Masuk
Lapor
R18作品です。エロメインで多めです(￣▽￣;) ユイトは、ある能力を持つ高校生。誰かと愛し合った記憶が、翌日には相手から消えてしまう。彼は、その能力のせいで、深い関係を築くことを諦めていた。 しかし、ユイトは同じ学校の親友の妹のハルナと親密になり、彼女に好意を寄せるようになる。戸惑いながらも、二人は肉体的な関係を持つ。ハルナは初めての経験に戸惑いつつも、ユイトへの想いを隠せない。親友が探す声にヒヤリとしながらも、二人はこっそりと禁断の愛を育んでいく。 翌朝、ユイトがハルナに会うと、彼女は昨夜の出来事を全く覚えていない様子だった。ユイトは再び、自分の能力の残酷さを突きつけられ、心を痛める。
Lihat lebih banyakBab 1
１話 不思議な出来事と、クラスメイトの違和感
บทที่ 1 ใบหย่าสายฟ้าแลบ
ซ่า!
เสียงแหวกว่ายผ่านมวลน้ำดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ผิวน้ำ หลินเวย สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ตามสัญชาตญาณ มือเรียวขาวยื่นออกไปข้างหน้า หวังจะคว้าจับขอบสระกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามของโรงแรมหรูระดับห้าดาว
ทว่า... สัมผัสที่ปลายนิ้วกลับไม่ใช่ความเรียบลื่นของกระเบื้อง
แต่มันคือความขรุขระของหินธรรมชาติที่ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำลื่นมือ!
"นี่มัน..."
หญิงสาวชะงักกึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อภาพตรงหน้าปรากฏชัดแก่สายตา แทนที่จะเป็นเพดานกระจกสูงโปร่งและแสงไฟสลัวสุดโรแมนติกของสระว่ายน้ำในร่ม สิ่งที่นางเห็นกลับเป็นท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่เริ่มทอแสงสลัวยามพลบค่ำ และศาลาทรงเก๋งจีนโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมตลิ่ง
"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ฮูหยินตกน้ำ!"
เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายดังระงมไปทั่วบริเวณ หลินเวยยังไม่ทันจะได้ตั้งสติ ร่างของนางก็ถูกมือปริศนาหลายคู่ฉุดกระชากขึ้นจากน้ำอย่างทุลักทุเล
"เร็วเข้า! รีบดึงฮูหยินขึ้นมา!"
ความหนาวเหน็บที่แตกต่างจากน้ำอุ่นในสระโรงแรมโดยสิ้นเชิง แทรกซึมเข้าสู่กระดูกดำ หลินเวยตัวสั่นเทาขณะถูกลากขึ้นไปกองอยู่บนพื้นหญ้า นางสำลักน้ำออกมาสองสามครั้ง พยายามกวาดสายตามองไปรอบกายด้วยความตื่นตระหนก
นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?
เมื่อครู่นี้... นางจำได้แม่นยำว่ากำลังว่ายน้ำท่าฟรีสไตล์อย่างสบายใจเฉิบ กำลังจะแตะขอบสระเพื่อพักเหนื่อย แต่พอมุดหัวขึ้นมาจากน้ำอีกที ทำไมถึงมาโผล่ในบึงบัวกลางสวนแบบนี้ได้!
"ฮูหยิน! ฮูหยินเจ้าคะ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง!"
เสียงร้องไห้ปนสะอึกสะอื้นดังขึ้นใกล้หู พร้อมกับร่างเล็กของเด็กสาวนางหนึ่งที่พุ่งเข้ามาประคองร่างของหลินเวยไว้แน่น เด็กสาวคนนั้นใบหน้าเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ร้องเรียกนางซ้ำๆ อย่างตื่นตระหนก
"เสี่ยวชุ่ย" (สาวใช้คนสนิท) รีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนมาห่มให้ผู้เป็นนาย พลางหันไปตวาดบ่าวไพร่คนอื่นๆ เสียงสั่น "พวกเจ้ามัวยืนบื้ออะไรอยู่! รีบไปตามท่านหมอเร็วเข้า ฮูหยินตัวเย็นเฉียบไปหมดแล้ว!"
หลินเวยมองเด็กสาวตรงหน้าที่เรียกตนเองว่า 'ฮูหยิน' ด้วยความมึนงง สมองของนางว่างเปล่าขาวโพลนราวกับกระดาษ
ฮูหยิน? ใครคือฮูหยิน? แล้วเด็กคนนี้... ทำไมถึงแต่งตัวเหมือนหลุดออกมาจากกองถ่ายละครย้อนยุค?
นางก้มลงมองสภาพตัวเอง แล้วก็ต้องตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม ชุดว่ายน้ำทูพีซดีไซน์เก๋ไก๋จากแบรนด์ดังที่นางใส่อยู่หายไปไหน? ทำไมตอนนี้ร่างกายของนางถึงเปียกโชกไปด้วยชุดผ้าไหมรุ่มร่ามหลายชั้นที่หนักอึ้งเมื่ออุ้มน้ำ
ความทรงจำสุดท้ายแล่นปราดเข้ามาในหัวราวกับฉายภาพซ้ำ...
แพรว คือดีไซเนอร์สาวดาวรุ่งพุ่งแรงจากเมืองไทย นางเพิ่งจะบินลัดฟ้ามาร่วมงานแฟชั่นโชว์ระดับโลกที่ปักกิ่ง ท่ามกลางเสียงปรบมือและแสงแฟลชวูบวาบ นางประสบความสำเร็จอย่างงดงาม หลังจากงานเลี้ยงเลิกรา นางจึงกลับมาพักผ่อนที่โรงแรม และลงไปว่ายน้ำเพื่อคลายความเหนื่อยล้า
จังหวะที่นางดำดิ่งลงไปใต้น้ำและกำลังจะโผล่พ้นผิวน้ำนั่นแหละ... คือวินาทีที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป
"ฮูหยิน... ท่านอย่าเงียบไปเช่นนี้สิเจ้าคะ บ่าวใจคอไม่ดีเลย" เสี่ยวชุ่ยเขย่าแขนนางเบาๆ
หลินเวยอยากจะเอ่ยปากถาม อยากจะตะโกนร้องว่า 'ที่นี่ที่ไหน' แต่ลำคอของนางกลับตีบตัน ความช็อคทำให้เสียงของนางหายไป นางทำได้เพียงส่ายหน้าช้าๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่สถาปัตยกรรมรอบตัวและผู้คนที่รายล้อม
ทรงผมเกล้ามวยปักปิ่น เสื้อคอปกไขว้ แขนเสื้อกว้าง รองเท้าผ้าปัก...
นี่ไม่ใช่ความฝัน...
หลินเวยหลับตาลงแน่นแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง หวังว่าภาพตรงหน้าจะหายไป แต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม นางโผล่ขึ้นมาจากสระว่ายน้ำที่ปักกิ่ง แล้วมาโผล่ที่ยุคโบราณแห่งนี้ได้อย่างไร!
ร่างที่เปียกปอนของหลินเวยถูกพาเข้ามายังเรือนนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหราทว่าดูเงียบเหงา เสี่ยวชุ่ยและสาวใช้อีกสองนางรีบร้อนจัดเตรียมน้ำอุ่นในถังไม้ใบใหญ่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกลีบกุหลาบที่ลอยฟุ้งไม่ได้ช่วยให้จิตใจของนางสงบลงได้เลย
หลินเวยถูกจับถอดชุดที่เปียกชุ่มและเช็ดตัวราวกับตุ๊กตาที่ไร้ชีวิต นางปล่อยให้พวกสาวใช้จับหมุนซ้ายขวา สวมใส่ชุดผ้าไหมตัวใหม่สีกลีบบัวที่แห้งสนิท ทั้งที่ในหัวยังคงหมุนติ้ว
นี่มันบ้า... บ้าไปแล้วจริงๆ
นางพยายามตั้งสติ ฟังเสียงเจรจาของพวกสาวใช้ "เบามือหน่อย ฮูหยินผิวบางนัก" "รีบไปต้มน้ำขิงมาเร็วเข้า เดี๋ยวฮูหยินจะจับไข้"
เดี๋ยวนะ... ทำไม? หลินเวยขมวดคิ้วมุ่น นางเป็นคนไทยแท้ๆ แม้จะมาทำงานที่ปักกิ่งแต่ก็รู้ภาษาจีนแค่ระดับพื้นฐานสั่งข้าวซื้อของได้เท่านั้น แต่ทำไมตอนนี้... นางกลับฟังทุกคำที่คนพวกนี้พูดรู้เรื่องหมดทุกพยางค์! ราวกับมันเป็นภาษาแม่ของนางเอง
"ให้ตายเถอะ นี่มันเรื่องตลกร้ายอะไรกัน" นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ
ชีวิตดีไซเนอร์ที่กำลังรุ่งโรจน์... แบรนด์เสื้อผ้าที่กำลังจะโกอินเตอร์... จบกันแค่นี้งั้นหรือ?
เสี่ยวชุ่ยประคองหลินเวยมานั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หญิงสาวเผลอเงยหน้าขึ้นมองวัตถุตรงหน้า มันไม่ใช่กระจกเงาใสแจ๋วแบบยุคปัจจุบัน แต่เป็น 'คันฉ่อง' ทองเหลืองที่ขัดจนเงาวับ
ภาพสะท้อนในนั้นทำให้หลินเวยต้องยกมือขึ้นทาบอก
ดวงตากลมโตหางตาชี้ขึ้นเล็กน้อยดูโศกซึ้ง จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากบางเฉียบสีแดงระเรื่อ... นี่ไม่ใช่ใบหน้าของหลินเวย! แม้จะงดงามหยดย้อยปานล่มเมือง แต่มันคือใบหน้าของคนแปลกหน้า!
"พล็อตนิยายทะลุมิติ..." หลินเวยรำพึงเสียงสั่นเครือ "สวมร่าง... ย้อนอดีต... เรื่องพวกนี้มันมีอยู่จริงหรือเนี่ย"
"ฮูหยิน... ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ ท่านอย่าทำหน้าตาเช่นนั้น บ่าวกลัวนะเจ้าคะ" เสี่ยวชุ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อเห็นนายหญิงจ้องมองกระจกตาค้าง ไม่ยอมพูดจา
หลินเวยกำลังจะหันไปถามเพื่อความแน่ใจ แต่ยังไม่ทันจะได้ขยับปาก
ปัง!
ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนบานประตูแทบจะกระแทกฝาผนัง ร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนสาวใช้ทั้งสามต้องรีบคุกเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นงันงก
หลินเวยหันขวับไปมอง แล้วก็ต้องตะลึง...
ผู้ชายคนนี้... หล่อ! หล่อแบบที่ดาราชายในงานแฟชั่นโชว์ที่นางเพิ่งไปร่วมงานยังต้องชิดซ้าย คิ้วกระบี่พาดเฉียง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยว จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากได้รูป รูปร่างสูงโปร่งแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้ชุดคลุมสีเข้ม
ทว่า... แววตาที่เขามองมาที่นางนั้น กลับเต็มไปด้วยความรังเกียจและเอือมระอาถึงที่สุด
"ท่านแม่ทัพ..." เสี่ยวชุ่ยร้องเรียกเสียงแผ่ว
แม่ทัพเยว่เฉิน ไม่สนใจสาวใช้ สายตาเขาจับจ้องอยู่ที่สตรีที่นั่งอยู่หน้าคันฉ่อง เขากัดฟันกรอดก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาบาดลึก
"ข้าเบื่อหน่ายกับละครตบตาของเจ้าเต็มทีแล้ว หลินเวย"
หลินเวยกะพริบตาปริบๆ "คะ?"
"เลิกแสร้งทำเป็นไขสือเสียที!" เยว่เฉินตวาดลั่น "คิดว่ากระโดดน้ำเรียกร้องความสนใจแล้วข้าจะใจอ่อนงั้นรึ? ตั้งแต่แต่งเจ้าเข้ามาในจวนแม่ทัพ วันไหนบ้างที่จวนของข้าจะมีความสงบสุข! มีแต่ความวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวันเพราะความริษยาของเจ้า!"
หลินเวยอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน เดี๋ยวนะพ่อรูปหล่อ ฉันเพิ่งมาถึง ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!
"ในเมื่อเจ้าอยากตายนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้ แต่ไม่ใช่ด้วยความตาย..."
เยว่เฉินล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบซองจดหมายฉบับหนึ่งออกมา แล้วโยนใส่หน้านางอย่างไม่ไยดี
ฟึ่บ!
กระดาษแผ่นนั้นร่วงหล่นลงบนตักของหลินเวย
"นี่คือ หนังสือหย่า" น้ำเสียงของเขาไร้เยื่อใย "เก็บข้าวของของเจ้า แล้วไสหัวออกไปจากจวนข้าซะ บุญคุณที่บิดาเจ้าเคยมีต่อข้า ข้าจะหาทางชดใช้คืนให้วันหลัง แต่ตอนนี้... ข้าทนเห็นหน้าสตรีร้ายกาจเช่นเจ้าไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!"
พูดจบ เขาก็สะบัดชายเสื้อหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดและกลิ่นอายความโกรธเกรี้ยวที่ยังลอยวนอยู่ในอากาศ
หลินเวยหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู มือไม้สั่นเทา ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เพราะช็อกจนตั้งตัวไม่ติด
สายตาเหลือบมองแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไป แล้วก้มมองตัวอักษรคำว่า 'หย่า' ตัวเบ้อเริ่มบนกระดาษ
สรุปสั้นๆ คือ... หนึ่ง... นางตายแล้ว (มั้ง) สอง... นางมาโผล่ในร่างใครก็ไม่รู้ สาม... สามีหล่อลากไส้ แต่เกลียดขี้หน้านางเข้ากระดูกดำ และสี่... ยังไม่ทันได้หายใจทั่วท้อง ก็โดนถีบหัวส่งออกจากบ้านเสียแล้ว
"ซวย..." หลินเวยหัวเราะแห้งๆ ออกมา "แบบนี้เขาเรียกว่าซวยซ้ำซ้อนใช่ไหมเนี่ย"
++++++++++++++++++++++++++++
แนะนำนิยายเซต: แก๊งสามสาวทะลุมิติ
นิยายเรื่องนี้เป็นหนึ่งในซีรีส์เซตแก๊งเพื่อนสาวจากยุคปัจจุบัน ที่จับพลัดจับผลูทะลุมิติมาป่วนหัวใจบุรุษแคว้นนี้ค่ะ! ใครที่โดนตกและชื่นชอบความผูกพันของพวกนาง สามารถตามไปฟินและเอาใจช่วยพวกนางให้ครบทั้ง 3 เรื่องได้ตามนี้เลยนะคะ 👇
📖 เรื่องที่ 1 : เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม (เรื่องราวของ 'เยว่ซิน' กับ อ๋องจวิ้นอวี้)
📖 เรื่องที่ 2 : เกิดใหม่เป็นยาถอนพิษ...ของท่านอ๋องจอมเผด็จการ (เรื่องราวของ 'มู่หลาน' กับ อ๋องจวิ้นเจี๋ย)
📖 เรื่องที่ 3 : อดีตสามี... ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ (เรื่องราวของ 'หลินเวย' กับ แม่ทัพเยว่เฉิน)
ฝากติดตามผลงานทั้ง 3 เรื่องของ แคลร์ออสติน ด้วยนะคะ!
Bab terbaru
消えるキオクと残るキミの温もり ９０話 消えない記憶と階段の奇跡
甘く硬い感触が舌に絡みつき、ユナは「ひゃんっ」と可愛らしい声を漏らす。同時に、ビクッと体を震わせ、腰を弓のようにのけ反らせた。その反応に、俺の理性の箍が外れる。奥を求める衝動に突き動かされ、俺は、ユナの濡れた蕾の奥に、俺の息子を深く深く押し付けた。「っ、んぁ……ユイトくん、だめぇっ……！」 ユナの悲鳴のような懇願に、俺は囁くように問いかけた。「悪い、ユナ。奥に出すぞ……」「んっ……あっ、あぁっっ……きてっ。だしてぇっ」 ユナは、理性をかなぐり捨てたように叫んだ。その声は、甘く、切なげで、俺の奥底を痺れさせる。俺は、その言葉に、寸分たりとも迷うことなく、ユナの熱い子宮の奥へ、熱く、白い愛をぶちまけた。「ぁあぁっっ、ユイトくんっ……！！」 ユナの絶叫にも似た声が、部屋に響き渡る。子宮に広がっていく熱い塊に、ユナの体は大きく震え、全身の筋肉が強張っていく。彼女の瞳から、快感の涙が溢れ、頬を伝って流れた。俺もまた、ユナの温もりに包まれたまま、全身の力が抜けていくのを感じた。 愛の証を注ぎ終えた後も、俺たちはしばらくの間、ぴったりと抱き合ったままだった。ふたりの吐息が混ざり合い、汗ばんだ肌が、くっついては離れ、甘い水音を立てる。ユナは俺の胸に顔を埋め、子猫のようにふるふると震えていた。その震えが、俺の最後の熱を、さらに引き出していく。「ユイトくん……」 ユナは、掠れた声で俺の名を呼んだ。その声は、甘く、幸せそうだった。俺は、ユナの髪を優しく撫でながら、その背中を愛おしそうに抱きしめた。 翌朝、俺は教室の扉を前に、不安と恐怖に胸を締め付けられていた。昨夜、ユナと愛し合った記憶は、俺の能力によって、彼女から消え去っているのだろうか。 勇気を振り絞って教室へ入ると、俺はすぐにユナの姿を探した。目が合った……その表情は、いつもと変わらない、穏やかな微笑みを
Terakhir Diperbarui : 2025-12-25消えるキオクと残るキミの温もり ８９話 プロポーズと独占の刻印
俺は、ユナの真剣な瞳から、目をそらすことができなかった。「だから、あれは……言い訳しても仕方ないか。俺はユナ一筋になるからさ」「ほんとかなー？ だといいんですけどー……だいすきだよっ」 ユナが小さな声で呟くと、俺の息子を包むユナの中が、ヒクヒクと愛らしく動いた。それは、彼女の純粋な気持ちと身体の反応が、完全に一致している証拠だった。「俺も……大好きだから一生、傍にいてくれな」 俺がそう告げると、ユナは、熱くなった顔をさらに真っ赤にさせた。そして、俺の首筋に顔を埋め、ぎゅぅぅと、体全体で俺に抱き着いてきた。 その瞬間、ユナの中が、きゅぅぅと締め付けられ、俺の息子に、ヒクヒクと、甘く、強い刺激を与えてきた。「ば、ばかぁ……それ、告白じゃないよ。……プロポーズだよ！」「ま、そのつもりで言ったんだけどな。やっと思いが通じたんだぞ？」 ユナは、俺の胸に顔を押し付けたまま、ふふ、と可愛らしく笑い、俺の胸に、さらに強くしがみついた。「……もう、離さないから……一生ねー♪ わたしの初めてを、ぜーんぶ捧げたんだから……責任とってよね」「あぁ、もちろん。ねね、おっぱいは満足したの？ 中学の頃からチラチラ見てたよねー？」 ユナは、俺の胸に顔を押し付けたまま、ふふ、と可愛らしく笑った。俺は、その言葉に、驚き、そして恥ずかしさで、思わず体を硬直させた。「え？あ、あぁ……見てた」「やっぱりー？ んふふ……♪ ほらぁー本物だよ？ あの時、興奮してたの？」「まぁ……な」 ユナは、俺の正直な答えに、さらに嬉しそうに笑った。その小さな、幸福そうな笑い声は、俺の耳に、心地よく響いた。「んふふ……♪
Terakhir Diperbarui : 2025-12-24消えるキオクと残るキミの温もり ８８話 独占欲の目覚めと優等生の嫉妬
「んぅ……ユイトくん、もっと……もっと……」 ユナは、俺の背中に回した腕を、より強く、そして優しく、俺に抱きついた。「ゆいとくんと……もっとくっつきたい……」 ユナは、快感に溺れながら、甘い声でそう囁いた。その声に、俺は、ただひたすらにユナを求めていった。 俺と一つになったユナは、ゆっくりと体を起こし、俺の上に跨がった。そして、俺の息子が、まだユナの中に挿入されたままの状態で、ユナは、俺の顔を見下ろした。 学年で一番可愛く、誰もが憧れる優等生、ユナ。クラス中の男子が、遠くから眺めることしかできなかった、高嶺の花のユナが、今、俺の上に乗っている。その事実に、俺の頭は、真っ白になった。 ユナは、愛しそうに俺の顔を見つめ、ゆっくりと、腰を上げて落とし始めた。ぱちゅ、ぱちゅ……と、濡れた肌を打ち付け合い、甘い音が、二人の間で響き渡る。 ユナが腰を落とすたびに、大きく、豊かな胸が、俺の目の前で、ぷるんっと揺れた。その揺れた淡いピンク色の乳首が、俺の胸に、唇に、そして、頬に、熱い感触を擦り付けるたびに、俺の体は、ビクンッ！と、本能的な反応を見せた。胸の柔らかな感触が、俺の顔に触れるたび、ユナの淡いピンク色の乳首が、熱を帯びた俺の肌に、ピクリ、と、突き刺さるような刺激を与えてくる。「ユイトくん……」 ユナは、俺と繋がっていることに、心から喜んでいるように、恍惚とした表情で俺の名前を呼んだ。その純粋な喜びに、俺はさらに興奮してしまった。 こんなすごい子が、俺のものに……。俺は、その熱い興奮に突き動かされ、ユナの腰に手を回し、さらに深く、強く、腰を動かし始めた。 ユナの初々しい動きと、それに伴う快感は、俺の理性を完全に破壊していた。俺は、ユナの腰に手を回し、さらに深く、強く、腰を動かし続けた。ユナの喘ぎ声は、俺の耳元で、絶頂へと向かう高音に変わっていく。「ユナ&hell
Terakhir Diperbarui : 2025-12-23消えるキオクと残るキミの温もり ８７話 優等生が溺れる初めての
そして、俺がユナの奥へと、ゆっくりと、ゆっくりと入っていくと、ユナは、小さく体を震わせ、目を固くつむった。「んっ……！」 ユナの喉から、痛みに耐えるような、短い呻き声が漏れた。しかし、その声に混じって、わずかな甘い吐息が聞こえた。ユナの体に、未知の快感が、ゆっくりと、確実に染み渡っていく。「ぁ……ひゅっ……」 痛みと快感の狭間で、ユナは、唇を噛み締めながら、かすれた声を漏らした。それは、初めての経験に戸惑いながらも、身体が正直に反応している、無垢な喘ぎ声だった。 俺と一つになったユナは、痛みに耐えながらも、嬉しそうに微笑んだ。「ユイトくんと……一つになれたかな……？」 その純粋な言葉に、俺は胸が締め付けられるような、熱い感情を抱いた。ユナは、ゆっくりと、そして、かすかに腰を動かし始めた。それは、快感を求める本能によるものなのだろう。 ユナの膣内は、初めての快感と戸惑いから、きゅぅぅと、俺の息子を締め付けた。その締め付けは、彼女の純粋な愛と緊張が混ざり合った、甘美なものだった。ユナの腰の動きに合わせるように、膣の奥がヒクヒクと痙攣し、俺に、優しくも確かな刺激を与えてくる。 その感触に、俺は、ユナの顔を、両手で優しく包み込んだ。ユナの熱い吐息が、俺の顔にかかり、俺は、ゆっくりと、ユナの奥へと、腰を動かし始めた。 ユナは、俺の動きに合わせ、体を震わせ、喘ぎ声を漏らし始めた。「んっ、はぁ……ユイトくん、あぁっ……」 その声は、痛みと快感、そして、俺と一つになれた喜びが入り混じっていた。俺は、その声に導かれるように、腰の動きを速めていった。ユナの体が、俺の動きに、無意識に、そして本能的に合わせてくる。「っ、ひぅっ、あぁあ……！」 ユナの喘ぎ声は、さらに高まり、俺の理性を、完全に打ち砕いた。俺は、ユナの体を、さらに強く抱きしめ、二
Terakhir Diperbarui : 2025-12-22
Novel Terkait
