Chapter 5

Amara pov

Sumunod ang mga araw na tila mas maayos na ang lahat. Hindi na siya masungit nang labis, pero nananatiling malayo ang kanyang trato. Ngunit alam kong may nagbago na—hindi na ako parang hangin na lang sa harap niya. Minsan, kapag nagkakasalubong kami, tinititigan niya ako nang sandali bago dumaan, na parang sinusuri kung maayos ba ako o hindi.

Hanggang sa dumating ang araw na hindi ko inaasahan.

Gumising ako nang mabigat ang aking ulo. Nanlalamig ang buong katawan ko kahit mainit ang araw sa labas. Pinilit kong bumangon at magbihis, pero pagkatapos ng ilang hakbang, napahawak ako sa pader para hindi matumba. Masama ang pakiramdam ko, parang hinihigop ng lupa ang lakas ko.

Pumunta pa rin ako sa kusina para maghanda ng almusal. Pero habang hawak ko ang takure ng mainit na tubig, biglang umikot ang paningin ko. Nabitiwan ko ito nang bahagya at tumama ang takure sa mesa—hindi nabagsak, pero sapat na para magkalansing ito nang malakas.

Agad na pumasok si Kaelus mula sa hapag-kainan. Ang mukha niya ay seryoso, handang magalit. Pero nang makita niya akong nanginginig at halos matumba na, agad na nagbago ang kanyang ekspresyon.

"Anong nangyayari sa iyo?" tanong niya, mabilis ang hakbang palapit sa akin.

"Maayos lang po ako..." pilit kong ngumiti, pero ang aking boses ay mahina at garalgal. "Pagod lang po siguro."

Bago pa ako makahakbang pa, biglang dumilim ang paningin ko. Huli na nang naramdaman ko ang pagkahawak niya sa aking braso bago ako tuluyang nawalan ng malay.

Nang magising ako, nasa aking kwarto na ako. Nakahiga ako sa malambot na kama, may malamig na basahan sa aking noo. At sa gilid ng kama, nakaupo siya—si Kaelus. Nakatingin siya sa labas ng bintana, ang mukha ay seryoso ngunit halatang balisa.

Dahan-dahan kong iginalaw ang aking kamay. Narinig niya iyon at agad na lumingon sa akin. Ang pag-aalala sa kanyang mga mata ay hindi na maitago.

"Gising ka na," sabi niya, at ang boses niya ay mas malambot kaysa sa nakasanayan ko. "Sabi sa akin ng doktor... mataas ang lagnat mo. Masyado kang nagpapagod. At hindi ka kumakain nang maayos."

Pilit akong umupo. "Pasensya na po... hindi ko po sinasadya na maging pabigat."

Tumingin siya sa akin nang mariin, at sa unang pagkakataon, hindi galit ang nakita ko sa kanya—kundi pangamba.

"Huwag mong sabihin na pabigat ka," sabi niya nang mababa. "Hindi ako nagpapanic dahil sa mga gamit o sa mga gawain. Nag-aalala ako... dahil kailangan kitang malakas. Hindi dahil mahalaga ka..." dagdag niya agad, tila natakot sa sarili niyang sinabi. "Kundi dahil hindi pa tapos ang lahat. Kailangan mong maging malakas para harapin ang lahat."

Inabot niya ang isang baso ng tubig at gamot. Inabot niya ito sa akin nang maingat, parang takot na masaktan ako.

"Inumin mo ito. At matulog ka. Walang gagawin ngayon. Kahit ano, huwag mong pipilitin ang sarili mo. Utos ko iyan."

Ininom ko ang gamot habang pinapanood siya. Bakit ganito siya? Bakit sa bawat pagkakataong nagpapakita siya ng kabutihan, agad niyang binabawi at tinatakpan ng pagiging masungit? Parang isang pader na pabalik-balik na itinatayo niya sa pagitan namin.

"Salamat po," bulong ko matapos kong inumin ang gamot.

Tumayo siya at tumalikod. "Magpahinga ka. Babalik ako mamaya para tingnan ka."

Pagkalabas niya ng p***o, pumasok si Aling Marta na may dalang mainit na sabaw. Ang ngiti niya ay malawak at punong-puno ng pag-asa.

"Alam mo ba, iha?" bulong niya habang tinutulungan akong umupo. "Siya ang nagbuhat sa iyo paakyat dito kanina. Siya rin ang tumawag sa doktor. At hindi siya umalis hangga't hindi natatapos ang doktor. Halos hindi siya mapakali. Matagal na panahon na mula noong huli ko siyang nakitang ganyan—nag-aalala para sa ibang tao."

Napangiti ako nang mahina habang kinakain ang sabaw. Marahil tama si Aling Marta. Marahil ang pusong iyon ay hindi patay—tulog lang ito, at kailangan lang ng tamang pagkakataon para magising muli.

Nang gabing iyon, bumalik siya tulad ng pangako niya. Dala niya ang isang plato ng prutas. Inilapag niya ito sa mesa at hindi tumitingin sa akin.

"Kumain ka kapag nagutom ka," sabi niya. "At kung kailangan mo ng kahit ano... itawag mo lang ang pangalan ko. Naririnig kita mula sa kwarto ko."

Bago siya lumabas, lumingon siya sandali. "Gumaling ka, Amara. Hindi dahil obligasyon mo iyan... kundi dahil ayaw kong makita kang nagkakaganyan."

At sa pagkakataong iyon, alam ko na—ang pader sa pagitan namin ay may bitak na. At ang bitak na iyon ay dahan-dahang lumalaki, hanggang sa balang araw, marahil ay tuluyan na itong guguho.

To be continued