LOGIN"Gusto kong mag-travel tayo sa ibang bansa sa susunod na summer vacation, babe. Maybe sa Maldives kaya o sa Macau?" Gayak ni Marielle. Ang long time girlfriend ni Xavier. They've been together for five years. Iniangkla nito ang mga braso sa kanya. Napag-usapan nilang mag-date pagkatapos ng engrandeng Fashion Show nito sa Paris.
Yet, Xavier had no signs of interest o affection sa nobya. Sa loob ng limang taong relasyon, unti-unting nagkalamat ang nararamdaman niya para rito. Lalo at may nadiskubre siyang katotohanan na hindi kailanman pumasok sa isipan niya na gagawin nito. He looked at his girlfriend. Nakangiti ito sa kanya. Paanong hindi ito nakukunsensya sa tuwing kasama siya? He hid the truth. Hindi niya pinahalatang nalaman na niya ang sikreto na pinakatago-tago nito. Gusto ni Xavier na sa mismong bibig ni Marielle manggagaling ang pagtataksil nito sa kanya. Subalit, tila ito ay walang ginawang anomaliya. He has to let her say the truth. Ngunit paano? Masuyo at malambing ito sa kanya kagaya ng nakasanayan niya noon. Sa unang taon ng kanilang official na relasyon ay wala namang kakaiba. He already told Marielle that there are some things he can't do for her. Sa mga pagkakataon na niyayaya siya nitong dumalo sa mga fashion shows ay palagi siyang missing in action. He is a businessman. Kaliwa't-kanan ang mga kliyente niya. Ayaw rin niyang mapurnada ang trabaho. Akala ni Xavier ay naiintindihan ni Marielle iyon, ngunit ang katotohanan mismo ang nagsabing hindi. Time is the ultimate truth teller, ika nga ng mga nakararami. May posibilidad na siya ang patuloy na maging kawawa kung sakali mang ipagpapatuloy niya pa. He was busy, yes ngunit hindi ibig sabihin niyon ay nakatutok lamang ang kanyang buong atensyon sa trabaho. He might be not around ngunit marami siyang mga informants. Nabibilang lamang ang mga ebidensya at hawak niya iyon sa kamay niya. Sukat sa kaibuturan, ayaw ni Xavier ang ganoong klase ng tao. Si Marielle ay alam lahat iyon. "Hey, thinking of something? Mukhang napakalalim naman yata ng iniisip mo riyan ah! Hindi ka rin nakikinig." Marielle pouted her lips. Sa paningin ni Xavier noon ay masyado itong cute sa tuwing gagawin nito iyon. This time, everything has changed. Wala na iyong amor. Iniwas ni Xavier ang paningin. They were in Tagaytay. Ang preskong hangin na tumatama sa kanyang mukha at ang malamig na klima ang nagpapakalma sa kanya. How could he confront Marielle? Iyon lamang ang natatanging dahilan kung bakit napapayag siya nitong makapiling nila ang isa't-isa bago ito lilipad patungong America to meet some brand ambassadors. Kung totoo man iyon. Marielle was the only child. Anoman ang mga gustohin nito ay palagi nitong nasusunod. Her parents were out of the country due to politics issues. Ang ama nito ay isang government officials. Ang may hawak na pundo at budget ng emergencies and calamities. Although, bahagi ng puso niya ay ayaw maniwala. Sa bawat statements na inilalabas sa mga news report, ang isipan niya'y unti-unting napapaniwala. Higit kailanman, para kay Xavier ay hindi nagsisinungaling ang ebidensya. The issue was circulated all around the country. Marielle however experienced a lots of criticism. Hindi niya kayang ipagtanggol ang nobya. Karamihan sa sinasabi ng mga tao ay tunay na nakapagpabagsak ng mental health. So here he was. Trying to at least calm her down. Ayaw niya sanang pumunta rito subalit masyado itong mapilit. Kailangan niya pang ihabilin sa katiwala niya sa opisina ang meeting na mas importante pa kaysa ang maglakwatsa. Marielle was a woman with such attitude. Siya mismo ay aminadong may kinalaman rin sa pag-usbong ng ugali nito. He tolerated her. Never ever corrected her mistakes. Mahal niya e. Nagbago lamang ang ihip ng hangin simula nang umalis ito sa bansa apat na beses sa isang buwan. He never had any doubt, ngunit nang may nakapagsabi sa kanya. Hindi niya pinalapagpas iyon. Naglikha siya nang sapat na imbestigasyon. Masyado siyang kampante. Totoo ang mga balita, ngunit hindi na iyon magbabago pa. Nangyari na ang lahat nang siya'y walang kaalam-alam. "Xavier, babe?" "Yes?" Goodness! Hindi niya kayang pigilan ang sariling magmukhang napilitan lang. Marielle's voice was always accompanied by flirtatious tone. Sa mga sandaling ito ay naalibadbaran siya. Noon naman ay para itong lullaby na tila siya hinihile, marinig lamang ang boses nito. "May sinasabi ka ba?" Tanong niya. Kahit narinig naman nang buo. "Your spacing out!" Kumunot ang noo ni Marielle. Halatang galit. Pinanlakihan rin siya nito ng mga mata. "Ano ba iyang iniisip mo, babae mo ba?" Saka tumayo at kinalampag ang lamesa. Alright! She already started her tantrums. This time, kung hindi ito titigil. Iiwanan niya ang nobya at mag-isa siyang uuwi. He doesn't care. Ayaw na niyang maging tuta pa. That experienced alone was already his life lesson. Pinaikot-ikot lamang siya nito sa mga daliri. Gustong manipulahin ang mga pagkakataon. Si Xavier ay alam lahat ng mga kapritso nito. "Are you cheating on me, Xavier?" Pang-aakusa nito't dinuro-duro siya. He was calm. Nakaupo sa harapan nito't walang kahit na anomang aksyon na ginawa. His bored eyes were all on her. Hindi na niya kaya pang aluin ito, halikan o kahit yakapin. Naglaho na ang mga iyon na kung saan ay ang kanyang mga gawain just to made her feel better. Some changed of hearts. It has been already started. "Xavier—!" She shouted. Xavier's patience is wearing thin. Kinakalma lamang niya ang sarili. Kung makikipaghiwalay man siya kay Marielle ay hindi iyon sa mata ng mga nakararami. Ayaw niya itong mapahiya. Lihim na lamang siyang nagtagis ang bagang. Iilan sa mga tao ay nakapokus ang atensyon sa kanila."May lead ka na ba ukol sa taong hinahanap mo, sir?" Tanong nang isang pulis habang siya ay papasok sa headquarters. Inilapag ni Xavier ang papeles sa counter. Sa halip na sagutin ang katanungan nito ay nagtanong siya rito pabalik. "Nariyan ba ang hepe?" Alanganin itong tumugon. "Diretso ka lamang po sa hallway, pakaliwa. Naroon ang opisina ni Hepe, Thorley Vitale." Si Thorley Vitale ay kapatid ng kanyang ama. Tiyuhin niya ito. Dumulog siya sa presinto sa isang pinaka-natatanging layunin. Bunsong kapatid ito ng kanyang ama, at matanda si Thorley sa kanya ng pitong taon. Tumango si Xavier. Inabot ang papeles at diretsong tinungo ang sinabing direksyon ng pulis. Inaasahan na ni Thorley ang kanyang pagdating. Nakangiting bumungad sa kanya ang tiyuhin nang makita siya nitong dinadalahurong ang opisina nito. Bagaman may ideya si Thorley kung ano ang pakay ni Xavier ay diretsahang inilapag nito ang mga ebidensya nang ginawang imbestigasyon. "I'm sorry, Xavier ngunit wala akong nakalap
Inabot nito ang tasa ng kape upang humigop roon. Sa malayong tingin ay nagsalita si Lewis. "Do not worry. Wala akong sinabi kahit ano kay Duke Leon. Your secret..." Simple siyang sinulyapan nito. "Will be safe with me. However, you have to tell them the truth otherwise they will get mad once they find out." "I know, I know..." Nataranta siya. "Ngunit paano?" Nagkibit-balikat si Lewis. "It will be on your own, Lady. Not mine. Nagawa mo iyon nang walang hinihinging tulong, batid kong alam mo rin kung paano sabihin iyon sa mga magulang mo." "Lewis!" "What?" Nilingon siya nito. "I won't be at your side this time. Hiding your secret from Duke Leon was already my way of helping you. Yes, you're welcome, Lady." Tumayo ito at nilisan ang teresa. Naiwan si Amanda na nakatunganga sa kawalan. Did she just ditched with her butler? Naiirita siyang nilingon ang pintuan na nilabasan ni Lewis. Although, he was her father's most trusted men, alam ni Amanda na nagmamay-ari ng maraming kompanya an
Si Elizabeth Johnson—Moretti na dinapuan nang hindi maipaliwanag na sakit ay matagal nang nakaratay sa higaan. She was Amanda's mother. Si Leon Alexis Moretti, ang asawa nito ay desididong maibalik sa dating sigla ang asawang si Elizabeth. Marami sa mga doktor ang nagsasabing naging malubha ang sakit nito't imposibleng maibabalik pa ito sa dati. Ang sakit nito ay walang kahit na sinoman ang makapag-isip o kahit ang makapaniwala. Kalungkutan ang dahilan kung bakit ito nagka-ganoon. Marami sa mga kakilala ang nagsasabing dapat si Leon ay dumulog sa albularyo sapagkat hindi epektibo ang pagpapa-doktor. Ngunit, alam ni Leon ang pinaka-natatanging dahilan. Elizabeth was just really feel lonely when their daughter, Amanda run away. Anim na buwan matapos naglaho ang anak ay nagsimula ring magpakita ang asawa ng mga sintomas. Marami sa mga kasambahay ang nakakapansing naging matamlay ito. Malayo ang tingin at hindi namamansin kahit tinatawag ito. Minsan rin ay nakikita itong umiiyak nang ma
Tumayo siya sa kama at humakbang paatras. The two became alerted. Pinawi niya ang mga luha sa pisngi. She knows karate ngunit mga basic skills lamang ang alam niya. Nilingon niya ang nakabukas na sliding door. Doon marahil dumaan ang dalawang tao. Napansin rin niya ang lubid na konektado sa bintana bilang suporta ng mga ito sa pag-akyat. "Lady Amanda, we mean no harm. Sumama ka sa amin kung ayaw mong masaktan!" "Ayaw ko!" Umikot siya pakaliwa upang tunguhin ang nakabukas na pintuan ng apartment ngunit pinatid iyon ng lalaki dahilan kung bakit iyon sumara. "Shit!" "Just come with us at walang mangyayari," "Sinabing ayaw ko e," nilingon niya muli ang nakabukas na sliding door patungong terrace. Napansin iyon ng dalawang lalaki. "No! No! No! Delikado iyang iniisip mo!" Bago pa man ni Amanda takbuhin ang terrace upang tumalon mula roon, nahablot siya nang isang lalaki na agad inaksyonan ng isa pa. He locked her using his body. "Chloroform!" Sigaw nito. Nakita ni Amanda kung paano in
Nakaramdam siya nang kakaibang sakit sa dibdib. Ayaw niyang mapagmasdan ang malambing na atraksiyon na naglalaro sa kanyang mga mata. She immediately removed her sight from the view. Nakatayo sa gilid ng pader ay napahawak si Amanda sa dibdib. Tuluyan na niyang nakumpirma, she had already fall in love. Sa tamang tao ngunit sa maling pagkakataon. Bakit nga ba niya hinayaan ang puso na umabot sa ganito? Isa siyang malaking tanga. Sa huli, batid ni Amanda ay siya ang talo sa laro na kanyang sinimulan. She was the one who ruled the policy ngunit siya rin pala ang labis na maaapektuhan. Kagat niya ang labi. Dapat na siyang umalis sa lugar na iyon ngunit sa hindi niya malamang pagkakataon, sa kanyang katangahan ay sumilip siyang muli sapat at saktong-sakto kung kailan ang mga ito naghahalikan. Tila ang mga ito lamang ang tao na naroon at wala nang naging pakialam sa paligid. Batid ni Amanda ay natupok at nabasag ang puso niya. Napahawak siya sa dibdib. She tried to asks herself to breat
"Oh come on," the woman with the elegant blue dress rose to her feet and come closer to her. Inilingkis nito ang mga braso sa kanya at ipinatong ang ulo sa balikat niya. "We are all visitors here. Bakit ayaw mong makipagkaibigan at makipagkilala sa amin?" Tanong nito. Kahit ang paraan nang pananalita nito'y batid ni Amanda ay may pekeng dating. Inilayo ni Amanda ang sarili ngunit hindi siya hinayaan ng babae na makaalis. Nanatili itong sa kanya ay nakadikit. The other woman who was wearing a silver lining gown came closer and holds her waist tighter. They were fakely smiling at her. Tila natigil ang pag-ikot ng mundo ni Amanda. She was surrounded by snakes, at wala siyang magagawa kundi ay ang magpatianod na lang. "Let's go to our table? Our friends were also waiting for you there." Sabi ng babae na may elegant blue dress. "I bet they were all excited to meet you as our new friend." Walang nagawa si Amanda kundi ay lihim na lamang na mapamura. Tuluyan siyang nahila ng mga ito







