The Ruthless Billionaire Owns Me
I didn't buy you to be loved, Elara. I bought you so your father could finally pay for what he did to mine. Every tear you she that's just payment. Every night you stay here that's just the beginning."
Ipinagbili si Elara ng sarili niyang ama kay Damon Valtierra ang bilyonaryong kilala sa pagiging malamig, walang awa, at punong-puno ng galit. Para sa kaniya, isa lang si Elara kabayaran sa pagkakautang ng ama nito. Walang araw na hindi siya pinaramdam na siya lang ang may kasalanan sa lahat. Sa loob ng malawak ngunit malamig na mansyon, bawat tingin ni Damon ay parang patalim, bawat salita ay parang sumbat. Akala niya ay habambuhay na siyang magiging bilanggo ng galit ng lalaking ito.
Ngunit sa paglipas ng panahon, sa likod ng mga masasakit na salita at malamig na trato, unti-unting nakikita ni Elara ang iba pang bahagi ni Damon ang lalaking nasaktan din, ang lalaking natatakot magmahal. At nang unti-unti nang magsisimula ang lahat... natuklasan ni Elara ang katotohanan hindi lang siya ang may itinatagong sikreto. Ang pagkawala niya sa buhay ni Damon ang magtuturo sa kaniya kung paano talaga magmahal at maghintay.
Basahin
Chapter: Chapter 5ELARA’S POVNang dumating ang gabi, amoy ng niluluto ang sumalubong sa akin pababa ng hagdan. Hindi ko inaasahan na siya mismo ang nasa kusina — nakasuot ng apron, maingat na hinahalo ang laman ng kaldero. Nang marinig niya ang mga hakbang ko, lumingon siya at may konting bahagya ang ngiti sa kaniyang labi."Maingat ka lang dito. Mainit ang kalan," paalala niya nang hindi tumitigil sa ginagawa."Tutulong po ako," sabi ko habang lumalapit. "Hindi tama na kayo lang ang nagtatrabaho."Huminto siya at tiningnan ako nang matagal. "Sa tingin mo ba hindi ko kayang lutuin ito?""Alam kong kaya niyo po. Pero mas masaya kapag sabay tayong gumagawa ng isang bagay. Hindi ba't masarap ang pagkain kapag magkasama ang gumawa?"Bumuntong-hininga siya pero umusad naman para bigyan ako ng puwang. "Sige. Pero mag-ingat ka. Huwag mong hawakan ang mainit na parte."Sumunod ang ilang sandali na tahimik lang kami, pero hindi yung nakakailang na katahimikan. Ito yung uri ng katahimikan kung saan alam mong na
Huling Na-update: 2026-10-27
Chapter: Chapter 4ELARA’S POVPagkatapos mag-almusal, naglakad ako palabas ng malaking pinto patungo sa likod ng mansyon. Isang malawak na hardin ang bumungad sa akin mga bulaklak na iba't ibang kulay, matatayog na puno, at damong malambot sa paanan. Sa gitna ng lahat ay isang maliit na bangkito na gawa sa bato, nakahinga sa ilalim ng isang malaking puno na tila matagal nang nakatayo doon bago pa man naitayo ang bahay na ito. Umupo ako doon at huminga nang malalim. Ang sariwang hangin ay nagbigay sa akin ng kaunting kapayapaan na kailangan ko sa araw na ito.Napansin ko ang isang maliit na aklatan sa dulo ng hardin isang maliit na silid na gawa sa salamin at kahoy, na tila bahagi na mismo ng kalikasan. Dahan-dahan akong lumapit at itinulak ang pinto. Bukas ito. Sa loob ay napakaganda mga istante ng libro na umaabot sa kisame, isang maliit na mesa, at upuang komportable. Hindi mukhang madalas itong pinapasukan, pero malinis at maayos ang lahat. May isang libro na nakabukas sa mesa, tila may nagbabasa ni
Huling Na-update: 2026-10-27
Chapter: Chapter 3ELARA’S POVGumising ako bago pa sumikat ang araw. Hindi dahil gusto ko, kundi dahil hindi ako sanay sa katahimikan ng kwartong iyon. Malaki, malamig, at walang pamilyar na amoy. Nakatingin lang ako sa kisame habang pinapakinggan ang pagtibok ng sarili kong puso. Ito na ang buhay ko mula ngayon — sa isang mansyon kung saan ako ay naroon bilang kabayaran, hindi bilang tahanan.Nagbihis ako ng simpleng damit at dahan-dahang binuksan ang pinto. Tahimik pa ang buong bahay. Akala ko mag-isa lang ako sa ibaba, pero nang makarating ako sa hagdan, nakita ko si Damon na nakatayo sa harap ng bintana sa sala, hawak ang isang tasa ng kape. Nakatalikod siya sa akin, at sa paraang nakatayo siya, tila ba nagmumuni-muni siya ng malalim na bagay. Nang marinig niya ang mga hakbang ko, dahan-dahan siyang lumingon. Walang gulat sa mukha niya. Parang alam niyang bababa ako nang oras na iyon."Maaga ka," sabi niya, ang boses ay mababa pa rin, pero hindi kasing talim kagabi."Hindi na po ako makatulog," sag
Huling Na-update: 2026-10-27
Chapter: Chapter 2ELARA’S POVPagdating namin sa mansyon, direkta niya akong inakay papasok. Walang salita hanggang sa makarating kami sa malawak na sala. Huminto siya at humarap sa akin nang seryoso."Makinig ka nang mabuti. Hindi ko uulitin ito," simula niya, ang boses ay matigas at malinaw. "Una mananatili ka sa iyong kwarto kapag wala kang gagawin. Huwag kang maglalakad-lakad sa bahay lalo na kung hindi mo kailangang lumabas.""Sige po," sagot ko."Pangalawa kapag may bisita ako, ikaw ang asawa ko. Maganda kang magsisimulo. Ngumiti ka, makipag-usap ka nang maayos. Pero kapag wala na sila... huwag mong asahan na magiging kaibigan kita.""Naiintindihan ko po. Mag-asawa lang tayo sa harap ng iba.""Tama ka. Pangatlo huwag kang magtatanong tungkol sa pamilya ko, sa nakaraan ko, o sa kung bakit ako ganito. Ang buhay ko bago ka dumating ay wala sa iyong pakialam.""Hindi po ako manghihimasok."Tinitigan niya ako nang matagal. "Napakadali mong sumunod. Hindi ba't may sarili kang isip?""Mayroon po. Pero n
Huling Na-update: 2026-10-27
Chapter: Chapter 1ELARA’S POVNakatayo ako sa harap niya, nanginginig ang mga kamay ko habang mahigpit kong hawak ang laylayan ng aking damit. Pinipigilan ko ang panginginig na bumubuga mula sa aking mga paa hanggang sa dulo ng aking mga daliri. Hindi ako sanay na may nakatingin sa akin nang ganyan — parang bawat galaw ko ay sinusuri, bawat salita ko ay tinitimbang kung totoo o hindi. Ang mga mata niya ay maitim at malalim, walang kahit anong bakas ng pagkakaunawaan. Tanging lamig at poot ang naramdaman ko mula sa kaniya."Dumating ka na," sabi niya, ang boses ay mababa at seryoso, tila ba bawat salita ay pinipili niya nang maingat. "Akala ko ba tatakbuhan ka na ng ama mo."Huminga ako nang malalim, pinilit kong patatagin ang sarili ko kahit halos hindi na ako makahinga sa kaba. "Hindi po ako tumatakbo," sagot ko, tinitigan ko siya kahit takot na takot ako. "Nandito ako dahil kailangan kong maging dito. Tuparin ang kasunduan."Tumawa siya nang mapait — isang tawa na walang halong saya, kundi punong-pun
Huling Na-update: 2026-10-27
Mag-log in
