Chapter 2

AMARA'S POV

Nagising ako sa tunog ng malakas na kalampag ng p***o. Hindi pa masyadong maliwanag ang labas, at ang katahimikan ng mansyon ay tila mas nakakatakot pa kaysa sa ingay. Agad akong umupo, ang puso ko ay mabilis na tumitibok. Wala pang limang oras ang nakakalipas mula noong pumasok ako sa kwartong ito, at pakiramdam ko ay hindi ako nakatulog nang maayos kahit sandali.

Bumukas ang p***o at pumasok si Aling Marta na may dalang isang tumpok ng mga damit. Ang kanyang mukha ay seryoso, pero nakita ko ang mabilis na pagbuntong-hininga niya habang inilalapag ang mga ito sa dulo ng kama.

"Magandang umaga po," bulong ko, sabay pagtayo.

Tumingin siya sa akin, ang kanyang mga mata ay punong-puno ng pag-aalala ngunit may halong pag-iingat. "Magbihis ka na po. Alas-singko na. Bago sumikat ang araw, kailangan mong alam ang mga dapat mong gawin dito. At... huwag kang magsasalita nang hindi kinakausap. Iyan ang una at pinakamahalagang tuntunin dito."

Kinuha ko ang mga damit. Simple lamang ang mga itomga damit na disente ngunit malayo sa istilong karaniwang nakikita sa isang mansyon. Walang mamahaling tela, walang magagarbong burda. Mga damit na sapat lamang para hindi ako magmukhang pulubi, ngunit sapat din para ipaalala sa akin kung anong kalagayan ko dito.

"Saan po ako pupunta pagkatapos kong magbihis?" tanong ko habang isinusuot ang simpleng puting blusa at kulay abong palda.

"Sa kusina. Doon ka matututo ng lahat ng gagawin mo. Huwag kang hihigit sa ikalawang palapag maliban kung sasabihin ko o ng Ginoong Kaelus. Huwag kang lalabas ng pintuan ng harapan. At huwag kang kailanman papasok sa silid-aklatan at sa ikatlong palapag. Ipinagbabawal iyon sa lahat ng tao dito, lalo na sa iyo."

Bumaba kami ng hagdanan. Ang bawat hakbang ko ay maingat, parang takot na baka may marinig akong masamang balita mula sa bawat sulok ng bahay. Malawak ang bahay na ito—masyadong malawak para sa iisang tao lamang na nakatira dito. Ang mga dingding ay may mga mamahaling pintura at mga larawan ng mga taong mukhang masaya noong unang panahon, ngunit ngayon ay tila mga multong nakatingin lamang sa iyo.

Pagdating sa kusina, dalawa pang katulong ang naroon si Nena at si Tasyo. Pareho silang tumingin sa akin nang mabilis, pagkatapos ay ibinalik agad ang tingin sa kanilang ginagawa, na parang takot na makita nilang nakatingin sila sa akin.

"Ito si Amara," pagpapakilala ni Aling Marta sa kanila, ang boses ay mahina lamang. "Siya ang mananatili dito. Maging maayos kayo sa kanya, pero huwag masyadong makipag-usap. Naiintindihan niyo ba?"

Tumango silang dalawa nang sabay. "Opo, Aling Marta."

Inalalayan ako ni Aling Marta sa mga gawain. Ipinakita niya kung paano maghanda ng almusal hindi para sa akin, kundi para sa kanya lamang. "Ang kape niya ay kailangang mainit, hindi masyadong matamis. Ang tinapay ay dapat bagong luto. Kapag bumaba siya, tahimik lang tayo. Huwag kang titingin nang matagal sa kanya. At kung may utos siya, gawin mo agad. Huwag nang magtanong pa."

Napatingin ako sa bintana kung saan nagsisimula nang magliwanag ang langit. "Aling Marta... ba't ganito siya? Ba't parang galit siya sa lahat ng tao?"

Huminga nang malalim ang matanda at tumingin sa akin nang may awa. "Hindi ko pwedeng ikuwento ang lahat, iha. Pero ang masasabi ko lang... hindi laging ganito si Ginoong Kaelus. May panahon na siya ang pinakamasayahing tao na kilala ko. Hanggang sa dumating ang araw na binago ang lahat. Mula noon, isinara na niya ang kanyang puso. At ngayon... parang pader na siya na hindi kayang basagin ng kahit sino. Mag-ingat ka, iha. Huwag mong subukang basahin ang kanyang isipan, dahil baka ikaw ang masaktan."

Biglang tumahimik ang lahat. Narinig namin ang mga yabag na pababa ng hagdanan. Mabibigat, may ritmo na kilala ng lahat. Agad akong tumayo nang tuwid, ang mga kamay ay nakakuyom sa gilid ko.

Pumasok siya sa kusina. Nakasuot siya ng pambahay na puti, ngunit hindi nabawasan ang kanyang pagiging mahigpit at awtoridad. Ang kanyang buhok ay medyo magulo pa, ngunit ang kanyang mga mata ay gising na gising at matalas na parang agila. Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paanan bago umupo sa mesa na nakalaan para sa kanya.

Nasundan ko ang utos ni Aling Marta. Dahan-dahan kong inilapag ang kape at ang tinapay sa harap niya.

"Mainit pa po," sabi ko nang mahina, sabay urong nang kaunti.

Hindi siya sumagot. Kinuha niya ang kape at humigop. Nanatili akong nakatayo sa gilid, hindi alam kung aalis na ba ako o mananatili pa rito. Ang katahimikan sa pagitan namin ay nakakabagabag. Inaasahan ko ang anumang sasabihin niya—puna man ito, o sumbat.

Pagkatapos niyang kumain, ibinaba niya ang tasa nang bahagya lamang, pero sapat na para mapatingin ako.

"Mula ngayon," simula niya nang hindi tumitingin sa akin, ang boses ay malamig at walang emosyon, "ikaw ang maghahanda ng lahat ng kailangan ko. Hindi dahil ikaw ang asawa ko, kundi dahil iyan ang tungkulin mo dito. Kung may mali sa ginawa mo, aayusin mo. Kung hindi mo alam kung paano, itatanong mo kay Aling Marta. Pero huwag mong hihintayin na ako ang magsabi sa iyo kung ano ang mali."

"Opo," sagot ko.

Tumingin siya sa akin nang direkta sa mga mata. "At isa pa... huwag mong asahang magiging maayos ang trato ko sa iyo dahil kaibigan ka ng mga katulong dito. Ikaw ay naiiba sa kanila. Sila ay nagtatrabaho para sa pera. Ikaw... ikaw ay nandito dahil may utang ang pamilya mo. Huwag mong kalilimutan iyan, Amara. Dahil kapag nakalimutan mo... ipapaalala ko sa iyo sa paraang hindi mo magugustuhan."

Lumakad siya palayo at lumabas ng kusina. Nang makalabas na siya sa pandinig namin, napabuntong-hininga ako at umupo sa pinakamalapit na upuan. Ang mga kamay ko ay nanginginig pa rin.

Lumapit si Aling Marta at hinawakan ang aking balikat. "Mabuti naman at hindi ka pinagalitan ngayong umaga. Iyan ay isang magandang simula, iha. Huwag kang mawawalan ng pag-asa. Ang mga unang araw ang pinakamahirap. Matatanggap mo rin ang lahat habang tumatagal."

Ngunit hindi ako sigurado kung matatanggap ko ito. Paano mo tatanggapin ang isang buhay na hindi mo pinili? Paano mo matatanggap na ikaw ay pag-aari ng isang taong nakatingin sa iyo na parang ikaw ang sanhi ng lahat ng kanyang pagdurusa?

Buong araw akong nagtrabaho—naglilinis, nag-aayos, tumutulong sa paghahanda ng pagkain. Hindi ako pinapayagang magpahinga nang matagal, pero hindi rin naman sila nagpapahirap sa akin nang labis. Alam kong pinagbabantayan ako, at alam kong alam ni Kaelus ang bawat galaw ko kahit hindi ko siya nakikita.

Pagdating ng hapon, habang naglilinis ako ng pasilyo sa ikalawang palapag, napadaan ako sa isang malaking salamin sa dingding. Nakita ko ang sarili ko—walang ngiti sa labi, pagod ang mga mata, at tila mas lumiit pa ako sa nakaraang dalawampu't apat na oras.

Biglang bumukas ang p***o ng kanyang silid at lumabas siya. Nagkakasalubong kami sa pasilyo. Agad akong yumuko para dumaan, ngunit pinigilan niya ako sa pamamagitan ng pagsasalita.

"Nakikita ko na sumusunod ka sa mga tuntunin," sabi niya. Ang boses niya ay hindi masungit, pero hindi rin naman maamo. Isang patay na tono na nakakapanlamig ng dugo. "Huwag kang mag-isip na dahil mabait sila sa iyo ay ligtas ka na. Ang kapalaran mo ay nasa kamay ko lamang. Ako ang batas sa bahay na ito."

Tumingala ako nang bahagya, sapat lang para makita ang kanyang baba. "Alam ko po. At susundin ko po ang lahat ng patakaran ninyo. Handa akong gawin ang lahat... basta huwag niyo po akong saktan nang pisikal. Iyon lang po ang hinihiling ko."

Tinitigan niya ako nang matagal, tila sinusuri kung nagsasabi ako ng totoo. Hindi ko alam kung nakita niya ang takot sa mga mata ko, o kung nakita niya ang aking katapatan. Pero sa pagkakataong iyon, hindi siya nagalit.

"Hindi kita sasaktan kung hindi ka magbibigay ng dahilan," sabi niya sa huli. "Pero huwag mong subukan ang pasensya ko. Dahil wala akong masyadong pasensya na ibibigay sa iyo."

Pagkatapos ay dumaan siya sa tabi ko. Ang amoy niya—pabango at usok—ay dumaan kasama ng hangin. At nang makalayo na siya, napahawak ako sa pader para suportahan ang sarili ko. Ang tibok ng puso ko ay mabilis pa rin, pero alam ko... nakapasa ako sa unang araw.

Isang araw lang ang nakalipas, at napakarami pang darating na araw na katulad nito. Ngunit habang nakatingin ako sa papalubog na araw mula sa bintana ng aking kwarto, pinanghawakan ko ang isang bagay: Ang bawat araw na lumilipas ay isang araw na mas malapit na ako sa aking kalayaan. Kahit gaano pa kalayo iyon ngayon.

 TO BE CONTINUED