sarili. Kanina pa niya sinusubukang ipaliwanag na hindi niya maalala ang gabing iyon, pero hindi niya masisisi si Kaelvian kung nahihirapan itong maniwala.“May kailangan akong gawin,” malamig niyang sabi habang kinukuha ang susi ng sasakyan.“Saan ka pupunta?”“Sa taong posibleng may sagot sa lahat ng tanong natin.”“Your father?”Tumango siya.“Hindi na ako makapaghihintay, Seraphina. Kung may alam si Alaric tungkol sa nangyari sa mom ko, ngayong gabi ko siya haharapin.”“Then I'm coming with you.”“Hindi.”Napaatras si Seraphina sa matigas na tono niya.“Hindi mo ako pwedeng pagbawalan, Kaelv

“Kael…”Halos hindi lumabas ang pangalan mula sa bibig ni Seraphina.Nakatitig siya sa tablet, sa lalaking nasa CCTV footage na kamukhang-kamukha ng lalaking katabi niya ngayon. Parehong matalim ang panga. Parehong tindig. Parehong paraan ng paghawak sa black-and-gold keycard.Si Kaelvian Draventh.Ang lalaking hinalikan niya ilang minuto lamang ang nakalipas.Ang lalaking pinili niyang pagkatiwalaan kahit ang buong mundo nila ay binubuo na ng mga kasinungalingan. At ang lalaking posibleng may kinalaman sa pagkawala ng kanyang ina.“Tell me that's not you,” nanginginig niyang sabi.Hindi sumagot si Kaelvian.Hindi dahil wala siyang gustong sabihin, kundi dahil hindi rin niya maintindihan ang nakikita niya.“Kaelvian!” Napaatras si Seraphina, hawak pa rin ang tablet. “Look at me and tell me that's not you!”“I don't know.”Tatlong salitang mas masakit kaysa sa anumang kasinungalingan.Napailing siya. “You don't know?”“I have never been in that room on November 14. I was in London that

“Want Seraphina back? Bring us the original Room 2701 footage. Alone.”Isang oras.Iyon lang ang ibinigay nila kay Kaelvian Draventh para iligtas ang babaeng unti-unti nang nagiging pinakamahalagang tao sa buhay niya.Napapikit siya habang umaagos ang dugo mula sa gilid ng kanyang labi. Nakagapos ang mga kamay niya sa likod ng upuan, at ang ulo niya ay mabigat pa rin mula sa tama na natanggap niya bago siya nawalan ng malay.Pero hindi ang sakit ang iniisip niya kundi si Seraphina.Ang huling sigaw nito bago sila pinaghiwalay. Ang mga daliring saglit niyang nahawakan bago ito tuluyang nawala sa kanya.Please, be alive.“Touch her, and I'll burn this entire empire to the ground,” bulong niya sa madilim na sasakyan.Biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang lalaking naka-black suit na nakita niya sa storage room. May hawak itong tablet at isang maliit na pistol.“Sentimental, aren't we, Mr. Draventh?”Tumingala si Kaelvian, malamig ang mga mata.“Untie me.”The man laughed. “You don't seem

“SEPARATE HER FROM KAELVIAN DRAVENTH. BY ANY MEANS NECESSARY.”Tatlong beses binasa ni Seraphina ang mensaheng nasa screen, pero hindi pa rin niya kayang tanggapin ang nakikita niya.SV-07.Memory Suppression Successful.Project Seven.Lahat ng ito ay may kinalaman sa kanya.“Seraphina?”Narinig niya ang boses ni Kaelvian, pero parang nagmula iyon sa napakalayong lugar. Nakatingin pa rin siya sa video na paulit-ulit nang pinapatugtog sa isip niya. Ang batang umiiyak. Ang babaeng nagbabala sa kanya. Ang boses ng isang lalaking nagsabing may mga bagay siyang hindi na maaalala.At ang pinakamasakit sa lahat—ang mukha ng kanyang ama.“Tell me it's fake,” bulong niya.Hindi sumagot si Kaelvian.“Please.” Napatingin siya rito, namumuo ang luha sa kanyang mga mata. “Sabihin mo lang na may ibang paliwanag. Na hindi ako ginawang experiment ng sarili kong ama.”Naramdaman ni Kaelvian ang bigat ng bawat salitang binitiwan niya. Gusto niyang bigyan ito ng sagot. Gusto niyang sabihin na may pagkak

“Before I even became a detective.” Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ni Seraphina ang sarili niyang mga salita habang nakatitig sa lumang litrato. Nanginginig ang mga daliri niya at kahit pilit niyang pinanatiling kalmado ang mukha, hindi niya maitatago ang takot na unti-unting gumagapang sa dibdib niya. Sa litrato, isang batang Seraphina ang nakangiti sa tabi ng kanyang ama. Sa likuran nila ay may isang babaeng nakasuot ng puting damit, may mahabang buhok at maamo ang mukha. Si Evelisse Draventh, ang babaeng dalawang taon nang ipinagluksa ni Kaelvian. Ang babaeng nakita nilang buhay sa ilalim ng Aurelith Grand Hotel at ang babaeng tila bahagi ng nakaraan ni Seraphina. “Where was this taken?” tanong ni Kaelvian. Pilit niyang pinananatiling mababa ang boses, pero halata ang tensiyon sa kanyang panga. “Sa isang police charity event. I was seven years old.” Tinitigan ni Seraphina ang litrato. “I remember that day. My father told me someone important would be there, but I don't

“Don’t trust your father. He was the one who brought me here.”Parang may malamig na kamay na humawak sa puso ni Kaelvian. Ilang segundo siyang hindi nakagalaw. Nakatitig lang siya sa babaeng nasa kabilang panig ng salamin—sa matang dalawang taon niyang hinanap sa bawat litrato, sa bawat panaginip, at sa bawat gabing sinisisi niya ang sarili sa hindi pagsagot sa huling tawag nito. “Mom…” His voice cracked. “Please, sabihin mong hindi mo talaga ako nakalimutan.” “Kael…”Nanginginig ang mga daliri ni Evelisse habang nakadikit ang palad niya sa salamin. Isang pangalan. Isang bulong. Pero sapat iyon para tuluyang mabasag ang depensang matagal nang itinayo ni Kaelvian sa paligid ng sarili niyang damdamin. “I'm here, Mom. Nandito na ako.” Lumapit siya sa salamin, halos hindi na makahinga. “I'm going to get you out. I promise.”Biglang umilaw ang pulang emergency lights sa buong corridor.SECURITY BREACH. SUBJECT EV-01 MUST BE SECURED. “Damn it!” Napaatras si Seraphina nang magsimula