บทที่ 493

เย่ฮวนเอ่อร์มองมอเตอร์ไซค์คันนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

เฉินจิ้นพูดขึ้น “มอเตอร์ไซค์เร็วกว่า รถไม่ติด”

เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้มมุมปาก “มอเตอร์ไซค์เท่มากเลย ฉันยังไม่เคยนั่งมาก่อนเลยนะ”

เฉินจิ้นนึกว่าเย่ฮวนเอ่อร์ในฐานะคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ขึ้นรถหรูมาตลอดจะไม่ยอมนั่งมอเตอร์ไซค์ แต่ดูเหมือนเขาจะคิดมากไปเอง

เฉินจิ้นสวมหมวกกันน็อกให้ตัวเอง “ขึ้นมาเร็ว”

เย่ฮวนเอ่อร์รีบหยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาสวมทันที ตอนนี้เวลามีค่าทุกวินาที พวกเขาต้องรีบไปช่วยฉือหว่าน

“เรียบร้อยแล้ว!”

เฉินจิ้นเหวี่ยงขาขึ้นคร่อมรถอย่างเท่ แล้วโยนเสื้อคลุมสีดำในมือให้เย่ฮวนเอ่อร์ “ใส่ไว้ ขี่มอเตอร์ไซค์กลางคืนมันหนาว”

เย่ฮวนเอ่อร์รู้สึกอบอุ่นในใจ เธอสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่ของเขา แล้วปีนขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังอย่างระมัดระวัง

เฉินจิ้นเหยียบคันเร่ง มอเตอร์ไซค์ “ฟ้าว” ออกตัวพุ่งทะยานไปบนถนน

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่เคยนั่งมอเตอร์ไซค์มาก่อน เธอตกใจจนรีบใช้สองแขนโอบรอบเอวเฉินจิ้นแน่น ร่างนุ่มนิ่มแนบแน่นอยู่ด้านหลังเขาเหมือนลูกหมีโคอาลา “เฉินจิ้น นายเดาได้ยังไงว่าเป็นโรงพยาบาลไหน?”

เธอถามอย่างอยากรู้อยากเห็นจากเบาะหลัง

เฉินจิ้นตอบเรียบๆ “ฉันเห็นไม้ที่พวกนั้นใช