ログインภายในสนามเด็กเล่นประจำชุมชนของหมู่บ้านได้มีเด็กชายคนหนึ่งกำลังนั่งใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าอยู่บนชิงช้า เขาไม่ได้แกว่งไกวเก้าอี้เหมือนเด็กอีกสองสามคนที่เล่นกันอยู่อย่างสนุกสนาน จู่ ๆ ด้านหน้าของเด็กชายก็ถูกเด็กวัยเดียวกันห้อมล้อมถึงสามคน หนึ่งในนั้นกำลังกระชากแขนของเขาเพื่อให้ลงจากเก้าอี
หญิงสาวตัดสินใจเดินทางกลับบ้านเกิดพร้อมกับคุณย่าผู้อายุมากแต่ยังคงแข็งแรง “ย่าหาคู่ดูตัวมาให้หลานเลือกตั้งหลายคน หลานไม่รู้สึกถูกใจใครบ้างเลยเหรอ ลองดูคนสุดท้ายก่อนดีไหม หากหลานไม่พอใจย่าจะไม่หาให้อีกแล้ว” ผู้เป็นย่าบอกกับหลานสาวอย่างอ่อนใจ “ฉันไปตามนัดก็ได้ค่ะ แต่ย่าต้องอย่า
“เอาไว้ฉันจะลองคิดดูอีกที ตอนนี้ได้เวลาที่พวกเธอจะต้องเตรียมตัวแล้ว ไม่อย่างนั้นสามีของคุณ ๆ ทั้งหลายอาจจะมากล่าวโทษฉันที่รั้งตัวเจ้าสาวแสนสวยให้อยู่ตรงนี้” ซุนเหมียวตอบแบ่งรับแบ่งสู้ในขณะเดียวกันก็กล่าวล้อเลียนสหายไปด้วย เสียงเพลงบรรเลงทำนองแว่วหวานดังขึ้น จากนั้นพิธีการต่าง ๆ ก็ดำเนินไ
คำตอบของหลินซีนำพาให้ลู่หยางรู้สึกดีใจแทนสหายของตนเป็นอย่างมาก “เราไปบอกเขากันครับ” ลู่หยางจับมือหญิงคนรักเพื่อให้เดินเข้าไปด้วยกัน อู๋ท่งหันมาตามเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง ลู่หยางจึงได้ปล่อยมือจากหลินซีกวักมือให้เขาเดินเข้ามาหา “ใครมาเหรอคะ” ฟางเซียนเอ่ยถามเสียงอ่อนห
ความโกลาหลได้เกิดขึ้นภายในห้องอีกครั้ง หลินชิวรีบวิ่งย้อนกลับออกไปเพื่อตามหมอ หลินชุนรีบเดินกลับไปโทรบอกทางบ้าน ส่วนลู่หยางไม่สนใจสภาพของตนอีก เขารีบสาวเท้าเดินมาข้างเตียงอย่างรวดเร็ว ฟู่ซินอี๋เองก็เดินมายืนอีกฝั่งเช่นเดียวกัน หลินซีฉีกยิ้มกว้างให้ชายหนุ่มทั้งสองคนก่อนจะมาหยุ
แม้ใจจะห่วงเพื่อนทว่าแพทย์ที่มาด้วยกันนั้นมีเฉพาะทาง ที่เก่งกว่าเธอหลายคน แต่สำหรับลู่หยางมีเธอเพียงเท่านั้น ‘เซียนเซียนฉันผิดต่อเธอแล้ว หากช่วยเขาให้ปลอดภัยได้ฉันยินดีให้เธอลงโทษ’ชะตาของคนก็เป็นเช่นนี้ไม่ใช่เหรอ เธอเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งเพียงเท่านั้น หากตัดสินใจเลือกคนที่รั
ช่วงเย็นของวันเดียวกันภายในบ้านหลิน หลังจากที่คนในครอบครัวกินข้าวเย็นกันเรียบร้อยเหล่าสมาชิกก็ต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน เนื่องจากทุกคนตั้งมั่นว่าจะตื่นแต่มืดเพื่อมานวดแป้งกับผสมไส้ซาลาเปาที่มีทั้งไส้หมูและไส้ผักดองภายในห้องนอนของเด็กหญิงในขณะที่เธอกำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงอันแสนอบอุ่นเจ้าตัวก็ได้ฝั
หลังจากที่หลินไท่หย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้แล้ว เขาก็อ้ำ ๆ อึ้งสีหน้าบ่งบอกความลำบากใจ“สหายไท่ นายมีอะไรก็พูดออกมาเถอะ” ซานเป่าถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของสหาย“ฉันเข้าเรื่องเลยก็แล้วกันนะ คือว่าที่ฉันมาหานายวันนี้เป็นเพราะฉันต้องการจะว่าจ้างนายให้ไปเฝ้าร้านและขายสินค้าที่ตัวมณฑลรวมถึงในเรื่องที่ต้องการใ
“ใช่แล้วละ ซานเป่าได้รับบาดเจ็บจากการไปกู้ภัยเขาก็เลยขอลาออกทำให้ตอนนี้ค่อนข้างลำบาก วันนั้นพ่อจะให้เงินเขามากขึ้นกว่าที่เขาต้องการเขาก็ไม่ยอมรับ พ่อก็เลยไม่รู้ว่าจะทำยังไง ว่าแต่ลูกรู้เรื่องนี้ด้วยอย่างนั้นหรือ” หลินไท่เล่าเรื่องของสหายออกมาตามตรงพลางถามลูกสาวอย่างสงสัย“ในเมื่อตอนนี้พวกเราอ
หลังจากพ่อลูกกลับมาถึงบ้านแล้ว เด็กทั้งสามก็นำสิ่งของที่ซื้อมาเดินเข้าไปในครัวยกเว้นเครื่องในหมูที่เด็กหญิงให้นำไปใส่อ่างเพื่อเอาไว้หลังบ้านก่อนที่เธอจะเป็นผู้จัดการเอง“ซื้ออะไรกันมาเยอะแยะ อาไท่ลูกซื้ออะไรมาทำไมกลิ่นมันแรงแบบนี้” พ่อผู้ชราที่กำลังอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้โยกเอานิ้วบีบจมูกถามออกมาน้







