สัมปทานอาญาเถื่อน

สัมปทานอาญาเถื่อน

last update最終更新日 : 2025-07-17
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
30チャプター
2.7Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

อีโรติก

ปากร้าย

BL

เพราะต้องชดใช้หนี้แทนพ่ออย่างไม่มีทางเลือก จึงเป็นจุดเปลี่ยนให้ชะตาชีวิตต้องเข้าไปพัวพันกับนายหัวจอมโหด จนยากจะถอนตัวขึ้น

もっと見る

第1話

ปฐมบท

「椿宮さん、本当に全ての身分情報を削除してよろしいのですね?手続きを完了すると、あなたという存在が世の中から完全に消えます。誰もあなたを見つけることはできません」

椿宮千夏(つばきのみや ちなつ)は少し黙り込んだ後、確固たる意志を持ってうなずいた。

「ええ、誰にも私を見つけられないようにしたいんです」

電話の向こう側の声が一瞬驚いたような響きを見せたが、すぐに答えが返ってきた。

「かしこまりました。手続きはおおよそ半月ほどで完了しますので、少々お待ちください」

電話を切ると、千夏はスマホを取り出し、半月後に出発するF国行きのチケットを手配した。

その時、テレビではちょうど蒼月グループの記者会見が再放送されていた。

一週間前のことだ。蒼月グループの社長、蒼月恭一郎(あおつき きょういちろう)が発表したのは、世界で最も希少価値の高いダイヤモンドと宝石を使って制作した、ただ一つの特別なジュエリーだった。その名も――「ユキナツ」。

彼はそのジュエリーに千夏の名前を冠し、全世界に向けて愛を宣言したのだ。

「蒼月恭一郎は永遠に椿宮千夏を愛し続ける」

「ユキナツ」の公開後、瞬く間にネット上で話題をさらい、ランキング上位を独占。どのニュースでも二人の「奇跡の愛」を取り上げていた。

記者会見の映像が終わると、次に流れたのは、街頭インタビューの様子だった。

「こんにちは。この件についてどう思われますか?蒼月社長と奥様の奇跡のような愛についてお話しいただけますか?」

記者がマイクを向けると、花柄のワンピースを着た女性が羨望を込めて答えた。

「知らない人なんているんですか?二人の愛はまるで物語そのものです!以前、蒼月さんがわざわざ奥さんのためにメモ集を出版したんですって。奥さんがさくらんぼ好きだと知ると、彼は邸宅の庭にびっしりさくらんぼの木を植えたそうです。私も主人に真似してって頼んだら、『そんな男にはなれない』って!本当に人を嫉妬で狂わせますよね」

記者はさらに別の人々にも質問を続けた。

今度は若い女子大生がマイクの前で両手を胸に当て、キラキラとした目で興奮気味に話し始める。

「あの二人、現実のロマンチックラブストーリーそのものじゃないですか!蒼月さん、本当に素晴らしい男性ですよね!四年前、奥さんが腎不全で危険な状態になった時、すぐにドナーとして適合した彼が、自分の反対意見を押し切って手術を受けたって話、有名ですよね?彼は『奥様が僕の命。彼女がいなくなったら僕も生きられない』って言ったらしいですよ。こんな完璧な男、他にいます?」

記者は多くの人にインタビューを重ねたが、誰もが恭一郎と千夏の愛を羨む声ばかりだった。

何度も繰り返し流れるそのニュースを、千夏は淡々と眺めていた。ふと、自分の唇を引きつらせるような微笑みを浮かべる。

幼い頃から彼女の美しい容姿は多くの人を惹きつけていた。

けれど、両親が早くに離婚したこともあってか、千夏は恋愛に期待を持てずにいた。告白されるたびに彼女は決まってこう言ったものだ。

「ごめんなさい。恋人なんていりません。恋愛にも興味がないんです」

そんな彼女の人生が変わったのは、蒼月恭一郎に出会った時だった。

他の誰とも違った。恭一郎は千夏を口説き続け、実に三年も粘り強くアプローチを続けた。一度や二度の拒絶では諦めることなく、むしろ挑戦するたびに勢いを増していくようだった。

ある時、彼女が気に入っていたネックレスを手に入れるため、命を賭けたレースに参加し、大事故で命を落としかけたこともあった。

その時、千夏の心はようやく動いたのだ。

交際が始まった後も、彼の愛情は決して薄れることなく、むしろ彼女を喜ばせるために全力を尽くしていた。徐々に、その真摯な愛が彼女の頑な心を溶かしていった。

求婚に至るまで、恭一郎は実に52回もプロポーズを繰り返した。その執念とも呼べる情熱が、ついに千夏に勇気を与え、彼女は結婚を決意したのだ。

求婚の日、指輪を薬指にはめながら、千夏は涙を浮かべ、彼に言った。

「恭一郎、私、あなたの妻として頑張るよ。生死を共にして、貧しさも分かち合う。だけど、一つだけ約束して。私、嘘だけは絶対に許さない。もし私を騙したら、その時は本当に、あなたの前から消えるから」

二人の輝かしい思い出は、今や残酷な現実に砕かれ、ただの幻となった。

3か月前、千夏は知ってしまったのだ。恭一郎が外に別の女性を囲っていることを。昼間は自分と過ごしながら、夜はその女性の元へ通っていた。彼の心は、とうに二人に分かれてしまっていたのだ。

どうやら「情熱的に燃え上がるほど冷めやすい、ゆっくり熱するほど長く続く」という言葉は本当らしい。千夏は苦々しい笑みを浮かべた。

テレビを消し、準備していた離婚届を取り出すと、静かに名前を書き入れた。彼女はかつての言葉通り、恭一郎の世界から永遠に消え去るつもりだった。

署名を終えると、その離婚届をきれいな箱に入れ、丁寧にラッピングを施した。

1時間後、恭一郎がドアを開けて部屋に入ってきた。

靴も脱がぬまま、彼は急いで千夏の元に駆け寄り、彼女を抱きしめて謝り始めた。

「ごめん、千夏。今日、ジュエリーを取りに行ってたんだ。だから結婚記念日に遅れちゃった。本当に悪かった!怒るなよ、頼むから」

彼は手に「ユキナツ」の入った箱を持っていた。黒いシャツの襟元は微かに開いており、一番上のボタンが外れていた。

恭一郎がふと顔を下げた瞬間、シャツの襟元の隙間から見えた肌には、無数のキスマークと爪痕が刻まれていた。

その光景が千夏の目に突き刺さる。

本当に「ジュエリーを取りに行っていた」だけなのだろうか。それとも、鷺宮梓(さぎのみや あずさ)と夜を共にしていたのだろうか?

おそらく、彼は今まさに梓のベッドを出たばかりなのだろう。

それでも恭一郎は、千夏の様子に気付くことなく、満面の愛情を浮かべながらジュエリーを彼女の首にかけた。

その輝く宝石は彼女の美しい顔立ちをさらに引き立て、眩いばかりの輝きを放っていた。

「千夏、本当に似合ってる」

恭一郎は心からの賛美を口にし、その瞳には驚嘆の色が浮かんでいた。

だが、千夏の表情に喜びの色はなく、ただ目を赤くしながらテーブルの上に置いていた離婚届の入ったギフトボックスを彼に差し出した。

「これ、あなたに」

恭一郎はきょとんとして尋ねる。

「なんだい?」

千夏は唇を引きつらせながら答えた。

「プレゼントよ。結婚記念日にあなたが私に用意したものがあるなら、私もお返しをしないと」

その言葉に、恭一郎の目が一瞬で輝きに満たされ、大切そうにその箱を開けようとした。

だが、千夏がそれを制止する。

「半月後に開けて」

「どうして?」

彼は少し戸惑った様子だ。

千夏はひとつひとつ言葉を選ぶようにして答えた。

「このプレゼントはね、半月後に開けた方が、もっと意味があるの」

その言葉を聞いて恭一郎は一瞬目を丸くしたが、それ以上は何も尋ねず、彼女の手をそっと掴むと優しく口づけをした。

「千夏がそう言うなら、そうするよ。僕、楽しみに待つから」

そう言うと、彼はまるで忠実な子犬のように、ポストイットを一枚取り出して何かを書き込み、それを箱に慎重に貼り付けた。

「半月後に開封」

千夏はその様子を黙って見守っていた。

恭一郎――その時が来たら、本当に「驚き」を感じるといいわね。

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
30 チャプター
ปฐมบท
ซ่าาาา!!ยามค่ำคืนท่ามกลางเสียงท้องฟ้าคำราม ฝ่ามือของเด็กชายอายุราวสิบห้าปีคนหนึ่งกำลังพยายามตะเกียกตะกายเพื่อหาหนทางรอดจากคนบุคคลที่ได้ขึ้นชื่อว่าบิดาฟึ่บ! เพี้ยะ!“...แฮ่ก ผมขอโทษ” อิฐพูดขอร้องซ้ำ ๆ เสียงสั่นเครือด้วยความเจ็บปวดจากการโดนหวดกลางหลังนับครั้งไม่ถ้วน เพียงเพราะเขาทำข้อสอบไม่ได้ดั่งที่พ่อคาดหวัง“แกจะหนีไปไหน ห๊ะ!...ฉันบอกแกหลายครั้งแล้วว่าอย่าทำฉันขายหน้าเด็ดขาด แต่นี่อะไรผลสอบแทบจะรั้งท้ายอยู่แล้ว!”อิฐนอนขดตัวอยู่บนพื้น มองผู้บังเกิดเกล้าด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า เขาไม่เข้าใจเลยว่าการทำข้อสอบไม่ได้ตามที่หวังจำเป็นต้องลงโทษกันถึงขนาดนี้เชียวหรือ!!!“ครั้งหน้าผม…” ร่างที่ยังไม่สูงใหญ่เต็มวัยกำลังเตรียมอ้าปากพูดต่อ แต่กลับได้ยินเสียงมาจากขั้นบันได มองเห็นผู้เป็นแม่รีบสาวฝีเท้าลงมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับโอบกอดลูกชายไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและหวาดหวั่น“คุณทำบ้าอะไร! นี่ลูกของคุณนะ!” เสียงของคุณหญิงวรารัตน์แหลมสูงคล้ายตะคอกขึ้นเล็กน้อยจากความเหลืออด แววตาฉายชัดด้วยทั้งจากความผิดหวังและเจ็บปวดขณะจ้องหน้าผู้เป็นสามีอย่างที่เธอเลือกมาเป็นคู่ชีวิตปึก!“เอานี่ดูซะ! ว่าลูกของเ
続きを読む
บทที่ ๑ ชีวิตลำเข็ญ
สิบปีต่อมาภายในงานวัดของจังหวัดทางภาคใต้แห่งหนึ่ง เสียงปี่กลองแหลมสูงแทรกด้วยจังหวะเร่งเร้า รัวเป็นจังหวะสลับหนักและเบากันไป ท่วงทำนองดุดันแฝงไปด้วยความขลัง ดึงดูดให้ทุกสายตาจับจ้องร่างที่กำลังร่ายรำอยู่กลางเวทีนายมโนราห์ทั้งชายและหญิงกำลังหมุนเวียนสลับกันทำหน้าที่ของตนเองเพื่อซื้อใจคนที่นั่งดูอยู่ หรือแม้กระทั่งผู้คนที่ต่างเดินผ่านไปมาทางนี้และทันทีที่เสียงดนตรีและเสียงปรบมือจบลง ทั้งนายและนางรำต่างก็เดินลงมาจากเวที พร้อมกับถอนหายใจกันอย่างโล่งอก“เหนื่อยวะ วันนี้อากาศโคตรร้อนเลย มึงไม่ร้อนหรือไงว่ะ” เป้ว่าพลางถอดเสื้อผ้าพร้อมมองออกไปยังเพื่อนอีกคน“ทำมาตั้งนานแล้ว กูชินแล้วล่ะ”“มึงชิน หรือเพราะไม่มีทางเลือกกันแน่วะ…ไอ้ขลุ่ย” คำพูดของเป้จี้ใจดำขลุ่ยเข้าอย่างจัง“ช่างมันเหอะ สักวันคงดีเองนั่นแหละ” เป้ส่ายหน้า เพราะไม่ว่ากี่ครั้งก็มักจะเห็นเพื่อนสนิทพูดแบบนี้เสมอ“งั้นมึงเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ตรงนี้ก่อนแล้วกัน เดี๋ยวกูออกไปหาของหน่อย ไม่รู้ตั้งไว้ไหน”“มึงลืมอะไร เดี๋ยวกูช่วยหา”“มือถืออ่ะ แต่ไม่เป็นไร มึงรอตรงนี้แหละ เดี๋ยวกูหาเอง แป๊บเดียว” เป้ว่าพลางเดินออกไปจากห้องแต่งตัวที่ตอนนี้
続きを読む
บทที่ ๒ พลีกายชดใช้
ขลุ่ยเดินทางมาด้วยเรือเพื่อข้ามฟากมายังอีกฝั่งของเกาะ ซึ่งอยู่ในจังหวัดทางภาคใต้แห่งเดียวกัน เพียงแต่ที่ตรงนี้จะถูกตัดขาดการจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง เพราะค่อนข้างอยู่ห่างไกลจากแหล่งชุมชนพอสมควรนั่นก็เท่ากับว่าโทรศัพท์ก็แทบจะไร้ประโยชน์ ก่อนออกมาขลุ่ยก็ไม่ลืมเอาเงินที่ตนเองมีอยู่ทั้งหมดยกให้กับพ่อ และไม่ลืมฝากฝังป้าข้างบ้านในชุมชนเดียวกันช่วยดูแลอีกทาง“เอ๊ย! ถึงแล้ว ส่วนนี่สัญญามึง เซ็นซะ!” ขลุ่ยมองแผ่นกระดาษสีขาวที่มีตัวหนังสือเป็นข้อ ๆ ระบุอยู่ พลางกวาดตาดูรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน ก่อนจรดปลายปากกาเซ็นลงไปใบหน้าเรียวยาวได้รูปมองเรือที่จอดเทียบท่า พร้อมคนงานหน้าตาโหด ๆ ยืนอยู่เรียงราย ความรู้สึกตอนนี้แทบอยากจะกลับบ้านให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดที่ไม่มีทางเลือกมากนักระหว่างคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ทันใดนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งมายืนอยู่ตรงหน้าพอดี หลาย ๆ คนต่างให้ความเคารพ และคาดว่าอาจเป็นนายของที่นี่“กูชื่อเสือ เป็นลูกน้องของนายหัว เดี๋ยวกูจะพามึงไปหานาย ทำตัวให้ดี ๆ ล่ะ”“ครับ” “ส่วนพวกมึงก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองซะ! งานไม่เสร็จไม่ต้องแดกข้าว!” เสือพูดพลางกวาดตามองดูคนงานและลูกน้องบางส
続きを読む
บทที่ ๓ กรงทองแห่งใหม่
…เด็กนั่นบอบบางเป็นบ้าคำจำกัดความที่อิฐมอบให้กับคนที่เพิ่งพบเจอไม่นาน หน้าตาสะสวยขนาดนั้น ผิวก็ขาวราวหยวก แถมตรอกซอยที่อยู่อาศัยก็ไม่ได้ปลอดภัยหรืออยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีนัก แต่กลับไม่เคยผ่านใครมาเสียอย่างนั้น หนำซ้ำยังอ่อนปวกเปียกอีกต่างหาก อิฐสูบม้วนบุหรี่เข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะปล่อยควันและปาลงบนผืนทรายอย่างไม่คิดใส่ใจ ร่างกำยำสวมเสื้อกล้ามสีขาวกางเกงลำลองสบาย ๆ ดวงตาสีดำขลับถอดมองไปยังชายหาดที่เขาเป็นเจ้าของ พลันนึกถึงเรื่องราวในอดีต ใบหน้าของเด็กอวบอ้วนคนหนึ่งไม่ว่าผ่านไปนานแค่ไหนก็ยังคงฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำพอ ๆ กับอดีตอันแสนเลวร้ายที่อยากจะลืมมันให้สิ้นซากผ่านไปหลายชั่วโมงพระอาทิตย์ที่เคยทอแสงสว่างเจิดจ้า บัดนี้ได้หม่นลงเพื่อเตรียมเข้าสู่ความมืดมิด ขลุ่ยที่ต้องระหกระเหินมาใช้ชีวิตในบ้านพักที่ตั้งเรียงกันอยู่ แต่ยังคงมีพื้นที่แบ่งแยกกันอย่างชัดเจน“นี่ที่นอนของมึง ส่วนห้องน้ำอยู่ตรงนู้น” เสือที่นำทางมาส่งถึงที่พัก พลางชี้นิ้วไปยังข้างหลัง“ขอบคุณครับ” ร่างผอมบางเดินด้วยท่าทีทุลักทุเลเข้ามา ท่าทางเหมือนจะล้มลงได้ทุกเมื่อ“งั้นมึงวางสัมภาระลง เดี๋ยวกูพาไปทานข้าว ไหวหรือเปล่า” “...
続きを読む
บทที่ ๔ แสนสาหัส
ร่างผอมบางขดขาเกร็งอยู่ในห้องที่มีแสงสว่างหลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิด ใบหน้าที่เคยขาวเนียนบัดนี้แลดูซูบซีดและอ่อนล้า เนื่องจากบาดแผลจากการถูกลงโทษซ้ำ ๆ อย่างสาหัสสากรรจ์ขลุ่ยประสานสองฝ่ามือบีบเอาไว้แน่น ก่อนค่อย ๆ หลับตาลงเพื่อหวังจะบรรเทาความเจ็บปวดตรงนี้ลงไปบ้าง…เสียงกุกกักดังเล็ดลอดจากข้างนอก ทำให้ขลุ่ยจำต้องเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นมามองด้วยความหวาดระแวง ก่อนรีบถอยกายห่างไปข้างหลังอัตโนมัติร่างกำยำคุ้นเคยเดินมาคนเดียว พร้อมกระเป๋าสีดำปริศนาในมือ ก่อนนั่งลงยอง ๆ พลางรวบใบหน้าที่กำลังมองเขาราวกับโกรธเกรี้ยวขึ้นมา“ไง อยู่ตรงนี้เหงาหรือเปล่า”“...มึงมันเหี้ย” เสียงอ่อนระโหยพูดอย่างเดือดดาล“จุ๊ ๆ จากนี้มึงคือทาสของกูเท่านั้น…”“ตอนเด็กครอบครัวของมึงไม่ได้สั่งสอนเหรอวะ! ว่าอย่าใช้ความรุนแรงกับคนอื่นแบบนี้!” อิฐที่กำลังรูดซิปก้มมองหาอุปกรณ์ในกระเป๋าเงยหน้าขึ้นมา เมื่อถูกจี้จุดให้ย้อนนึกถึงอดีตอันแสนเจ็บปวดอีกครั้ง“เรื่องของกู ไม่ต้องมาสะเออะจะดีกว่านะ…”“...สารเลว”“หึ เดี๋ยวมึงก็รู้ว่าความรุนแรงแบบนี้ จะสั่งสอนให้มึงเชื่องได้แค่ไหน ดูจากตอนนี้ก็พอเป็นคำตอบได้แล้วนะ” มีดสั้นถูกหยิบข
続きを読む
บทที่ ๕ สัมปทานรังสิมันต์
ดึกดื่นจู่ ๆ ก็มีเรือเข้ามาจอดเทียบท่าชายหาด แสงไฟฉายจากคนงานต่างสาดส่องไปทั่วบริเวณ เพื่อนำทางบุคคลที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหมอตามมาอย่างเร่งด่วนขลุ่ยที่กำลังนอนซมด้วยพิษไข้ไม่มีกะจิตกะใจสนใจอะไรรอบตัว ลมหายใจร้อนผ่าว แถมความหนาวจากข้างนอกยังคงเล็ดลอดถาโถมเข้ามาอยู่เป็นระยะ ร่างผอมบางขดตัวเข้าหากัน พลันยกแขนกอดอกแน่น ก่อนจะกระชับผืนผ้าห่มขึ้นคลุมกายไว้มิดชิดทันใดนั้นบุคคลในชุดกาวน์ก็เข้ามาทำการรักษาคนที่กำลังนอนไม่ได้สติ เสาค้ำไม้เก่าข้าง ๆ ถูกนำมาเป็นอุปกรณ์ทางการแพทย์เพื่อแขวนน้ำเกลือชั่วคราว เสียงร้องของขลุ่ยดังออกมาเป็นระยะ เนื่องจากขั้นตอนการล้างบาดแผลเพื่อป้องกันการติดเชื้อ“อย่าลืมกำชับคนไข้ให้ทานยาตรงเวลา และครบจนหมดด้วยนะครับ” เสียงของหมอเปรยขึ้นกับเสือที่กำลังยืนรออยู่ข้างนอกเพื่อรอส่งคุณหมอกลับพอดี เดิมทีเพิ่งอาบน้ำเสร็จ แต่กลับได้รับคำสั่งเร่งด่วนจากไอ้ทัพ คราแรกได้ยินนึกว่าหูฝาด เพราะปกตินายหัวไม่เคยปรนนิบัติลูกหนี้คนไหนแบบนี้เลย...“เป็นไงบ้าง” คำพูดแรกเอ่ยถาม ในขณะที่ลูกน้องอย่างทัพเพิ่งเข้ามาถึง“เรียบร้อยครับนายหัว”“อืม ขอบใจ งั้นมึงออกไปได้แล้ว”“...ครับนายหัว!”ท
続きを読む
บทที่ ๖ ปัญหาจากศัตรู
แผ่นเยื่อใสบาง ๆ ที่มีขนนกอัดแน่นอยู่ข้างใน พร้อมแปรงทำความสะอาด และแหนบเอาไว้ดึงเส้นเล็ก ๆ ในนั้นออกมาทำความสะอาดจนเอี่ยมอ่อง เรียกว่ากว่าจะเสร็จต้องนั่งหลังขดหลังแข็งกันอยู่นาน ทำครั้งแรกไม่ได้คล่องแคล่วอะไรนัก แต่โชคดีมีเพียงไม่กี่แผ่นเท่านั้นขลุ่ยกว่าจะกลับถึงที่พักก็ค่ำมืดแล้ว แต่ทันทีที่เห็นประตูห้องถูกเปิดแง้มอยู่ ความรู้สึกวูบโหวงก็แล่นขึ้นมาในอก ร่างผอมบางก้าวเท้าเข้าไปอย่างร้อนรน ก่อนจะชะงักเมื่อพบว่าข้าวของทั้งหมดที่เคยวางอยู่บัดนี้หายไปจนหมดสิ้นยังไม่ทันได้ตั้งสติ ทว่าเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างของทัพลูกน้องของนายหัวหน้าโหดนั่นก้าวเข้ามาแทรกอยู่ตรงทางออกประตู“ของทั้งหมดของมึง นายหัวให้ขนเอาไปไว้ที่บ้านใหญ่แล้ว” ขลุ่ยภาวนาลึก ๆ ขอให้ไม่ใช่บ้านหลังเดียวกับที่คิด“แล้วทำไมนายหัวของคุณถึงต้องย้ายใครตามอำเภอใจแบบนี้ด้วย”“มึงอยากรู้อะไรไปถามนายหัวเองดีกว่า ส่วนกูมีหน้าที่ทำตามคำสั่งเท่านั้น” ทัพแจกแจงแค่นั้น ก่อนเดินนำออกไป ขลุ่ยกำมือแน่นพลางถอนหายใจเข้าออกราวกับกำลังระงับโทสะบ้านพักไม้กลางหุบเขาหลังเดิมอยู่ตรงหน้า ก่อนเตรียมก้าวฝีเท้าเข้าไปและพบกับเสือที่ก
続きを読む
บทที่ ๗ ถล่ม
ขลุ่ยถูกจับตัวออกมากลางดึก เสียงโวยวายยังคงดังออกมาไม่ขาดสาย ทว่าบริเวณนี้กลับเงียบราวกับไม่มีใครอยู่เลย เพราะทุกคนต่างกรูกันไปยังจุดเกิดเหตุกันหมดแล้ว“พวกมึงเป็นใคร...แล้วมาจับกูทำไม กูไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับนายหัวโหดนั่นสักนิด!” ขลุ่ยกลั้นใจเอ่ยถามชายร่างท้วมที่กำลังเดินนำอยู่ข้างหน้า“หึ แต่นอกจากลูกน้องมันสองคน ก็มีคนแปลกหน้าเช่นมึงเนี่ยแหละที่ได้อภิสิทธิ์นอนบ้านหลังเดียวกับมันน่ะ”“...กูก็แค่ลูกหนี้เท่านั้น จับไปแล้วจะได้อะไรวะ…” ขลุ่ยพยายามแจกแจง พร้อมหาหนทางเอาตัวรอด“มึงนี่มันเด็กน้อยจริง ๆ”ทันใดนั้นขลุ่ยมองเห็นสปีดโบ๊ทปริศนาคาดว่าคงเป็นของพวกมันแน่ ๆ จอดเทียบท่าอยู่ ความคิดที่อยากหลบหนีจากที่นี่ก็พลันโผล่พรวดขึ้นมาราวกับมีความหวังอีกครั้ง“...พวกมึงจะพากูไปไหน” ขลุ่ยเอ่ยถามเสียงเครียด ดวงตาจับจ้องไปยังสปีดโบ๊ทที่จอดอยู่ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าขึ้นฝั่งไปแล้วจะเป็นยังไง แต่ถ้าได้ออกจากเกาะนี้ อย่างน้อยก็มีโอกาสรอดแล้วขณะเดียวกันภาพความทรงจำครั้งล่าสุดกลับผุดวาบขึ้นมา วันที่เขาพยายามหลบหนี แล้วถูกอิฐตามจับได้ ทุกอย่างยังคงแจ่มชัดและเขาเองก็ยังไม่พร้อมที่จะให้ตัวเองต้องเผชิญกับเหตุก
続きを読む
บทที่ ๘ ตีตราจองจำ
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป...หลังผ่านเหตุการณ์ในคืนนั้น ข้าวของทุกอย่างที่ถูกพวกมันขโมยไป เละเทะไม่มีชิ้นดี อีกทั้งพวกมันยังหนีรอดไปได้ต่างหากแกร๊ก!อิฐที่กำลังเหยียดกายสูบบุหรี่พิงพนักเก้าอี้อยู่ในห้องทำงาน ด้วยสีหน้าเย็นยะเยือก บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ จู่ ๆ ประตูก็กลับถูกเปิดเข้า โดยไม่ผ่านการเคาะหรือขออนุญาตแม้แต่ครั้งเดียว“...นายหัวครับ เมื่อไหร่จะปล่อยไอ้ขลุ่ยมันสักที!!” อิฐหันมองตามเสียงของเสือที่กำลังยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ กับทัพที่คาดว่ากำลังเข้ามาห้ามพอดี“แล้วมึงเสือกอะไร!!”“แต่นายครับ มันจะไม่ไหวอยู่แล้ว ตั้งแต่วันนั้นก็เป็นสัปดาห์แล้วนะครับนายหัว !” เสือพยายามอธิบายกับผู้เป็นนายอย่างกล้าหาญ เพราะหากไม่ทำเช่นนี้ เด็กนั่นก็คงต้องตายอยู่ในนั้น“กูแค่สั่งสอนลูกหนี้อย่างมัน หรือมึงมีปัญหา…”“เปล่าครับนายหัว แต่เด็กมันก็มีชีวิตรันทดมากพออยู่แล้ว หนี้สินก็มาจากพ่อมัน แล้วมาอยู่ที่นี่เจอนายทำแบบนั้นกับมันอีก หากมันตา…”ปึง!“ไม่ต้องมาสอนกู ไอ้ทัพพามันออกไป!!!” อิฐไม่สนใจคำกล่าวของลูกน้อง ยิ่งคำพูดที่ไม่เข้าหู ทำให้ร่างสูงใหญ่กำลังพักผ่อนอยู่ดี ๆ ลุกขึ้นมาตบโต๊ะทำงานจนดังลั่นห้อง เสือแล
続きを読む
บทที่ ๙ หนักหน่วง
ขลุ่ยรู้สึกตัวขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บที่แล่นแปร๊บเข้ามากลางแผ่นหลัง ความร้อนจากบาดแผลยังหลงเหลือให้รับรู้ว่าทุกอย่างเมื่อคืนไม่ได้เป็นเพียงแค่ฝัน มือบางเอื้อมสัมผัสแผ่นหลังที่มีผ้าก๊อซปิดเอาไว้อย่างดี บ่งบอกว่ามีคนคอยดูแลอยู่ตลอดทั้งคืนร่างผอมบางขยับตัวอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่รับรู้ได้คือความระบมไปทั่วร่าง ขลุ่ยค่อย ๆ ก้าวฝีเท้าลงมาบนพื้นข้างล่าง ก่อนดวงตาไร้เดียงสาจะมองเห็นคนที่เพิ่งทำให้เขาต้องอยู่ในสภาพแบบนี้กำลังนอนฟุบอยู่บนโต๊ะใกล้ ๆความคิดผุดขึ้นมาในหัวว่าเขาเผลอทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจหรือเปล่า ถึงได้ลงโทษกันหนักหนาขนาดนี้เพล้ง!เสียงเหยือกน้ำตกลงบนพื้น ด้วยความพร่าเบลอและมองไม่เห็นว่ามีอะไรวางอยู่ตรงนั้น ร่างกำยำที่นอนอยู่สะดุ้งเฮือก ดวงตาลืมขึ้นแทบจะทันที“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมห้อง ขลุ่ยสะดุ้งเล็กน้อยและเมื่อหันไปมอง ก่อนสังเกตเห็นแววตาว่าอีกฝ่ายดูอิดโรยมากเลยทีเดียวขลุ่ยถึงกับคิดไม่ตกอีกแล้ว จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงกัน เพิ่งทำร้ายกันไปแท้ ๆ แต่นัยน์ตาสีดำขลับคู่นั้นกลับมองตรงมายังเขาด้วยแววตาอ่อนลงราวกับรู้สึกผิด“...” ขลุ่ยเม้มปากแน่น ไม่ตอบอะไร ดว
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status