ตอนที่ 3 ซินซินกับคู่หูจอมป่วน

นอกจากซินซินตัวน้อยที่ยิ้มร่าเริงในความโชคร้ายของผู้หญิงตรงหน้าแล้วคนบ้านซูล้วนไม่ได้ใส่ใจใด ๆ กับอี้เหลียนทั้งสิ้น ตอนนี้ทุกคนจึงได้พากันเดินกลับมายังบ้านหลังใหม่ของตนด้วยความสุขใจที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน  เสียที

ทางด้านบ้านตระกูลหลงเมื่ออี้เหลียนได้กลับไปถึงก็ได้แต่ร้องห่มร้องไห้ตัดพ้อต่อว่าในโชคชะตาทำไมตนถึงเป็นคนที่โดนผึ้งรุมต่อยอยู่คนเดียวเหตุใดคนอื่นยืนอยู่ก็หลายคนทำไมถึงไม่มีใครโชคร้ายเหมือนเธอ 

เธอจึงคิดว่าต้องเป็นเพราะอดีตเมียแรกของสามีตนเป็นแน่ดังนั้นเมื่ออี้เหลียนเห็นตาอี้เข้าบ้านมาเธอจึงได้ใช้มารยาของตนพูดกล่อมว่าร้ายบ้านอดีตเมียของสามีพร้อมทั้งยังบีบน้ำตาออกมามากมายอีกด้วย

ทางฝ่ายตาอี้ที่เห็นเมียรักของตนปากบวมเจ่อและน้ำตาไหลอาบใบหน้าทั้งสองข้างก็รู้สึกแค้นใจแทนเมียรักของตนเป็นอย่างมาก และคิดว่าจะต้องออกไปจัดการกับคนบ้านนั้นสักหน่อยแล้ว 

ทางด้านฝั่งของคนบ้านซูในตอนนี้เมื่อเข้าประตูใหญ่มาแล้วก็ต้องปลดปลงกับสภาพบ้านของตน แม้จะหลังใหญ่และยังคงแข็งแรงดีอยู่แต่ว่าก็ยังมีร่องรอยของความเสียหายอยู่มากเช่นกันเพราะขาดการดูแลและซ่อมแซมมานาน

ตอนนี้ทุกคนก็ต้องพากันอาศัยอยู่ห้องทางด้านตะวันออกที่มีเพียงสองห้องไปก่อน ห้องฝั่งทางนี้แม้ว่าจะมีจุดที่หลังคารั่วอยู่บ้างแต่ก็ยังมีไม่มากนักไม่เหมือนทางอีกฝั่ง

ตอนนี้ซินซินตัวน้อยก็ได้ทำปากจุบ ๆ จิบ ๆ เพราะหิว ผู้เป็นแม่จึงได้เข้ามายังห้องที่แม่สามีเตรียมไว้เป็นห้องนอนสำหรับตนและสามีแล้วโดยอยู่ข้างห้องของเยว่จิน ตอนนี้ ซินซินตัวน้อยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นเพราะเมื่อดูดน้ำนมที่เธอชื่นชอบแล้วตาก็ปรือลงแล้วก็หลับไป เมื่อซูเหมยเห็นว่าเจ้าตัวน้อยหลับไปแล้วตัวเองก็ยังคงอุ้มลูกวางพาดบ่าแล้วลูบหลังเบา ๆ เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเล็กไม่ตื่นแน่ ๆ จึงได้วางลงอย่างเบามือ 

ในความฝันของเจ้าตัวน้อยซินซินเข้ามานั่งอยู่ในศาลาท่ามกลางสวนดอกไม้ของตนในตอนที่ได้อยู่กับเจ้าแม่หนี่วา เมื่อซินซินนั่งเล่นไปสักพักก็มีลมพัดพาเอากลิ่นหอมของ มวลบุพชาตินานาพันธุ์ลอยมากระทบนาสิกของเจ้าตัวทันที ซินน้อยสูดกลิ่นหอมนี้ด้วยความคุ้นเคย

“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าตัวน้อยวันนี้ทำเรื่องป่วนเขาไปแล้วสิท่าแต่ข้าเห็นว่าเจ้าไม่ได้เป็นคนรังแกเขาก่อนข้าจะทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งก็แล้วกัน” เจ้าแม่หนี่วาที่ปรากฎกายมาพร้อมกับกลิ่นหอมนั้นได้เอ่ยหยอกเย้าซินซิน

 “แหม เจ้าแม่เจ้าขาก็หญิงผู้นั้นปากนางไม่ดีจริง ๆ นี่เจ้าคะโดนไปแค่นั้นก็นับว่าสมควรแล้ว ซินน้อยก็ตัวเล็กจิ๊ดเดียวแต่มาว่าให้ร้ายกันเสียได้” ซินซินก็พูดอ้อนเจ้าแม่ขึ้นมา พร้อมทำนิ้วชี้และนิ้วโป้งมาประกบกับทำท่าทางจิ๊ดเดียวให้เจ้าแม่ดู

เจ้าแม่ก็ได้แต่อมยิ้มเอ็นดูกับเจ้าเด็กแสบตรงหน้า ซินซินตัวน้อยนี้แม้จะอยู่บนสวรรค์อายุหมื่นปีก็จริงแต่ถ้าเทียบกับเด็กมนุษย์ก็แค่เด็กห้าขวบเท่านั้นเอง เจ้าแม่จึงได้เอ็นดูเจ้าตัวน้อยนี้มากเพราะนางเลี้ยงเจ้าตัวเล็กตั้งแต่ถือกำเนิดขึ้นมาจากดอกบัวสวรรค์

หากไม่ใช่เป็นเคราะห์กรรมครั้งเก่าก่อนเจ้าตัวน้อยคงยังไม่ต้องลงไปเผชิญกับเคราะห์เร็วนักหรอก นั่นต้องโทษเจ้าเด็กหน้าเหม็นคนนั้นที่บังอาจไปร้องขอวิงวอนให้ลูกรักของตนอย่างซินซินต้องไปเกิดเร็วเช่นนี้ นางเลี้ยงของนางมาย่อมต้องหวงแหนและรักใคร่เป็นธรรมดา

“เอาล่ะที่ข้ามาวันนี้ข้าจะมามอบปานดอกบัวคืนให้แก่เจ้า เจ้าจงหลับตาเสีย” เมื่อสิ้นเสียงเจ้าแม่ซินซินก็หลับตาลงทันที

หลับตาอยู่สักพักก็เกิดแสงสว่างมาจากหน้าผากของซินซิน แสงนั้นเกิดมาจากปานรูปดอกบัวบานสีชมพูกลางหน้าผากกลมมนของเด็กน้อย มันคงรูปลักษณ์อยู่ชั่วครู่แล้วก็หายไปคงเหลือไว้แค่รอยจาง ๆ หากไม่จ้องมองดี ๆ ก็ไม่มีทางเห็นได้

ซินซินมีความรู้สึกอุ่นวาบบนหน้าผากของตนเพียงชั่วครู่ รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่เจ้าแม่มามอบปานบงกชนี้ให้กับเธอภายในปานบงกชมีสิ่งของที่จำเป็นหลายอย่างต่อการดำรงชีวิตมากมายที่ได้มาจากโลกยุคอนาคต

เนื่องจากก่อนที่ซินซินจะได้ถือกำเนิดขึ้นมาจากดอกบัวนั้นเธอเคยได้ไปเกิดในยุคปี 2000 มาก่อน แล้วในยุคนั้นเธอก็ได้ฝันว่าได้มีปานดอกบัวนี้ที่หน้าผากเช่นกัน

คนในฝันที่เธอเพิ่งมารู้ก็คือเจ้าแม่หนี่วานี้เองได้มาเตือนเธอว่าให้เก็บของทุกอย่างที่จำเป็นโดยเฉพาะอาหารยารักษาโรคและเครื่องนุ่งห่มเอาไว้ให้มาก อะไรที่คิดว่ามีความจำเป็นต่อการดำรงชีพก็กวาดเข้ามาไว้ในปานบงกชได้เลย

เธอคาดคิดว่าจะได้ไปเกิดใหม่เหมือนในนิยายหลาย ๆ เรื่องทันทีแต่ที่ไหนได้เธอกลับได้มากำเนิดในดอกบัวและอยู่เป็นเทพฝึกหัดของเจ้าแม่มาตลอดหนึ่งหมื่นปี และเพิ่งจะได้มาเกิดเมื่อสามวันก่อนนี่เอง

รับรองต่อให้ที่เธออยู่จะกันดารมากกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ยังไงก็อยู่รอดอย่างแน่นอน มีทั้งพรตามใจนึกที่เจ้าแม่ให้ไว้และของที่อยู่ในปานบงกชอีก ซินซินที่คิดจะทำให้ที่บ้านร่ำรวยจนตอกหน้าคนชั่วบ้านหลงให้ได้ล้างคอรอดูกันได้เลย

 “เจ้าตัวน้อยเจ้าทำสีหน้าเจ้าเล่ห์แบบนี้คิดจะทำอะไรกันอีกจะทำอะไรก็อย่าให้หนักจนเกินไปนักล่ะเดี๋ยวจะเดือดร้อนตัวเองเข้าใจไหม” เจ้าแม่ก็เอ่ยเตือนขึ้นพร้อมลูบผมนุ่มของเจ้าตัวน้อยไปด้วย

 “เจ้าค่ะเจ้าแม่ซินซินจะเชื่อฟังคำสั่งสอนของท่าน” ทางด้านซินซินก็กอดเอวเจ้าแม่ไว้เช่นเดียวกัน

 “ซินซินเจ้าใจร้ายเจ้าทิ้งข้าไว้ตามลำพังเจ้าใจร้าย” หลังเสียงตัดพ้อนี้จบลงก็ปรากฎร่างกลม ๆ สีเขียวมีตามีจมูกและมีปากเพียงเท่านั้น ส่วนหัวมีใบโคลเวอร์สี่แฉกแทนผมเพียงเส้นเดียว และเจ้าตัวเล็กนี้ก็ได้กระโดดเพื่อนำตัวเองมาวางแปะอยู่บนหัวของซินซินแล้ว

 “จิวจิวเจ้าเองเหรอข้าจะทิ้งเจ้าไปได้อย่างไรล่ะแต่ข้าลงไปเกิดนะเจ้าจะลงไปอยู่กับข้าจริง ๆ เหรอ ในยุคที่ซินซินไปเกิดมันค่อนข้างจะลำบากมากเลยนะ” ซินซินก็เอามือลูบหัวเจ้าตัวน้อยเป็นการปลอบประโลม

 “ชิข้าไม่สนข้าจะไปกับเจ้าข้าอยู่ที่นี่ตัวเดียวข้าเหงามากเลย” จิวจิวพูดขึ้นพร้อมน้ำตาคลอหน่วยอยู่ที่ขอบตาที่กลมโตนั้นจะหยดลงมาอยู่รอมร่อ

 “เจ้าแม่เจ้าขาจิวจิวไปอยู่กับซินซินได้ไหมเจ้าคะ” ซินซินเรียกเจ้าแม่ด้วยเสียงอ้อน ๆ พร้อมกระพริบตาปริบ ๆ ไปด้วยเพื่อให้ดูน่าสงสาร

  “เจ้าทั้งสองนี่ต่างก็เจ้าเล่ห์ทั้งคู่จริง ๆ แล้วแต่เจ้าเถอะพาไปอยู่ด้วยกันก็ได้จะได้ต่างคนต่างช่วยเหลือดูแลกัน ครั้งนี้ข้าได้มามอบของสำคัญให้เจ้าแล้วหากไม่มีเรื่องที่สำคัญจริง ๆ ข้าจะไม่มาพบเจ้านะ

เพราะข้าต้องไปบำเพ็ญเพียรฝึกตบะเช่นกันเจ้าทั้งสองต้องดูแลกันให้ดี ๆ ล่ะ และโดยเฉพาะเจ้าซินซินจงดูแลตัวเองและครอบครัวให้ดีเข้าใจหรือไม่” พอเจ้าแม่พูดจบร่างกายของเจ้าแม่ก็ค่อย ๆ เลือนหายไป คงเหลือทิ้งไว้แค่เพียงกลิ่นหอมบางเบาเพียงเท่านั้น

 “ฮึกฮึก” ซินซินน้องร้องไห้ทำไมเดี๋ยวพี่ชายจะไปตามแม่มาดูน้อง

 “แม่คราบ แม่น้องร้อง” พี่ชายวัยสี่ขวบรีบใช้ขาสั้น ๆ ของตนวิ่งออกตามหาแม่ทันที

 “ซานซานเป็นอะไรไปลูกเรียกหาแม่เสียงดังเชียว” ซูเหมยกำลังเตรียมอาหารอยู่ในครัวได้ยินเสียงลูกชายของตนจึงรีบวิ่งอย่างเร่งรีบออกมา

 “น้องร้องฮะแม่” ซานซานก็รีบบอกแม่ของตน เมื่อซูเหมยได้ยินแบบนี้จึงได้วิ่งไปทางห้องของตนและไปอุ้มลูกน้อยของตนทันทีพร้อมกับร้องเพลงกล่อมไปด้วย

ฝ่ายซานซานเจ้าตัวน้อยก็ได้แต่ใช้ขาสั้น ๆ ของตนวิ่งตามแม่มาทีหลัง “แฮก ๆ มะแม่แฮก ๆ นะน้อง” พูดไปก็ยังคงหอบไปเมื่อเห็นลูกชายตนเป็นแบบนี้ซูเหมยก็รู้สึกสงสารจึงเอามือลูบหัวปลอบลูกชายของตน

 “น้องไม่เป็นไรแล้วจ้ะ ลูกค่อย ๆ หายใจ ลูกชายของแม่เก่งมากเลย” ซูเหมยก็เอ่ยชมลูกชายของตน ฝ่ายซานซานเมื่อได้รับคำชมจากแม่ก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ 

ในขณะที่แม่กับลูกชายคุยกันอยู่ก็ตกใจกับเสียงตบประตูหน้าบ้านที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ซินซินสะดุ้งตกใจจนลืมตาตื่นทันที ซูเหมยเห็นลูกทั้งสองต่างพากันตกใจก็ได้เอ่ยปลอบเจ้าตัวเล็กก่อนแล้วจึงวางมือบนหัวคนเป็นพี่ชายพร้อมลูบเบา ๆ

“ไม่ต้องกลัวนะลูก แม่อยู่นี่ไม่ต้องกลัว” ซูเหมยเอ่ยปลอบลูกน้อยทั้งสองของตน

 “ออกมาเดี๋ยวนี้นะนางเยว่จินเราก็หย่ากันไปแล้ว หล่อนยังจะไปหาเรื่องอี้เหลียนอีกทำไมกันฮะ แน่จริงก็ออกมา ออกมาเดี๋ยวนี้” เสียงบ่นด่าของตาอี้พร้อมทั้งเสียงตบประตูดังลั่นยังคงโหวกเหวกโวยวายอยู่อย่างนั้น

รักกันมากนักใช่ไหมงั้นก็เป็นเหมือนกันท่าจะดี อยู่ดี ๆ กันไม่ได้งั้นซินซินจะจัดให้ เจ้าตัวน้อยได้แต่คิดอยู่ในใจพร้อมดวงตาที่จ้องเขม็งไปทางประตูบ้านประหนึ่งว่าจะมองให้ทะลุมองเห็นคนอีกฝั่ง

 “จิวจิวคนดีช่วยไปบอกพี่ต้นไม้หน้าประตูให้ยื่นกิ่งอันสง่างามของตนไปโยนใส่คนที่มาโวยวายหน้าบ้านของเราให้ไป ไกล ๆ ที และก็ไหว้วานผึ้งน้อยผู้น่ารักสักสามสี่ตัวให้ไปต่อยปากอันโสมมของชายผู้นั้นด้วย” ซินซินเอ่ยขอร้องต่อเพื่อนตัวเล็กของตน

จิวจิวมีหรือจะกล้าขัดใจเพื่อนตัวน้อยเพื่อนบอกแบบไหนตนก็จัดตามที่เพื่อนร้องขออย่างนั้นเช่นกัน เมื่อจัดการตามที่เพื่อนตัวน้อยบอกแล้วมันก็รีบเข้ามาหาเจ้าตัวน้อยทันที

 “เรียบร้อยตามเจ้าปรารถนาทุกประการ” มันเด้ง ๆ ตัวของมันขึ้นลงไปมาพร้อมทำใบโคลเวอร์บนหัวตั้งขึ้นด้วยประมาณว่าชมข้าสิ ชมข้า ข้าเก่งมาก

 “จิวจิวของซินซินเก่งที่สุด” ซินซินก็ได้ส่งกระแสจิตออกมาพร้อมกับยิ้มกว้างจนเห็นเหงือกแดงแจ๋ของตน ตอนนี้จะยังไม่มีใครสามารถเห็นจิวจิวได้หากซินซินไม่ได้อนุญาต ดังนั้นจิวจิวจึงกล้าออกมาปรากฎตัว

เมื่อซูเหมยเห็นว่าลูกน้อยของตนตื่นมาแล้วอารมณ์ดีจึงได้วางลูกของตนลง ที่ตนไม่กล้าไปเปิดประตูหน้าบ้านเพราะว่าตนอยู่กับลูกแค่สามคนเท่านั้น สามีและแม่สามีต่างก็ขึ้นเขาเพื่อไปหาของป่าและเก็บสะสมฟืนเพราะว่าใกล้หน้าหนาวเข้ามาทุกทีแล้ว

ซูเหมยคิดว่าตอนนี้เสียงหน้าประตูเงียบลงแล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะซูเหมยคิดว่าอดีตพ่อสามีของตนน่าจะจากไปแล้วนั่นเอง

เป็นอย่างไรบ้างคะถูกใจกับความแสบซ่าส์แบบแพคคู่ของน้องกันไหมคะ