Masuk"Gusto kong mag-travel tayo sa ibang bansa sa susunod na summer vacation, babe. Maybe sa Maldives kaya o sa Macau?" Gayak ni Marielle. Ang long time girlfriend ni Xavier. They've been together for five years. Iniangkla nito ang mga braso sa kanya. Napag-usapan nilang mag-date pagkatapos ng engrandeng Fashion Show nito sa Paris.
Yet, Xavier had no signs of interest o affection sa nobya. Sa loob ng limang taong relasyon, unti-unting nagkalamat ang nararamdaman niya para rito. Lalo at may nadiskubre siyang katotohanan na hindi kailanman pumasok sa isipan niya na gagawin nito. He looked at his girlfriend. Nakangiti ito sa kanya. Paanong hindi ito nakukunsensya sa tuwing kasama siya? He hid the truth. Hindi niya pinahalatang nalaman na niya ang sikreto na pinakatago-tago nito. Gusto ni Xavier na sa mismong bibig ni Marielle manggagaling ang pagtataksil nito sa kanya. Subalit, tila ito ay walang ginawang anomaliya. He has to let her say the truth. Ngunit paano? Masuyo at malambing ito sa kanya kagaya ng nakasanayan niya noon. Sa unang taon ng kanilang official na relasyon ay wala namang kakaiba. He already told Marielle that there are some things he can't do for her. Sa mga pagkakataon na niyayaya siya nitong dumalo sa mga fashion shows ay palagi siyang missing in action. He is a businessman. Kaliwa't-kanan ang mga kliyente niya. Ayaw rin niyang mapurnada ang trabaho. Akala ni Xavier ay naiintindihan ni Marielle iyon, ngunit ang katotohanan mismo ang nagsabing hindi. Time is the ultimate truth teller, ika nga ng mga nakararami. May posibilidad na siya ang patuloy na maging kawawa kung sakali mang ipagpapatuloy niya pa. He was busy, yes ngunit hindi ibig sabihin niyon ay nakatutok lamang ang kanyang buong atensyon sa trabaho. He might be not around ngunit marami siyang mga informants. Nabibilang lamang ang mga ebidensya at hawak niya iyon sa kamay niya. Sukat sa kaibuturan, ayaw ni Xavier ang ganoong klase ng tao. Si Marielle ay alam lahat iyon. "Hey, thinking of something? Mukhang napakalalim naman yata ng iniisip mo riyan ah! Hindi ka rin nakikinig." Marielle pouted her lips. Sa paningin ni Xavier noon ay masyado itong cute sa tuwing gagawin nito iyon. This time, everything has changed. Wala na iyong amor. Iniwas ni Xavier ang paningin. They were in Tagaytay. Ang preskong hangin na tumatama sa kanyang mukha at ang malamig na klima ang nagpapakalma sa kanya. How could he confront Marielle? Iyon lamang ang natatanging dahilan kung bakit napapayag siya nitong makapiling nila ang isa't-isa bago ito lilipad patungong America to meet some brand ambassadors. Kung totoo man iyon. Marielle was the only child. Anoman ang mga gustohin nito ay palagi nitong nasusunod. Her parents were out of the country due to politics issues. Ang ama nito ay isang government officials. Ang may hawak na pundo at budget ng emergencies and calamities. Although, bahagi ng puso niya ay ayaw maniwala. Sa bawat statements na inilalabas sa mga news report, ang isipan niya'y unti-unting napapaniwala. Higit kailanman, para kay Xavier ay hindi nagsisinungaling ang ebidensya. The issue was circulated all around the country. Marielle however experienced a lots of criticism. Hindi niya kayang ipagtanggol ang nobya. Karamihan sa sinasabi ng mga tao ay tunay na nakapagpabagsak ng mental health. So here he was. Trying to at least calm her down. Ayaw niya sanang pumunta rito subalit masyado itong mapilit. Kailangan niya pang ihabilin sa katiwala niya sa opisina ang meeting na mas importante pa kaysa ang maglakwatsa. Marielle was a woman with such attitude. Siya mismo ay aminadong may kinalaman rin sa pag-usbong ng ugali nito. He tolerated her. Never ever corrected her mistakes. Mahal niya e. Nagbago lamang ang ihip ng hangin simula nang umalis ito sa bansa apat na beses sa isang buwan. He never had any doubt, ngunit nang may nakapagsabi sa kanya. Hindi niya pinalapagpas iyon. Naglikha siya nang sapat na imbestigasyon. Masyado siyang kampante. Totoo ang mga balita, ngunit hindi na iyon magbabago pa. Nangyari na ang lahat nang siya'y walang kaalam-alam. "Xavier, babe?" "Yes?" Goodness! Hindi niya kayang pigilan ang sariling magmukhang napilitan lang. Marielle's voice was always accompanied by flirtatious tone. Sa mga sandaling ito ay naalibadbaran siya. Noon naman ay para itong lullaby na tila siya hinihile, marinig lamang ang boses nito. "May sinasabi ka ba?" Tanong niya. Kahit narinig naman nang buo. "Your spacing out!" Kumunot ang noo ni Marielle. Halatang galit. Pinanlakihan rin siya nito ng mga mata. "Ano ba iyang iniisip mo, babae mo ba?" Saka tumayo at kinalampag ang lamesa. Alright! She already started her tantrums. This time, kung hindi ito titigil. Iiwanan niya ang nobya at mag-isa siyang uuwi. He doesn't care. Ayaw na niyang maging tuta pa. That experienced alone was already his life lesson. Pinaikot-ikot lamang siya nito sa mga daliri. Gustong manipulahin ang mga pagkakataon. Si Xavier ay alam lahat ng mga kapritso nito. "Are you cheating on me, Xavier?" Pang-aakusa nito't dinuro-duro siya. He was calm. Nakaupo sa harapan nito't walang kahit na anomang aksyon na ginawa. His bored eyes were all on her. Hindi na niya kaya pang aluin ito, halikan o kahit yakapin. Naglaho na ang mga iyon na kung saan ay ang kanyang mga gawain just to made her feel better. Some changed of hearts. It has been already started. "Xavier—!" She shouted. Xavier's patience is wearing thin. Kinakalma lamang niya ang sarili. Kung makikipaghiwalay man siya kay Marielle ay hindi iyon sa mata ng mga nakararami. Ayaw niya itong mapahiya. Lihim na lamang siyang nagtagis ang bagang. Iilan sa mga tao ay nakapokus ang atensyon sa kanila.Pareho silang hinahalikan ang bawat isa na puno nang kasabikan, walang pagtitimpi, puro at totoong nararamdaman. He was gentle and she wanted more.Ang hindi inaasahang eksena ay nauwi sa isang mainit na pagtatalik. Ang mga puso nila ay pareho ang ninanais. Ang makapiling ang isa't-isa habang nasa iisang lugar sila sa Vista Grande. Hindi ni Amanda alam kung ano ang magiging reaksyon nito kung sakali mang darating si Lewis. Siguradong sapat lamang ang kaalaman nito na si Lewis ang iniisip nitong nobyo niya. Amanda just played along.Akala niya ay titigil si Xavier ngunit nagkakamali siya roon. Mas lalo nitong inilapit ang sarili sa kanya."...ohh, X-Xavier..." Ungol ni Amanda.Nakapasok sa loob niya ang pagkalalaki nito. From that moment on, nararamdaman ni Amanda ang kasikipan ng kanyang pagkakabae maging si Xavier man. Ngunit wala itong sinabi, patuloy lamang sa pag-ulos sa kanyang loob."Why you're still the same as ever. You had boyfri
"...double-check everything because it is necessary. Wala tayong matibay na pruweba sa pagkakakilanlan ng babaeng nagdulot nang gambala, kaya'y maigi nang sigurado at maingat." Tumango si Charles. Ito ang kausap ni Xavier. Ito rin ang pangulo ng mga security personnel sa Vista Grande. "Any guests or visitors please double-check if it matched to the picture we had, but do not make it obvious, lalong-lalo na sa harapan nila." muli niyang tugon. Sa ikalawang pagkakataon ay tumango si Charles. "Masusunod po, Mister Vitale. Naatasan ko na ang in-charge sa entrance at exit. Areglado na iyon ang kanilang gagawin." "Good. Maaari ka nang makabalik sa trabaho mo." Saka ito umalis sa kanyang harapan. Iginala ni Xavier ang paningin. Nahagip ng mga mata niya si Amanda na nakatitig. Kasama nito ang dalawang kaibigan
Umigting ang panga ni Xavier. "Come and let's check the CCTV footage." Nang hindi siya gumalaw. Hinila siya nito paalis sa kwarto na iyon. Dala ni Xavier ang kahon, hindi inalis ang sulat na nakapaloob. Malakas ang naging tambol ng dibdib ni Amanda nang makitang lalaking naka-uniporme ng Hotel and Resort ang naglagay roon bago kumatok. Xavier find it hard to identify who that man was. Nag-anunsyo ito nang madaliang pagpupulong. Pinatawag lahat ng mga empleyado upang suriin ang katauhan ng lalaki. Naroon si Amanda sa isang tabi, tahimik. Iniisip ang mga pangyayaring hindi nauugnay sa hinahangad niyang katiwasayan habang malayo sa syudad. Wala siyang ka-samaan nang loob. Nakaupo siya sa katabi na inuupuan ni Xavier. Sa Kabila niyon ay gusto rin niyang matukoy ang pagkakakilanlan ng lalaki at nang malaman niya kung ano ang dahilan at bakit ginawa nito iyon.
Ang paglipas nang araw para kay Amanda ay tila likido na isinaboy sa parang. Ikalawang linggo na nanatili siya sa Hotel and Resorts na walang kapayapaan. Pilit siya na nilalabanan ang sarili sa nakaraan nilang dalawa ni Xavier. Sa pagtungo niya sa lugar na inaasahan niya ang katiwasayan ay isang malaking kahibangan. Araw-araw ni Amanda hinaharap ang bawat bangungot nang mapag-matyag na tinginan ng mga guests at staffs. May iilan ang ngumingiti, karamihan naman ay pasimple siyang iniirapan sa tuwing napapagawi ang kanyang paningin. Hindi naman siya apektado, iyon nga lang ay batid niyang inggit ang posibleng magiging dahilan kung bakit magiging masama siya sa paningin nang iba. Sabado sa araw na iyon nang siya'y kinatok sa unit room. "Ano po ang sadya?" Tanong niya sa isang babaeng pino ang galaw maging ang pananalita. Nakatayo ito sa harapan ng kanyang pintuan. Palakaibigan na ngi
Xavier did his part for Amanda. Ginawa niya ang CPR. Nagpanukala nang batas ang tagapamahala ng Isla de Valmora ngunit itong si Amanda at ang mga kaibigan ay masyadong matigas ang ulo. Hindi ang mga ito sumusunod sa protocol. Nakarating sila sa dalampasigan. Ang iilang turista ay natutop ang bibig sa takot. Hindi lamang pala basta haka-haka lamang mayroon ang Isla, kundi ay may katotohanan iyon. Ang immediate response team for emergencies ay nakahanda na sa maaaring mangyari. Ipinasok ni Xavier si Amanda sa pasilidad. May mini-hospital na personal na itinayo ng mga tagapangalaga. Bunsod sa aktibong aktibidad ng naturang Isla, hindi rin naman iyon nahuhuli sa teknolohiya. Habang si Amanda ay ginagamot sa loob, si Xavier ay nanatiling hindi mapakali sa labas. Hindi naman malala ang sitwasyon ng dalaga ngunit hindi niya mapigilang mag-alala. Ang mga kaibigan ni Amanda ay walang nangyari, nakaupo ang mga ito k
The island is isolated. Marami sa mga turista ang namangha. Sa ganoon kaliit na lugar ay tipikal at normal ang bawat may buhay na umaasa sa likas na yaman. Maganda at may preskong hangin. Hindi ninoman nanaisin na ialis ang paningin roon. Ang pangalan ng lugar ay Isla de Valmora. Hindi ni Amanda alam kung ano ang kahulugan niyon, subalit batid niya ay nagmula ang pangalan na iyon sa Spanish na lengguwahe. Wala ring mga katutubo ang sinabing sila ang nagmamay-ari ng Isla upang angkinin. It was open for all vacationers na gustong makaranas nang kakaibang klase ng aktibidad. May iilang namamahala naman sa Isla. Ngunit, hindi rin ang mga ito basta-bastang makakapunta nang simple sa lugar, lalo na sa tuwing may bagyong paparating, o kahit nagsusungit ang panahon. Delikado at mapanaganib partikular sa mga mangingisda ayon sa mga tagapangalaga. Tumataas kasi a







