อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]

เคยเจอนิยายที่เปิดมาก็มีฉากอื้ออ๊าไหม?

อื้อ...เขาก็เคยเจอ น้องสาวเปิดให้อ่านน่ะ มันแปลกๆ กับนิยายที่...เปิดด้วยฉากเนื้อแนบเนื้ออย่างนั้น จำได้น้องสาวหันมาถามเขาว่า ถ้าเป็นชีวิตรักของพี่ล่ะ พี่จะอยากเปิดด้วยฉากแบบไหน? เขาตอบน้องกลับไปทันทีว่า...แบบไหนก็ได้ ฉากเนื้อแนบเนื้อมันก็ดีนะ หรือจะแบบเดินชนกันแล้วสบสายตาปิ๊งๆ ผมช่วยเก็บของนะครับ จากนั้นชวนไปทานข้าว สานต่อความสัมพันธ์อะไรเถือกนั้น แค่คิดว่าฉากเปิดตัวเรื่องรัก...มันไม่ควรเป็นฉากที่เลือดสาด เอาเป็นว่า...ไม่เจอตอนเธอกำลังฆ่าหั่นศพสามีเก่าก็พอแล้วล่ะ

ตอนน้องสาวได้ฟังเขาพูดแบบนั้น น้องสาวของเขาหัวเราะร่วนด้วยความชอบใจ พี่นี่เป็นคนง่ายๆ จริงนะ...แต่ถ้าเธอต้องเจอกับสามีในอนาคตกำลังชำแหละร่างของภรรยาเก่าอยู่ เธอก็ไม่ไหวเหมือนกัน ดังนั้นสองพี่น้องก็เลยลงความเห็นว่า...ฉากแนบเนื้อก็ไม่เลวร้ายเสมอไป

ตอนคิดแบบนั้น ภาพในหัวมันคือผู้หญิงไง...ต้องเป็นหญิงสาวที่มีสถานะหรือชนชั้นไล่เลี่ยกัน อาจเป็นเพื่อนร่วมงานสักคนหรือลูกค้าจากอีกบริษัทที่เกิดคุยกันแล้วถูกอกถูกใจพากันไปสานต่ออะไรๆ บนเตียง ที่ริมระเบียง ห้องครัวห้องน้ำอะไรก็ว่าไป

ไม่ใช่...แบบนี้?

“อ๊ะ...อ๊า....ทะท่านประธานหยุดนะครับ” ปากบอกหยุด แต่มือมึงอะช่วยเขารูดซิปกางเกงอยู่ไอ้ฟายยยย

“โอเมก้าอย่างนายมีหน้ามาสั่งผมเหรอ” น้ำเสียงนั้นช่างข่มขู่และกดดันเสียเหลือเกิน เออ...รู้ว่าเป็นอัลฟ่าชั้นสูงแล้วมันมีอำนาจในการควบคุมชนชั้นอื่นๆ แต่ตอนนี้อะนะ ต่อให้น้ำเสียงนั้นบ้าอำนาจขนาดไหนก็ไม่อาจหยุดยั้งความต้องการได้

ร่างกายของเขาโดนดันติดอยู่กับผนังลิฟต์โดยมีร่างใหญ่ของท่านประธานบริษัทที่ตัวเองทำงานอยู่นัวเนียไม่ห่าง เสื้อของเขาหลุดลุ่ยเต็มที เรียกหลุดลุ่ยได้ไหม...กางเกงหายไปแล้วอะ? เอาเป็นว่า...ตอนนี้เขาโป๊ และสภาพก็พร้อมสำหรับสงครามช้างชนช้างในลิฟต์นี้แบบเต็มเปี่ยม

เกิดอะไรขึ้นกับเบต้าอย่างเขา...

ย้อนกลับไปหนึ่งนาทีก่อน...เดี๋ยว นั่นมันน้อยไป!

เอาใหม่...ย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบนาทีก่อน เขาซึ่งเป็นเบต้าตัวน้อยๆ น่าตาน่ารักและเป็นมิตรกับทุกคนถูกหัวหน้าผู้โหดเหี้ยมสั่งให้ลงไปเอาเอกสารที่แล็บ มันอยู่ชั้นใต้ดิน มีลิฟต์เฉพาะแล็บหนึ่งตัวเท่านั้น อาจจะมีอีกแต่เขาเป็นเซลล์ พนักงานขายจำเป็นต้องรู้อะไรเกี่ยวกับห้องแล็บไหม? อันนี้ก็ไม่แน่ใจ เอาเป็นว่าเขาไม่รู้ก็แล้วกัน

อะ...เขาผู้เป็นพนักงานดีเด่นที่โดนด่าอยู่ร่ำไปก็เดินต้อยๆ ไปยังลิฟต์ขนาดใหญ่ กด รอ ลิฟต์มาก็เข้าไป ทุกอย่างดูปกติดี ไม่มีอะไรผิดแปลกเลย จนกระทั่งผ่านไปราวๆ หนึ่งนาทีประตูลิฟต์ก็เปิดออก ผู้ชายผู้โดดเด่นยิ่งกว่าใครๆ ในบริษัทผลิตยาแห่งนี้ปรากฏตัวต่อหน้าเขา โอ้พระเจ้า...นั่นรูปปั้นเดินได้

ความหล่อของท่านประธานช่างแสบตาเขายิ่งนัก ไม่ใช่...เขาแค่ไม่กล้ามองหน้า สัญชาตญาณบางอย่างในตัวลั่นระฆังบอกให้เขาก้มหน้าซะ อย่าทำหน้าสู่รู้ใส่อัลฟ่าชั้นสูง ถ้าไม่อยากเดือดร้อน เขาเป็นแค่เบต้า...เป็นแค่คนธรรมดาเดินดิน กินข้าวแกงจานละสี่สิบห้าไม่เคยอิ่มต้องสำเนียกตัวเองเอาไว้ เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง เขาอยู่กับท่านประธานสองต่อสอง

ขอร้องโอ้โหในใจดังๆ...แม่งกดดันฉิบผายเลย

ความเป็นผู้นำ ความเป็นจ่าฝูงของสายพันธุ์อัลฟ่าที่เข้มข้นนี้ทำให้คนใกล้ชิดรู้สึกกดดัน และกลายเป็นอ่อนน้อมถ่อมตนได้แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ปลายตามามองเลยก็ตาม เหงื่อเย็นไหลซึมตามไรผม ตัวเขาเล็กกว่าอีกฝ่ายค่อนข้างมาก เขาเห็นแค่ผมสีดำขลับเป็นเงา และถ้าจำไม่ผิด...ดวงตาของท่านประธานเป็นสีฟ้า เขายืนเกร็งทนต่อความตึงเครียดนั้นจนกระทั่งลงมาถึงชั้นล่างที่เป็นห้องแล็บ แต่...

กลิ่นอะไรวะ?

เหมือนมีสารเคมีรั่ว ประตูลิฟต์ไม่เปิดและเขาก็ไม่กล้าเงยหน้า ยืนกุมมือนิ่งอยู่ข้างหลังโดยไม่รู้เลยว่าไอ้ท่อระบายแอร์หรือระบายอากาศสักอย่างเนี่ยมันอยู่ตรงหัวเขา กลิ่นมันเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาพยายามจะเอามือปิดจมูก แต่ร่างกายกลับร้อนผ่าวไปหมด...เหงื่อแตกพลั่กทั้งที่แอร์มันยังทำงานดี เรียกว่าดีมากเพราะเอาเคมีเข้ามาถมที่หัวเขาไม่หยุดเลย

“นาย...เป็นโอเมก้าเหรอ?” จู่ๆ ท่านประธานบ้านั่นก็เอ่ยเสียงเข้ม เขาไม่ได้ตั้งใจจะเงยหน้ามองอีกฝ่ายเลย...แค่ตกใจที่บอกว่าเขาเป็นโอเมก้า บ้า เขาเป็นเบต้า เป็นเบต้ามาตั้งแต่เกิดเลยนะเฟ้ย!!!

“เปล่านะครับ...ผมเป็นเบต้า” คิ้วเขาเริ่มขมวด หน้าแดงก่ำปากฉ่ำน้ำ...

เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหน้าตาตัวเองตอนนี้น่าจับกินหัว กินหาง กินกลางตลอดตัวเป็นที่สุด แต่ด้วยความที่ฟีโรโมนฟุ้งๆ นั้นยังไม่มากพอที่จะทำให้ยาต้านในตัวประธานหมดไป ร่างสูงจึงเงยหน้าสำรวจตรงท่อระบายอากาศที่มีเคมีเข้ามา นี่มันเป็นความผิดพลาดของระบบไหนกันนะ พยายามจะกดเปิดลิฟต์หรือกดลำโพงเพื่อเรียกใครสักคน ครั้นจะใช้มือถือก็ดันไม่ได้หยิบมา

เขามองไปที่ประธาน...ส่งสายตาหวานๆ และร่างกายก็บิดไปมาด้วยความหยากกระหาย มึงเป็นอารายยยย ตัวกูมันเป็นอะไรไปแล้ว! เขาโอดครวญอยู่ในใจ พร่ำด่าตัวเองว่าเฮ้ยมึงอย่างมายั่วเขา มึงชอบผู้หญิงและมึงต้องการแค่ผู้หญิง แต่แบบ...ตอนนี้อยากได้ร่างใหญ่ของท่านประธานจังเลยเนอะ อ๊ากกกก

ความสับสนอลหม่านในใจนี้อย่าให้ใครได้รู้เชียว รู้สึกเสียภาพลักษณ์เบต้าผู้ดูดีที่สุดในแผนกหมด เขายอมไม่ได้จริงๆ เคมีหยุดรั่วไหล เขาเงยหน้ามองมันอีกครั้ง...เขาคิดว่าเขามองไปข้างบนนะ แต่ทำไมหน้าประธานมันอยู่ใกล้

เอ๊ะ...นี่ประธานคลุกวงในผมหรือเปล่า!!!

แล้วเขาก็ยกแขนคล้องคอล่ำสันนั้นเอาไว้ กล้ามเนื้อแน่นเต่งตึงและเร้าอารมณ์เป็นบ้า กลิ่นกายหอมหวานจนเขาอดเลียไม่ได้ ประธานเองก็กำลังซุกไซ้ลำคอของเขาอยู่ เสื้อผ้าถูกปลด...ฉากเนื้อแบบเนื้อแบบนี้มัน

แล้วนี่คือยี่สิบนาทีต่อมา...ร่างทั้งสองลงไปกองอยู่กับพื้นลิฟต์ ขาทั้งสองข้างของเขาวางอยู่บนข้อพับแขนใหญ่ๆ ของท่านประธานที่ใครๆ ก็อยากเอื้อมมือไปคว้ามาครอง เขามีความอยากขั้นสุดเหมือนอาการฮีตทั้งที่เขาเป็นเบต้า

เขาเป็นเบต้าจริงนะเว้ย!

“อื้มมมมม” ใบหน้าฉ่ำอารมณ์เชิ่ดขึ้นเล็กน้อยเมื่อความแข็งแรงดุดันนั้นเข้ามาในตัวของเขา ร้อนระอุประดุจหม้อไฟชาบู...เปล่าหิว ตอนนี้เขาเปล่าหิว แค่ไม่รู้จะเปรียบกับอะไรดี ก็ไม่เคยโดนเสียบแบบที่กำลังโดนอยู่

“โอเมก้าอย่างนายมันรังเกียจสิ้นดี” เสียงนั้นด่าทอเขา และเสียงนั้นก็สั่นเครืออยู่ในที...มีอารมณ์อยู่ไม่ใช่เหรอ เอ...หรือว่าท่านประธานซาดิสม์ ชอบด่าคู่นอนไปด้วยงี้หรือเปล่านะ

“อื้อ เข้ามาอีกสิครับ...อ่าห์....” แล้วแทนที่จะด่ากลับ ไปครางรับทำไมละเว้ยยยยยย

โอ้พระเจ้า....ฉากเนื้อแนบเนื้อเปิดตัวนี้ช่างต่างกับจินตนาการของเขาเสียเหลือเกิน เขาคิดถึงร่างกายนุ่มๆ แต่ได้ร่างกายแข็งแกร่งและดุดัน เขาคิดถึงผิวกายอ่อนๆ แต่ได้กล้ามหมัดเป็นลอนๆ ถูไถความเป็นชาย เขาคิดถึงอกดูมๆ เด้งดึ๋ง...แต่ได้นมแข็งๆ มาแทน เขา…เขาอยากได้ผู้หญิงมาเป็นฉากเปิดตัว อยากได้เนื้อนมไข่แบบเน้นๆ

นี่ก็…เนื้อนะ…เนื้อเป็นแท่ง นมเป็นหมัด และไข่สองลูก!!!

.

.

.