Chapter 3

Amara's Pov

Pangatlong araw ko na sa mansyon. Unti-unti ko nang nasasanay ang aking sarili sa ritmo ng bawat umagagumigising bago sumikat ang araw, naghahanda ng almusal, naglilinis, at naghihintay sa kung ano ang ipapagawa nila sa akin. Tahimik ang lahat, tila isang paraisong nakabalot sa katahimikan. Pero alam ko sa ilalim ng kapayapaang iyon ay nakatago ang isang bagyo na maaaring sumiklab anumang oras.

Alas-dos na ng hapon noon. Naglalakad ako sa pasilyo bitbit ang isang tray na may mga tasa ng mainit na tsaa para sa mga bisita kung mayroon man, o para lamang kay Aling Marta at sa iba pang katulong. Hindi ko inaasahang lalabas si Kaelus mula sa kanyang silid nang biglaan. Masyado siyang mabilis, at masyado akong nasa malayo ang iniisip.

Nagkasalubong kami sa gitna ng pasilyo. Nabangga niya ang aking braso, at sa isang iglap, nahulog ang tray. Kalansing! Nabiyak ang isa sa mga tasa at nabasa ang sahig ng mainit na tsaa.

Namutla ako. Agad akong lumuhod para pulutin ang mga bubog, nanginginig ang aking mga kamay. "Patawad po! Patawad po, hindi ko po sinasadya—"

"Huwag mong pulutin iyan gamit ang kamay mo!" ang boses niya ay malakas at matalas, na nagpatigil sa akin agad. Tumigil ako sa paggalaw, nakayuko, ang puso ko ay tila sasabog sa kaba.

Lumapit siya at tumayo sa harap ko. Hindi siya galit dahil sa nabasag na tasa nakikita ko iyon. Galit siya dahil sa takot na makita niyang nanginginig ako, o dahil sa kahinaang ipinakita ko sa harap niya.

"Tingnan mo ako," utos niya.

Dahan-dahan kong itinaas ang aking tingin. Ang kanyang mukha ay seryoso, ang kilay ay magkakalapit, at ang mga mata ay matalas na nakatingin sa akin.

"Hindi kita pinapahirapan para masaktan ka nang ganyan kadali," sabi niya, ang bawat salita ay malinaw at mariin. "Pero kung magiging pabaya ka... kung hindi ka mag-iingat... hindi ako magdadalawang-isip na parusahan ka. Naiintindihan mo ba?"

"Opo," sagot ko nang halos pabulong na lang. "Pasensya na po. Mag-iingat na po ako sa susunod."

Tinitigan niya ako nang ilang sandali pa, bago siya bumuntong-hininga at umiwas ng tingin. Kinuha niya ang isang walis at sandok na nakasandal sa pader at iniabot sa akin. "Pulutin mo nang maayos ang mga iyan. At huwag mong saktan ang sarili mo. Hindi dahil mahalaga ka... kundi dahil kailangan kita na buo at malakas. Ayokong maging dahilan ng pagkawala mo ang sarili mong kapabayaan."

Tumalikod siya at naglakad palayo. Nang makalayo na siya, napahawak ako sa aking dibdib. Bakit ganito siya? Isang sandali ay parang handa siyang kainin ako nang buo, at sa susunod na sandali ay nagpapaalala lamang na mag-ingat ako. Ang pagkalito ko ay higit pa sa takot na nararamdaman ko.

Nang matapos ako sa paglilinis, tinawag ako ni Aling Marta. May dalang benda at gamot siya. "Nakita ko ang nangyari," bulong niya habang tinitingnan ang aking kamay na may maliit na gasgas mula sa bubog. "Hindi ka ba sinigawan nang husto?"

"Hindi naman po," sagot ko habang pinapahiran niya ang sugat ko. "Medyo nagalit lang siya, pero... parang inalala niya lang na mag-ingat ako."

Napangiti nang mapait si Aling Marta. "Ganyan talaga siya, iha. Matagal na siyang nasanay na maging matigas sa lahat. Pero minsan... nakakalimutan niyang hindi lahat ng tao ay kalaban niya. Pasensya ka na ha? Sanayin mo ang sarili mo. May mabuti siyang puso nakatago lang ito sa likod ng napakataas na pader."

Hindi ako sigurado kung naniniwala ako sa sinabi niya. Pero sa araw na iyon, natutunan ko ang isang bagay: ang pagiging maingat ay hindi lamang para sa kanya... kundi para rin sa aking sarili. Ang bawat hakbang, bawat galaw, bawat salita lahat ay may halaga sa loob ng mansyon na ito. At hindi ko kayang magkamali nang paulit-ulit.

Pagdating ng gabi, habang nakahiga ako sa aking kama, hindi ko maiwasang isipin ang kanyang mukha kanina. Hindi siya mukhang halimaw noong sinabi niyang huwag kong saktan ang sarili ko. Mukha siyang tao—na may takot din at alalahanin, kahit pilit niyang itinatago iyon.

Baka... baka hindi siya ganon kasama. Baka galit lang talaga siya. At ang galit... hindi laging nananatili habambuhay.

Pinikit ko ang aking mga mata. Bukas ay panibagong araw. At handa akong harapin ito hindi bilang isang bilanggo, kundi bilang isang tao na pipiliing maging mabuti kahit sa mundong puno ng galit.

To be continued zara