Chapter 3

ELARA’S POV

Gumising ako bago pa sumikat ang araw. Hindi dahil gusto ko, kundi dahil hindi ako sanay sa katahimikan ng kwartong iyon. Malaki, malamig, at walang pamilyar na amoy. Nakatingin lang ako sa kisame habang pinapakinggan ang pagtibok ng sarili kong puso. Ito na ang buhay ko mula ngayon — sa isang mansyon kung saan ako ay naroon bilang kabayaran, hindi bilang tahanan.

Nagbihis ako ng simpleng damit at dahan-dahang binuksan ang p***o. Tahimik pa ang buong bahay. Akala ko mag-isa lang ako sa ibaba, pero nang makarating ako sa hagdan, nakita ko si Damon na nakatayo sa harap ng bintana sa sala, hawak ang isang tasa ng kape. Nakatalikod siya sa akin, at sa paraang nakatayo siya, tila ba nagmumuni-muni siya ng malalim na bagay. Nang marinig niya ang mga hakbang ko, dahan-dahan siyang lumingon. Walang gulat sa mukha niya. Parang alam niyang bababa ako nang oras na iyon.

"Maaga ka," sabi niya, ang boses ay mababa pa rin, pero hindi kasing talim kagabi.

"Hindi na po ako makatulog," sagot ko habang dahan-dahang bumababa. "Sanay po kasi akong gumising nang maaga para maghanda."

Lumapit ako sa hapag-kainan. May nakahanda na doon — tinapay, itlog, prutas, at kape. Ngunit hindi pa nakahawak ang sinuman. Tumingin ako sa kaniya.

"Nagpahanda ka ba?"

"Hindi ako sanay na maghintay sa iba para sa aking pagkain. Pero dahil nandito ka na... sabay na tayong kumain. Umupo ka."

Umupo ako sa tapat niya. Tahimik kami sa ilang sandali habang kumukuha ako ng pagkain.

"Hindi mo kailangang maging alila dito, Elara. Kumain ka ng sapat. Huwag kang magpipigil dahil nandiyan ako."

"Hindi po ako nagpipigil. Sanay lang akong maging maingat."

"Bakit ka magiging maingat sa sarili mong tahanan ngayon? Kahit pa hindi mo ito ituring na ganoon, ito ang tirahan mo."

"Madaling sabihin iyan kapag ikaw ang may-ari ng lahat. Pero para sa akin... parang bisita lang ako na hindi inaasahan."

Itinabi niya ang kaniyang kubyertos at tumingin sa akin nang diretso.

"Hindi ka bisita. Pero hindi ko rin sasabihing 'tahanan' mo na ito agad. Kailangan ng panahon para tawaging tahanan ang isang lugar. At hindi lang lugar ang ginagawa nating tahanan — tao rin."

"Tama po kayo. Pero paano ko ituturing na tahanan ang isang lugar kung saan pakiramdam ko ay palagi akong naghihintay na magkamali?"

"Hindi kita hinihintay na magkamali. Hinihintay ko lang na maging totoo ka. Kung magkamali ka, sabihin mo. Kung masaya ka, ipakita mo. Huwag kang magtago sa likod ng 'opo' at 'hindi po'. Mas nakakainis ang pagiging masyadong maingat kaysa sa pagiging tapat kahit minsan ay masakit."

Napahinto ako sa pagkain. "Gusto niyo po bang maging masungit ako minsan?"

"Gusto kong maging ikaw ka. Kung galit ka, sabihin mo. Kung hindi ka sang-ayon, sabihin mo. Hindi kita binili para maging anino ng sarili mong sarili. Kahit iyon ang akala mo."

"Hindi ko po alam kung paano. Sanay akong sundin ang sinasabi ng iba para hindi na magkaroon ng gulo."

"Hindi masamang magsalita ng opinyon. Ang masama ay ang pagsasalita ng masama para makapanakit. Magkaiba iyan. Subukan mo. Sa akin, walang parusa kung magsasabi ka lang ng nasa isip mo nang maayos."

Tumingin ako sa kaniya, nag-iisip kung dapat ba akong magtiwala sa sinasabi niya. Pero may sinseridad sa mga mata niya na hindi ko maipaliwanag.

"Mahalaga po ba sa inyo na marinig ang opinyon ko kahit hindi ako sang-ayon sa inyo?"

"Oo. Kasi kung wala kang sasabihin na iba sa akin, ibig sabihin ay hindi ka nag-iisip para sa sarili mo. At hindi ko kailangan ng taong sunod-sunuran lang. Kailangan ko ng taong nakakakita ng mga bagay na hindi ko nakikita. Kahit hindi pa ngayon... balang araw, baka kailanganin ko rin iyan mula sa iyo."

"Bakit niyo po sinasabi ito? Kagabi galit na galit kayo sa akin. Ngayon parang..."

"Parang ano?"

"Parang pinapakinggan niyo ako."

Dumaan ang ilang sandali bago siya sumagot. Uminom siya ng kape bago muling tumingin sa akin.

"Dahil hindi makatarungan na sisihin ka ko sa ginawa ng ama mo habang hindi ka naman binibigyan ng pagkakataong patunayan kung sino ka talaga. Pero huwag kang mag-isip na nagbago na ang nararamdaman ko. Ang galit ko ay nandoon pa rin. Hindi lang ko idinadala sa bawat sandali ng araw ko. Iyon ang pagkakaiba."

"Naiintindihan ko po. At salamat sa pagbibigay ng pagkakataon."

"Huwag kang magpasalamat. Gawin mo lang ang nararapat at huwag mong sirain ang tiwala na sinusubukan kong ibigay kahit paunti-unti lang."

Pagkatapos naming kumain, tumayo siya at naglakad papunta sa bintana. Tumingin siya sa labas kung saan nagsisimula nang sumikat ang araw.

"May gagawin ako sa opisina ko ngayong umaga. Maaari kang maglakad-lakad sa paligid ng bahay at sa hardin. Pero huwag kang lalampas sa bakod. Hindi pa ligtas para sa iyo na maglakad sa labas nang mag-isa."

"Sige po. Salamat na pinapayagan niyo akong lumabas ng kwarto."

Lumingon siya sa akin nang bahagya. "Hindi ka bilanggo, Elara. Kahit pakiramdam mo ay ganoon. May kalayaan ka sa loob ng hangganan. Matutunan mong pahalagahan iyan."

"Matututunan ko po. Pero sana... balang araw, hindi na kailangan ng hangganan sa pagitan natin."

Tinitigan niya ako nang matagal. Hindi siya sumagot agad, pero nakita ko ang pagbabago sa ekspresyon ng mukha niya — parang may gusto siyang sabihin pero pinili niyang manahimik na lang.

"Ang araw ay mahaba. Mag-ingat ka, Elara. Hindi lang sa paligid... kundi pati sa puso mo. Minsan ang pinakamapanganib na bagay dito ay hindi ang lugar kundi ang taong kasama mo rito."

Bago siya umakyat, huminto siya sandali at muling tumingin sa akin.

"At Elara?"

"Opo?"

"Magandang umaga."

Nang makaalis siya, nanatili akong nakatayo sa gitna ng sala. Ang mga salita niya ay magulo — minsan malambing, madalas mahigpit, pero laging may halong pag-aalaga na pilit niyang itinatago. Alam kong hindi magiging madali ang bawat araw. Pero sa umagang iyon, sa kabila ng lahat... naramdaman ko ang isang bagay na hindi ko naramdaman sa loob ng mahabang panahon — may pag-asa. Maliit, marupok, pero nandoon. At iyon ang sapat para harapin ko ang araw na ito.

TO BE CONTINUED