CHAPTER SEVEN

TAHIMIK na pinagmamasdan ni Kate sina Vincent at Mitch. Matapos ang ilang segundong ilangan, mabilis nilang tinanggap ang bagong papel nila at magkausap na sila nang masaya kasama ang mga business partners, nagtatawanan, parang walang iniisip.

Bagay talaga sila…

Tahimik na kinuhanan ni Kate ng litrato ang eksena. Pero nang tumalikod na siya at maglakad palayo, parang may karayom na muling bumaon sa puso niya. Isang matalim at paulit-ulit na sakit ang kumalat sa dibdib niya, hanggang sa pati dulo ng ilong niya ay parang naninikip sa sama ng loob..

“Kate!”

Bago pa siya tuluyang makalabas ng mall, may tumawag sa kanya.

Paglingon niya, may isang taong nakatayo sa pababang escalator, todo-kaway sa kanya.

Hindi siya nagkakamali..Teacher niya iyon.

Ang dating guro niya sa dance academy.

“Ma’am Agatha!” Napasigaw siya sa tuwa.

Mabilis bumaba ang guro at hinawakan ang dalawang kamay niya, halatang masaya rin. “Sabi ko na nga ba ikaw ‘yan! I just had a feeling. Kumusta ka na? Five years na ‘di ba? Ang tagal na nating hindii nagkikita.”

Biglang bumigat ang dibdib ni Kate.

Limang taon na ang lumipas… at pakiramdam niya, wala siyang narating.

Ano bang mukha ang ihaharap ko sa kanya?

“Busy ka ba? If you’re not, mag-afternoon snacks tayo,” aya ng guro, mahigpit pa ring hawak ang kamay niya.

Hindi siya busy.

Noong dati, baka tumanggi siya dahil sa hiya, sa takot, sa paglayo niya sa mundo ng sayaw. Pero simula noong buksan niya muli ang album ng mga lumang video niya sa pagsasayaw, parang may bitak na bumukas sa madilim niyang langit.

Parang gusto na niyang papasukin muli ang liwanag.

Tumango siya. “Sige po, Ma’am.” Hindi niya alam kung bakit, pero biglang nangilid ang luha sa mga mata niya.

Magkasabay silang pumunta sa isang English-style afternoon café sa gitna ng ground floor.

“Ma’am, kumusta na po ang mga kaklase ko?” tanong ni Kate. Matagal na siyang wala sa mundo nila, lahat ng group chat, matagal na niyang iniwan.

Sinulyapan siya ng guro, parang may binabasa sa mukha niya. “Gusto mo ba talagang malaman?”

Alam ng guro ang nangyari sa kanya, ang biglang pag-atras niya sa slot para sa graduate studies, ang aksidente, pati ang pagbisita nito sa kanya noon.

Mariin siyang tumango. At nagkuwento ang guro. Limang taon, sapat para baguhin ang buhay ng isang tao. May mga kaklase siyang naging sikat ng ballerina sa ibang bansa. May iba namang nag-aral sa abroad at ang iba naman ay doctor, abogado... May ilan ding nanatili sa eskwelahan bilang mga guro, nagtuturo ng bagong henerasyon.

Lahat sila ay umandar ang buhay. Siya lang ang naiwan. Pero hindi na mula ngayon. Mula ngayon, hahabol ako. Kahit hindi na ako makasayaw, hahanapin ko ang lugar ko sa mundo.

“Ma’am… I think I can finally submit my answer sheet to you,” nanginginig ang boses niya, mainit ang mga mata sa luha.

“Good,” ngumiti ang guro gaya ng dati. “I’ve always believed in you.”

Lumapit si Kate at ibinulong ang plano niyang mag-aral sa abroad.

Napahigpit ang hawak ng guro sa kamay niya. “That’s wonderful! I knew it! My student is no coward!”

Bigla itong may naalala. “By the way, may European tour kami. Sama ka. Para ma-experience mo ang buhay doon.”

“Pero Ma’am…Kaya pa ba ng paa ko? Hindi na siya pwedeng sumayaw. Kahit paglalakad, mabagal na siya. Theoretical pa ang kukunin niyang master’s.

“No excuses!” mariing sabi ng guro. “Kung hindi ka naaksidente noon, kasama ka na sana sa La Prima Ballet. This time, sasama ka as staff, runner, stage crew, makeup assistant. Anything!”

Diretso at walang awa pero hindi siya itinuring na kawawa.

Napangiti si Kate.

Gusto niya ang pakiramdam na iyon.

Hindi dahil hindi na siya makasayaw ay wala na siyang silbi.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ng guro.

“My husband,” paliwanag nito. “Okay lang bang sumama siya?”

“Of course po,” sagot ni Kate, nakangiti.

Pero sa loob-loob niya, may kaba. Limang taon siyang nagkulong sa sarili. Hindi na siya sanay sa mga bagong tao. Pero kailangan niyang magsimula.

Ilang sandali lang at doon niya nakita. Papunta sa kanila sina Vincent, Mitch, at ang asawa ni Maam Agatha. Nang makarating sila sa mesa, nanatiling nakaupo si Kate. Tahimik niyang pinanood kung paano namutla at namula ang mukha nina Vincent at Mitch—sunod-sunod, parang eksena sa pelikula.

“Please, have a seat,” sabi ng lalaki. “This is my wife, Agatha, a ballet dance teacher. And this is Mr. Vincent Fuentebella, my business partner. This is his wife.”

Sa salitang “wife”, bahagyang nanginig ang kamay ni Vincent. Si Mitch naman, halatang hindi mapakali.

Tahimik lang na ngumiti si Kate.

“Ahmmm Kate, siya nga pala ang asawa ko. Si Nelson,” pakilala ng guro, sabay turo kay Kate. “And guys, ito naman ang student ko noon, siya ang may pinakamalaking tsansang manalo bilang ballerina noon. Pinakamagaling sumayaw na nakilala ko sa buong mundo.”

Sa salitang iyon, tuluyang dumilim ang mga mata ni Vincent. Bumaba ang tingin niya tila gustong silipin ang mga binti ni Kate.

Nakita niya ang sakit sa mga mata nito.

Oo… masakit talaga. Kung hindi siya napilay noon, hindi siya pakakasalan ni Vincent. At ang babaeng nasa tabi niya ngayon, siya sana ang legal na asawa.

Ngumiti si Kate. “Ma’am Agatha, Sir, Nelson actually, ako po ang—”

“Ah!”

Biglang napasigaw si Mitch. Natapon ang mainit na kape sa kamay nito at sa damit niya.

“S-sorry! I’m so sorry! Ang clumsy ko,” pagmamadali niyang sabi, nag-aabot ng tissue.

“Okay lang, okay lang,” sabi ng guro, walang kamalay-malay.

Isang tasa ng kape ang pumigil sa katotohanan. Pero kung gusto talagang magsalita ni Kate… mapipigilan ba siya?

Tumingin si Vincent sa kanya na parang humihingi ng tulong. Bahagyang umiling, pabulong ang labi.

“Please… don’t say it.”

Relax, gusto niyang matawa. Hindi rin naman niya balak sabihin. Sinadya niya niya ang kalahating pangungusap dahil gusto lang niyang makita kung gaano mataranta ang mga ito..

Sa afternoon snacks na iyon..May mga taong parang nakaupo sa mga tinik.

At may isang taong kalmado, tahimik na umiinom ng kape. Habang inaabot ni Kate ang tasa, napansin ng guro ang kamay niya.

“Kate… married ka na pala? Sino ang husband mo?”

Parang kidlat sa maliwanag na langit na nanlaki ang mata nina Vincent at Mitch.

Tumingin si Kate sa kamay ni Vincent, walang suot na singsing. Ang wedding ring nila? Matagal na nitong tinanggal matapos ang kasal. Kung nasaan man iyon ngayon, baka natabunan na ng alikabok.

“Five years na po,” sagot ni Kate ng tahimik. “Apelyido ng asawa ko ay Fuentebella.”

“Talaga? Same surname?” mabilis na sabi ni Vincent. Halatang nataranta..

“Yes,” sagot niya, humigop ng kape “Businessman din siya. Hindi lang kasing laki ng negosyo ninyo,” sagot pa ni Kate na nakatingin kay Vincent.

Kitang-kita niya kung paano bumuntong-hininga si Vincent sa likod ng tasa.

“Ang galing ng coincidence,” sabi ni Nelson “Next time, sama-sama tayo. Dalhin mo rin ang husband mo, Kate.”

Muling nag-iba ang kulay ng mukha ni Vincent.

Limang taon silang kasal pero ang dami niyang ekspresyon ngayong hapon. Hindi na rin siya nagtagal. Nagpaalam siya, sinabing may meeting pa.

Pero bago umalis, tinignan niya si Kate parang nagmamakaawa.

Sumama ka na rin.

Takot siyang baka may masabi pa siya.

At si Kate? Tahimik lang na ngumiti.