Novel-novel oleh Death Angel

ในหัวอีธานมีแต่คำนี้วนเวียนอยู่ แค่มองหน้าตรงๆ แค่สบตากัน...แค่นั้นเขาก็อยากจะทำอะไรๆ กับร่างกายที่เขาเคยกักเก็บไว้ในอ้อมกอด ถ้านี่ไม่ใช่ที่สาธารณะ เขาจะไม่ยอมยืนนิ่งแล้วมองตาภูริให้เกิดความกระหายมากขึ้นอย่างนี้ เพราะเขาจะจู่โจมร่างโปร่งอย่างที่อยากทำ...จะปลดเปลื้องเสื้อผ้าราคาถูกบนกายนั้นออก แล้วโลมเลียไปทั่วทุกสัดส่วน จะรีดเอาเสียงครวญครางอันคุ้นเคยออกมา...จะทำให้ริมฝีปากภูริแห้งผากก่อนจะแลบเลียไปที่กลีบปากสีนู้ดนั้นจนมันชุ่มฉ่ำอีกครั้งไม่ต้องถามหรอก แค่เดินเข้ามาจับมือ ภูริก้พร้อมที่จะเดินตามร่างสูงไปยังเตียงนอน พร้อมช่วยปลดเสื้อผ้าออกแล้วทำอะไรได้ที่อีธานอยากจะทำ ภาพในหัวมันทะลึ่งนะ อย่างมาส่องสมองของเขา ไม่มีเรื่องดีเลย...มีแต่อะไรไม่รู้ใต้สะดือทว่าในความติดเรตมันก็มีความเบิกบานอยู่ในใจ...นี่ไงคนที่เขาคิดถึงจนร้องไห้...นี่ไงคนที่ทำให้เขาจนถึงขั้นทรมาน หัวใจมันเต้นแรงมาก ไม่ต้องหาจังหวะใดไปใส่เพราะมันรุนแรงจนล้ำหน้าจังหวะทุกจังหวะเลย...“ได้สิ เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าก่อน ผมจะสงเคราะห์คุณเอง...” ว่าแล้วก็เลียริมฝีปากตัวเบาๆ ก็มันแห้ง...ถ้าได้ปากอีกฝ่ายมาทำให้ชุ่มชื่นก็ดีสิเป็นไง

แล้วรู้ไหมอะไรหนักสุด...ร้องไห้ไง คิดถึจนร้องไห้ แม่งเป็นเรื่องที่โคตรบ้าเลย ระหว่างเรากินยาแก้คู่แท้ไปแล้วนะเว้ย เราจบกันไปแล้ว ตอนเดินจากมาไม่มีความเศร้าอะไรเลยด้วยซ้ำ ไม่คิดโหยหาสิ่งใดก็ตามที่เป้ฯอีธานเลย แล้วนี่อะไร...คิดถึงจนร้องไห้ กระเหี้ยนกระหือรือมาจนร้องไห้จริง...คิดถึงมากๆ ก็ร้อง อยากมากๆ ก็ร้อง มึงแม่งบ้า ภูริคิดวี่กไม่นานนี้เขาจะพบแพทย์ ของแพทย์เฉพาะทางเพื่อรักษาอาการทางประสาทนะ ไม่ใช่แพทย์ตรวจสุภาพทั่วไป อันนั้นไม่น่าช่วยเหลืออะไรภูริได้หรอกหลังสนทนากับลูกค้าสาวเรียบร้อย ภูริก็ทำในสิ่งที่มักทำมาตลอดนั่นคือการพาเธอไปส่งที่รถ อะ...มีคำถามดิ ว่ารู้ได้ไงว่าคนคนนี้อยากกลับเลยหรือว่าจะเดินเล่นต่อ ง่ายๆ นะ ปากอะ…มีก็ถาม เอ้า มันเป้นเรื่องจริง ภูริจะถามก่อนว่าจะกลับเลยหรือเปล่าครับ หรือว่าจะเดินเล่นก่อนไหม วันไหนว่างจะอาสาเดินเป็นเพื่อนลูกค้าเพื่อซื้อของ หญิงสาวน่ะชอบให้ผู้ชายเทคแคร์นะ อีกอย่างการเดินซื้อของกับผู้หญิงที่เป็นลูกค้านี้อาจทำให้ยอดกระเตื้องจากเดิมได้อีกด้วยลูกค้าสาวคนนี้จะกลับบริษัทของเธอเลย ภูริอาสาไปส่งเธอที่รถเหมือนทุกคนที่เขาทำ เขาเชื้อเชิญให้เธอเดินนำแล้วเขา

บริษัทยายักษ์ใหญ่ขึ้นข่าวหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์เรื่องการบริหารจัดการกับเหล่าผู้คนที่แตกต่างด้านเพศสภาพ อีธานถูกยกย่องให้เป็นผู้บริหารหน้าใหม่ไฟแรงที่มีทัศนะคติดี มองการไกลและให้ความเท่าเทียมกับอัลฟ่า เบต้า หรือแม้กระทั่งชนชั้นที่ต่ำสุดอย่างโอเมก้า ชื่อของบริษัทถุกยกย่องให้เป็นบริษัทต้นแบบในการบริหารผู้คนที่แตกต่าง และจัดการกับการเหลื่อมล้ำที่มีอยู่ในสังคมในหน้าสัมภาษณ์ อีธานกล่าวว่า...ทุกชนชั้นล้วนเป็นมนุษย์เหมือนกัน แต่ละคนมีความสามารถที่อาจจะด้อยกว่ากันบ้างในบางเรื่อง แต่มีเรื่องด้อยก็ต้องมีเรื่องเด่น เพราะงั้นจะแค่มุมด้อยของเขามาตัดสินมันทั้งชนชั้นไม่ได้ คุณต้องมองมันให้เป็นรายบุคคลและเข้าใจถึงธรรชาติของชนชั้นนั้นๆด้วยความเป็นอัลฟ่าระดับสูง รูปร่าง หน้าตาและฐานะ อีธานกลายเป็นที่จับตามองของสาวน้อยสาวใหญ่ ความสุขุมและเบดกายของเขากลบคำที่ว่าผู้บริหารบริษัทยามันต้องเนิร์ด สวมแว่นและดูแก่หงำเหงือกไปอย่างสิ้นเชิงหญิงสาวหรือแม้แต่ชายหนุ่มที่อ่านข่าวนล้วนจับตามองถึงเรื่องคู่ครอง อีธานกล่าวว่าตัวเขานั้นยังไม่มีใคร ยังไม่เจอคู่แท้ และยังไม่เจอคนที่ถูกใจจริงๆ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่จะต้องนำ

“หมดเวลาของเราแล้วนะครับ ก็ดี...ผมรำคาญคุณบ่นจะตาย” ภูริค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มเริงร่าที่เต็มแก้มทว่าไม่ให้ความรู้สึกมีความสุขเลยอาจเพราะผลข้างเคียงของตัวยา ในอกซ้าย...มันถึงเจ็บปวดหมอไม่ได้บอกเลยนี่ว่ามันจะมีผลข้างเคียงแบบนี้ บอกแค่ถ้าแพ้อาจจะมีอาการแพ้ยาทั่วไป เอ...หรือเขากำลังแพ้ยาตัวนี้อยู่ เขาถึงหายใจไม่ค่อยออก เจ็บที่หน้าอก ยิ่งมองหน้าอีธาน ยิ่งสบตากับอีธาน แล้ว...แล้วก้ต้องนึกว่าระหว่างมันถึงจุดสิ้นสุดแล้ว“อืม ผมก็ไม่ได้อยากอยู่กับคุณอยู่แล้ว ไม่เคยอยากอยู่กับคุณมาตั้งแต่ต้น...ไม่เคยต้องการอะไรคุณเลย” น้ำเสียงอีธานนิ่งงันและมั่นคง แต่มันก็ไม่ได้ดุดันหรือน่ากลัวอะไร“งั้นเอาเป็นว่า เดี๋ยวเลิกงานแล้วผมจะกลับไปเก็บของที่ห้องก็แล้วกันเนอะ”“เชิญ” อีธานเดินกลับไปนั่งเก้าอี้นวมตัวใหญ่แล้วหมุนมันให้ออกไปด้านนอก ภูริเองก็เดินไปนั่งที่โซฟารับแขก มองเงาในทีวีพวกเขาไม่มองกันและกัน...มันเป็นอย่างนั้นโดยกินระยะเวลานานหลายชั่วโมง ทีมแพทย์เข้ามาตรวจสอบพวกเขาอีกครั้งก่อนจะปล่อยให้ทั้งคู่แยกย้ายกันได้ ภูริจำต้องกลับห้องของอีธานด้วยรถของอีธาน ให้แยกย้ายนั่งรถไปเองเพื่ออะไร ในเมื่อเป

เอ๊ะ...หรือเขาควรจะเลี้ยงตัวเองให้รอดไปตลอดทั้งเดือน ไม่ช็อตกบัการเข้าโรงพยาบาลกะทันหันของน้องและแม่ก่อน อาจจะต้องนั้นนะ ก็การจะเอาใครสักคนเข้ามาในชีวิตเ เขาต้องพร้อมที่จะเลี้ยงดูเธอคนนั้นและพร้อมจะเป็นเสาหลักในชีวิตให้กับเธอ อืม....เราไปเป็นเพลบอยเหมือนเดิมก็ได้นี่นาฟรีเซ็กไง...ภูริออกจะชอบมัน ใครชวนก็ไป ใครให้ก็เอา สนุกกันไปวันๆ ไม่ต้องผูกมัดหรือสานต่อความสัมพันธ์ จะว่าไป...อีธานก็คงเป็นเจนเดียวกับสาวๆ ที่ผ่านมา เข้ามาสนุกร่วมกัน ถึงเวลาก็จากกันไป เวลาสวนกันบนทางเดินถ้ามีไมตรีต่อกันก็ทักทายกันบ้าง แต่ถ้ากลัวคนอื่นรู้เราก็แค่เดินสวนกันไปเหมือนไม่รู้จักกันจริงสินะ...เขาทำเรื่องแบบนี้มาตลอดนี่นาแถมตอนนี้เขาล่ำซำกว่าเมื่อก่อนอีก เมื่อก่อนยังมีพิชัยทีคอยกดหัวเขาอยู่ ตอนนี้ไม่แล้ว ทำงานสบายๆ หัวหน้าก็เพื่อนกัน ไหนเขาจะได้เลื่อนตำแหน่งอีก หลุดจาอีธานก็มีอิสระอันมากมายรอเขาอยู่ มีแต่เรื่องดีๆ ต้องดีใจกับมัน…มีความสุขกับมันส่วนอีธานเองก็คงมีความสุข อีธานไม่อยากมีคู่แท้อยู่แล้ว...เขาไม่ชอบโอเมก้าและคิดมาเสมอว่ายังไงก็ต้องหลุดจากโอเมก้าอย่างเขาให้ได้ นี่ไง อีธานจะหลุดพ้นจากเขา และเขาก็จะได

เรื่องราวระหว่างคนสองคนที่เกิดขึ้นด้วยความไม่ได้ตั้งใจเดินทางมาถึงจุดสุดท้าย...แรกเริ่มเดิมทีอีธานก็ไม่ได้ต้องการมีคู่แห่งโชคชะตาอยู่แล้ว การตัดสินใจมันเริ่มตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาสั่งให้ทีมวิจัยค้นคว้าตัวยาเพื่อแก้คู่แท้ วันที่รู้ว่าตัวเองจะมีคู่ครอง...เขาไม่โอเคกับมันจริงๆ ที่ผ่านมาภูริแสดงให้เห็นแล้วว่าตัวเองไม่ได้แย่ถึงขนาดเป็นคู่ครองของใครไม่ได้ แต่อีธานก็ไม่คิดจะล้มเลิกความตั้งใจของตัวเองอยู่ดีอุดมการณ์เขามั่นคงพอๆ กับการซื่อสัตย์ต่อตัวเอง อีธานไม่ได้รักภูริ เราอยู่ด้วยกันเหมือนเพื่อนร่วมเตียง มีเซ็กซ์กัน ไปทำงานด้วยกัน กินข้าวเช้า กลางวันเย็นด้วยกัน กลับบ้านด้วยกัน การดูแลเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างเรามันเป็นเพียงไมตรีจากคนหนึ่งสู่คนหนึ่งเมื่อหนังผีเรื่องนั้นจบลง อีธานและภูริก้เดินออกมาด้วยสีหน้าที่แตกต่างกันไป ภูริน่ะตื่นเต้นกับหนัง ดูก็รู้ว่าเขาแฮปปี้กับช่วงเวลาชั่วโมงครึ่งที่ผ่านมามากแค่ไหน เขาไม่ค่อยได้มาดูหนังนี่นะ พอเจอหนังดีโดนใจก็เลยปลื้มปริ่ม แต่คนที่คิดว่าจะพามาตกใจเล่นกลับเอาแต่นั่งกอดเขานิ่ง ไม่สะดุ้งกับหนังเลยแม้แต่นิดเดียว...อีธานมองหน้าภูริ จ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ทอ