
She Didn't Know He Noticed
Diane always knew she wasn’t the campus beauty—chubby, quiet, the kind of girl people overlook unless they’re making jokes. But she never expected to be erased so easily.
Not by strangers. Not by rumors. Not by her own ex.
Nang pumasok sa picture si Sophie—pretty, perfect, at may ngiting kayang manira ng buhay nang hindi nabubura ang lip gloss, unti-unting gumuho ang mundo ni Diane. Isang “concerned” smile dito, isang pekeng luha doon… at sa isang iglap, si Diane ang naging kontrabida ng buong campus.
Crazy.
Violent.
Desperate.
At ang pinakamasakit, pinaniwalaan ni Ryan ang lahat.
But heartbreak has a strange way of sharpening a woman.
Habang sinisira siya ng tsismis, pang-aapi, at malisyosong ngiti ni Sophie, Diane hits rock bottom—only to rise with teeth. With pain reshaping her, with Sevi’s steady presence reminding her she is worth more, Diane begins transforming.
From chubby and invisible, to someone they can’t ignore.
From soft and scared, to a woman who walks like a warning.
And when the truth behind Sophie’s manipulation finally comes to light, Ryan tries to run back to the girl he once threw away.
But this time, Diane isn’t the one crying under the acacia tree. She’s the woman they whisper about for a different reason— stronger, sharper, stunning, and no longer someone’s second choice.
Because once a girl learns how to rebuild herself from ashes… she becomes the kind of fire no one dares to touch again.
Leer
Chapter: Chapter 41If someone told me months ago that I would be standing on a balcony in Seoul beside a half-British bestselling author while city lights shimmered beneath us like spilled diamonds, I would’ve laughed.Yet here I am.The dinner party had softened into smaller conversations. Glasses clinked. Soft jazz played from inside. The air was cold but comforting. And beside me was Luke. He leaned against the railing casually, sleeves rolled up, collar slightly undone. His British features were sharp but gentle. His voice carried that low, calm accent that made everything sound poetic, even nonsense.“You look like you’re trying to run away,” he said, glancing sideways at me.“I’m not,” I replied. “I just needed air.”He smirked slightly. “That’s what people say before they emotionally disappear.”I blinked. “Do I look like I’m emotionally disappearing?”“A little.”I let out a quiet laugh. “You barely know me.”He tilted his head. “Writers observe. It’s annoying, I know.”“Very.”We both smiled. F
Última actualización: 2026-07-14
Chapter: Chapter 40Hindi ko inakala na ganito ang pakiramdam. Standing in front of a glass facade with my name etched subtly on the door, parang hindi ako humihinga, parang pinipigilan ko ang sarili kong maniwala. May puting ribbon sa harap. May gunting sa kamay ko. May mga camera na nakatutok. May mga taong nakapila, mahahaba, umaabot hanggang kanto.“Diane,” bulong ni Seohyun sa tabi ko, naka-smile pero ramdam ko ang excitement niya, “this is it.”Tumango ako. Hindi ko mahanap ang boses ko.Isang event host ang lumapit, may mic, may cue cards. “Everyone,” sabi niya in Korean, “thank you for coming to the grand opening of Diane Atelier.”May palakpakan. May sigawan. May flash ng camera na halos makasilaw. Huminga ako nang malalim.“Are you ready?” tanong ng host, nakatingin sa akin.Hindi ako ready. Pero matagal ko nang hinihintay ’to.“Yes,” sabi ko. Mahina
Última actualización: 2026-07-13
Chapter: Chapter 39“Diane, I want you to meet someone.”Nasa living room kami ni Seohyun nang sabihin niya ’yon, casual lang, parang hindi malaking bagay. Nakaupo ako sa sofa, may hawak na tablet, tinitingnan ang mga sketches ng damit na ilang gabi ko nang inaayos pero paulit-ulit ko ring binubura.“Meet who?” tanong ko, hindi umaangat ang tingin ko.“Boyfriend ko,” sagot niya, parang nag-aanunsyo lang na tapos na ang labada.Napatingin ako agad sa kanya. “Wait—what?”Tumawa siya. “Relax. He’s nice.”“Hindi naman ako kinakabahan,” sagot ko agad, kahit medyo nagsinungaling ako. “Nagulat lang.”“Good,” sabi niya. “Because he’s on his way.”Bumukas ang pinto ilang minuto pagkatapos. Pumasok ang isang lalaki—matangkad, maayos ang tindig, simple lang ang suot pero halatang sanay sa mundo na hindi kailangang magpakit
Última actualización: 2026-07-12
Chapter: Chapter 38Tapos na.Iyon ang unang malinaw na salitang pumasok sa isip ko nang magising ako. Hindi dahil sinabi ng doktor. Hindi dahil may narinig akong boses. Kundi dahil ramdam ko, sa kakaibang katahimikan ng katawan ko, sa bigat na nawala, sa kirot na mas kontrolado na ngayon. Hindi na ito ’yung uri ng sakit na sumisigaw. Isa na lang itong paalala na may nangyari, at nabuhay ako para ikwento.“Successful,” narinig kong sabi ni Seohyun, parang galing sa malayo. “Very successful.”May mga taong pumalakpak. May mga boses na puno ng paghanga, ng hindi makapaniwala. Narinig ko ang pangalan niya—paulit-ulit—parang biglang naging sentro ng kwento ang babaeng minsang minamaliit.“She really did it.”“Grabe, this is beyond expectations.”“This might be her best work yet.”Nakangiti ako sa ilalim ng benda. Hindi ko pa nakikita ang mukha ko
Última actualización: 2026-07-11
Chapter: Chapter 37Dalawang linggo na mula nang magising ako sa kwartong ’yon. Dalawang linggo na akong nakatira sa bahay ni Seohyun—isang bahay na tahimik, malayo sa ingay ng mundo, parang sinadyang ilayo ako sa lahat ng pwedeng magpaalala kung gaano ako nabasag. Ngayon, kaya ko nang maglakad nang hindi kinakailangang humawak sa pader. Mabagal pa rin, may kirot pa rin sa bawat hakbang, pero hindi na ako natatakot na bigla na lang akong babagsak.Nasa mukha ko pa rin ang benda. Hindi dahil kailangan pa. Kundi dahil ayoko pa.Nakatayo ako sa kusina, hawak ang sandok, nakatingin sa kumukulong sabaw. Simple lang—sinigang. Hindi fancy. Hindi Korean. Pero amoy bahay. Amoy Pilipinas. Amoy alaala.“Okay lang,” bulong ko sa sarili ko habang hinahalo ang sabaw. “Kaya ko ’to.”Umalis si Seohyun kanina. May kikitain daw siya. Hindi ko tinanong kung sino. Hindi ko rin kailangang malaman. Sa loob ng dalawang linggo, natutunan ko na isa siya sa mga taong marunong magbigay ng espasyo—hindi dahil wala siyang pakialam,
Última actualización: 2026-07-10
Chapter: Chapter 36Nagising ako sa tunog ng sariling paghinga. Mabagal. Mabigat. Parang bawat hinga ay may kasamang paalala na buhay pa ako, kahit pakiramdam ko, matagal na akong dapat nawala. Masakit ang buong katawan ko. Hindi yung biglang sakit, kundi yung klase ng kirot na parang ilang araw ka nang binugbog ng mundo at ngayon lang nag-sink in lahat.“Ah…” napaungol ako nang bahagya.May nakabalot sa mukha ko. Hindi mahigpit, pero ramdam ko ang tela at benda. Mainit-init pa, parang bagong palit. Gumalaw ang mga daliri ko, dahan-dahan, parang takot akong magising ang sakit kung masyado akong bigla.Nasaan ako?Inilibot ko ang paningin ko. Puting pader. Malinis. Tahimik. Walang ingay ng hallway, walang tunog ng gulong ng stretcher, walang malakas na boses ng nurse. Sa unang tingin, akala ko nasa ospital ako. Pero habang mas tumatagal ang pagmulat ng mata ko, may mga detalyeng hindi tugma.May kurtina sa gilid ng bintana, makapal, kulay beige. May maliit na mesa na may plorera ng sariwang bulaklak. May
Última actualización: 2026-07-09
Chapter: EpilogueI stared at myself in front of the mirror. I refuse to let a single drop of tear ruined my make up. Today is the day, the day when Lev is going to wed. Ewan ko ba kung bakit ako pumayag na pumunta. I told myself that I would never attend his wedding. Kaya nga ako nangabilang-bansa kasi umiiwas ako. But he crossed borders just to see me. Just to invite me to his wedding.Minsan naisip ko na may galit ba siya sa akin. Does he want me to suffer? Or did he assumed that I was okay with this, that I moved on? Does it look like that?Pero kahit pa anong pagkamuhi ko sa mga nangyayari, I still invited myself to be hurt. Talagang sumang-ayon akong dumalo. For what, Kaia? For respect? For you not to look pitiful?"Are you ready?" Tanong ni Kali sa akin.Mapait akong ngumiti. "Yeah.""Tara na!"Kali's invited as well. Akala ko pa nga pipigilan ako ni Kali. But no. She's supportive on my decisions. Hindi ko alam kung saan yung kasal kasi I didn't bother looking at the invitation. Kali knows.Mari
Última actualización: 2023-11-18
Chapter: Chapter 63Four months later, I busied myself. I went to Italy to follow my dreams. This time, hindi tumutol si Auntie. She supported me together with Kali. Masaya ako kasi ito lang naman ang hinihiling ko sa kanya, to support me. It took a lot of obstacles just to get here and it is all worth it.Sabay na kami ni Kali pumunta ng Europe. She have a project within the area at sakto namang papunta ako dito. We stayed in the same apartment and supported each other. Si Auntie naman ay naiwan sa Pinas. I told her that she should start meeting men. She will not stay young forever."Kaia, I'll go ahead. Baka hindi agad ako makauwi mamaya so kumain ka nalang nang wala ako," paalam ni Kali."Okay, Kali. Mag-ingat ka!" I waved my hand at her."Bye!"She then closed the door behind her. Naiwan na naman akong mag-isa. Tapos na kasi yung class ko sa morning and so I have the afternoon all for myself. Napalingon ako sa bag ko ang something was peeking from the inside. Lumapit ako dito at kinuha yun. Napahint
Última actualización: 2023-11-18
Chapter: Chapter 62"C-Come join us!" Utal na aya ni Kali at agad tumayo. "Kukuha lang ako ng extra plates.""Maraming salamat," ngiti ni Ms. Santos. "Pero kasi, basa kami. Nakakahiya namang umupo sa chairs niyo na parang mga basang sisiw."I blinked twice, realizing that it must be freezing for them. Fully airconditioned pa naman yung bahay. "I'm sorry for that," sabi ko at dali-daling lumapit sa AC para hinaan ito."We only have three rooms in the house," sabi ni Auntie."Okay lang. Pwede naman kaming matulog sa sala, diba?" Sagot ni Ms. Santos."No," iling ni Auntie. "I won't allow you to sleep in the living room.""You can stay in my room," presenta ko. Napalingon silang lahat sa akin. "My room is spacious enough to cater all of you. Doon nalang ako makikishare kay Kali."Tumaas ang kilay ng dalawang kapatid ni Lev. Nakangiti naman sa akin si Ms. Santos as if she's very thankful of what I've said. Si Lev naman ay napatingin sa akin na puno ng paghanga sa mga mata. What? Just because they hurt me doe
Última actualización: 2023-11-13
Chapter: Chapter 61"Auntie, we need to go," sabi ni Kali.Hindi ako makagalaw. I can't seem to function well now that I saw him. Mas lalo ko nang hindi maintindihan yung nararamdaman ko. Masaya ba ako kasi nakita ko siya? Malungkot ba ako kasi alam kong hindi ko siya malalapitan. Fück!"Go? Saan?" Tanong ni Auntie habang nakahiga pa rin sa sofa. She seems really tired. Sobrang comfy na kasi ng pagkahiga niya at naabutan pa naming nakapikit ang kanyang mga mata. When she's in this state, hindi dapat namin siya dinidisturbo pero dahil sa pagmamadali, hindi na iyon naisip ni Kali. She wants us to go back home."Uwi na tayo," sagot ni Kali.Kumunot yung noo ni Auntie at napaupo, hinarap kaming dalawa. "Umuwi? Bakit? Hindi niyo ba nagustuhan yung lugar? May mga pupuntahan pa tayo bukas. It's part of the itinerary."Umiling si Kali. "The place is good, Auntie. It's one of the most beautiful places that I've been to. Pero kailangan na talaga nating umalis.""Why?" She asked. "I thought you liked it here?""We
Última actualización: 2023-11-13
Chapter: Chapter 60"Are you alone?" Tanong niya.Ilang segundo din akong nakatitig sa kanya. Ano ang ginagawa niya dito? Does she needs anything from me? Wala akong maibibigay sa kanya so why is she here? "I'm sorry," iling ko. "I'm with my Auntie today. Why? May kailangan ka ba?""I wanna talk to you. It will be quick, I promise," sabi niya.Kumunot yung noo ko. "Ano?""May I take this seat?" She asked.Kahit hindi ako sigurado kung ano ang pag-uusapan namin, iginaya ko sa kanya yung bakanteng upuan na nasa harap namin. "Go ahead.""Thank you," sabi niya bago umupo. "Before we start I would like to say how beautiful you are today--""Ano po yung pag-uusapan natin?" I asked, cutting her words. She's not here to compliment me, is she? Napansin niya siguro yung pagkawalang gana ko kaya she compliments me first. Hindi niya ba ako kilala? Hindi ba nakarating sa kanya yung mga rumors kung anong klaseng tao ako? I am a snob, unfriendly, unapproachable, and definitely a person who doesn't beat around the bus
Última actualización: 2023-11-13
Chapter: Chapter 59We heard the gates open. Halos magkasabay kaming napalingon dito. I heard the wheels making impact on the pebbles outside of the house. Si Auntie."Quick! Pumasok ka na sa kwarto mo!" Pagmamadali ni Kali sa akin.As I was told, I ran upstairs before Auntie could get in. Dali-dali pa akong nagbihis ng pambahay at winasak yung buhok. I immediately went to bed and covered myself with the comforter."Nasaan si Kaia? Alam kong wala siya dito!" I could hear Auntie's voice echoing in the hallways."N-Nasa silid niya lang po!" Sagot ni Kali."I am not a fool, Kali. Narinig ko na magkasama sila ng batang Laurier at nagtanan pa raw. Kaya pala you two are becoming suspiscious." Sabi ni Auntie."Nagsasabi po kami ng totoo!" Kali insisted. "Hindi pa rin niya ginalaw yung pagkain niya. Hindi din namin nakitang lumabas ng silid kaya imposibleng nakipagtanan yun.""Siguro hindi niyo napansin o di kaya'y alam niyo pero nagbubulag-bulagan lang kayo." Auntie paused. "Kapag wala si Kaia pagkabukas ko ng
Última actualización: 2023-11-13

Yes, No, Maybe
Moans. I hear moans.
"Ugh! Faster!"
I covered my ears like an innocent child hoping that they would quite down. I ran back down the kitchen and drank a glass of water. I'm not paid enough for this. Thinking back and I was already regretting my life decisions— NOT!
Now that I have discovered how much of a big womanizer this fiancée of mine is, I think I now have a reason to dump him. Disguised as his maid is so hard just to get intel unto what his true colors actually are. Honestly wasn't the best idea, but it definitely is the most efficient one.
I sat on the counter of the kitchen and rested my head on the table over my folded arms. Perhaps a nap might help innocent me up. Just when slumber finally came, I heard sloppy footsteps coming down the staircase. The "young master" finally finished his business. I went to meet them at the bottom of the stairs to greet his lady friend safety on her way home.
"I can't wait for tomorrow night," she said in a seductive tone and batted her lashes on him.
I held back my urge to barf. Her arms are all over him as if she was the drunk one when in fact it was my good for nothing fiancé.
"You're too loud," Timothee replied as it was his way of rejecting girls.
And yes, another girl cried that night. She won't be expecting to sleep with him again. As the lady went out the door, I look at the young master. His hair wet, topless and jeans unbuttoned.
"Don't drool over me, scullery maid." And with that he went back up.
Jerk!
Leer
Chapter: Epilogue"Happy Birthday to you~ Happy birthday to you! Happy birthday to you! Happy birthday our Ava~ Happy Birthday to you!"Everyone clapped their hands after I blew the candle. It's my 25th birthday at kasama mo ang buong pamilya. Sina Daddy, Mommy, Tito Diego, Peter, and Sofia. Kasama ko din si Timothee, his Dad Tito Vincent and her mother, Manang Abby. Nasa isang beach resort kami at sinadya kong dito kami kasi naaalala ko na nangako ako sa sarili na dalhin si Manang Abby dito as this is one of her dreams.After Timothee told the world about our relationship, the media keeps on tailing me. I became one of the most recent searches in the country. Inuungkat nila yung buhay ko later found out that I am a businessman's daughter. Nalaman din nila yung clothing line ko. Akala ko ib-boycott nila business ko pero sa katunayan mas marami pa akong naging customers.It was hard for the people to accept the fact that Timothee is courting me. Pati 'yung company na naghandle kay Timothee ay hindi inaa
Última actualización: 2022-12-24
Chapter: Chapter 65Timothee and I stayed inside their hotel room. Hindi pa kasi bumalik si Kento and Timothee insisted for me to stay. I couldn't say no matapos niyang sabihin na magc-cuddle kami. It's something that I need right now. Nakayakap ako sa kanya habang siya naman ay nilalaro ang buhok ko habang nakahiga. "Ava," he called."Yes?""I've been meaning to tell you something," sabi niya.Kumunot 'yung noo ko at nilingon siya. "Ano 'yun?""Ano kasi. I don't want to keep secrets from you and I am getting more guilty as time goes by," he said.Nagsimula na akong kabahan. Is it something that would upset me? Kaya ko bang magalit kay Timothee? He's the only person I have left and when I feel betrayed by him, kanina nalang ako tatakbo? Sino ang natira para sa akin?"Say it."He sighed. "I'm sorry but I've been in contact with your parents."Napakurap ako. "Since when?""Since yesterday," kamot niya sa ulo. "They know where we are. Alam nila na sa akin ka lalapit. Your Dad knows kasi na nililigawan kita
Última actualización: 2022-12-24
Chapter: Chapter 64Lumapit ako sa kanya at ganun pa rin 'yung tingin niya sa akin. I decided to get a lipstick that would look natural on his lips. I took a brush para sana lagyan siya ng lipstick sa labi pero umiwas siya.I sighed. "Timothee...""Anong pinag-uusapan niyo ni Kento? Did your little crush on him came back now that you see him after a long time?" Tanong niya.Hindi nga ako nagkakamali. Nagseselos nga siya. I saw it coming."Hindi," iling ko. "I was apologizing for fooling him as well.""Bakit siya nakangiti sa'yo?""Turns out alam na niyang nagpapanggap lang ako noon pa," iling ko. "Now I understand why he's always been so understanding to me before.""Psh. Mas understanding pa ako," he whispered but I heard him anyway.I smiled. "So, can I put on your lipstick now?"Umiling siya. "Doon ka sa Kento mo.""Timothee naman. Let's not fight, okay? Maraming naghihintay sa'yo," I said.Hindi siya sumagot. His face is facing on the other side as if ignoring everything that I just said. Alam ko nam
Última actualización: 2022-12-24
Chapter: Chapter 63"Ava," I heard someone calling my name softly.Hindi ko pinansin ang boses na 'yun. I am sleeping comfortably in a soft bed. Dala siguro sa pagod kaya ako nakatulog agad. I remember after dinner, I felt so sleepy that I instantly fell asleep the moment I closed my eyes.After kong pinakilala kay Rosie and sarili ko, in a harsh way, Tito Vincent told us to eat instead of roasting each other. Of course nag-sorry naman ako agad. Ang bastos kaya nun sa harap ni Tito Vincent. Hindi na siguro kami magkakabati ni Rosie. Hindi naman din akong umasa na magustuhan niya ako. Well, kung ano 'yung ipapakita niya sa akin edi yun din ang ipapakita ko sa kanya."Ava," I heard it again.I groaned and turn to the side, away from the voice. Ayoko munang bumangon. Nagulat nalang ako nang may malambot na bagay na dumampi sa labi ko. Iminulat ko ang aking mga mata at doon ko nakita si Timothee na nakangisi."Halik lang pala ang makakagising sa iyo," he said.Nanlaki ang aking mga mata at napaatras habang
Última actualización: 2022-12-24
Chapter: Chapter 62"Paano ko malalaman kung nagsasabi ka nga ng totoo? Nakita ko kung paano umiyak si Timothee. Hindi ko akalaing makikita ko siya nang ganun," Manang said as tears started forming in her eyes. "Kung pwede ko lang akuin ang sakit na nararamdaman niya ay ginawa ko na.""I'm sorry," yuko ko.Hindi ko na alam kung ano 'yung sasabihin. Saying sorry was what I think is the best thing to say. "Bakit ka sa akin nagso-sorry?"Huminga ako nang malalim. "Kasi alam kong nasaktan ka din na makitang ganun si Timothee." I paused. "Timothee and I settled our differences. Okay na po kami ngayon. We promised to be honest from now on at hindi ko na po siya sasaktan."She sighed. "Nakita ko kung gaano kalaki ang mga ngiti niya kamakailan. Siguro dahil din sa'yo," she said, looking at me. "Kapag narinig kong sinaksaktan mo ulit siya, huwag kang magpapakita sa akin. Hindi ko alam kung ano ang magagawa ko sa'yo."Bahagya akong yumuko. "Hinding-hindi na po 'yun mangyayari."She stared at me one last time befo
Última actualización: 2022-12-24
Chapter: Chapter 61"Okay lang talaga?" I asked Timothee as I parked my car in front of their mansion.Sinabi ko sa kanya na hindi ko alam kung paano haharapin sina Mommy. After everything I knew, hindi ko na alam kung paano sila tratuhin. I'm scared of avoiding them kasi ayaw ko din silang saktan. Timothee told me that I can stay in their house. I was hesitant syempre. How can I come back in that house matapos ko siyang lokohin sa ilang buwan kong pananatili doon. It would remind me of everything I've done."Ava, I thought that we left the past behind us?" He faced me."I'm sorry. I still feel ashamed of what I did.""Stop it," seryosong sabi niya. "Let's not talk about it, okay? Tapos na 'yun Ava. I forgave you already."I nodded. "Okay."Pumasok na kami ni Timothee sa loob ng mansyon at halos walang pinagbago. Nandun pa rin 'yung mga bulaklak na minsan kong dinidiligan araw-araw. The front lawn is still as wide as ever. I bit my lower lip as we get closer to the entrance. Nakakakaba. Alam ko naman na
Última actualización: 2022-12-24