Chapter 2

ELARA’S POV

Pagdating namin sa mansyon, direkta niya akong inakay papasok. Walang salita hanggang sa makarating kami sa malawak na sala. Huminto siya at humarap sa akin nang seryoso.

"Makinig ka nang mabuti. Hindi ko uulitin ito," simula niya, ang boses ay matigas at malinaw. "Una mananatili ka sa iyong kwarto kapag wala kang gagawin. Huwag kang maglalakad-lakad sa bahay lalo na kung hindi mo kailangang lumabas."

"Sige po," sagot ko.

"Pangalawa kapag may bisita ako, ikaw ang asawa ko. Maganda kang magsisimulo. Ngumiti ka, makipag-usap ka nang maayos. Pero kapag wala na sila... huwag mong asahan na magiging kaibigan kita."

"Naiintindihan ko po. Mag-asawa lang tayo sa harap ng iba."

"Tama ka. Pangatlo huwag kang magtatanong tungkol sa pamilya ko, sa nakaraan ko, o sa kung bakit ako ganito. Ang buhay ko bago ka dumating ay wala sa iyong pakialam."

"Hindi po ako manghihimasok."

Tinitigan niya ako nang matagal. "Napakadali mong sumunod. Hindi ba't may sarili kang isip?"

"Mayroon po. Pero nandito ako para tuparin ang kasunduan. Hindi para makipagtalo sa inyo."

"Hmm. Tingnan natin kung ganoon pa rin ang sasabihin mo paglipas ng ilang linggo. Lahat ng tao ay nagbabago kapag mahirap na ang sitwasyon."

"Hindi po ako basta-basta sumusuko. At hindi rin ako naghahanap ng laban."

Lumakad siya palapit sa akin at huminto nang ilang pulgada ang layo.

"Alam mo ba kung ano ang pinakamahalagang tuntunin ko?"

"Ano po iyon?"

"Huwag kang magsisinungaling sa akin. Kahit gaano pa kabuti ang intensyon mo. Kapag nalaman kong itinatago mo ang kahit anong bagay... magalit ka sa akin, sumigaw ka, sabihin mo ang lahat ng nasa isip mo huwag lang magsinungaling. Mas kaya kong tanggapin ang galit kaysa sa kasinungalingan."

"Tandaan ko po iyan. At hinding-hindi ko po gagawin iyan sa inyo."

"Sana nga. Kasi kapag nilabag mo iyan... hindi lang ikaw ang mawawala sa akin. Mawawala rin ang anumang respeto na natitira pa para sa iyo."

"Pwede po ba akong magtanong ng isang bagay?"

"Tanong ka lang. Pero hindi ibig sabihin na sasagutin ko."

"Bakit niyo po ako kinakausap nang ganito? Minsan parang galit na galit kayo sa akin... minsan parang gusto niyo lang akong maintindihan."

Tumalikod siya at humakbang palayo bago sumagot.

"Dahil hindi ikaw ang kalaban ko, Elara. Ang kalaban ko ang ama mo. Pero nandito ka sa harap ko araw-araw, at nakikita ko ang mukha niya sa iyo. Kaya patawad kung minsan ay napaparanas mo ng galit na hindi para sa iyo."

"Alam ko po. At naiintindihan ko. Pero sana po... balang araw, makita niyo rin na hindi ako siya."

Humarap siya ulit sa akin. Mas malambot nang kaunti ang tingin niya, pero nananatiling maingat.

"Panahon ang makagsasabi niyan. Ngayon, ipapakita ko sa iyo ang iyong kwarto. May sarili kang pasilidad banyo, bintana, telepono para lamang sa loob ng bahay. Kung may kailangan ka, sabihin mo sa tauhan. Huwag kang pupunta sa opisina ko nang walang paalam. Lalo na kapag sarado ang p***o ibig sabihin ay huwag istorbohin."

"Sige po. Salamat po."

"Bakit ka nagpapasalamat? Wala akong ginawang espesyal."

"Dahil hindi niyo po ako pinaparamdam na isa akong bagay. Minsan lang, pero naririnig niyo pa rin ako."

Hindi siya agad sumagot. Tumingin siya sa ibang direksyon bago muling nagsalita.

"Umakyat ka na. Kailangan ko pang tapusin ang trabaho ko. Bukas... magsisimula na talaga ang araw mo dito."

"Sige po. Magandang gabi po, Damon."

Huminto siya sa paglalakad. Tumingin siya sa akin nang may pagtataka.

"Tinawag mo akong Damon. Hindi 'Sir' o 'Mr. Valtierra'. Bakit?"

"Dahil asawa niyo po ako. Kahit sa papel lang. Hindi tama na maging pormal tayo sa isa't isa palagi."

"Matapang ka pala. Hindi inaasahan iyan sa isang babaeng ibinenta ng sarili niyang ama."

"Hindi po pagiging matapang. Gusto ko lang maging totoo kahit paano."

"Matulog ka na, Elara. Bago pa magbago ang isip ko tungkol sa pagiging mabait ko ngayong gabi."

Tumalikod na siya at naglakad palayo. Pumunta ako sa aking kwarto at isinara ang p***o. Alam kong mahaba pa ang lalakarin namin. Pero sa gabing iyon, alam ko rin hindi lang siya ang may itinatagong sakit. Pareho kaming naghahanap ng taong makakaintindi sa amin. At hindi ko alam kung siya iyon, pero nandito ako. At susubukan ko. Hangga't kaya ko.

TO BE CONTINUED