Chapter 4

Amara pov

Ika-limang gabi ko na sa mansyon. Tahimik na ang buong bahay, tanging ang huni ng mga kuliglig at ang mahinang pagpatak ng ulan sa bintana ang naririnig. Halos alas-onse na ng gabi nang magising ako dahil sa isang tunog—mahina, parang pagbubulong, na nanggagaling sa labas ng aking p***o.

Dahan-dahan akong bumangon at lumapit sa p***o. Buksan ko sana, pero napahinto ako nang marinig ko ang boses niya. Galing sa kanyang silid, ilang hakbang lamang ang layo sa akin. Hindi siya nag-iisa nagsasalita siya sa sarili niya, at ang boses niya ay hindi ang malamig at matigas na Kaelus na kilala ko. Ito ay boses ng isang taong pagod at nasasaktan.

"Pasensya ka na, Kuya..." ang bulong niya, basag ang boses. "Hindi pa rin kita mahanap. Pero pangako... babayaran ko sila. Kahit anong mangyari, hindi ako titigil hangga't hindi ko nakukuha ang hustisya para sa iyo."

Napahawak ako sa aking bibig para pigilan ang aking hininga. Kuya? May kapatid siya? At bakit parang nawala siya? Hindi nabanggit iyon ng kahit sino. Tahimik ang lahat tungkol sa pamilya niya.

Ilang sandali pa, narinig ko ang pagbukas ng p***o niya. Mabilis akong umatras at nagtago sa likod ng p***o ko. Nang sumilip ako nang kaunti, nakita ko siyang nakatayo sa pasilyo, nakatingin sa isang lumang litrato na hawak niya. Ang mukha niya ay malungkot tunay na lungkot na hindi niya ipinapakita sa araw. May luha sa gilid ng kanyang mata na mabilis niyang pinunasan nang makapansin siya ng aking pagtingin.

Nanigas ako. Nahuli niya ako.

Mabilis niyang itinago ang litrato sa kanyang bulsa at humarap sa akin. Ang lungkot sa kanyang mukha ay agad na napalitan ng galit at pagtatanggol.

"Narinig mo?" tanong niya, ang boses ay mababa at matalas, parang babala.

Hindi ako nakasagot agad. Dahan-dahan akong lumabas mula sa likod ng p***o at tumayo nang tuwid sa harap niya. "Pasensya na po... nagising lang ako sa ingay. Hindi ko po sinasadyang makinig."

Lumapit siya nang isang hakbang, at napahakbang ako paatras hanggang sa sumandal ako sa dingding. Tinitigan niya ako nang mariin, tila sinusuri kung magsisinungaling ako. Ang kanyang mga mata ay pula, at nakita ko ang takot sa likod ng kanyang galit takot na may makakita sa kanyang kahinaan.

"Kung sasabihin mo iyan sa kahit sino..." banta niya, pero kulang ang tigas ng boses niya. Mas mukha siyang natatakot kaysa galit.

"Hindi ko po sasabihin," sagot ko nang tapat, hindi ko inalis ang tingin sa kanya. "Hindi ko po sasabihin kanino man. Naiintindihan ko... na may mga bagay na ayaw nating malaman ng iba."

Tumagal ang katahimikan sa pagitan namin. Hindi siya umalis, hindi rin siya nagsalita. Parang naguguluhan siya kung ano ang gagawin sasaktan ba ako, o magtitiwala nang kaunti. Sa huli, bumuntong-hininga siya at umatras.

"Umuwi ka na sa kwarto mo," utos niya nang hindi tumitingin sa akin. "At huwag ka nang lumabas ulit hanggang hindi umaga."

Papasok na sana ako nang bigla siyang magsalita muli, nang hindi lumilingon. "Ang pangalan niya ay Lucas. Ang kapatid ko... nawala siya sampung taon na ang nakakaraan. Ang akala ng lahat ay aksidente lang. Pero alam ko... alam kong may kinalaman ang tatay mo."

Napasinghap ako. Ang bigat ng aking dibdib. Kaya pala... kaya ganon ang galit niya sa amin. Kaya niya ako pinagbili—hindi lang dahil sa utang, kundi dahil sa paghahanap ng hustisya para sa kapatid niya.

"Hindi ko po alam ang tungkol diyan," bulong ko. "Hindi po sinabi sa akin ng tatay ko ang kahit ano. Pero... handa po akong makinig. Kung kailangan niyo ng makakausap, narito lang po ako. Kahit hindi niyo ako gusto."

Tumingin siya sa akin, at sa pagkakataong iyon, parang nabawasan ang pader sa pagitan namin kahit kaunti. Pero agad ding nagbago ang kanyang ekspresyon bumalik ang pagiging matigas niya.

"Hindi ko kailangan ng awa mo, Amara. At huwag mong isipin na dahil nalaman mo ito ay magiging magaan na ang trato ko sa iyo. Wala pa ring nagbago. Ikaw pa rin ang anak ng taong pinaghihinalaan ko."

Pumasok siya sa kanyang silid at isinara ang p***o nang mahina. Pero hindi na ito katulad ng dati hindi na ito parang pader na naghihiwalay sa amin. Ito ay isang p***o na sarado, pero hindi naka-lock nang mahigpit.

Pumasok ako sa aking kwarto at humiga. Ngayon mas naiintindihan ko na ang pinagmulan ng kanyang galit. Hindi siya ipinanganak na malupit ginawa siyang ganito ng panahon at ng sakit na kinikimkim niya nang sampung taon.

Bukas ay panibagong araw. At sa pagkakataong ito, hindi na takot lang ang dala ko. Mayroon na akong dahilan para manatili hindi lang para makalaya, kundi para alamin ang katotohanan. At marahil... para tulungan ang lalaking nakakulong sa sarili niyang galit.

 To be continued