Chapter 5

ELARA’S POV

Nang dumating ang gabi, amoy ng niluluto ang sumalubong sa akin pababa ng hagdan. Hindi ko inaasahan na siya mismo ang nasa kusina — nakasuot ng apron, maingat na hinahalo ang laman ng kaldero. Nang marinig niya ang mga hakbang ko, lumingon siya at may konting bahagya ang ngiti sa kaniyang labi.

"Maingat ka lang dito. Mainit ang kalan," paalala niya nang hindi tumitigil sa ginagawa.

"Tutulong po ako," sabi ko habang lumalapit. "Hindi tama na kayo lang ang nagtatrabaho."

Huminto siya at tiningnan ako nang matagal. "Sa tingin mo ba hindi ko kayang lutuin ito?"

"Alam kong kaya niyo po. Pero mas masaya kapag sabay tayong gumagawa ng isang bagay. Hindi ba't masarap ang pagkain kapag magkasama ang gumawa?"

Bumuntong-hininga siya pero umusad naman para bigyan ako ng puwang. "Sige. Pero mag-ingat ka. Huwag mong hawakan ang mainit na parte."

Sumunod ang ilang sandali na tahimik lang kami, pero hindi yung nakakailang na katahimikan. Ito yung uri ng katahimikan kung saan alam mong nandiyan ang isa't isa at ayos lang iyon. Habang inaayos ko ang mga plato, bigla siyang nagsalita.

"Nandito ka na ng halos isang linggo. Masanay ka na ba?"

"Medyo po. Malaki pa rin ang bahay para sa akin, pero hindi na ito kasing nakakatakot gaya noong una."

"At ako? Nakakatakot pa rin ba ako?"

Tumingin ako sa kaniya at nakita kong seryoso ang mukha niya, hinihintay ang sagot ko.

"Minsan. Pero natutuklasan ko na sa likod ng pagiging matigas ninyo... may isang taong nasaktan lang noon. Hindi po ako natatakot sa inyo. Natatakot lang ako na baka hindi ko kayang intindihin ang bigat na pasan ninyo."

Itinabi niya ang sandok at humarap sa akin nang buong-buo.

"Hindi mo kailangang pasanin ang bigat ko, Elara. Nandito ka lang para maging asawa ko sa pangalan. Huwag mong subukang ayusin ako. Hindi iyon ang tungkulin mo."

"Hindi ko po inaayos kayo. Gusto ko lang malaman kung paano maging kaibigan ang taong kasama ko sa bahay araw-araw. Mali ba iyon?"

Huminga siya nang malalim at dumapo ang tingin niya sa mga kamay ko na nakahawak sa gilid ng lababo.

"Hindi mali. Pero delikado. Dahil kapag nasanay ka na sa akin, kapag nasanay ka na sa pagkakaroon ko sa buhay mo... paano kung isang araw kailangan mo nang umalis? Mas masakit ang pag-alis kapag naging tahanan na ang taong kasama mo."

"Bakit niyo po palaging iniisip na aalis ako? Kapag umalis man ako balang araw... pwede rin naman kayong sumama. O hindi ba't pwedeng hindi na ako umalis?"

Umiling siya at umupo sa isa sa mga upuan sa tabi ng isla ng kusina. Tumingin siya sa akin nang may lungkot sa kaniyang mga mata.

"Ang mundo ko ay hindi ligtas para sa isang katulad mo. Marami akong kaaway, Elara. Maraming taong naghihintay lang ng pagkakataon para saktan ako. At ang pinakamabilis na paraan para saktan ako... ay sa pamamagitan ng taong mahalaga sa akin."

Nang sabihin niya ang huling salita, parang huminto ang oras. Hindi niya agad ito inulit o binawi. Tinitigan lang niya ako at parang may ipinapahiwatig ang kaniyang puso na hindi niya kayang sabihin nang direkta.

"Mahalaga po ba ako sa inyo, Damon?" bulong ko, takot na baka nagkamali lang ako ng narinig.

Tumayo siya at lumapit nang dahan-dahan hanggang sa ilang hakbang na lang ang pagitan namin.

"Hindi ko dapat sinasabi ito. Pero sa tuwing nakikita kitang naglalakad sa bahay na ito, sa tuwing naririnig ko ang tawa mo kahit pa mahina lang... pakiramdam ko may nagbago na sa akin. Natatakot ako, Elara. Natatakot ako dahil ikaw ang pinakamahinang punto ko ngayon. At iyon ang bagay na ayaw kong mangyari."

"Hindi po ako kahinaan ninyo. Kung gusto niyo, magiging sandata ako. Magiging kakampi mo ako. Huwag mo lang akong itaboy."

Inabot niya ang mukha ko nang marahan, ang mga daliri niya ay dahan-dahang humahaplos sa aking pisngi.

"Hindi kita itinataboy. Pero hinihiling ko sa iyo — huwag mong bigyan ng kahulugan ang bawat ngiti o bawat salita ko. Dahil balang araw, baka hindi ko na mapigilan ang sarili ko. Baka hindi ko na kayang panindigan ang kasunduang ito lang ang meron tayo."

"Hindi ko po hinihiling na mahalin mo ako agad. Hinihiling ko lang na huwag mong pigilan ang nararamdaman mo kung dumating man ang panahon na magbago ang lahat."

Nagtagpo ang aming mga mata at sa sandaling iyon, alam kong may nagbago. Hindi na lang tungkol sa kasunduan. Hindi na lang tungkol sa utang. Ito ay tungkol sa amin — sa dalawang taong natatakot magmahal pero sabik na sabik na maramdaman ito.

"Handa ka bang harapin ang lahat kasama ako kahit alam mong hindi madali?" tanong niya, ang boses ay halos pabulong na lang.

"Handa po ako. Hangga't hindi niyo ako binibitawan."

Hinawakan niya ang kamay ko at idinikit sa kaniyang dibdib. Narinig ko ang tibok ng puso niya abilis at malakas.

"Ito ang pinakamapanganib na desisyon na gagawin natin. Pero simula ngayon... hindi ka na lang kabayaran sa akin. Ikaw ang tahanan ko. At hinding-hindi ako magpapahamak sa iyo. Pangako iyan."

Nang gabing iyon, hindi namin kailangang magsalita pa ng marami. Ang pagkain namin nang sabay, ang mga ngiting ibinigay namin sa isa't isa, at ang katahimikang napuno ng pag-unawa iyon ang simula. Hindi pa perpekto ang lahat, alam ko iyon. Pero sa gabing iyon, alam ko rin na hindi na ako nag-iisa. At hindi na rin siya nag-iisa.

TO BE CONTINUED