Chapter 4

ELARA’S POV

Pagkatapos mag-almusal, naglakad ako palabas ng malaking p***o patungo sa likod ng mansyon. Isang malawak na hardin ang bumungad sa akin mga bulaklak na iba't ibang kulay, matatayog na puno, at damong malambot sa paanan. Sa gitna ng lahat ay isang maliit na bangkito na gawa sa bato, nakahinga sa ilalim ng isang malaking puno na tila matagal nang nakatayo doon bago pa man naitayo ang bahay na ito. Umupo ako doon at huminga nang malalim. Ang sariwang hangin ay nagbigay sa akin ng kaunting kapayapaan na kailangan ko sa araw na ito.

Napansin ko ang isang maliit na aklatan sa dulo ng hardin isang maliit na silid na gawa sa salamin at kahoy, na tila bahagi na mismo ng kalikasan. Dahan-dahan akong lumapit at itinulak ang p***o. Bukas ito. Sa loob ay napakaganda mga istante ng libro na umaabot sa kisame, isang maliit na mesa, at upuang komportable. Hindi mukhang madalas itong pinapasukan, pero malinis at maayos ang lahat. May isang libro na nakabukas sa mesa, tila may nagbabasa nito bago ako dumating. Dahan-dahan kong isinara ito at ibinalik sa istante. Hindi ko nais na istorbohin ang anumang katahimikan na naroon.

Nang pagbalik ko sa bahay, nakita ko siyang nakatayo sa pintuan ng kusina, nakatanaw sa direksyon kung saan ako galing. Nang marinig niya ang mga hakbang ko, lumingon siya.

"Nakita ko kang pumunta sa silid-aklatan," simula niya, ang boses ay hindi masungit, pero may pagtataka. "Hindi ka nagbasa?"

"Tumingin lang po ako. Mukhang may nagmamay-ari ng mga libro doon, at ayaw kong guluhin ang ayos."

Tumango siya nang bahagya, parang natutuwa sa sagot ko. "Magaling. Iginagalang mo ang espasyo ng iba. Isang katangiang bihira makita sa mga tao ngayon."

"Ang mga libro po ay parang mga lihim na iniingatan. Hindi mo pwedeng buksan nang basta-basta kung hindi sa iyo."

Lumapit siya nang kaunti, hindi masyadong malapit, pero sapat para makita ko ang mga detalye ng mukha niya — ang mga pilikmata na maitim at mahaba, ang kilay na matigas ang hugis, at ang mga labi na madalas nakasara nang mahigpit na parang ayaw magbigay ng kahit anong emosyon.

"May gusto ka bang basahin? Pwede kang kumuha. Hindi bawal ang pagbabasa dito. Bawal lang ang pagsira at pagkawala ng mga ito."

"Salamat po. Baka balang araw. Ngayon... gusto ko munang kilalanin ang paligid. Gusto kong masanay ako bago ako magsimulang maghanap ng makakausap."

"Matalinong desisyon. Ang pagmamasid ang pinakamahalagang sandata kapag nasa bagong teritoryo ka."

"Hindi ko po itinuturing na teritoryo ito. Tahanan sana, pero alam ko... hindi pa tayo doon."

Umupo siya sa isa sa mga upuan sa hapag-kainan at itinuro ang bakanteng upuan sa tapat niya. Umupo ako, medyo nag-aalinlangan pa rin.

"Tanungin mo ako ng isang bagay," biglang sabi niya. "Isang tanong na matagal mo nang gustong itanong, pero hindi mo nagawa dahil natatakot ka."

Napabuntong-hininga ako. "Bakit niyo po ako pinapayagan na magtanong ngayon? Kagabi sinabi niyong huwag akong manghimasok sa nakaraan ninyo."

"Dahil hindi lahat ng bagay ay bawal. May mga bagay na pwede mong malaman, at may mga bagay na kailangan mong malaman para hindi ka magkamali ng akala tungkol sa akin. Kaya sige — isang tanong lang. Gamitin mo nang tama."

Nag-isip ako nang mabuti. Marami akong gustong malaman — bakit siya ganito kalamig, ano ang totoong nangyari sa pagitan ng pamilya namin, bakit kailangang ako ang magbayad sa lahat ng ito. Pero ang pinakamahalaga sa lahat ay ang tanong na matagal nang bumabagabag sa akin.

"Kung wala po ang utang ng ama ko... kung hindi po ako ibinenta sa inyo... kikilalanin niyo po ba ako kahit sa simpleng pagkakataon lang?"

Tumahimik siya nang matagal. Tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata, at sa katahimikang iyon, naramdaman ko ang bigat ng tanong ko. Hindi siya nagmadaling sumagot. Inayos niya ang kaniyang pagkakaupo, huminga nang malalim, at saka nagsalita — mabagal pero tapat.

"Ang totoo... hindi ko alam. Dahil kung hindi dahil sa lahat ng ito, hindi tayo magkakakilala. Magkaiba ang mundo natin, Elara. Ikaw — lumaki ka sa pamilyang kahit simple lang ang buhay, puno ng pagmamahal. Ako — lumaki ako sa mundong kailangan mong ipagtanggol ang sarili mo araw-araw dahil kung hindi, dadaganan ka ng iba. Kung hindi dahil sa kasunduang ito, baka nagdaan lang tayo sa isa't isa at hindi titingin. Pero... at ito ang totoo..." Huminto siya sandali, tila pinipili ang tamang salita. "...sa maikling panahon na magkasama tayo, nagsisimula akong mag-isip na baka... baka hindi masama kung nagkakilala tayo sa ibang paraan. Pero hindi natin mababago ang nakaraan. Kaya huwag nating isipin ang mga 'paano'. Nandito tayo sa ngayon. Ito ang realidad."

"Masakit pakinggan, pero totoo. Salamat sa pagsasabi ng totoo. Mas mahalaga sa akin ang katotohanan kahit masakit, kaysa sa kasinungalingan na magpapasaya lang sa akin ngayon pero mas masakit sa huli."

"Napakatalino mo. Bihira iyan sa mga taong nasa kalagayan mo. Karamihan ay naghahanap ng pampalubag-loob. Ikaw... humihingi ka ng katotohanan kahit alam mong masakit."

"Kasi po kapag alam mo ang totoo, alam mo kung saan ka tatayo. Kapag alam mo kung saan ka nakatayo, hindi ka madaling matitinag."

Ngumiti siya nang bahagya — hindi ang mapait na ngiti na nakita ko noon, kundi isang tunay na ngiti na umabot sa kaniyang mga mata. "Sana nga ay manatili kang ganyan. Kasi kapag dumating ang araw na kailangan mong maging matatag... sana handa ka na."

"Bakit po parang may hinihintay kayong masamang mangyayari?"

"Hindi ako naghihintay ng masama. Naghahanda lang ako. Sa mundong ginagalawan ko, ang paghahanda ang tanging paraan para hindi ka mapahamak. At simula noong dumating ka dito... hindi lang ang sarili ko ang kailangan kong protektahan."

Naintindihan ko ang ibig niyang sabihin. Hindi niya kailangang sabihin nang direkta. Ako ang kahinaan niya ngayon — kahit hindi pa niya inaamin iyon nang buo. At iyon ang nagpapatakot sa kaniya higit sa lahat.

"Hindi ko po kayo dadagdagan ng problema. Gagawin ko ang lahat para hindi ako maging pabigat sa inyo."

Tumayo siya at naglakad palapit sa akin. Tumigil siya sa tapat ko, at dahan-dahang inabot ang kamay ko. Ang hawak niya ay banayad, hindi mahigpit, parang sinusubukan niya kung hahayaan ko siya.

"Hindi ka pabigat, Elara. Ang sinasabi ko lang... mag-ingat ka. Hindi lahat ng nakangiti sa iyo ay kaibigan. At hindi lahat ng tahimik ay walang itinatagong plano. Sa loob man o sa labas ng bahay na ito, laging maging alerto. Para sa sarili mo. At para sa akin."

Hinawakan ko ang kamay niya pabalik. "Pangako po. Mag-iingat ako. At kayo rin... sana mag-ingat din kayo. Kasi kung may mangyari sa inyo... hindi ko alam kung saan ako pupunta."

Pinagpag niya ang balikat ko nang marahan bago humakbang palayo. "Wala nang mangyayari sa akin. Matagal na akong sanay sa panganib. Ikaw ang kailangang mag-ingat dahil hindi mo pa kilala ang mundong ito. Pero unti-unti... ituturo ko sa iyo ang lahat. Hindi dahil obligasyon ko. Kundi dahil gusto kong makita kong kaya mong tumayo sa sarili mong mga paa kahit nasa gitna ka ng bagyo."

"Nandiyan lang po kayo para gabayan ako?"

"Nandito ako para siguraduhin na hindi ka masasaktan. Hangga't kaya ko. At hangga't hindi ko sinasabi sa sarili ko na hindi ko dapat kang alalahanin... aalagaan kita."

Bago siya umakyat sa kaniyang opisina, lumingon siya sa akin sa gitna ng hagdanan.

"May gusto ka bang kainin mamaya? Magpapaganda ako sa kusina. Kahit anong ulam. Gusto kong matikman ang paborito mong pagkain. Gusto kong may malaman ako tungkol sa iyo na hindi galing sa papeles na pinirmahan ng ama mo. Gusto kong kilalanin ka hindi bilang anak ng lalaking may utang sa akin. Kundi bilang ikaw, Elara."

Napangiti ako nang totoo sang ngiting galing sa puso ko. "Adobo po. Ang paborito ko. At kanin."

Tumawa siya nang mahina  isang tunog na parang musika sa pandinig ko. "Napakasimple lang. Akala ko mamahaling ulam. Mabuti, madali lang iyon lutuin. Siguradong makakakain tayo nang sabay mamaya."

"Salamat po, Damon."

"Salamatan mo ako kapag natikman mo na at masarap. Huwag ka pang magpasalamat ngayon bago pa man gawin ang bagay."

Nang makaalis siya, nanatili akong nakatayo sa gitna ng sala, hawak pa rin ang dibdib ko na mabilis ang pagtibok. Hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa akin. Isang sandali galit siya, sumunod na sandali inaalagaan niya ako. Magulo, oo. Pero sa pagkakagulo na iyon, naramdaman ko ang isang bagay na matagal ko nang hinahanap na hindi ako nag-iisa. At sa gabing darating, alam kong magbabago ang lahat. Hindi biglaan, hindi perpekto, pero magbabago. At handa akong harapin ang bawat araw na kasama siya, anuman ang ibig sabihin noon.

TO BE CONTINUE