CHAPTER 8-The Man Who Stole Her Memories

“SEPARATE HER FROM KAELVIAN DRAVENTH. BY ANY MEANS NECESSARY.”

Tatlong beses binasa ni Seraphina ang mensaheng nasa screen, pero hindi pa rin niya kayang tanggapin ang nakikita niya.

SV-07.

Memory Suppression Successful.

Project Seven.

Lahat ng ito ay may kinalaman sa kanya.

“Seraphina?”

Narinig niya ang boses ni Kaelvian, pero parang nagmula iyon sa napakalayong lugar. Nakatingin pa rin siya sa video na paulit-ulit nang pinapatugtog sa isip niya. Ang batang umiiyak. Ang babaeng nagbabala sa kanya. Ang boses ng isang lalaking nagsabing may mga bagay siyang hindi na maaalala.

At ang pinakamasakit sa lahat—ang mukha ng kanyang ama.

“Tell me it's fake,” bulong niya.

Hindi sumagot si Kaelvian.

“Please.” Napatingin siya rito, namumuo ang luha sa kanyang mga mata. “Sabihin mo lang na may ibang paliwanag. Na hindi ako ginawang experiment ng sarili kong ama.”

Naramdaman ni Kaelvian ang bigat ng bawat salitang binitiwan niya. Gusto niyang bigyan ito ng sagot. Gusto niyang sabihin na may pagkakamali sa video, na may ibang taong may pakana ng lahat, at na hindi kayang gawin ng isang ama ang ganoong bagay sa sariling anak. Pero alam niyang kasinungalingan iyon dahil dalawang taon niyang pinaniwalaan na patay na ang kanyang ina. At ngayon, ang mismong lalaking pinagkatiwalaan niyang magluksa kasama niya ay isa sa mga pangalan sa likod ng kanyang pagkawala.

“I can't tell you it's fake,” mahinang sagot niya. “But I can tell you that whatever they did to you, it wasn't your fault.”

Tuluyang pumatak ang luha ni Seraphina.

“Paano kung may nagawa ako? What if I knew something? What if I helped them without remembering it?”

“Then we'll find out.”

“And if I was the reason your mother disappeared?”

Saglit na natahimik si Kaelvian.

Masakit ang tanong. Masakit dahil posible. Masakit dahil sa lahat ng taong gusto niyang sisihin, ang babaeng nasa harap niya ang huling taong gusto niyang maging kaaway.

Lumapit siya at hinawakan ang magkabilang kamay nito.

“Look at me, Seraphina.”

Dahan-dahang umangat ang mukha niya.

“Hindi kita huhusgahan base sa mga alaalang ninakaw sa'yo. I won't punish you for something you don't even remember doing.”

“Why are you being so kind to me?”

Napakagat-labi si Kaelvian.

Dahil gusto niyang sabihin ang totoo.

Dahil sa maikling panahon na magkasama sila, ang babaeng ito ang unang taong nagparamdam sa kanya na hindi niya kailangang dalhin ang lahat nang mag-isa.

Pero hindi pa siya handang sabihin iyon nang malakas.

“Because someone has to be on your side.”

“Just because I'm your partner in this investigation?”

Bahagyang ngumiti siya.

“Would you prefer a more complicated answer?”

Sa kabila ng mga luha, napailing si Seraphina.

“You're impossible.”

“And yet, you're still holding my hands.”

Agad siyang bumitaw.

“I was checking your pulse.”

“Of course.”

“Shut up, Kaelvian.”

“Anything for you, Detective.”

Napapikit si Seraphina, pinipigilang mapangiti.

At sa unang pagkakataon mula nang malaman niyang maaaring ninakaw ang mga alaala niya, nakahinga siya nang kaunti.

Hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kanila. Hindi niya alam kung sino ang maaari niyang pagkatiwalaan.

Pero sa sandaling iyon, habang nakatayo sa harap niya si Kaelvian, gusto niyang maniwalang may isang bagay pa ring totoo sa mundong puno ng kasinungalingan.

Ang paraan ng paghawak nito sa kanya. Ang paraan ng pagtingin nito sa kanya.

At ang pangakong hindi siya hahayaang harapin ang katotohanan nang mag-isa.

–––

“May kailangan tayong gawin,” sabi ni Seraphina makalipas ang ilang minuto. Pinunasan niya ang mga luha at ibinalik ang talas sa kanyang mga mata. “Kung totoo ang video, may medical records na magpapatunay kung ano ang ginawa nila sa akin.”

“Your father's private wing.”

Tumango siya. “Pero kung alam niyang nakita na natin ang recording, siguradong naghihintay na siya.”

“Then we won't go through the front door.”

Napatingin siya kay Kaelvian.

“Please tell me you're not planning to climb a wall.”

“Actually, I was thinking of using the garage.”

“That's somehow worse.”

“Do you have a better idea?”

“Of course.” Kinuha niya ang phone niya. “We'll make someone open the door for us.”

Bago pa makapagtanong si Kaelvian, tinawagan niya si Cassian.

Sa pagkakataong ito, sumagot ang kaibigan niya nang pabulong.

“Seraphina, finally! May dalawang lalaking naghahanap sa akin. One claims to be from Internal Affairs, and the other isn't even trying to hide the fact that he's armed.”

“Cassian, I need you to do something for me.”

“Every time you say that, may posibilidad akong makulong.”

“I need you to check the public property records for my father's private residence. Look for any underground construction permits, medical facilities, or properties registered under shell companies.”

“That's a lot of crimes you're asking me to investigate.”

“Please.”

Natahimik si Cassian. Pagkatapos ay bumuntong-hininga siya.

“Fine. Pero kapag namatay ako, gusto kong malaman mong kasalanan mo.”

“Noted. I'll send flowers.”

“Black roses. Mahal ang funeral flowers ngayon.”

Naputol ang tawag bago pa makasagot si Seraphina.

Napailing si Kaelvian.

“Your friend is a strange man.”

“He's the only person I trust with my life.”

May kung anong nagbago sa ekspresyon ni Kaelvian.

“Only person?”

Napansin ni Seraphina ang tono nito at napataas ang kilay.

“Are you jealous?”

“No.”

“Your face says otherwise.”

“My face says I'm concerned about the quality of your friendships.”

“Right. And I'm sure your concern has nothing to do with the fact that I said I trust Cassian with my life.”

Kaelvian leaned closer. “Should I be worried?”

For a moment, nakalimutan ni Seraphina ang isasagot. Masyadong malapit ang mukha nito. Masyadong tahimik ang paligid. At masyadong mabilis ang tibok ng puso niya para sa isang simpleng tanong.

“Only if you plan to give me a reason,” bulong niya.

Bahagyang ngumiti si Kaelvian.

“Then I'll try to behave.”

“Please do. It would be a refreshing change.”

Ngunit bago pa tuluyang maging komportable ang sandali, biglang namatay ang mga ilaw sa storage room.

May narinig silang kaluskos.

Kasunod nito, isang malakas na kalabog sa p***o.

“Police! Open up!”

Nagkatinginan sila.

“That's not good,” bulong ni Kaelvian.

“Congratulations. Your detective skills are improving.”

Hinila siya ni Seraphina papunta sa likod ng mga metal cabinet. Sa dilim, naramdaman ni Kaelvian ang kamay nitong mahigpit na nakahawak sa kanyang braso.

“Whatever happens, stay behind me,” bulong nito.

Napatingin siya sa babae.

“You're the one who's supposed to stay behind me.”

“I'm armed.”

“So am I.”

“I'm a trained detective.”

“And I'm very difficult to kill.”

“That's not a qualification!”

Muntik nang matawa si Kaelvian, pero naputol iyon nang marinig nilang bumukas ang p***o.

May mga yabag na pumasok sa silid.

“Check the cabinets,” utos ng isang lalaki. “The girl must not leave this building.”

Nanlamig si Seraphina.

Hindi nila hinahanap si Kaelvian.

Siya ang pakay ng mga ito.

Nang lumapit ang isang lalaki sa kanilang pinagtataguan, mabilis na kumilos si Seraphina. Hinawakan niya ang braso nito, pinilipit, at itinulak sa metal cabinet.

Bago pa makabawi ang lalaki, hinila siya ni Kaelvian palayo.

“Run!”

Tumakbo sila papunta sa kabilang p***o, ngunit may isa pang lalaking humarang sa kanilang daan.

Nakita ni Seraphina ang baril nito.

“Hands where I can see them!”

Dahan-dahang itinaas ni Kaelvian ang kanyang mga kamay, habang si Seraphina ay bahagyang lumipat sa likuran niya.

“Listen,” sabi ni Kaelvian sa lalaking may baril. “I don't know who sent you, but whatever they're paying you, I'll double it.”

Napatingin si Seraphina sa kanya.

“Seriously? Bribery?”

“Negotiation.”

“That's still bribery!”

“Can you focus, Detective?”

Bago pa makasagot si Seraphina, may isa pang boses na umalingawngaw mula sa likuran ng mga armadong lalaki.

“Stand down.”

Sabay-sabay silang napalingon.

Isang lalaking naka-dark suit ang pumasok sa silid. Hindi siya nakasuot ng uniform, pero may badge na nakasabit sa kanyang sinturon. At sa kanyang kaliwang kamay ay may hawak siyang litrato.

Litrato ni Seraphina noong pitong taong gulang siya.

“Seraphina Veylora,” sabi niya. “Your father wants you home.”

Nanatiling matatag ang mukha ni Seraphina.

“Tell him I'm not interested.”

The man smiled.

“I'm afraid you don't have a choice.”

Itinaas niya ang litrato at ipinakita ang likod nito.

May sulat doon, nakasulat sa isang batang sulat-kamay.

MY NAME IS SERAPHINA. I'M SEVEN YEARS OLD.

Sa ibaba ay may isa pang pangungusap.

IF I FORGET EVERYTHING, PLEASE TELL ME WHO I REALLY AM.

Napahigpit ang paghawak ni Seraphina sa braso ni Kaelvian.

Hindi niya maalala ang pagsulat sa mga salitang iyon. Pero sa hindi maipaliwanag na dahilan, pakiramdam niya ay siya mismo ang batang sumulat ng mensahe.

“Where did you get that?” tanong niya, nanginginig ang boses.

“From the room where you were treated.”

“Anong ibig mong sabihin sa treated?”

Hindi sumagot ang lalaki.

Sa halip, tumingin siya kay Kaelvian.

“Mr. Draventh, your presence complicates this matter.”

“Then you'll have to learn to deal with complications.”

Nawala ang ngiti ng lalaki.

“Your father sends his regards.”

Bago pa sila makakilos, may tumunog na maliit na device. Biglang bumuga ang puting usok mula sa ventilation system.

“Kaelvian!” sigaw ni Seraphina.

Hinawakan niya ang kamay nito.

“Don't let go!”

Ngunit sa loob ng ilang segundo, tuluyang nilamon ng usok ang silid.

May humawak sa baywang ni Seraphina at pilit siyang hinila palayo.

Sumigaw siya, nagpumiglas, at sinubukang abutin si Kaelvian.

“KAEL!”

Narinig niya ang boses nito sa dilim.

“SERAPHINA!”

Saglit na nagdikit ang kanilang mga daliri.

Pagkatapos, may malakas na humila sa kanya.

At nawala ang kamay ni Kaelvian sa kanyang pagkakahawak.

Pagmulat ni Seraphina, nakaupo siya sa isang upuang metal sa loob ng isang puting silid.

Masakit ang ulo niya. Mabigat ang kanyang mga braso.

At sa harap niya ay nakatayo ang lalaking buong buhay niyang pinagkatiwalaan.

Si Chief Inspector Alaric Veylora.

“Dad?” nanginginig niyang tanong.

Lumapit ito at marahang hinawakan ang kanyang balikat.

“I'm sorry, sweetheart.”

Napaatras si Seraphina.

“Don't touch me.”

Nasaktan ang ekspresyon ng kanyang ama, pero hindi ito umatras.

“You've been asking questions you were never supposed to ask.”

“Did you erase my memories?”

Natahimik ito.

“Did you use me as an experiment?”

“Seraphina—”

“ANSWER ME!” Umalingawngaw ang sigaw niya sa buong silid.

Matagal na tumingin si Alaric sa kanya bago tuluyang sumagot.

“Yes.”

Parang may sumabog sa loob ng dibdib ni Seraphina.

“Why?”

Dahan-dahang inilabas ng kanyang ama ang isang folder.

“Because you saw something on November 14. Something that could have destroyed all of us.”

“Ano'ng nakita ko?”

Hindi agad sumagot si Alaric.

Binuksan niya ang folder at inilapag ang isang litrato sa harap ng kanyang anak.

Sa larawan, nakatayo ang batang Seraphina sa tabi ni Evelisse Draventh. Sa pagitan nila ay isang lalaking nakasuot ng itim na suit. Ang lalaking iyon ay si Lucien Draventh.

Ngunit ang mas ikinagulat ni Seraphina ay ang nakasulat sa likod ng litrato.

NOVEMBER 14 — THE NIGHT EVELISSE DRAVENTH WAS SUPPOSED TO DIE.

At sa ilalim nito ay may isang pangungusap na tila isinulat mismo ng kanyang ama.

THE GIRL SAW WHO PULLED THE TRIGGER.

Nanlaki ang mga mata ni Seraphina.

“Who pulled the trigger?” bulong niya.

Tumingin sa kanya si Alaric, at sa unang pagkakataon ay nakita niya ang tunay na takot sa mga mata nito.

“You did, sweetheart.”

Napatigil ang paghinga ni Seraphina.

“No…”

“You were there.”

“No!”

“You were the last person holding the weapon.”

Napailing siya, habang bumabagsak ang mga luha sa kanyang pisngi.

“That's a lie!”

Dahan-dahang inilapit ni Alaric ang mukha niya.

“Then tell me, Seraphina…”

Tumigil ito sa pagsasalita.

At sa susunod na mga salitang binitiwan niya, tuluyang gumuho ang mundong pinaniniwalaan ng kanyang anak.

“Why did you ask me to erase your memories that night?”

At sa kabilang panig ng lungsod, nagising si Kaelvian sa loob ng isang sasakyan—nakagapos ang mga kamay, may dugo sa labi, at may isang mensaheng nakasulat sa screen ng phone na naiwan sa kanyang tabi.

UNKNOWN NUMBER: Want Seraphina back? Bring us the original Room 2701 footage. Alone.

“You have one hour, Draventh.”