INICIAR SESIÓN"Desisyon namin ito ni Kate, wala kang pakialam!""Hindi," salag ni Mark nang walang takot. "Desisyon ito ni Kate, at wala kang karapatan diktahan ang kinabukasan niya para lang sa gusto mo! Napakahusay niyang sumayaw, kaya karapat-dapat siyang pumasok sa pinakamahusay na academy!""Kailan ko sinabing pinipigilan ko siya?!" halos pasigaw na sagot ni Vincent sa sobrang inis."Dahil sa pinipilit mo siyang mag-Science!"Nanggigigil na huminga ng malalim si Vincent. Nang makalma ang sarili, bumaling ito kay Kate nang may lambing sa boses: "Kate, ikaw ang pumili kung anong gusto mo, huwag kang padikta sa ibang tao."Ngumiti ng mapait si Mark "Iba na pala ang 'ibang tao' ngayon ha."Inirapan lang ni Vincent ang binata at nagmartsa palayo. Pinagmasdan ni Kate ang eksenang 'yun na parang nanonood ng teleserye. Pakiramdam niya ay pareho silang may saltik ng panahong ito.Ang high school version ni Mark ay hindi naman ganito ka-pakialamero sa buhay niya noon..At ang high school version naman ni
Kaya anuman ang totoo—kung panaginip man ito o pagbabalik sa nakaraan—may dalawang bagay siyang kailangan gawin.Una, hinding-hindi na niya hahayaang magustuhan pa ng sarili niya si Vincent sa panahong ito. Pangalawa, pipigilan niyang mahulog ang loob ni Vincent kay Mutch, para hindi na ito masiraan ng bait dahil sa labis na kalungkutan, hindi na rin siya masasagasaan para iligtas ito, at hindi na sila magpapakasal. Sa ganoong paraan, hindi na rin nito kailangan magsakripisyo para sa kanya kalaunan...Lahat ay magbabago. Kahit sabihin pa nating panaginip lang ito, habang nandito siya, susubukan niyang gawin ang mga bagay na ito araw-araw..Paano kung totoo?Magulo ang mga panahong pumapasok si Kate sa kanyang panaginip noon, minsan bago mag-graduate, minsan noong nagkakasakit ang lola ni Vincent, o kaya naman ay noong simula pa lang ng high school na wala pang nangyayari. Pero ngayon, ang tagal ng panahong binalikan niya ay maagang-maaga pa, kung kailan wala pa ring nagaganap.Wala pang
Tinitigan ni Kate ang nakababatang si Vincent. Pamilyar pero at the same time, parang estranghero. Ang pamilyar ay ang pino nitong mga kilay at mata, pati na rin ang malamig nitong ekspresyon. Ang bago at nakapagtataka ay ang bakas ng pagdududa sa mga mata nitong madalas ay blangko, isang uri ng pag-uusisa sa isang bagay na tila ngayon lang nito pinagkaabalahang pansinin."Bakit?" Halos hindi na siya naka-online sa sarili niyang mundo nitong mga nakaraang linggo. Hindi niya alam kung anong nangyayari, nakulong na yata siya sa panaginip na ito at hindi na makagising.Inisip niya na dahil ang pinakamatagal niyang tulog noon ay umabot ng limang araw, baka kailangan lang niyang maghintay ng limang araw para magising.Pero hindi.Nandito pa rin siya.Kaya paano niya hindi iisipin na naging magulo ang buong linggong ito para sa kanya?Nasa katawan na talaga siya ng mas batang Kate. Ibig bang sabihin nito, hindi na ako makakabalik?"Kinakausap kita pero parang wala kang pakialam! Tapos kay Ma
Tinampql ni Mark ang noo. "Patay, nalibang ako sa paglalaro kaya lumagpas ako sa babaan!"Walang masabi si Kate kaya bumaba na lang siya ng bus. Ang hindi niya inasahan, sumunod pala ito sa pagbaba. Naglakad si Kate nang medyo malayo bago niya naringing tumatakbo palapit ang binata.May paawa-effect pang sabi nito: "Biglang tumawag ang kaibigan ko na umalis daw siya, e wala na akong matutuluyan ngayon. Pwede bang maki-dinner muna sa inyo?"“What?? Bakit hindi ka umuwi sa inyo?""Wala rin namang tao roon, nasa abroad para sa business trip sina Mama at Papa," nakangusong sabi nito na parang walang hiya.Wala na siyang nagawa. Pero naalala niya na noong high school pa lang sila, talagang maagang nawala ang mga magulang nito dahil sa pag-aabroad hanggang sa dinala na rin siya sa ibang bansa pagka-graduate.Kahit papaano, naawa siya rito, kahit pa nasa loob siya ng isang kakaibang panaginip."Sige na nga!" sabi niya. "Sumunod ka sa akin."Tuwang-tuwa namang sumunod ang binata.Napagtanto ni
Masyadong malinaw ang itsura ni Vincent sa panaginip na ito. Kasinglinaw ng pagkakita niya sa mga tumutubong balbas sa baba nito, at sa mga maliliit na patak ng pawis sa gilid ng kilay nito na kumikinang dahil sa sinag ng papalubog na araw.Dati, tuwing nananaginip siya, parang nanonood lang siya ng pelikula—pinapanood ang nakaraan ng sarili niyang katauhan. Pero ngayon, siya mismo si Kate; nakatayo siya sa harap ni Vincent, at walang ibang tagapanood kundi siya."Hindi mo ba ibibigay sa akin 'yang tubig? Bakit tulala ka dyan?" biglang tanong ni Vincent sa kanya.Napabalikwas si Kate sa pag-iisip; mahigpit pala niyang hinawakan ang bote ng tubig na para bang ayaw niya itong bitawan."Siyempre, dahil ako ang tinitingnan niya!" Isang pilyong boses ang sumulpot sa likod ni Vincent, sabay akbay dito.Si Mark…. Ito ang unang pagkakataon na nakita niya nang malinaw si Mark, kahit noong high school pa sila. Dahil hindi naman ito ganon ka-importante sa kanya noon, hindi niya ito gaanong pinans
Nakatayo si Kate habang naglalakad ang mga tao sa paligid niya. Blanko ang isip niyang nakatitig sa bintana ng cookie shop. Hanggang sa lumapit ang bodyguard para tawagin siya at pabalikin sa kotse. Habang sakay ng sasakyan, tanging ang mahinang ugong lang ng makina ang naririnig niya—parang white noise na nagpalutang lalo sa isip niya. Ibinaba niya ang kanyang mga mata at medyo pumikit; kung hindi lang tumunog ng bigla ang telepono niya, baka tuluyan na siyang nakatulog.Ang cellphone niya ang tumutunog.Pagkatingin niya, si Trixie ang tumatawag.Si Trixie na ngayon ay ang assistant director na ng dance troupe at ang pinakaasahan niyang katulong sa trabaho."Boss, uuwi ka na ba ng Pinas ngayong linggo? Gusto ko sanang ipa-check sa'yo 'yung mga schedules para sa autumn tour ng troupe natin," tanong ni Trixie sa kabilang linya."Oo, malamang sa mga susunod na araw na. Maganda 'yung huling napag-usapan nating arrangement noong meeting. Kung may binago ka, i-send mo lang sa akin para ma-r
NILABAG ni Vincent ang sarili niyang patakaran, uminom siya ng alak. Halata iyon sa boses niya sa video. Medyo lasing na siya. Paos, masigla, at hindi na kontrolado ang sitwasyon.Ngunit si Vincent? Sisigaw ng ganito?Sa alaala ni Kate, si Vincent noong high school ay malamig at mataas ang tingin sa
SA BANYO, maririnig ang tuluy-tuloy na lagaslas ng tubig. Si Vincent iyon, naliligo. Ala-tres na ng madaling-araw at kakauwi lang niya. Nakatayo si Kate sa tapat ng pinto ng banyo. May gusto sana siyang pag-usapan nila.. May kaba sa dibdib niya, and she wasn’t sure kung papayag ba ito sa sasabihin n
TAHIMIK na pinagmamasdan ni Kate sina Vincent at Mitch. Matapos ang ilang segundong ilangan, mabilis nilang tinanggap ang bagong papel nila at magkausap na sila nang masaya kasama ang mga business partners, nagtatawanan, parang walang iniisip.Bagay talaga sila…Tahimik na kinuhanan ni Kate ng lit
“Vincent…” hindi niya napigilan ang sariling humikbi. Binigkas niya ang pangalan nito na parang isang panalangin na mahina, basag, puno ng pagod.“Hmm? Kate?” marahan nitong hinawakan ang kamay niya. “What’s wrong? Naiiyak ka ba? If you want to cry, just cry. Huwag mong pigilan ang sarili mo.”Napak







