INICIAR SESIÓN"Probably because..." Mahinang bulong ni Vincent, " I'm about to leave too.""Vincent, stop talking nonsense..."Twenty-two years old pa lang siya, paano siya mawawala?!Isang malungkot at mapait na ngiti ang lumitaw sa namumutlang mukha ni Vincent. "Tell me... Is it possible that I was originally meant to live only until twenty-two?""What kind of rubbish are you talking about?!" Sigaw ni Kate sa kanya. At least sa kabilang mundo, nabuhay pa ito hanggang thirties!"If... If you hadn't saved that other Vincent, maybe he would have died in that car accident at twenty-two as well?" Kaswal niyang sinabi, na para bang nagkukuwento lang ng buhay ng ibang tao.Natulala si Kate.Sa teoryang ito, wala siyang maibigay na anumang kontra-argumento. Pero paano nalaman ng lalaking ito ang tungkol sa kabilang mundo?"Did you think you were the only one having dreams? I have dreams too..." Biglang kumunot ang kanyang noo, nagpapakita ng matinding sakit at hirap."Vincent!" Gusto sana niyang itanong ku
Nang hapon na iyon, eksaktong dumating si Kate sa teatro para sa rehearsal, na para bang walang anumang nangyari. Walang nakakaalam na sa loob ng kanyang tainga ay may isang boses na patuloy na umalingawngaw, na parang isang paulit-ulit na haunted melody."I took all the bad luck away with me. For the rest of your life, all you will have is health, happiness, joy...""Kate, walk forward courageously and never look back, okay?""Goodbye, Kate."Nang matapos ang rehearsal at nakahiga siyang pagod na pagod sa ibabaw ng stage, narinig niya ang sarili niyang boses na sumasagot sa kanyang puso: “Okay, goodbye. I will walk forward and never look back.”Dahil nangako siyang hindi na lilingon at hindi na babalik sa nakaraan, tinupad iyon ni Kate. Pagkatapos ng performance, bumalik siya agad kasama nina Trixie.Pagkatapos niyon, halos taun-taon ay bumibisita siya sa Ireland—minsan sa tag-araw, minsan sa taglamig. Sa tuwing natatapos ang mga cultural exchange events nila sa Europe ay agad din siy
Inabot niya ang sobre kay Kate. "Mr. Vincent's final request has been fulfilled by me.""Thank you," kinuha ni Kate ang sobre. Nang makita niya ang mga salitang nakasulat sa Tagalog.. "To Kate," bigla siyang nawalan ng lakas ng loob para buksan ito.Hawak ni Mattheus ang kanyang kamay. "If you don't want to open it right now, don't open it.""I will never open it!" Ayan ang galit at matinding sama ng loob na biglang umakyat sa dibdib ni Kate."Okay, then we won't open it," hawak pa rin ni Mattheus ang kanyang kamay. Huminto siya nang ilang segundo bago mahinang nagsimula, "He suffered from the same disease as his father, except it was detected much earlier than his father's. Back when he had that car accident, the doctors discovered the disease..."Tiningnan siya ni Mattheus, at nang makitang wala siyang reaksyon, mas lalo nitong hinigpitan ang hawak sa kanyang kamay. "He begged me not to tell you, whether it was about losing his legs or being sick, he didn't want you to know. He hid h
"He lived a life of ups and downs. He succeeded, and he made mistakes. All his life, he was asking for forgiveness from his loved ones, and in the end, he died from illness... May there be no pain in heaven, and may no mistakes be made in the next life..."Umuugong ang tainga ni Kate, at ang mga salita ng taong nakatayo sa harap ay paputol-putol lang na pumapasok sa kanyang isip.Pagkatapos magsalita ng lalaki, bigla itong humarap, at nang makita si Kate, mabilis na nagbago ang mukha nito at patakbong lumapit sa kinaroroonan ng dalaga."Kate," mabilis niyang hinawakan ang mga balikat nito, habang nakatitig sa mukhang puno ng luha at nakakuyom ang mga noo.Sa likod ng balikat ng kanyang kuya, sa gitna ng malabong paningin ni Kate, nakita niyang ang ibang mga taong naroroon ay isa-isang tumatayo para maglagay ng bulaklak sa ibabaw ng casket—kabilang na ang isang pamilyar na mukha, ang may-ari ng inn sa Ireland na nakilala niya noon."Kate..." Habang nakatitig sa mga matang nawalan ng liw
Ang eksaktong nakasulat sa notebook ay:Mark, kung mababasa mo man ang mga salitang ito, 'wag ka sanang magtaka. At 'wag mo na ring itanong kung bakit. Dahil pati ako, hindi ko rin alam kung bakit. Sa napakalawak na university, napakaraming bagay ang hindi kayang ipaliwanag ng tao.Naging napakapalad ko na maging classmate mo, maging kapatid mo, maging maayos na masundan ang mga yapak mo sa buhay, at magkaroon ng pagkakataong maging ikaw sa maikling panahon para gumawa ng mga desisyon para sa'yo. Sana sa natitirang bahagi ng buhay mo, maging ligtas ka, payapa, at masaya.Nakalutang si Kate sa ibabaw ng mga letrang ito, at mula sa kanyang anggulo, nakita niyang dahan-dahang nabasa ng luha ang mga pilikmata ni Mark.."DANG— DANG— DANG—"Ewan kung saan nanggaling ang tunog ng kampana na bumatak sa kanyang dibdib nang may matinding sakit. Sa loob ng kanyang isip, tila may umalingawngaw na boses ng nagdadasal, at ang kanyang sintido ay nagsimulang kumirot sa matinding sakit. Sa gitna ng kan
Ang taglamig sa Ireland ay pumalibot sa pamilyar na puting niyebe. Pagkacheck-in ni Kate at ng kanyang mga kasamahan sa dance troupe sa hotel, agad silang sumabak sa matinding rehearsals at dress rehearsals. Pagdating ng gabi, pagod na pagod ang lahat, pero ang ilang bagong miyembro na first time makarating sa Ireland ay nagpumilit na mamasyal sa night market.Kahit pagod si Kate, sinamahan pa rin niya sila. Naglakad-lakad at kumain sila sa kahabaan ng kalye, hanggang sa mahagip ng kanyang mga mata ang isang ceramic stall. Ang dalawang malalaking ceramic jars na naroon hanggang ngayon ay nakatabi pa rin sa bahay nila sa Europe.Nakatayo si Kate sa tapat ng ceramic stall habang nakayakap sa isang malaking jar, natutulala ng napakatagal.Matalik at masayang nagtanong ang tindera kung gusto ba niya ito dahil pwedeng-pwede niya itong ibigay sa mas murang presyo. Doon lang nabalik sa wisyo si Kate, napangiti ng kaunti, at dahan-dahang ibinaba ang jar.Sakto namang tinawag siya ng mga kasama
MAINGAT na inobserbahan ni Mitch ang sitwasyon at saka siya sumingit sa tamang sandali.“Vincent, huwag kang magalit dahil sinasabi ng lahat na hindi maganda ang asawa mo,” malumanay niyang sabi. “They’re just worried about you. Think about it—ilang taon na kayong magkakaibigan. Kahit may nasabi sil
NGUNIT ang labis na pinalaking pagtatanghal na iyon ay lalo lamang nagdulot ng walang tigil na tawanan sa loob ng private room. Si Mitch, na nakaupo sa tabi ni Vincent, ay halos mapatawa nang husto at napasandal pa sa balikat nito.At si Vincent ay tahimik lang. Wala siyang sinabi kahit isang salita
NILABAG ni Vincent ang sarili niyang patakaran, uminom siya ng alak. Halata iyon sa boses niya sa video. Medyo lasing na siya. Paos, masigla, at hindi na kontrolado ang sitwasyon.Ngunit si Vincent? Sisigaw ng ganito?Sa alaala ni Kate, si Vincent noong high school ay malamig at mataas ang tingin sa
SA BANYO, maririnig ang tuluy-tuloy na lagaslas ng tubig. Si Vincent iyon, naliligo. Ala-tres na ng madaling-araw at kakauwi lang niya. Nakatayo si Kate sa tapat ng pinto ng banyo. May gusto sana siyang pag-usapan nila.. May kaba sa dibdib niya, and she wasn’t sure kung papayag ba ito sa sasabihin n







