Chapter 6-The Truth Behind the Glass

“Don’t trust your father. He was the one who brought me here.”

Parang may malamig na kamay na humawak sa puso ni Kaelvian. Ilang segundo siyang hindi nakagalaw. Nakatitig lang siya sa babaeng nasa kabilang panig ng salamin—sa matang dalawang taon niyang hinanap sa bawat litrato, sa bawat panaginip, at sa bawat gabing sinisisi niya ang sarili sa hindi pagsagot sa huling tawag nito.

“Mom…” His voice cracked. “Please, sabihin mong hindi mo talaga ako nakalimutan.”

“Kael…”Nanginginig ang mga daliri ni Evelisse habang nakadikit ang palad niya sa salamin.

Isang pangalan. Isang bulong. Pero sapat iyon para tuluyang mabasag ang depensang matagal nang itinayo ni Kaelvian sa paligid ng sarili niyang damdamin.

“I'm here, Mom. Nandito na ako.” Lumapit siya sa salamin, halos hindi na makahinga. “I'm going to get you out. I promise.”

Biglang umilaw ang pulang emergency lights sa buong corridor.

SECURITY BREACH. SUBJECT EV-01 MUST BE SECURED.

“Damn it!” Napaatras si Seraphina nang magsimulang kumurap ang monitor. “Kaelvian, we have to move. Someone knows we're here.”

Pero hindi siya pinansin ni Kaelvian. “Open this door!” sigaw niya habang hinahampas ang glass panel. “She's my mother!”

“Kaelvian!” Hinawakan ni Seraphina ang braso niya. “Look at me!”

“Let go!”

“Hindi kita hahayaang mamatay rito dahil lang sa galit mo!”

Napalingon siya sa babae. Namumula ang mga mata niya, at ang panga niya ay mahigpit na nakatikom.

“She's been here for two years, Seraphina! Two damn years! Habang inililibing ko siya sa isip ko araw-araw, buhay pala siya rito!”

Nawala ang matigas na ekspresyon ni Seraphina. Sa unang pagkakataon, wala siyang maisagot na matalinong salita. Walang sarcastic remark. Walang planong kayang ayusin ang sakit na iyon. Kaya sa halip na magsalita, marahan niyang hinawakan ang kamay ni Kaelvian.

“Alam ko,” bulong niya. “And I'm sorry.”

Napatingin si Kaelvian sa magkadikit nilang mga kamay. Sa gitna ng alarm, takot, at galit, ang simpleng paghawak ni Seraphina ang tanging bagay na nagpapaalala sa kanya na hindi pa siya tuluyang nag-iisa. Pero bago pa siya makapagsalita, may narinig silang mabibigat na yabag mula sa kabilang dulo ng corridor.

“Security team,” bulong ni Seraphina. “At mukhang hindi sila pupunta rito para magbigay ng welcome party.”

Napasinghap si Kaelvian at bahagyang natawa sa kabila ng sitwasyon.

“Your jokes are terrible.”

“At least buhay pa ang sense of humor ko. Hindi tulad ng common sense mo.”

“Are you always this annoying?”

“Only around billionaires who refuse to listen.”

Muntik nang mabuo ang isang ngiti sa labi ni Kaelvian.

“Good,” bulong niya. “I'd hate to be the only one losing my mind tonight.”

Saglit na nagtagpo ang mga mata nila. May kung anong lumambot sa tingin ni Seraphina. At sa hindi maipaliwanag na dahilan, biglang nakalimutan ni Kaelvian ang tunog ng alarm sa loob ng ilang segundo.

Then the footsteps grew louder.

“Move!” utos ni Seraphina.

---

Mabilis silang tumakbo papunta sa maintenance corridor sa kaliwa. Habang abala si Seraphina sa pagbukas ng emergency panel, si Kaelvian naman ay paulit-ulit na lumilingon sa silid ng kanyang ina.

“Kael, please,” sabi ni Seraphina nang mapansin ito. “We can't help her if we get caught.”

Napahinto siya. Alam niyang tama ito. Pero paano niya iiwan ang kanyang ina sa lugar na iyon, matapos siyang makitang muli?

“What if they move her?” His voice was barely audible. “What if pagbalik natin, wala na naman siya?”

Lumapit si Seraphina at hinawakan ang magkabilang braso niya.

“Then we'll find her again.”

“You can't promise that.”

“Neither can you.” Tumingin siya nang diretso sa mga mata nito. “Pero I can promise you this—hindi kita hahayaang harapin ito nang mag-isa.”

Natahimik si Kaelvian. Sa loob ng maraming taon, sanay siyang ang pera at kapangyarihan ang nagbibigay sa kanya ng solusyon. Kapag may problema, binibili niya ang oras, ang katahimikan, o ang sagot. Pero ngayon, sa harap ng isang detective na walang pakialam kung bilyonaryo siya, may ibang bagay siyang nararamdaman.

Something frighteningly close to hope.

“Why?” tanong niya.

Kumunot ang noo ni Seraphina. “Why what?”

“Why do you care so much?”

For a moment, nawala ang talas ng kanyang mga mata.

“Because I know what it feels like to suspect someone you love is hiding the truth from you.”

“Your father?”

Hindi agad sumagot si Seraphina. Ang katahimikang iyon ang naging sagot niya.

Bago pa makapagtanong si Kaelvian, bumukas ang maintenance door. Hinila siya ni Seraphina papasok at isinara iyon sa likod nila. Masyadong makitid ang espasyo. Halos magkadikit ang kanilang mga katawan habang dumaraan ang mga yabag sa kabilang side ng pader. Napatigil ang paghinga ni Kaelvian nang maramdaman niyang nakadikit ang palad ni Seraphina sa dibdib niya.

“Don't move,” bulong nito.

“I'm not moving.”

“Your heartbeat says otherwise.”

“Maybe it's your fault.”

Napatingala si Seraphina.

“Excuse me?”

“You're standing very close, Detective.”

Sa kabila ng tensiyon, bahagyang namula ang pisngi niya. “I can leave you here and let the security team arrest you.”

“You wouldn't.”

“Try me.”

Ngumiti si Kaelvian—isang tunay na ngiting hindi niya namalayang matagal na palang hindi lumalabas sa kanyang mukha.

For one brief second, nakalimutan ni Seraphina na dapat ay galit siya sa lalaking ito dahil sa pagtatago nito ng tunay na pagkatao.

At nakalimutan naman ni Kaelvian na ang babaeng nasa harap niya ay isang detective na maaaring maging dahilan ng pagkawasak ng lahat ng pinaniniwalaan niya.

“Seraphina,” bulong niya.

Napatingin siya rito. “What?”

“Thank you for staying.”

Hindi siya agad nakasagot. Sa halip, marahan niyang inayos ang kuwelyo ng damit nito na nagusot sa pagtakbo.

“Don't make me regret it, billionaire.”

“I'll try.”

“Try harder.”

Nakangiting napailing si Kaelvian. Pero bago pa tuluyang mawala ang distansya sa pagitan nila, may narinig silang boses mula sa corridor.

“Search every exit. The subject must not leave the facility.”

Nanigas ang katawan ni Seraphina dahil kilala niya ang boses na iyon.

At hindi niya gustong marinig iyon sa lugar na ito.

“Dad?” halos hindi niya maibulong.

---

Pagkaraan ng ilang minuto, nakalabas sila sa service elevator at nakarating sa isang lumang storage room sa ground floor. Doon lamang nakahinga nang maluwag si Seraphina.

Pero hindi nagtagal ang katahimikan. Nag-vibrate ang phone niya.

UNKNOWN NUMBER: Your father warned you to stop. Now you've seen what happens to people who don't listen.

Kasunod nito ang isang litrato. Si Evelisse, nakahiga sa puting kama sa likod ng salamin. At sa tabi niya, nakatayo si Chief Inspector Alaric Veylora.

Hawak nito ang isang folder. Sa ibaba ng litrato ay may isang pangungusap.

“ASK YOUR FATHER WHO ORDERED THE FIRST MEMORY WIPE.”

Nanlamig ang mga kamay ni Seraphina.

“Kael…”

Agad na lumapit ang lalaki. Nang makita ang litrato, nawala ang anumang natitirang kulay sa mukha niya.

“Memory wipe?” bulong niya. “What the hell did they do to my mother?”

Hindi nakasagot si Seraphina. Dahil sa sandaling iyon, may isa pang mensaheng pumasok sa phone niya.

Mula sa kanyang ama.

Seraphina, if you're with Kaelvian, get away from him. He's not the only Draventh who's lying.

Napatitig siya sa screen. Then she looked at Kaelvian.

“May kailangan akong sabihin sa'yo.”

“What is it?”

Nanginginig ang labi niya, pero pinilit niyang magsalita.

“Your mother may not be the only person whose memories were altered.”

Napakunot ang noo ni Kaelvian. “What are you talking about?”

Hindi siya agad sumagot. Sa halip, inilabas niya ang lumang litrato mula sa kanyang wallet—isang larawan niya nung bata pa siya kasama ang kanyang ama sa isang police charity event.

Sa likod ng litrato ay may petsang nakasulat.

NOVEMBER 14. TWO YEARS AGO.

Ang mismong petsang ipinagbabawal kay Evelisse na alalahanin. At sa larawan, sa likod ng batang Seraphina, nakatayo ang isang babaeng kamukhang-kamukha ni Evelisse.

Buhay at nakatingin mismo sa camera.

“Kaelvian,” bulong ni Seraphina, halos hindi makapaniwala sa sarili niyang natuklasan. “I think I've met your mother before.”

Nanlaki ang mga mata ni Kaelvian.

“Before she supposedly died?”

Umiling si Seraphina, at tuluyang namuo ang luha sa kanyang mga mata.

“No.”

Tumingin siya sa litrato, saka sa lalaking kaharap niya.

“Before I even became a detective.”

At sa unang pagkakataon, hindi na lamang ang pamilya Draventh ang may nakatagong nakaraan.

Dahil ang susunod na katotohanang mabubunyag ay maaaring sumira hindi lang sa kanilang imbestigasyon— kundi sa lahat ng alaala ni Seraphina tungkol sa sarili niyang buhay.