Nobela ni Lanz

Amara povSumunod ang mga araw na tila mas maayos na ang lahat. Hindi na siya masungit nang labis, pero nananatiling malayo ang kanyang trato. Ngunit alam kong may nagbago na—hindi na ako parang hangin na lang sa harap niya. Minsan, kapag nagkakasalubong kami, tinititigan niya ako nang sandali bago dumaan, na parang sinusuri kung maayos ba ako o hindi.Hanggang sa dumating ang araw na hindi ko inaasahan.Gumising ako nang mabigat ang aking ulo. Nanlalamig ang buong katawan ko kahit mainit ang araw sa labas. Pinilit kong bumangon at magbihis, pero pagkatapos ng ilang hakbang, napahawak ako sa pader para hindi matumba. Masama ang pakiramdam ko, parang hinihigop ng lupa ang lakas ko.Pumunta pa rin ako sa kusina para maghanda ng almusal. Pero habang hawak ko ang takure ng mainit na tubig, biglang umikot ang paningin ko. Nabitiwan ko ito nang bahagya at tumama ang takure sa mesa—hindi nabagsak, pero sapat na para magkalansing ito nang malakas.Agad na pumasok si Kaelus mula sa hapag-kaina

Amara povIka-limang gabi ko na sa mansyon. Tahimik na ang buong bahay, tanging ang huni ng mga kuliglig at ang mahinang pagpatak ng ulan sa bintana ang naririnig. Halos alas-onse na ng gabi nang magising ako dahil sa isang tunog—mahina, parang pagbubulong, na nanggagaling sa labas ng aking pinto.Dahan-dahan akong bumangon at lumapit sa pinto. Buksan ko sana, pero napahinto ako nang marinig ko ang boses niya. Galing sa kanyang silid, ilang hakbang lamang ang layo sa akin. Hindi siya nag-iisa nagsasalita siya sa sarili niya, at ang boses niya ay hindi ang malamig at matigas na Kaelus na kilala ko. Ito ay boses ng isang taong pagod at nasasaktan."Pasensya ka na, Kuya..." ang bulong niya, basag ang boses. "Hindi pa rin kita mahanap. Pero pangako... babayaran ko sila. Kahit anong mangyari, hindi ako titigil hangga't hindi ko nakukuha ang hustisya para sa iyo."Napahawak ako sa aking bibig para pigilan ang aking hininga. Kuya? May kapatid siya? At bakit parang nawala siya? Hindi nabanggi

Amara's PovPangatlong araw ko na sa mansyon. Unti-unti ko nang nasasanay ang aking sarili sa ritmo ng bawat umagagumigising bago sumikat ang araw, naghahanda ng almusal, naglilinis, at naghihintay sa kung ano ang ipapagawa nila sa akin. Tahimik ang lahat, tila isang paraisong nakabalot sa katahimikan. Pero alam ko sa ilalim ng kapayapaang iyon ay nakatago ang isang bagyo na maaaring sumiklab anumang oras.Alas-dos na ng hapon noon. Naglalakad ako sa pasilyo bitbit ang isang tray na may mga tasa ng mainit na tsaa para sa mga bisita kung mayroon man, o para lamang kay Aling Marta at sa iba pang katulong. Hindi ko inaasahang lalabas si Kaelus mula sa kanyang silid nang biglaan. Masyado siyang mabilis, at masyado akong nasa malayo ang iniisip.Nagkasalubong kami sa gitna ng pasilyo. Nabangga niya ang aking braso, at sa isang iglap, nahulog ang tray. Kalansing! Nabiyak ang isa sa mga tasa at nabasa ang sahig ng mainit na tsaa.Namutla ako. Agad akong lumuhod para pulutin ang mga bubog, na

AMARA'S POVNagising ako sa tunog ng malakas na kalampag ng pinto. Hindi pa masyadong maliwanag ang labas, at ang katahimikan ng mansyon ay tila mas nakakatakot pa kaysa sa ingay. Agad akong umupo, ang puso ko ay mabilis na tumitibok. Wala pang limang oras ang nakakalipas mula noong pumasok ako sa kwartong ito, at pakiramdam ko ay hindi ako nakatulog nang maayos kahit sandali.Bumukas ang pinto at pumasok si Aling Marta na may dalang isang tumpok ng mga damit. Ang kanyang mukha ay seryoso, pero nakita ko ang mabilis na pagbuntong-hininga niya habang inilalapag ang mga ito sa dulo ng kama."Magandang umaga po," bulong ko, sabay pagtayo.Tumingin siya sa akin, ang kanyang mga mata ay punong-puno ng pag-aalala ngunit may halong pag-iingat. "Magbihis ka na po. Alas-singko na. Bago sumikat ang araw, kailangan mong alam ang mga dapat mong gawin dito. At... huwag kang magsasalita nang hindi kinakausap. Iyan ang una at pinakamahalagang tuntunin dito."Kinuha ko ang mga damit. Simple lamang an

Amara povAng amoy ng mamahaling pabango at lumang pera ang sumalubong sa akin pagpasok ko sa malaking silid na iyon. Ang sahig ay makintab na marmol na sumasalamin sa bawat ilaw mula sa matataas na kisame. Sa gitna ng lahat, nakaupo siya isang anino na tila humihigop ng lahat ng liwanag sa silid. Siya si Kaelus Valerius. Ang pinakamalupit at pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa buong bansa. Ang lalaking kinatatakutan ng lahat, at ngayon... ang lalaking nagmamay-ari na rin sa akin.Nakatayo ako sa pagitan ng aking ama at ng kanyang abogado, nanginginig ang aking mga kamay na nakakuyom sa gilid ng aking simpleng damit. Dalawang oras na ang nakakaraan nang sabihin sa akin ng aking ama ang lahat na malaki ang kanyang utang, na wala na siyang ibang paraan para mabayaran ito, at na ang tanging maibibigay niya kapalit ng kanyang kalayaan... ay ako."Huwag kang mag-alala, Amara," bulong ng aking ama kanina pa rin, pero ang boses niya ay punong-puno ng takot at kahihiyan. "Magiging maayos ka.