เกิดใหม่อีกครา บรรพบุรุษสั่งให้ข้าหาสามี

เกิดใหม่อีกครา บรรพบุรุษสั่งให้ข้าหาสามี

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-03-12
โดย:  White Cab6ageจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
107บท
2.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เกิดใหม่อีกครั้งแต่กลับโดนวิญญาณบรรพบุรุษร่างเดิมตามตอแย สั่งให้รีบหาสามีและมีลูกโดยด่วน เหอะ คิดว่าคนอย่างเขาอยากมีนักรึยังไง ใช่ ท่านเข้าใจถูกแล้วท่านตา ข้าอยากมีสามีจนตัวสั่น/เอามือทัดผมมองหาผู้ชาย

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทนำ 1/3

The champagne was expensive, the dress was borrowed, and I was about to be sold to the highest bidder.

My mother used to say that a woman's worth couldn't be measured by men with money. She died six months ago. Apparently the men with money disagreed.

"Lot seventeen." The auctioneer's voice boomed through the underground hall. "Rielle Morven. Twenty-three years old. Unmated. Bloodline verified."

The spotlight hit me, turning my skin to porcelain under the harsh glare. The black dress they'd poured me into clung to every curve, barely covering what mattered. They wanted us to look desperate. Available. Ready to be owned.

And I was desperate. Just not for the reasons anyone here would guess.

Beyond the light, the darkness breathed with wealth and power. Alphas and nobles gathered in the shadows, their eyes gleaming as they assessed the merchandise.

Me.

"Bidding starts at fifty thousand," the auctioneer continued.

A paddle raised in the back. Then another.

I scanned the crowd, not looking at the bidders. Looking past them. Searching for the one face that mattered. The one Alpha who had held my face in his hands three weeks ago and sworn he would get me out of this.

Kieran.

My boyfriend of two years. The man I had given everything to... my trust, my time, my body on a night when he whispered forever and I was foolish enough to believe him. The man who went silent three weeks ago, right when his father arranged this auction and my name appeared on the list.

"One hundred thousand," someone called.

I searched the dark. Nothing.

"One-fifty."

The bids climbed, and with each one, something inside me went quiet. Kieran was not coming. Maybe he had never planned to.

I was completely alone.

"Two hundred thousand."

The new voice came from the far corner of the room and hit the air like a crack in stone. Deep. Rough. Wrong.

The crowd went silent. Not quiet. Silent.

I turned toward the voice.

A man stood in the deepest shadow of the far corner, half-hidden, as if the darkness itself was making room for him. Even from across the hall, I could see he was massive... six-five at least, with shoulders that could splinter door frames. The air around him tasted like copper. Like the moment before blood hits the floor.

He stepped into the light.

Not an Alpha.

I knew Alphas. I had grown up around them, dated one. I knew the way their dominance pressed against a room like a hand against a window.

This was something else entirely.

His eyes were silver. Not the pale gray of werewolves... pure liquid silver, like molten metal that hadn't quite cooled. His face was all sharp angles and brutal beauty. He wore a suit that probably cost more than most people's annual salary, tailored around a body built for damage, not for show.

And he was looking at me... not at the dress, not at the skin the dress revealed. At me. Like he had been waiting.

"Two-fifty," another bidder countered, trying to sound confident.

The silver-eyed man's lips curved. It was not a smile, it was a formality.

"Five million."

The room erupted.

"Sir, I don't think..."

"Five. Million." His voice cut through the chaos like a blade. He was not angry, he was just absolutely certain.

Something settled across his face... a total finality that was neither a decision nor an interest. It was the expression of a man who had made this purchase long before he even entered the room.

"Final offer. Anyone else?"

Silence fell like a guillotine.

The auctioneer stammered. "S... s... sold. Lot seventeen to... to..."

"Caspian Valdyr." He said his own name like he was handing someone a loaded weapon. "Tell her to come to me."

My legs carried me down the platform steps before my brain could object, toward this man who had just bought me like I was something on a shelf.

Up close, his scent hit me first. Smoke and aged whiskey and something underneath that I had no name for. Something that made my wolf press against the inside of my ribs and whimper.

She was not afraid.

She recognized him.

"You're not a werewolf," I said. My voice shook, and I hated it.

Something flickered across his expression. He was not surprised. It was as if he had been waiting for exactly those words.

"No." His hand moved, and before I could step back, his fingers were under my chin, tilting my face up. The touch was precise... not rough, but absolute. "I'm rather what werewolves tell stories about," he said quietly. "The thing in the dark they warn their children never to mention."

His thumb settled against the edge of my jaw.

"I know what you are, Rielle. I know you more than you know yourself."

"I'm not yours..."

"You are." No aggression. No raised voice. Just a statement delivered with the same certainty as gravity. "And you have been mine for longer than you know."

"You're insane."

"Probably." He released my chin and placed his hand on my lower back. The heat burned through the thin fabric. "But I'm also the only thing standing between you and a dozen Alphas who would have you broken before sunrise. So tonight, you come with me. And you stay alive. That's all."

He was dangerous, possibly insane, and definitely not anything I understood.

But without him, I would be dragged to some Alpha's bed tonight and used until something inside me stopped working. At least with Caspian Valdyr, I had something I had not had ten minutes ago.

A variable I could not predict.

"Fine," I said. "But if you think..."

"I don't think." He took my hand. "I know. Now walk with me before I stop being polite about it."

He led me through the crowd that parted like water before a ship. No one spoke. No one moved. They simply stepped aside and let us pass.

We were halfway to the exit when someone stepped into our path.

Kieran.

He looked terrible. Pale, sweating through his collar, his eyes wild with something caught between guilt and panic.

"Rielle, wait..."

"Move." Caspian's voice dropped into a register I felt in my teeth.

"I can explain. My father forced me. I didn't want..."

"Move."

"She's my girlfriend..."

"Was." The word came from my mouth before I knew it was coming. "I was your girlfriend. Right up until you let your father sell me to pay off your gambling debts."

He flinched. And for one second I saw clearly the thing I had spent two years refusing to see. He was weak. Not cruel, not evil. Just weak. The kind of weak that lets terrible things happen because stopping them would require becoming someone he did not have the spine to be.

"I'm sorry. I'll fix this. I'll get you back..."

Caspian moved faster than thought.

One moment Kieran was standing. The next, he was pinned against the wall with Caspian's hand around his throat, feet dangling.

"She is not yours to get back." Caspian's tone stayed conversational. "She is mine now. Bought. Paid for. And if you ever come near her again..." His grip tightened. Kieran choked. "...I will make sure your father receives what is left of you in a very small box. Nod if you understand."

Kieran nodded frantically, face going purple.

Caspian dropped him. Kieran hit the floor and stayed there, gasping.

Then Caspian turned back to me, adjusting his cuff.

"Ready?"

I stared at him... this man who had spent five million on me, threatened murder without raising his voice, and was now asking if I was ready as if we were leaving a dinner party.

"Who are you?"

Something shifted behind his eyes, something almost tired.

"Ask me again when you're ready for the answer. For now, I'm the man keeping you alive. That will have to be enough."

He offered his hand.

I took it and we stepped out together.

The night air hit me like cold water. A black SUV waited at the curb, door already open.

I climbed in. Not because he told me to, but because every other direction led back to the auction.

Caspian slid in beside me. The door closed.

His arm came to rest along the seatback behind me. Not around me, he was not touching me. It was just there.

For a long moment, neither of us spoke.

Then his head turned toward me, and in the shifting streetlight, his silver eyes found mine.

"Tell me, Rielle." His voice was low, private. "How long has it been since anyone made you feel safe?"

I didn't answer.

And I didn't answer because I searched for the memory and couldn't find it. I reached back through two years with Kieran, through the months of my mother's illness, through the years before that, and came up empty. Safe was a word I knew the definition of but couldn't attach to a memory.

The silence stretched. A muscle in his jaw tightened.

"That long huh," he said quietly. This man wasn't throwing out a game, he was just someone already making a decision they wouldn't go back on.

Then his hand moved to my thigh. Heavy. Warm. Present.

I should have pushed it away.

But I let it stay.

Outside, the city lights disappeared, and the road stretched into darkness.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
107
บทนำ 1/3
เรื่องราวทุกอย่างมันเริ่มมาจากเสียงสะอื้นที่ดังออกมาท่ามกลางความหนาวเหน็บอันแสนร้ายกาจบนเส้นทางจากเมืองหลวงมุ่งหน้าลงใต้ บนเส้นทางทุรกันดารนี้มีขบวนรถม้าขบวนใหญ่ที่กำลังเดินทางพร้อมกับบ่าวไพร่และทรัพย์สมบัติมากมายโดยไร้ผู้คุ้มกันไปยังเมืองเหิงเยว่ ซึ่งเป็นเมืองท่าอันดับหนึ่งของแคว้นเว่ยแม้ว่าในขณะนี้ บ้านเมืองในแคว้นเว่ยจะสุขสงบ ไร้ศึกสงคราม ด้วยฮ่องเต้ปกครองด้วยความเป็นธรรมและมีกองกำลังทหารที่แข็งแกร่ง แต่การมีเศรษฐีผู้มั่งคั่งเดินทางไปไหนมาไหนพร้อมกับแก้วแหวนเงินทองมหาศาลเช่นนี้ ก็ดูไม่ปกตินักขบวนรถม้าเคลื่อนที่ด้วยความเงียบเชียบ สิ่งที่ดังที่สุดเห็นจะเป็นเสียงร้องไห้ของผู้เป็นนายแม้อากาศนอกเมืองหลวงจะหนาวเหน็บจนต้องสวมเสื้อผ้าหลายชั้น แต่ผู้เป็นนายกลับด้านชาไร้ความรู้สึก ด้วยความหนาวเหน็บในหัวใจนั้นสาหัสเสียยิ่งกว่า บิดาของเขาที่เป็นคหบดีชื่อดังเคยบอกไว้ว่า ตัวเขานั้นโชคดีนักที่ได้เกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวย ไม่ต้องตรากตรำทำงานหนักเยี่ยงพวกบ่าวไพร่หรือถูกเฆี่ยนตีเช่นพวกทาส แม้ว่าตัวเขาจะเกิดมาเป็นเกอ เป็นบุรุษที่สามารถตั้งครรภ์ได้ หลายครอบครัวต่างพากันรังเกียจหากผู้ใดให้กำเนิดบุต
อ่านเพิ่มเติม
บทนำ 3/3
“ไม่ดีใจหรือ ซีซวนสหายรัก ข้าอุตส่าห์ตามออกมาดูเจ้า สภาพเจ้าเวลานี้แม้แต่จะหลอกพวกโจรภูเขาว่าเป็นอนุของขุนนาง ยังยากจะยอมรับ น่าสมเพชเสียจริงสหายรัก”“เป็นฝีมือเจ้า” เหอซีซวนเบิกตากว้าง ก่อนจะยกมือขึ้นชี้หน้าหญิงสาวด้วยความโกรธเกรี้ยว“ ทั้งใช่ และไม่ใช่ คิดว่าข้าจะทำทุกอย่างทั้งหมดนี่เองหรือ” หญิงสาวยกยิ้มยั่ว ก่อนจะหันไปทางกลุ่มคนร้ายพร้อมกับส่งสัญญาณให้บุกไปยังขบวนสมบัติที่เป็นสินเดิมของเหอซีซวน“เจ้า!!” เหอซีซวนพูดไม่ออก ใครจะคาดคิดว่าสหายสนิทจะพาคนมาปล้นชิงทรัพย์ของเขาที่กลางป่าเช่นนี้ แม้ว่าจะมีไอ้ใบ้คอยขัดขวาง แต่มีหรือคนเพียงคนเดียวจะสู้กับคนร้ายมากมายได้ ไอ้ใบ้ยังมีลมหายใจและยืนหยัดต่อสู้ได้จนถึงตอนนี้ ก็นับว่ามีฝีมือไม่น้อยแล้วดวงตาของเหอซีซวนมองภาพนั้นด้วยความปวดใจ ก่อนจะหันกลับมามองสหายรักอย่างโกรธแค้น“อย่ามองข้าเช่นนั้นเลย เจ้าโง่เองที่เดินทางออกมาพร้อมกับทรัพย์สมบัติมหาศาลโดยไร้คนคุ้มกันที่แข็งแกร่ง หากคนของข้าไม่ชิงไป พวกโจรภูเขาย่อมต้องมาปล้นชิงไปอยู่ดี ข้าล่ะถูกใจในความไร้เดียงสาของเจ้ายิ่งนัก บิดาคงทะนุถนอมมากจนทำให้เจ้าโง่งมเช่นทุกวันนี้”“อย่ามาเอ่ยถึงบิดาของข้า
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 1 หยกหงส์แดงชักพา 1/2
กรุงเทพมหานครในยุคโลกาภิวัตน์ที่ทั้งโลกเชื่อมต่อกันด้วยเพียงปลายนิ้ว อาชีพที่เคยถูกต่อต้านและตราหน้าว่าเต้นกินรำกินกลับกลายเป็นอาชีพที่ทุกคนใฝ่ฝัน วันนี้ ซี อภิวัฒน์ ดาราหนุ่มที่เป็นซูเปอร์สตาร์อันดับหนึ่งของประเทศไทยและเอเชียกำลังนั่งรถลีมูซีนมุ่งหน้าไปยังงานสำคัญระดับประเทศ ชายหนุ่มรูปงามที่มีส่วนผสมของความหล่อคมคายแบบไทยจากผู้เป็นพ่อและมีความหล่อเหลาละมุนละไมตามสไตล์จีนจากผู้เป็นแม่ ด้วยความหล่อที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวและฝีมือทางการแสดง จึงทำให้ซีกลายเป็นซุปตาร์ระดับเอเชียได้สำเร็จในวัยเพียงแค่ 27 ปี ดาราหนุ่มที่ใครใฝ่ฝันกำลังนั่งมองออกไปที่สองข้างทางผ่านรถที่กำลังแล่นไป ด้วยสายตาเหนื่อยหน่ายและอ่อนล้า“ซี ทำไมทำหน้าอย่างนั้น ยังไม่เริ่มงานเลยนะ”ผู้จัดการสาวที่มาด้วยกัน เอ่ยทักด้วยความเป็นห่วง เธอไม่รู้ว่าช่วงนี้เกิดอะไรขึ้น แต่ศิลปินในความดูแลของเธอ ดูเหม่อลอยกว่าปกติ“ไม่มีอะไรหรอกพี่ ผมแค่เหนื่อยนิดหน่อย” ไม่หรอก เขาไม่ได้เหนื่อย แต่เขาอกหักต่างหากคิดดูสิ ขนาดเขาเพิ่งโดนดาราฮ่องกงที่แอบคบกันเทไป ยังไม่มีเวลาให้เศร้าเลยสักวินาทีเดียว นึกย้อนไปถึงวันวาน ซีเคยเป็นคนสนุกสนาน เป
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 1 หยกหงส์แดงชักพา 2/2
ซีรู้สึกราวกับกำลังถูกล่อลวงด้วยแรงดึงดูดมหาศาล เขาค่อยๆ เดินไปยังผลงานที่วางอยู่ที่มุมห้องเพียงลำพัง ก่อนจะยืนมองหยกชิ้นนั้นราวกับว่ามันมีชีวิต“คุณซีสนใจหยกชิ้นนี้เหรอครับ นี่คือหยกหงส์แดงครับ เป็นหยกล้ำค่า คาดว่าน่าจะเป็นหยกประจำตระกูลครับ” ชายชราผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นมา ก่อนจะช่วยอธิบายผลงานให้ดาราดังได้ฟัง“หยกชิ้นนี้ เป็นของยุคไหนเหรอครับ” คนที่ไม่สนใจศิลปะเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกสนใจกับของชิ้นนี้อย่างน่าประหลาด“ผมไม่แน่ใจเหมือนกันครับ มีนักวิชาการวิเคราะห์กันไว้หลากหลาย แต่อีกด้านมีชื่อสกุลหลิวสลักไว้ คาดว่าน่าจะเป็นของตระกูลหลิวครับ แต่ตระกูลนี้ลึกลับมากพวกเราไม่มีหลักฐานอะไรเกี่ยวกับตระกูลนี้สักเท่าไหร่ ดูเหมือนจะเป็นตระกูลที่ไร้ทายาท สิ้นตระกูลไปแล้ว”ไม่มีทายาทแล้วเหรอหืม ไม่จริง แล้วทำไมแม่ของเขาก่อนตายถึงได้บอกกับเขาว่า แท้จริงเธอมาจากตระกูลหลิวเขานี่ไงคือ ทายาทตระกูลหลิว และดูเหมือนจะเป็นทายาทเพียงคนเดียวเสียด้วย“อะแฮ่ม ผมขอจับได้มั้ย” เขาเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ ทว่าผู้ดูแลที่มาให้ความรู้กลับมองเขาด้วยสายตาลึกล้ำ ก่อนจะหยิบวัตถุโบราณด้วยมือเปล่าแล้วยื่นมาที่
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 ตกลงเงื่อนไข 1/2
“เดี๋ยวก่อนนะตาแก่ ผมไม่รู้จักคุณ เราไม่รู้จักกัน ทำไมผมต้องมาทำตามที่คุณพูดด้วย” ซีเท้าเอว วีนใส่ชายชราอย่างไม่ยินยอมนี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย กูจะบ้า กูจะบ้า“ไม่ทำก็ตาย จะเอายังไงล่ะ อีกอย่างเรียกข้าให้ดีๆ หน่อย ข้าคือบรรพบุรุษของเจ้านะ เป็นทวดของทวดของทวดของแม่เจ้า”“ตาแก่!!” อย่าคิดว่าซีจะยอมง่ายๆ ใครก็ไม่รู้ แต่งตัวประหลาด ท่าทางไม่น่าไว้วางใจ แม้จะดูใจดีแต่เหมือนจะมีจุดประสงค์แอบแฝงตาคนนี้ต้องหวังอะไรจากเขาแน่ๆชายชราถอนหายใจยาว ใจหนึ่งก็อยากจะดีดกะโหลกหลานชายรูปงามผู้นี้ อีกใจก็นึกเมตตา ดูเหมือนชีวิตที่ผ่านมา จะสร้างบาดแผลให้กับเขาไม่น้อย“เรียกข้าว่าท่านตาเสียเถอะ เจ้าเป็นหลานของข้า แล้วข้าก็หวังดีกับเจ้า หยกในมือนั่นเป็นของเจ้าแล้ว จากนี้ เจ้าคือคนของตระกูลหลิวเต็มตัว”“ผมไม่ใช่คนจากตระกูลหลิว ผมคือซี อภิวัฒน์ เป็นดาราขวัญใจมหาชนสามสมัยซ้อน”“จะกี่สมัยก็ช่าง เพราะคงไม่มีสมัยหน้าอีกแล้ว ไอ้หลานชาย เจ้าตายแล้ว ตายจากเหตุการณ์ตึกถล่ม” ซีมีสีหน้าสับสน ก่อนจะค่อยๆ สลดลงอย่างจำยอม เขาเริ่มตระหนักได้แล้วว่าตนเองได้ตายจากโลกเดิมมาแล้ว อะไรที่เคยคิด เคยกระทำ เคยยึดถือล้วนไม่มี เส
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 ตกลงเงื่อนไข 2/2
สามปีกับการหาสามีและมีลูกเหรอ เขาไม่รู้หรอกว่าจะมีลูกได้ยังไง แต่โอกาสในการได้ใช้ชีวิตใหม่อีกครั้ง มันก็หอมหวานเกินต้านทานเอาวะ ไหนๆ ก็ตายไปแล้ว ยังไงเขาก็ไม่มีที่ไป ได้ไปเกิดเป็นคุณชายตระกูลหลิวที่มีเงินทองกองเป็นภูเขา ชีวิตคงไม่ต้องทำอะไร นอกจากนั่งกินนอนกิน ไม่ต้องหยิบจับอะไร ไม่ต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่ไปกองถ่าย ไม่ต้องไปซ้อมละครเวที ไม่ต้องออกอีเวนท์ นั่งๆ นอนๆ เที่ยวเล่น แล้วก็รอให้ว่าที่สามีลอยมาหา ในเมื่อท่านตาบอกว่าจะช่วยเขาหาสามี เช่นนั้นก็ย่อมไม่ใช่ปัญหานับว่าเป็นชีวิตที่ไม่เลวเหมือนกัน“ท่านตา ผมยินยอมที่จะไปเกิดใหม่ครับ” เขาเอ่ยกับหลิวหงชิงด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พร้อมกับมองตาอีกฝ่ายอย่างแน่วแน่ ชั่วขณะเขารู้สึกราวกับเห็นแววตาหลุกหลิกของอีกฝ่าย ราวกับมีเรื่องบางอย่างแอบซ่อนเอาไว้ ก่อนที่หยกหงส์แดงในมือจะเรืองแสงสว่างไสวไปทั่วทั้งบริเวณ ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะกลับมามืดอีกครั้งกรั่บ กรั่บ กรั่บซีเริ่มได้สติอีกครั้ง เขารู้สึกได้ว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่มิติส่วนตัวของหลิวหงชิงอีกต่อไป กลิ่นป่าไม้และต้นสนลอยมาแตะจมูก ลมหนาวพัดผ่านกายให้สั่นสะท้าน สัมผัสแรกที่เขาสัมผัสได้คือ เขากำลัง
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 มิติส่วนตัวและบรรพบุรุษที่ไร้ประโยชน์ 1/2
เหอซีซวนสลบไปเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว ไม่รู้ว่าที่ทนไม่ไหวคือพิษบาดแผลทางกายหรือบาดแผลทางใจ ที่โดนบรรพบุรุษต้มตุ๋นเสียจนเปื่อยนับว่าตั้งแต่เกิดจนตาย จนเกิดใหม่อีกครั้ง นี่เป็นการโดนหลอกลวงครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของซุปตาร์คนดัง บัดนี้เขาถูกบรรพบุรุษหลอกจับมายัดใส่ร่างของคนที่มีชื่อว่าเหอซีซวน ที่เป็นเกอรูปงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงในแคว้นเว่ย ผู้ที่มีความงามเป็นเลิศ แต่ชะตากรรมนั้นน่าอนาถเหลือเกินไหนบอกว่าชีวิตเขาดีไง ท่านตาเกอคืออะไร เกอก็คือ เพศที่มีลักษณะภายนอกคล้ายเพศชาย แต่อ่อนแอและนุ่มนวลราวกับผู้หญิง เกอนั้นเป็นเพศพิเศษที่มีจำนวนน้อยนิด โดยทั่วไปนั้น เกอมักจะมีรูปโฉมงดงามเหนือคนทั่วไป มักถูกเหยียดหยามดูถูกอยู่เสมอที่สำคัญคือ เกอท้องได้ เขาท้องได้ที่ตาแก่นั่นดีใจที่เขาเป็นเกย์ก็เพราะเหตุนี้สินะถึงจะรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดใหม่กลายเป็นผู้ชายที่สามารถตั้งท้องได้ แต่ลึกๆ แล้ว ซีก็ยินดีไม่น้อย อย่างน้อยเขาก็สามารถที่จะมีทายาทที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง ความลับที่ไม่มีใครรู้ก็คือ ซุปตาร์คนดังรักเด็กมาก เขาเคยมีความคิดที่จะนำเด็กมาเลี้ยงอุปการะแต่ด้วยกระแสสังคม ทำให้ยังไม่ได้เริ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 มิติส่วนตัวและบรรพบุรุษที่ไร้ประโยชน์ 2/2
“ท่านตา” เขาปรับคำพูดเรียกอีกฝ่ายให้ดูดีมากขึ้น ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ท่านบอกว่าที่นี่เป็นมิติส่วนตัวของข้า ข้าสามารถหาประโยชน์อะไรกับมันได้หรือไม่ บัดนี้ข้าไร้ทรัพย์สินเงินทอง ถูกสามีทอดทิ้ง ข้าต้องใช้ประโยชน์จากมิติแห่งนี้ให้มากที่สุด”“นั่นย่อมได้”เหอซีซวนเผยยิ้มกว้าง รู้สึกพอใจกับท่าทีของหลิวหงชิงไม่น้อย เขาจึงเริ่มตะล่อมต่อ“เช่นนั้น ที่นี่มีของวิเศษหรือทรัพย์สมบัติอะไร ที่ข้าสามารถนำไปใช้ข้างนอกได้หรือไม่ ตอนนี้ข้าบาดเจ็บหนัก ข้าขอน้ำทิพย์ หรือน้ำสีทองที่มีคุณสมบัติเยียวยารักษาจากท่านได้หรือไม่” เหอซีซวนส่งยิ้มการค้าให้กับท่านตา เห็นเขาเป็นแบบนี้เขาคือแฟนนิยายจีนโบราณตัวยง แถมยังมีหลายครั้งที่เขาได้รับบทนำในซีรีส์ทะลุมิติ เขารู้หมดแหละ พวกตัวเอก ต่อให้มันจะไปเกิดใหม่เป็นตัวร้าย ตัวประกอบ หรือตัวเอกก็ตาม ย่อมได้บัฟพลังพิเศษแบบที่เอาชนะคนได้ทั้งโลก เขาคาดว่าที่นี่ก็คงไม่แตกต่างกัน“น้ำทิพย์ น้ำทิพย์อะไร ที่นี่ไม่มีน้ำทิพย์ที่ช่วยรักษาได้หรอก”เหอซีซวนทั้งตั้งท่ารับความช่วยเหลือ ถึงกับไหล่ทรุดลงไปทันที“เช่นนั้น ท่านก็ย่อมมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์”“ไม่มี”“ไม่มีน้ำวิเศษอะไ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 ฟื้นขึ้นมาที่เรือนตระกูลหลิว 1/3
เหอซีซวนลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องสี่เหลี่ยมธรรมดาที่มีของตกแต่งน้อยชิ้น ยามนี้ความเจ็บปวดทุเลาลงไป อาการโดยรวมก็ดีขึ้นมา เขาฟื้นกลับมาได้และยังปกติก็คงเป็นเพราะโชคชะตาส่วนหนึ่ง อีกส่วนก็ต้องยกความดีความชอบให้กับบ่าวชายคนนั้นที่คงไปตามหาหมอฝีมือดีในเหิงเยว่มารักษาเจ้านายอย่างเขา จนรอดตายมาได้หารู้ไม่ว่า เหอซีซวนตัวจริงนั้นตายตั้งแต่ถูกลงดาบแทงทะลุหัวใจ ที่นอนตาลอยอยู่ตอนนี้ มันคือซีจากโลกอื่นต่างหากแม้จะตื่นมาแล้ว แต่ภาพบรรพบุรุษยืนถือพู่เขย่าไปมาแล้วตะโกนร้องเชียร์เขายังติดตาอยู่ เกิดมาเขาเพิ่งเคยเห็นคนแก่มายืนเชียร์ให้คนหนุ่มแบบเขา มุ่งหน้าล่าท้าผัวขนาดนี้ ดูท่าคืนนี้คงหลอนจนนอนฝันร้ายเป็นแน่เหอซีซวนค่อยๆ หยัดตัวลุกขึ้นมา มองไปรอบกาย บาดแผลกลางอกเจ็บแปลบขึ้นมาแต่เขาไม่อาจนอนซมต่อไปได้อีกแล้ว เขาไม่แน่ใจว่าที่แห่งนี้เป็นที่ไหน แต่คงเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่บ่าวชายอย่างไอ้ใบ้เป็นผู้จัดหา ยามนี้เขาอยู่ตามลำพัง เป็นเวลาดีที่เขาจะได้ทบทวนเรื่องราวในอดีตของเจ้าของร่างเดิมร่างนี้ชื่อว่า เหอซีซวน เป็นบุตรเกอคนเดียวของคหบดีชื่อดังผู้ร่ำรวยอย่างเหอชาง น่าเสียดายมารดาแซ่หลิวมาด่วนจากไปเสียก่อน เขาจ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 ฟื้นขึ้นมาที่เรือนตระกูลหลิว 2/3
เหอซีซวนนั้นทุกข์ใจเป็นอย่างมาก เขามักจะปรับทุกข์กับสหายสนิทที่เป็นถึงบุตรสาวของเสนาบดีกรมพิธีการ เธอมีนามว่า เซี่ยอ้ายเหม่ย เธอเป็นหญิงสาวที่อ่อนหวานน่ารัก มักจะรับฟังเหอซีซวนด้วยความใจเย็น คอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอ หลายครั้งที่สหายผู้นี้มักจะตามติดเขาไปยังเรือนตระกูลถานด้วยกัน ดูเหมือนว่ามารดาของถานตงหยางจะชื่นชอบสหายคนนี้ของเขาไม่น้อยเขาเคยคิดว่ามันคือความปรารถนาดี ทว่าทุกอย่างมันกลับเป็นเพียงการหลอกลวงจากนั้นไม่นาน เหอชางบิดาของเขาก็ประสบอุบัติเหตุเรือล่มจนเสียชีวิต เหอซีซวนรู้สึกราวกับว่าชีวิตนั้นไร้หลักยึดอีกต่อไป ยิ่งเวลานี้ สามีมีหน้าที่การงานก้าวหน้าก็มักจะหาข้ออ้างว่างานยุ่ง พวกเขายิ่งห่างเหิน แม้แต่ในเวลาที่เหอซีซวนอ่อนแอที่สุด สามีก็ยังหมางเมินน่าสงสารที่เหอซีซวนคนนี้หน้ามืดตาบอด มองไม่เห็นความจริงตรงหน้า เขาพยายามทำความเข้าใจกับทุกคน เก็บความเจ็บปวดชอกช้ำไว้กับตัว หลังจากที่บิดาจากไป เขาก็แทบจะไม่มีสิทธิ์อะไรในบ้านตระกูลเหออีกต่อไป คนบ้านตระกูลเหอก็ถูกฮูหยินรองและน้องชายต่างมารดาของเขายึดครองไปหมดสิ้น ซ้ำยังไม่แบ่งสมบัติอะไรให้กับเขาแม้แต่ชิ้นเดียว“หึ ฮูหยินถาน ท่านเป็น
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status